รำพึงจากวัดป่า by ปัณณรสี

ได้มีโอกาสทบทวนชีวิตที่ผ่านมา ขณะความชราที่เป็นอยู่ มีพยาธิเบียดเบียนไม่เว้นแต่ละวัน และเห็นมรณะปรากฎอยู่เบื้องหน้า ความคิดจึงสะท้อนเป็นตัวอักษร ฝากชาวธรรมะ 5 นาทีค่ะ

          รอยบุญหนุนส่งให้           พบธรรม์

รอยอดีตลิขิตสรร                      เสกสร้าง

รอยกรรมส่งผลพลัน                  ใจทุกข์ จริงนอ

รอยวิบากเคยติดค้าง                  จึงต้องคืนเรือน

          เพราะกิเลสเป็นเหตุให้ใจเป็นทุกข์

เพราะสนุกกับโลกจึงโศกศัลย์

เพราะประมาทจึงพลาดไปในชีวัน

เพราะพระธรรม์จึงได้หวนทวนทางเดิน

          ขอขอบคุณคนเคยคิดริษยา

ขอขอบคุณคำนินทาคู่สรรเสริญ

ขอขอบคุณกฎแห่งกรรมที่ดำเนิน

ขอขอบคุณทุกก้าวเดินแห่งชีวิต

          ที่เคยโทษโกรธใครมานานหนัก

ที่เคยรักขอลบล้างจางจากจิต

ที่เคยเกลียดเคียดแค้นแสนความคิด

ที่เคยผิดก็ขอเอ่ย “อโหสิกรรม”

          ด้วยมาวัดเพื่อวัดใจใช่หรือเล่า

ทั้งเราเขาต่างก็ทุกข์เกินอิ่มหนำ

จิตอภัยดีกว่ากล่าวหมื่นล้านคำ

สตินำหายโง่เขลาเบาปัญญา

          อธิษฐานขอได้กราบแทบพระบาท

เกิดทุกชาติขอได้พบพระศาสนา

หยุดเวียนวัฏฏ์ตัดตรงสู่แดนนิพพาน์

เบื้องพระพักตร์องค์สัมมาสาธุเทอญ

ขอขอบคุณความคิดของคุณปัณณรสีที่สะท้อนออกมาเป็นตัวอักษร

แถมฝากข้อคิดข้อเตือนใจให้ผู้ยังมีกิเลสต้องหวนกลับมาทบทวนชีวิตของตนเอง

ขอบคุณค่ะ

ขอขอบคุณ คมความคิด คมปัญญา

ขอบคุณถ้อย ร้อยเรียงมา ค่ามหันต์

ขอบคุณที่ มีเมตตา มาแบ่งปัน

ขอบคุณกัล ยาณมิตร สะกิดใจ

ถึงโลกร้อน สุมฟอนไฟ ใจอาละวาด

ถึงพลั้งพลาด เผลอกับทุกข์-สุขแค่ไหน

ยังมีเพื่อน คอยเตือนกัน อยู่ไม่ไกล

ยังโชคดี ที่ยังได้ พบทางธรรม

ยังพอยั้ง รั้งเอาไว้ ไม่ซวนทรุด

ยังพอหยุด ยืนหยัดได้ ไม่ถลำ

กลางกระแส ความสับสน เมฆหม่นดำ

ยังพอทำ ใจให้ว่าง เป็นบางที

…อยากตอบตั้งแต่วันแรกที่โพสต์แล้วค่ะ …แต่มัวอินเทร็นด์ เครียด เซ็ง เศร้า

ไปกะชาวบ้านชาวเมือง เพิ่งค่อยยังชั่วนี่แหละ …สติไม่มา สอบตกอีกตามเคย …

by ปุณณมี