เครื่องถนิมพิมพาภรณ์ที่ประดิษฐ์จากโลหะมีค่าประกอบพลอยสี รูปร่างเป็นวงกลมเล็ก ๆ ใช้ประดับสำหรับสวมนิ้วมือ ที่เราคุ้นเคยเรียกว่า “แหวน” นั้นแท้ที่จริงการประดับมิได้ทำเพียงแค่นิ้วอย่างเดียวแต่สามารถนำมาประดับข้อมือ ตามเพลงกล่อมเด็ก “จันทร์เจ้า” กล่าวไว้ชัดเจนถึงการประดับแหวนอีกตำแหน่งหนึ่งคือ “จันทร์เอ๋ยจันทร์เจ้า ขอข้าวขอแกง ขอแหวนทองแดง ผูกมือน้องข้า...” แหวนผูกมือชนิดนี้ในยุคต่อ ๆ มา ได้ลดขนาดลงสำหรับใช้รับขวัญ หรือตกแต่งเป็นส่วนประกอบเครื่องแต่งตัวจึงได้ชื่ออีกอย่างว่า “แหวนขวัญ”

          แหวนผูกข้อมือ หรือ แหวนขวัญ เป็นแหวนวงเล็ก ๆ ขนาดสวมนิ้วก้อยได้ฝังเพชรบ้าง ฝังทับทิมบ้าง หรือฝังมรกตบ้างไว้รอบวง นอกจากใช้ร้อยกับสายสร้อยแล้ว ยังใช้ตรึงส่วนที่เรียกว่า “กรองคอ” ของเครื่องแต่งกายตัวพระหรือตัวนาง เพื่อเตรียมไว้ให้เด็ก ๆ ใช้ยืนเครื่องในพิธีโกนจุก แทนการปักลายวูบวาบ บ่งบอกถึงยศศักดิ์ และฐานะทางบิดา มารดาของผู้โกนจุกโดยตรง

          แหวนไขว้ เป็นแหวนวงเล็ก แต่ไม่ค่อยมีราคามากนัก ให้เด็กใส่เล่นติดนิ้ว จะเป็นนิ้วไหนก็ได้ (คนธรรมดาจะไม่นิยมสวมนิ้วหัวแม่มือกัน)เวลาทำหายจะได้ไม่เสียดาย เพราะเด็กเจริญวัยโตเร็ว แหวนมักคับเร็วตามไปด้วย ผู้ใหญ่มักสั่งทำให้วงโตกว่านิ้ว แล้วเอาแหวนมาหุ้มด้วยสีผึ้งที่ด้านล่างเพื่อให้วงแคบลง จะได้ไม่หลุดจนกว่านิ้วจะโตได้ขนาดพอดีกับแหวน เด็กคนใดมีแหวนใส่ต้องประพฤติตนให้เรียบร้อย วิ่งเล่นซุกซนมากไม่ได้ อาจเป็นเหตุทำแหวนสูญหาย เท่ากับเป็นการกำราบเหล่าทโมนอีกวิธีหนึ่ง