วันอาทิตย์ สิทธิโชค โฉลกดี เอาเครื่องสี แดงทรง เป็นมงคล

เครื่องวันจันทร์ นั้นควร สีนวลขาว จะยืนยาว ชันษา สถาผล

อังคารม่วง ช่วงงาม สีครามปน เป็นมงคล ขัตติยา ไม่ราคี

เครื่องวันพุธ สุดดี ด้วยสีแสด กับเหลืองแปด ปนระดับ สลับสี

วันพฤหัส จัดเครื่อง เขียวเหลืองดี

วันศุกร์สี เมฆหมอก ออกสงคราม

วันเสาร์ ทรงดำ ดูล้ำเลิศ

แสนประเสริฐ เสี้ยนศึก จะนึกขาม

อนึ่งพาชี ขี่จับ ประดับงาม

ให้ต้องตาม สีสัน จึ่งกันภัย

ด้วยเหตุนี้ กุลสตรีชาววังในยุครัชกาลที่ ๕ จึงแต่งตัวด้วยสีที่เรียกกันว่า "ตัดกันฉับ" ซึ่งภาษาสมัยใหม่ทางทฤษฎีสีก็ต้องเรียกว่า ใช้สีตรงกันข้ามมานุ่ง และห่มจึงได้ชื่อว่าสวยงาม เช่น วันอาทิตย์นุ่งผ้าโจงสีลิ้นจี่หรือสีเขียว ไม่ก็สีปูนก็ได้ ผ้าสไบที่ห่มต้องใช้สีโศก จึงจะนับว่าเป็นคนแต่งตัวเป็น

วันจันทร์บ้าง คุณข้าหลวงจะนุ่งเหลือง ห่มน้ำเงินหรือห่มม่วงดอกตะแบก ถ้านุ่งสีนกพิราบ ก็ห่มจำปา นุ่งเขียว ต้องห่มสีจันทร์คือ เหลืองอ่อน แต่ถ้านุ่งเปลือกมังคุด ก็ต้องห่มสีขาวดอกมะเขือจึงจะถูกโฉลก

หากเป็นวันอังคาร นุ่งสีม่วง เลือกตัดด้วยห่มสีโศก เกิดอยากนุ่งม่วงเม็ดมะปราง ควรห่มสีตองอ่อนหรือนุ่งชมพู ดอกดำ ต้องห่มเขียวสด จึงเป็นมงคลกับคนแต่ง

คราวนี้วันพุธ จะนุ่งเขียวหรือผ้าลายสีเหล็กก็ได้ ให้ห่มผ้าด้วยสีจำปา

วันพฤหัส นิยมนุ่งแสด แล้วห่มเขียวอ่อน ครั้นนุ่งเขียวแทนที่จะห่มแสด กลับยักเยื้องเป็นห่มแดงแทน

วันศุกร์ นุ่งน้ำเงินแก่ ก็ห่มสีดอกบานบุรีอ่อนเกิดนุ่งน้ำเงิน ก็ให้ห่มสีจันทร์จะสวัสดีมีชัย

วันเสาร์ ท่านให้แต่งได้เหมือนวันอังคารคือ นุ่งม่วง ห่มเขียวโศกหรือนุ่งโศก ห่มม่วงตาม แล้วแต่จะเห็นงาม

          วันนี้ขอย้อนอดีตไปสู่ชีวิตความเป็นอยู่ของคนไทยสมัยโบราณ เกี่ยวกับการนุ่งห่มด้วยสีตามวัน เผื่อจะได้มีเรื่องชูใจบ้างยามระลึกถึง

          ชาติไทยมีวัฒนธรรมหลายแขนง ที่มีลักษณะของความเป็นไทยหรือที่เรียกว่ามีเอกลักษณ์ประจำชาติ ศักดิ์ศรีของชาติ และความมั่นคงของชาติได้อย่างชัดเจน ซึ่งสิ่งเหล่านี้คนไทยที่รักชาติคงคิดเหมือนกันว่า หากมีทางใดที่จะบูรณะ ปกปักรักษา และเผยแพร่ให้ไทยยังคงเอกลักษณ์ของความเป็นไทย ด้วยการอนุรักษ์ในส่วนดีๆ ไว้ แม้จะมีการปรับเปลี่ยนเพื่อยืดหยุ่นให้เข้ากับยุคสมัย ให้ทันกับความเปลี่ยนแปลงของสังคมโลก ทุกคนก็ยินดีที่จะทำแน่นอน ในฐานะคนไทย แม่เม้าถือโอกาสขอร่วมมีส่วนในการนี้ด้วยคน

          สตรีไทยในอดีต มีการแต่งกายแตกต่างไปตามยุคสมัย อาจสวมเสื้อแขนกระบอก ผ่าอกคอกลมหรือคอตั้งแบบคอจีน คือตั้งเล็กน้อย ทรงของตัวเสื้อมีทั้งชนิดเอวปล่อย และจีบเอว

          สมัยอยุธยาจะไม่นิยมสวมเสื้อ เพราะใช้ผ้าแถบห่มแทนเสื้อใน และห่มผ้าตาดแทนเสื้อนอก ครั้นถึงยุคนิยมสวมเสื้อก็ใช้ผ้าห่มอย่างบาง และเบา เช่น ผ้าแพรที่เรียกกันว่าแพรเปลือกกระเทียม ใช้ห่มสไบ เพื่อปกปิดไม่ให้เห็นรอย แลดูสุภาพ เรียบร้อย และงามตา

          หากมือต้องไกว และดาบต้องแกว่งขณะเดียวกัน แบบสตรีร่วมสมัยกับคุณหญิงมุก คุณหญิงจันทร์ ผู้ออกรบเคียงบ่าเคียงไหล่เพื่อเมืองถลาง ยามศึกสงคราม ๙ ทัพ สตรีไทยก็จะทะมัดทะแมงในชุด “ตะแบงมาน” ห่มผ้าอ้อมตัว แล้วเอาชายทั้งสองไขว้ไปผูกที่ต้นคอเฉยๆ หรือจะห่มทับเสื้อแขนกระบอกอย่าง คุณหญิงโม ในยุครัชกาลที่ ๓ ก็ดูกระฉับกระเฉงดี เสภาขุนช้างขุนแผนดูจะสะท้อนให้เห็นประเพณีการแต่งกายขงคนไทยสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้นได้ดี

‘ทาแป้งแต่งไรใส่น้ำมัน ผัดหน้าเฉิดฉันดังนวลแตง

เอาซี่สีฟันเป็นมันขลับ กระจกส่องเงาวับดูจับแสง

นุ่งยกลายกนกพื้นแดง ก้านแย่งทองระยับจับตาพราย

ชั้นในห่มสไบชมพูนิ่ม สีทับทิมทับนอกดูเฉิดฉาย

ริ้วทองกรองดอกพรรณราย ชายเห็นเป็นที่เจริญใจ’