ศาสนาพุทธนอกจากจะสอนเราให้รู้จักการทำจิตให้เบิกบานแจ่มใส ครองตนอยู่ในสติ มีศีล ทาน ภาวนา และศีล สมาธิ ปัญญา แล้ว...ชาวพุทธส่วนใหญ่จะให้รู้กฎแห่งกรรม กฎแห่งกรรมเป็นกฎหมายแท้จริงของจักรวาล ที่ส่งผลต่อมนุษยชาติและสัตว์ทั้งหลายเท่าเทียมกัน

         กรรม ที่มาจากคำบาลีว่า ‘กัมมะ’ เป็นเรื่องสำคัญอีกเรื่องหนึ่งในพุทธศาสนา จำได้ว่าเคยเขียนมาแล้วครั้งหนึ่ง ด้วยการแยกแยะแบ่งหมวดหมู่ตามความหนักเบาแห่งกรรมไว้ หากในวันนี้จะแสดงโดยย่อ ให้แยกหมวดแห่งกรรมง่ายต่อความเข้าใจยิ่งขึ้น

         ในพุทธประวัติปรากฏว่า เมื่อพระพุทธเจ้ายังมิได้ตรัสรู้ ยังทรงเป็นโพธิสัตว์อยู่ ได้เสด็จออกแสวงหาทางหลุดพ้นที่เรียกว่า ‘โมกขธรรม’ เมื่อได้ทรงพบทางปฏิบัติที่ถูกต้องแล้ว ก็ได้ทรงปฏิบัติในทางนั้นจนถึงคืนที่ทรงตรัสรู้

         ในยามต้นแห่งราตรีนั้น ทรงได้บุพเพนิวาสานุสติญาณ ญาณนี้คือพระปรีชาหยั่งรู้ถึงขันธ์ที่เป็นที่อยู่อาศัยในปางก่อน เรียกง่าย ๆ ว่าทรงระลึกชาติได้

         ในยามที่สอง ทรงได้จุตูปปาตญาณ พระปรีชาหยั่งรู้ในการจุติและอุบัติของสัตว์ (บาลี-สัตตะ) ทั้งหลาย คือการตาย และการเกิดของสัตว์ทั้งหลายในชาตินั้น ๆ ว่าเป็นไปตาม ‘กรรม’ กระทำชั่วไว้ก็เข้าถึงชาติชั่วมีทุกข์เป็นผล กระทำความดีไว้ก็เข้าถึงชาติดีที่เสวยสุข

         ในยามที่สาม จึงทรงได้อาสวักขยญาณ พระปรีชาหยั่งรู้วิธีกำจัดอาสวะ คือ กิเลส (ความเศร้าหมอง...ความไม่ดี) ที่นอนจมหมักหมมอยู่ในจิตในสันดาน ได้สำเร็จเป็น ‘พุทธะ’ คือพระผู้ตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

กิเลสทั้งหลาย...ล้วนก่อให้มนุษย์ทำกรรม กรรมเป็นคำกลาง แปลตรง ๆ ว่า ‘การงานที่บุคคลกระทำทางกาย วาจา ใจ...’

กรรมแบ่งออกได้เป็นสาม...คือ

กุศลกรรม เป็น กรรมในส่วนดี

อกุศลกรรม เป็น กรรมในส่วนชั่ว

อัพยากตกรรม เป็นกรรมที่ไม่เป็นกุศลหรืออกุศล

          คราวนี้มาดูกรรมทุกอย่างที่พระพุทธเจ้าทรงแสดงไว้ชัดเจนเกี่ยวกับกรรมอันเป็นกุศลเป็นเช่นไร กรรมอันเป็นอกุศลเป็นอย่างไร และอย่างไรเป็นกรรมที่ไม่เป็นอกุศลหรือกุศล...

          กรรมที่เป็นอกุศล...

           ทางกาย เช่น ฆ่าหรือทรมานสัตว์ ลักทรัพย์ คดโกง ประพฤติผิดในกาม

           ทางวาจา เช่น พูดปด พูดส่อเสียด นินทาว่าร้ายคนอื่น พูดคำหยาบ พูดเพ้อเจ้อ... ฯลฯ

           ทางใจ โลภ เพ่งเล็งทรัพย์ของคนอื่น ความพยาบาท อาฆาตคิดปองร้าย เห็นผิดเป็นชอบ ผิดทำนองคลองธรรม ฯลฯ

           กรรมที่เป็นกุศล...

             การละเว้นจากอกุศลกรรมต่าง ๆ ปฏิบัติไปในทางสุจริต มีความเมตตา กรุณา มุทิตา มีทาน มีศีล ฯลฯ

           อัพยากตกรรม

กรรมที่เป็นอาชีพไม่เบียดเบียนสัตว์ เช่น กสิกรรม พาณิชยกรรม ที่เกี่ยวกับความรื่นเริง การเดิน ยืน นั่ง นอน กิน ดื่ม ถ่าย นิ่งเฉย เหล่านี้เป็นกรรมที่ไม่จัดอยู่ในกุศล หรืออกุศล

คนเรานั้นได้ทำกรรมต่าง ๆ ในสามหมวดนี้ซับซ้อนกันอยู่มากมาย ทั้งในอดีตชาติและชาติปัจจุบัน ฉะนั้นบางท่าน แม้เกิดมาชาตินี้แล้วได้กระทำความดีไว้มาก แต่ปรากฏว่าไม่ได้รับผลแห่งกรรมดีของตนเลย จนบางครั้งท้อแท้จนไม่อยากเชื่อว่าผลของกรรมมีจริง ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เพราะผลกรรมเก่าอันเป็น ‘อกุศล’ ได้ส่งผลอยู่ และขวางกรรมดีใหม่ไว้ไม่ให้ส่งผลโดยเร็ว

            แต่ในที่สุดในวันหนึ่งข้างหน้า กรรมดีที่กระทำก็จะตามมาส่งผลอย่างแน่นอน!

            ที่เขียนตรงนี้ ก็เพราะมากมายของจดหมายที่เขียนตัดพ้อเข้ามากล่าวด้วยความท้อแท้ว่า ตนพยายามทำแต่ความดี แต่ทำไมไม่เคยได้รับผลเลย ทำไมคนที่ทำแต่กรรมไม่ดี จึงอยู่เย็นเป็นสุขอยู่เท่าทุกวันนี้...

            ประการหลังขอตอบสั้น ๆ ‘เป็นเพราะกรรมดี หรือกุศลกรรมของเขากำลังส่งผล’ ดังที่พระพุทธเจ้าได้ตรัสถึงภาวะความเป็นไปแห่งสัตว์โลกไว้ว่า...

            มนุษย์มีบ้างมาสว่าง...ไปสว่าง มีบ้างมาสว่าง...ไปมืด มีบ้างมามืด...ไปมืด มีบ้างมามืด...ไปสว่าง

        ทั้งหมดขึ้นอยู่กับกรรมของตนที่กระทำไว้โดยแท้!

            ดังพระนิพนธ์ของสมเด็จพระญาณสังวร (สุวัฑฒโน) เมื่อครั้งดำรงสมณศักดิ์เป็นพระศาสนโสภณ วัดบวรนิเวศวิหาร เกี่ยวกับเรื่องการประกอบกรรมดังนี้...

            “กุศลกรรมที่ประกอบในชาตินี้ ถ้ากรรมเก่าซึ่งเป็นอกุศลกรรมยังส่งผลหรือมีกำลังแรงกว่าก็ต้านอกุศลกรรมได้ยาก ไม่ต้องมองดูให้ไกลออกไป แต่มองดูกุศล อกุศลกรรมในจิตใจ บัดนี้เช่น บุคคลหนึ่งมีเจตนาแน่วแน่ในการประกอบกุศลกรรม เพื่อประโยชน์สุขสำหรับส่วนรวม ขณะเดียวกันก็มีบุคคลอีกคนหนึ่งหรือหลายคนมีจิตใจริษยาเสียแล้ว ทั้งที่มีจิตอยากทำดีเหมือนกัน แต่อยากทำดีเพื่อให้ดีแต่ตนผู้เดียว ตัวอย่างนี้เห็นได้ว่า ความอิจฉาริษยายังมีอำนาจแรงอยู่หรือแรงกว่า ทั้ง ๆ ที่วัตถุประสงค์ทางด้านกุศลกรรมก็มีอยู่ตรงกัน

            ไม่ต้องกล่าวถึงบุคคลที่ปราศจากกุศลจิตที่จะทำดี นอกจากความริษยาเท่านั้นเป็นผู้ทำลายโลกโดยแท้ ฉะนั้นจึงมีความจำเป็นต้องฝึกฝนตนเองให้มีกุศลกรรมให้มากขึ้น เช่น ถ้าเป็นคนริษยาคนอื่น ก็ต้องหัดมีมุทิตาจิต คือ หัดใจ ตั้งใจทำความยินดีในกุศลกรรม ในความสุข ความเจริญของผู้อื่นเสมอ เมื่อกุศลกรรมฝ่ายมุทิตาจิตนี้เจริญมากขึ้น อกุศลกรรมฝ่ายริษยาจะลดลง เบาบางลงจนหายไปได้ จะทำให้เกิดความส่งเสริมทุกคนประกอบกุศลกรรมให้ผลสำเร็จเร็วยิ่งขึ้น

            เราทุกคนมีกรรมดีกรรมชั่วติดตัวมาตั้งแต่อดีตชาติ ผลกรรมเหล่านั้น ก็ทำให้เราเกิดในครอบครัวต่าง ๆ ยากจนร่ำรวย ดี ชั่ว โง่ ฉลาด สวย หรือไม่สวย ความพิการทางร่างกายและจิตใจก็เป็นผลของกรรมเช่นกัน เพราะไม่มีใครอยากเกิดมาพิการ หูหนวก ตาบอด หรือปัญญาอ่อน เป็นต้น

เมื่อเราเข้าใจและเชื่อในพระพุทธเจ้าว่าที่เราเป็นอย่างนี้ ดีบ้างไม่ดีบ้างก็เพราะกรรมที่เราได้ทำมา ก็ควรพยายามทำกรรมดีเพื่อความสุข ความเจริญ ไว้ให้มากเพื่อภายหน้า...

            “คนทำความดีกรรมดีอย่างหนักและบ่อย ๆ กรรมดีนี้อาจชนะความชั่วกรรมชั่วที่เบาบาง ที่ทำไว้ในอดีตได้”

      ครับ พระนิพนธ์ของสมเด็จพระญาณสังวร ที่ผู้เขียนอัญเชิญลงในคอลัมน์นี้ คงให้ความกระจ่างต่อท่านทั้งหลายได้เป็นอย่างดี...

         เชื่อ กรรม ผลของกรรมเป็นหัวใจหนึ่งของพุทธศาสนา

         เชื่อเรื่องกรรม จึงทำให้งดเว้นอกุศลกรรม

     อกุศลเบาบาง...โลกจะสงบสุขมากขึ้น เพราะการเบียดเบียนน้อยลง

        เรื่องของกรรมนั้น ที่สำคัญที่สุดคือ ‘มโนกรรม’ กรรมทางใจ ฉะนั้นเราควรฝึกตนให้มีความเมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา เอาไว้ให้มาก ไม่ให้จิตคิดริษยา ไม่เบียดเบียน ไม่นินทา ไม่พยาบาท ถ้าฝึกใจได้ การกระทำทางกายและวาจาก็จะลดน้อยลงจนหมดไปในที่สุด...

        เพราะจิตใจเมื่อสะอาดแล้ว นั่นแหละคือความสุขที่แท้จริง!

        ศาสนาพุทธสอนให้เรารู้จักฝึกจิตให้บริสุทธิ์ผ่องใส...

จิตผ่องใส...ไม่ตกอยู่ในอำนาจของตัณหา-อวิชชา จึงเรียกว่า ‘พุทธะ’

       ‘พุทธะ…’ คือ...ผู้ตื่นแล้ว รู้แล้ว...เบิกบานแล้ว...

       พุทธะ...พุทเธ...พุทโธ จึงเป็นสิ่งสูงสุดที่เราควรปรารถนา...

สาธุ!

คือพุทธแท้

       ขณะลงมือเขียนต้นฉบับอยู่นี้ อีกวันสองวันก็ถึง ‘วันวิสาขบูชา’ วันที่เป็นหัวใจของศาสนาพุทธ เป็นวันประสูติ ตรัสรู้ และปรินิพพาน แห่งองค์พระบรมศาสดา และถือเป็น...วันแห่งความรักด้วย

ปีนี้เหมือนเช่นเคย เราจะเดินทางขึ้นปฏิบัติธรรมที่วัดป่าชนะสงคราม อำเภอทุ่งเสลี่ยม จังหวัดสุโขทัย ทว่าครั้งนี้แผกไปจากทุกครา ด้วยชาวคณะเรียกร้องให้จัดอบรมปฏิบัติธรรมอย่างเข้มงวดจริงจัง ซึ่งผู้เขียนมิได้ขัดข้อง เพราะเห็นว่างานก่อสร้างเสนาสนะทั้งหลายในวัดได้เบาบางลงแล้ว ฉะนั้นจึงมีข้อแม้เดียว

...ขอให้ผู้ที่เข้าร่วมรู้ล่วงหน้าและเป็นผู้ที่ตั้งมั่นในการเดินทางเพื่อปฏิบัติอย่างแท้จริงเท่านั้น!

เหตุเพราะในอดีต การจัดทริปเดินทางไปปฏิบัติธรรมแต่ละครั้งเป็นการเปิดกว้างสำหรับทุกเพศทุกวัย โดยมุ่งเน้นไปในการช่วยหาศรัทธาเพื่อสร้างวัดเป็นหลัก ฉะนั้นจึงยากต่อการจัดการปฏิบัติธรรมที่เข้มข้นจริงจัง เพราะต้องคำนึงถึงความไม่พร้อมของเด็กและคนที่สูงวัยมาก ๆ

หลังจากได้รับคำยืนยันจากชาวคณะแน่นอนถึงการเดินทางไปปฏิบัติธรรมในวันวิสาขบูชาที่วัดป่าชนะสงครามแน่ชัด งานนี้เราจึงแจ้งเตือนคุณชูศรี วโรภาษ ไปด้วยกฎเกณฑ์หลายประการ

เหตุเพราะการปฏิบัติธรรมในพุทธศาสนา มุ่งเน้นไปในเรื่องการสร้าง ‘สติ’ เพื่อความ ‘สงบ’ ในชีวิตจิตใจ และสิ่งที่เอื้อต่อการสร้างสติคือการระวังรักษากายวาจาและใจ

ประการแรกคือการปิดวาจา หมายถึงการไม่พูดคุยระหว่างหมู่คณะตลอดเวลาปฏิบัติโดยไม่จำเป็น

ประการที่สอง เรื่องอาหารการกิน ต้องเป็นไปตามตารางเวลาอย่างเคร่งครัด รวมทั้งการปฏิบัติตนตามเวลานัดหมายที่วางไว้อย่างแท้จริง

ประการที่สาม ต้องมีเจ้าหน้าที่อาสาสมัครช่วยควบคุมดูแลกฎเกณฑ์และอธิบายความข้องใจต่าง ๆ ของชาวคณะที่มาปฏิบัติแทนอาจารย์จำนวนหนึ่ง เพราะในอดีตที่ผ่านมาอาจารย์คนเดียวยากจะดูแลผู้คนจำนวนมากได้อย่างทั่วถึง

ต้องขอเรียนตรงนี้ว่า การเดินทางไปปฏิบัติธรรมที่วัดดังกล่าว คือการหาที่สงบ หาที่เหมาะควรอันเป็น ‘สัปปายะ’ สำหรับการบำเพ็ญ หากเวลาสั้นๆ นั้นยากจะขัดเกลาจิตใจให้ละวางหรือก้าวสู่ความสงบโดยง่าย ถ้าเมื่อกลับมาแล้วไม่มุ่งมั่นดำเนินการปฏิบัติอย่างต่อเนื่อง นอกเสียจากการมุ่งหน้าไปเพื่อเรียนรู้ เพื่อสร้างเหตุปัจจัย สร้างอุปนิสัยเอาไว้เพื่อนำมาใช้ประโยชน์ในชีวิตต่อไปในทุกวันอย่างไม่หยุดยั้งจึงจะเห็นผล

วันนี้จึงขออธิบายหลักการปฏิบัติโดยง่ายสำหรับท่านผู้สนใจและไม่มีโอกาสไปฟังการอบรมครั้งนี้เพื่อประโยชน์ดังนี้ครับ



การภาวนาขณะปฏิบัติสมาธิด้วยองค์บริกรรม จะด้วยพุทโธ ๆ ๆ ๆ หรือสัมมาอรหัง ฯลฯ ก็ตาม ก็เพื่อฝึกจิตให้สงบโดยใช้สติเข้าไปจับไปกำหนดรู้ตาม ถ้าไม่เอาสติเข้าไปกำหนดรู้อยู่ที่รู้ จิตจะสงบไม่ได้ จิตจะแส่ส่ายวุ่นวายคิดไปทางโน้นทางนี้ เมื่อสติเข้าไปจับไปประคองเรื่อย ๆ จนมีกำลังมากขึ้น จิตจะไม่คิดไปทางอื่น ดังคำกล่าวที่ว่า...

‘สติ เตสัง นิวารณัง’ สติจึงเสมือนทำนบกั้นน้ำ ถ้าทำนบกั้นน้ำแข็งแรง น้ำที่เป็นเหมือนกิเลสการปรุงแต่ง ต่อให้น้ำไหลมาแรงเท่าใดทำนบก็ไม่พัง!

ฉะนั้นถ้าคนเราฝึกใจฝึกสติให้มั่นคงดำรงสู่ความสงบด้วยดีแล้ว ปัญญาก็จะเกิด ปัญญาในการมองเห็นความจริงตรงหน้า เห็นธาตุสี่ขันธ์ห้าตามความเป็นจริง ทำให้กิเลสตัณหาความยึดมั่นถือมั่นเบาบางลงโดยลำดับ

ธรรมดาของการปฏิบัติภาวนา...เมื่อเผลอสติ จิตก็จะแส่ส่ายไปโน่นนี่...เมื่อรู้ว่าสติไม่อยู่แล้วก็ตั้งสติกำหนดรู้ขึ้นใหม่ กำหนดรู้ในที่รู้ตามเดิม ทำอย่างนั้นไปเรื่อย ๆ สติก็จะกล้าขึ้น ๆ เป็นลำดับ

ปัญหาต่อไปของการนั่งสมาธิภาวนาคือ ‘เวทนา’ ถ้าเวทนาเกิดขึ้นก็กำหนดเตือนจิตตนเองว่า เวทนาก็เป็นเวทนา ไม่ใช่ตัวตน ไม่ใช่ตัวเราของเรา เป็นเพียงความรู้สึกจากความแปรปรวนของร่างกาย เพราะกายเป็นของไม่เที่ยง มีความวิบัติ มีความแปรปรวนไม่ปกติ เมื่อไม่ปกติก็กระทบจิต จิตก็แปรปรวนตามด้วยความเคยชินกลายเป็น ‘ทุกขเวทนา’ คือจิตเสวยทุกข์เป็นอารมณ์

ถึงตรงนี้เมื่อรู้ว่าจิตเสวยอารมณ์เป็นทุกข์ ก็ต้องตั้งจิตให้ตั้งมั่น กำหนดรู้พิจารณา รู้เท่าทันทุกข์ว่า ทุกข์ไม่มีตัวตน แต่เป็นอาการของขันธ์ห้า ถ้าขันธ์ห้ามีทุกขเวทนายังมีอยู่ ถ้าขันธ์ห้าดับทุกข์ก็ดับ

โบราณาจารย์ท่านกล่าวไว้ว่า พระพุทธองค์ทรงสอนให้รู้เท่าทันทุกข์ ให้ละสมุทัยคือเหตุแห่งทุกข์ คือ ‘ตัณหา’ อันเป็นความทะยานอยากลง ถ้าละได้จิตจะสงบลง ทุกข์จะเบาบางลงทันที เพราะทุกข์อยู่ได้ด้วยตัณหา จึงต้องละตัณหาเท่านั้นจึงสิ้นทุกข์ได้

สิ่งที่ควรจำคือ ทุกข์ทางใจที่ถูกบีบคั้นด้วยความไม่ได้ดังใจ ส่วนทุกข์ทางกายนั้นเกิดจากใจปัจจุบันของเราอาศัยกายอยู่ เมื่อกายแปรปรวนจึงกระทบจิตใจเป็นธรรมดา แต่สำหรับผู้ฝึกฝนใจให้เกิดปัญญาแล้วจะเห็นว่า ทุกข์ของกายเป็นทุกขลักษณะเท่านั้น หากแต่ผู้เสวยทุกข์คือใจเรา ไม่มีตัวตนแห่งทุกข์ อย่างที่ครูบาอาจารย์ท่านกล่าว...

ทุกข์มีแต่ไม่มีผู้รับทุกข์...ทุกข์ก็ไม่มี!

เราต้องเข้าใจว่า ผู้เสวยทุกข์คือจิต และจิตมิได้อยู่เนื่องกับร่างกายตลอดเวลา ฉะนั้นถ้าจิตสงบอยู่ตามลำพังทุกข์ทางจิตจึงไม่มี เหตุนี้เหล่าพระอริยเจ้าเมื่อท่านเข้าสมาธิสู่นิโรธสมาบัติแล้วทุกข์จะไม่มีเลย สำหรับเรา ๆ ท่าน ๆ ขอเพียงภาวนาจนสติตั้งมั่น จิตรวมลงสู่ความสงบระงับได้บ้างก็จะเห็นผลแห่งสมาธิ เห็นสมาธิก็จะ ‘เชื่อมั่น’ อย่างแท้จริงในคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า...ความเชื่อมั่นจักกลายเป็นศรัทธาแน่วแน่...เพื่อเพาะบ่มบารมีสำหรับก้าวสู่ความพ้นทุกข์ต่อไปในกาลเบื้องหน้า

สำหรับผลสำเร็จในการปฏิบัตินั้น ท่านผู้รู้กล่าวไว้ว่าทุกอย่างขึ้นอยู่กับบารมีที่สะสมมาแต่อดีตชาติด้วย คนมีบุญบารมีหนุนเนื่องก็พบหนทางเห็นผลจากการปฏิบัติได้เร็วกว่าคนอื่นเป็นธรรมดา

การสร้างบารมีมิใช่แค่การทำบุญบริจาคทานเท่านั้น แต่บางครั้งอาศัยเหตุการณ์ทั้งหลายมากระทบกระแทก เป็นเหตุให้อดทน...ต้องละวางความยินดียินร้ายต่าง ๆ ด้วย ‘ขันติ’ ด้วยการพิจารณาอันนั้นแหละคือ ‘สร้างบารมี’ เหตุนั้นนักปฏิบัติธรรมควรไม่กล่าวโทษผู้กระทบกระแทก หรือโทษสิ่งต่าง ๆ ในโลกที่เข้ามาบีบคั้นกดดัน เพราะสิ่งต่าง ๆ เหล่านั้นได้ชื่อว่า...

...เป็นผู้ช่วยให้เรามีปัญญารู้ความจริงอันน่าเบื่อหน่ายของโลก เพราะถ้าไม่มีสิ่งเหล่านั้นมากระทบกระทั่ง เราก็ไม่เห็นความจริงจนเกิดเบื่อหน่ายจนต้องหาทางพ้นทุกข์ได้!



ท้ายสุดขอย้ำอีกนิดครับ การปฏิบัติธรรมเพื่อความพ้นทุกข์ มิได้หมายความว่าทำแล้วจะมีฤทธิ์มีเดชเห็นโน่นเห็นนี่ แต่การปฏิบัติธรรมคือการเห็นจิตเห็นใจ เอาชนะใจตนเองมิให้หลงใหลไปกับกิเลสตัณหา ลดความรัก โลภ โกรธ หลง ให้เบาบางลง

จากลดละ สู่การปลดวางได้อย่างแท้จริง นั่นแหละจุดหมายของการปฏิบัติสู่ความสิ้นทุกข์โดยแท้แห่งพุทธศาสนา!



พบกันฉบับหน้าครับ

        เหลือเวลาอีกน้อยนิด คือความรู้สึกนึกคิดที่คอยย้ำเตือนตนเอง ณ เวลานี้ นั่นหมายถึงความปรารถนาที่จะวางภาระทางโลกในการที่จะก้าวเข้าสู่ร่มเงาศาสนาดังที่ตั้งเจตนาไว้

ทุกอย่างที่ร้อยรัดกำลังถูกชำระสะสางและวางลง เหลืองานเขียนนวนิยายเรื่องสุดท้ายก็ไม่น่าห่วงกังวล เพราะแน่ใจว่าสำเร็จเสร็จสิ้นลงได้แน่ในเดือนมีนาคมที่จะถึงนี้ ส่วนเรื่องวัดป่าชนะสงคราม เงินสำหรับจ่ายค่ากำแพงรั้วช่วงสุดท้ายก็มีแล้วจากกฐินที่ผ่านมา เหลืออีกเล็กน้อยก็นำมาปรับพื้นที่ถนนทำรางระบายน้ำจนเสร็จสิ้นไปเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา

...เรียกว่าจบงานก็หมดเงิน เกลี้ยงบัญชีวัด! ทุกอย่างเป็นไปตามคาดทุกประการ เท่ากับได้ทำสำเร็จเสร็จสิ้นตามสัจจะวาจาแล้วโดยแท้

ความจริงควรให้ชีวิตหยุดนิ่ง ปรับตัวปรับใจรอรับความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชีวิตที่กำลังมาถึง หากสำนึกสุดท้ายคอยถามย้ำ...

...จากนี้วัดป่าชนะสงครามจะเป็นอย่างไร?

หลายท่านก็คงยิ้มตอบ...‘วัดก็เป็นวัด คนข้างหลังก็ต้องดูแลกันไปตามอัตภาพ’ ก็จริงตามนั้น หากคนรู้มากแล้วทุกข์มากอย่างภูเตศวร อดบอกกับตัวเองไม่ได้ว่า

ถ้าเราจะเป็นหรือเหลือประโยชน์อีกน้อยนิดกับวัดในพระศาสนา...ก็ไม่ควรดูดายในเวลาที่เหลือ

ด้วยจากวันนี้ไป แม้ไม่ต้องทำอะไรที่วัดป่าชนะสงคราม ซึ่งหมายถึงการสร้างเสนาสนะใด ๆ อีกแล้วก็ตาม หากทุกอย่างก็จะทรุดโทรมไปตามกาลเวลา อย่าว่าแต่พระสงฆ์หรือครูบาอาจารย์อย่างหลวงปู่พรม พรหมโชโต ในกาลต่อไปเราก็ไม่ได้อุปัฏฐากท่านแล้ว แม้นมีการเจ็บป่วยอาพาธ ใครหนอจะดูแลรักษาท่าน ทุกอย่างล้วนต้องใช้ปัจจัยคือเงินทั้งสิ้น

นั่นคือเหตุผล 2 ประการทำให้ผู้เขียนตัดสินใจแน่วแน่...วันมาฆบูชาปีนี้ซึ่งตรงกับวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ตรงกับวันอาทิตย์ ซึ่งจะมีวันหยุดชดเชยในวันจันทร์ที่ 1 มีนาคมอีกวัน ‘เราควรนำผ้าป่าขึ้นทอดถวาย’

เงินทองได้มากได้น้อยก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ หากอย่างน้อยก็คงมีเงินเก็บไว้ให้หลวงปู่ได้นำมาซ่อมแซมบูรณะเสนาสนะในภายหลังบ้างตามประสาคนห่วงใยวัด กับครูบาอาจารย์ตามนิสัยเคยชิน

ก็อย่างที่บอกแหละครับ...เพราะตั้งใจเอาไว้มาแต่ไหนแต่ไร ตัวผู้เขียนถ้าได้บวชเรียนแล้ว จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับการงานหรือการหาทุนใด ๆ เพื่ออะไรอีก นอกจากทำภารกิจนำพาจิตใจสู่ความพ้นทุกข์เท่านั้น วันนี้พอทำได้ก็ทำไปก่อน

กฐินสุดท้ายในชีวิตฆราวาสจบลงแล้ว ครั้งนี้ก็จะเป็นผ้าป่าครั้งสุดท้ายเช่นกัน แม้ใครอยากร่วมบุญ...ร่วมเดินทางไปทอดผ้าป่าที่วัดป่าชนะสงครามกับภูเตศวร ท่านสามารถติดต่อสอบถามรายละเอียดและสำรองที่นั่งรถบัสได้โดยตรงที่ คุณชูศรี โทร.08-1258-3495 ก็ยังแอบหวังนะครับ ว่าจะพบหน้าพบตากันอีกครั้งในฐานะภูเตศวรกับญาติธรรม ก่อนสถานภาพจะเปลี่ยนไป



เอาละครับ มาเข้าหัวเรื่องที่จั่วไว้เลยดีกว่า หลักธรรมสูงสุดในพุทธศาสนานั้น คือสิ่งที่พระบรมศาสดาทรงค้นพบด้วยการตรัสรู้ “พระพุทธองค์ทรงตรัสรู้อะไร?” คือคำถามสำคัญ คำตอบก็คือ...

ทรงตรัสรู้ ‘หลักอริยสัจ 4 ประการ’

อริยสัจ...แปลความตรง ๆ ว่า ความจริงอันเป็นสัจจะ หรือความจริงอย่างแท้จริง!

ความจริงที่พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสรู้แล้วทรงนำมาเปิดเผยชี้แจงแสดงแก่โลก

ประการแรกคือ ความจริงแห่งทุกข์ หรือทุกขอริยสัจ อันเกิดจากการปรุงแต่ง มีการแปรปรวน เปลี่ยนไปทำการแผดเผาให้สัตว์เกิดความเดือดร้อน เช่น ความเกิด แก่ เจ็บ ตาย ความโศกะ ปริเวทะ ความคับแค้นเสียใจ การพลัดพรากจากสิ่งรักชอบหรือไม่ชอบ เพราะจิตยึดมั่นถือมั่นในรูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ และมีการแปรเปลี่ยนแปรปรวนไปเรื่อย ๆ สัตว์โลกจึงหมุนวนในความทุกข์นี้ตลอดไป

สอง ความจริงอันเป็นเหตุแห่งทุกข์ หรือทุกขสมุทยอริยสัจ คือความทะยานอยากที่ก่อให้เกิดภพ อยากมี อยากเป็น ไม่อยากมีอยากเป็นสืบสันตติไป หรือเพลินด้วยความกำหนัดยินดีด้วยจิตที่ประกอบด้วย กามตัณหา ความทะยานอยากในรูป รส กลิ่น เสียง สัมผัส...อารมณ์ว่าน่ารักน่าใคร่น่าปรารถนา น่าพอใจ มีความสมหวังผิดหวังสลับกันไปในชีวิต ภวตัณหา ความอยากมีอยากเป็นในสิ่งนั้นสิ่งนี้ วิภวตัณหา ความไม่อยากมีอยากได้ ไม่เป็นในฐานะและสิ่งที่ตนไม่ต้องการ

ความทะยานอยากในตัณหาทั้ง 3 ประการนี้แลทำให้เกิดทุกข์เป็นเหตุแห่งทุกข์ มีหน้าที่ผูกมัดสัตว์โลกไว้ในกองทุกข์ แหวกว่ายอยู่ในห้วงทุกข์แห่งสังสารวัฏภพแล้วภพเล่า ชาติแล้วชาติเล่ามิรู้จักสิ้นสุด แม้นตัณหาทั้ง 3 ประการนี้มิถูกขจัดให้สิ้นไป

สาม ความจริงอันเป็นการดับทุกข์ หรือทุกขนิโรธอริยสัจ คือการดับตัณหาได้โดยไม่เหลือเชื้อ หรือการสละวางปล่อยตัณหาเด็ดขาด จิตไม่พันพัวด้วยกิเลสตัณหาอีกตลอดไป จึงเป็นเป้าหมายสูงสุดในพุทธศาสนาด้วยปฏิบัติถึงนิโรธ...จะช่วยให้สัตว์นั้นพ้นจากทุกข์ด้วยการปล่อยวางจากการยึดมั่นถือมั่น ไม่มีอะไรมาปรุงแต่งสร้างภพชาติเป็นนิรันดร์ นิโรธจึงเป็น ‘อมฤต’ ไม่เกิดไม่ตายอีก คือภาวะนิพพานนั่นเอง

สี่ มรรคคือข้อปฏิบัติแท้จริงเพื่อให้ถึงความดับทุกข์ หรือทุกขนิโรธคามินีปฏิปทาอริยสัจ เมื่อความทุกข์ทั้งหลายล้วนมาจากสมุทัย คือกิเลสตัณหาดังกล่าว การสู่ความสิ้นทุกข์ ในอีกฟากฝั่งคือการดับทุกข์ ก็ต้องอาศัยเหตุหรือสะพาน เท่ากับหลักการปฏิบัติ ซึ่งพระบรมศาสดาได้แสดงไว้มี 8 ประการที่เรียกว่ามรรคมีองค์แปด

1.สัมมาทิฏฐิ ปัญญาเห็นชอบ คือเข้าใจเหตุผลแยกดีและชั่ว รู้อะไรเป็นคุณเป็นโทษ รู้อะไรเป็นประโยชน์ไม่เป็นประโยชน์ รู้ว่าอะไรควรประพฤติ อะไรควรละเว้น จนสามารถละเหตุแห่งทุกข์

2.สัมมาสังกัปปะ ความดำริชอบ คือความคิดความอ่านที่มีเหตุผล เมื่อพูด...ทำไปตามนั้นตนเองจะไม่เดือดร้อนหรือสร้างทุกข์ แยกออกได้ดังนี้ ความคิดหลีกหนีถอนตนจากความเป็นทาส ความสยบในอารมณ์จากรูป รส กลิ่น เสียง ความยินดีพอใจจนต้องทำผิด ความคิดในทางสงบ ระงับความโกรธ ความพยาบาท การทำลายล้าง ความคิดในทางต้องการให้ผู้อื่นมีสุข ไม่เบียดเบียนทำลาย

3.สัมมาวาจา พูดในสิ่งชอบ เช่นกล่าวคำสัตย์ ไพเราะอ่อนหวานมีประโยชน์ ไม่พูดเพ้อเจ้อส่อเสียดหยาบคายไร้สาระ

4.สัมมากัมมันตะ การทำการงานชอบ การงดเว้นไม่ทำการเบียดเบียนผู้อื่นไม่ละเมิดศีลธรรมทั้งทางกายและวัตถุด้วยการลักขโมยและฉ้อโกง เท่ากับดำรงชีวิตโดยชอบธรรมนั่นเอง

5.สัมมาอาชีวะ การเลี้ยงชีพโดยชอบ คือการงดเว้นการเลี้ยงตนในทางผิดธรรมผิดกฎหมาย มีจรรยาบรรณ ขยันหมั่นเพียรรู้จักใช้รู้จักเก็บออม แต่มิใช่ตระหนี่ รู้จักเลี้ยงตนเลี้ยงครอบครัวให้มีสุข

6.สัมมาวายามะ ความพยายามในทางที่ชอบธรรม คือการขวนขวายความดีละเว้นชั่ว รักษาคุณธรรมความดีมิให้เสื่อมถอย

7.สัมมาสติ การมีสติชอบ คือการระลึกรู้และการใช้ปัญญาพิจารณาเพื่อให้ใจสงบ เกิดปัญญารู้เห็นตามจริงตามกายตามธรรม เพื่อการปล่อยวางทุกข์

8.สัมมาสมาธิ ความตั้งจิตมั่นในทางชอบ คือการควบคุมจิตให้มีความสงบตั้งมั่น ละบาปกิเลสให้สงบไปจากจิต ขจัดความรุ่มร้อนความกระวนกระวายออกจากใจเพื่อความสิ้นทุกข์

ครับ ทั้งปวงที่กล่าวมาทั้งหมด หลายท่านอาจบอกว่ารู้มานานแล้ว แต่อะไรที่ดูเหมือนหญ้าปากคอก...เหมือนปัญหาง่าย ๆ แต่ความจริงคือความสำคัญที่สุดที่เรามักลืมเลือน จนไม่เคยนำมาพิจารณาเลย เอาไปเอามากลายเป็นรู้แต่ไม่เคยยกมาทำมาสอนใจตน ทั้ง ๆ ที่เป็นหัวใจแท้จริงของพุทธศาสนา

เจตนาวันนี้จึงเขียนเพื่อเตือนใจด้วยความหวังดี!

สัพพะทานัง

ธัมมะทานัง ชินาติ

          เมื่อไม่นานมานี้มีคนถามผู้เขียนว่า ‘ทำได้อย่างไรกับงานบุญกุศลที่ยาวนานมากว่ายี่สิบปี?’ ซึ่งน่าจะมาจากสิ่งที่คนเหล่านั้นเห็นความทุ่มเทกายใจในงานสร้างวัดวาอาราม...โรงเรียน และมูลนิธิ เพื่อประโยชน์ในพระศาสนาอีกทั้งสังคมมาอย่างยาวนานยิ่งจนถึงปัจจุบัน ในครั้งแรก ๆ เมื่อเริ่มก้าวเข้าสู่เส้นทางบุญนี้ ต้องสารภาพตรง ๆ ละครับว่า...ไม่เคยถามถึงความรู้สึกและเหตุผลตรงนี้มาก่อน...

แต่เมื่อเวลาผ่านพ้นมาพอควรจึงเข้าใจอะไรต่อมิอะไรมากขึ้น หนึ่ง...เพราะสำนึกในหน้าที่แห่งตน อย่างที่กล่าวกับลูกศิษย์ใกล้ชิดมาโดยตลอด

เราทั้งหลายเคยมีบุพกรรมร่วมกันมาและถึงเวลาสร้างบารมี หาหนทางสู่ความพ้นทุกข์ ตามสัจจาธิษฐานก่อนที่ภัทรกัปนี้จะสิ้นสุด

เมื่อหมดยุคศาสนาของพระพุทธเจ้าองค์ปัจจุบัน ภัทรกัปนี้จะเหลือพระพุทธเจ้าอีกหนึ่ง คือ พระศรีอารยเมตไตรย จากนั้นจะสิ้นสุด...อีกยาวนานจนมิอาจคาดคิด กว่าจะถึงกัปใหม่จะมีพระพุทธเจ้าอุบัติขึ้นสั่งสอนเวไนยสัตว์ให้ก้าวสู่ความพ้นทุกข์อีกนั้น

เราต้องเวียนเกิดตายอีกกี่กัลป์อนันตชาติ?

“หาทางกลับบ้านเถิด!” จึงเป็นคำบอกเล่าจากภูเตศวรกับทุกคนที่มีวาสนามาร่วมบุญทานชาตินี้เสมอมา



สอง...เพราะกิจวัตรและปฏิปทาของพ่อแม่ครูบาอาจารย์กับคำสั่งสอนของท่าน ทำให้ตระหนักถึงความสำคัญแห่งงานบุญงานกุศลที่จะเป็นพละปัจจัยช่วยหนุนส่งให้เรามุ่งหน้าสู่ความพ้นทุกข์อย่างถูกต้องรวดเร็ว

เริ่มตั้งแต่สัพพะทานัง...สร้างโรงงานปัญญา คือโรงเรียน...ตั้งมูลนิธิฯ ให้อาหารกลางวันเด็ก ดูแลสงฆ์อาพาธ ตลอดจนสร้างวัดป่าชนะสงคราม อุโบสถวัดป่าพอก กับอีกหลายแห่งแบบสมทบทุน...

ในอดีตมีครั้งหนึ่งยามเริ่มต้นสร้างวัดป่าชนะสงคราม เหนื่อยหนักถึงภาระควบคุมก่อสร้าง...หาทุนทรัพย์ ยังไม่พอ หากต้องคอยแก้ปัญหาความมัวเมาเอาแต่ใจในกิเลสของชาวบ้านจนท้อใจแทบวางงานเหล่านั้นจนนับครั้งไม่ถ้วน เข้าวัดทำงานก็ดื่มสุรา แม้พระสงฆ์ครูบาอาจารย์ท่านยังเบือนหน้าหนี วันหนึ่งปรารภกับหลวงปู่เสน ปัญญาธโร ด้วยความเหนื่อยหน่าย ท่านพูดยิ้ม ๆ เป็นประโยคสั้น ๆ แต่ได้สาระและเหตุผลครบถ้วน

เพราะเขาโง่เขลาเราจึงต้องสร้างวัดหาครูบาอาจารย์มาอบรมสั่งสอนไม่ใช่รึ?”

สั้นแต่เหมือนทิ่มเข้ากลางใจจนเลิกคิดเลิกบ่นแต่นั้นมา...บอกตัวเองว่า...จริงของหลวงปู่...

...ถ้าคนเขาดีอยู่แล้ว เราต้องทำวัดทำวาเพื่ออะไร...ถ้าเขาไม่ดีไม่มีปัญญาแต่เราทำให้เขาดีมีปัญญาได้ นั่นคือบุญกุศลอันมากมายมหาศาล!

โรงเรียนให้ปัญญาทางโลกกับมนุษย์ นั่นคือเหตุผลต่อมาที่พิจารณาได้ จึงเข้าใจว่าทำไมหลวงปู่จึงให้สร้างโรงเรียนที่บ้านอวยศรีให้เด็ก...เป็นโรงทานทางปัญญาแห่งแรกในชีวิต

เคยบอกมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน พุทธศาสนาเน้นเรื่อง ‘ปัญญา’ หากมิได้เป็นแค่ปัญญาทางโลกอันเป็นปัญญาภายนอกเท่านั้น ทว่าพระบรมศาสดาทรงเน้นให้เรามีปัญญาภายในเป็นธรรมปัญญาเพื่อความพ้นทุกข์สู่ความสุขอันเป็นวิมุตติสุขชั่วนิรันดร์

พระบรมศาสดาครั้งเป็นมหาโพธิสัตว์ ทรงสละความสุขทางโลก ทรมานพระวรกายอย่างแสนสาหัส ก็เพราะทรงมีพระราชปณิธาน ในการค้นหา ‘ธรรม’ คือ ‘สัจจะความจริงสำหรับดับทุกข์ทั้งปวงสู่ความหลุดพ้น’ จนพระองค์ทรงค้นพบและนำมาสั่งสอนเราในที่สุด

...ธรรมะ จึงเป็นความสำคัญอย่างยิ่ง เพราะเป็นความถูกต้อง...คือสัจจะปรมัตถ์ที่มิมีทางผิดเพี้ยนไปได้เลย เป็นทางสายเดียวให้ปฏิบัติให้ก้าวเดินสู่ความหลุดพ้น ธรรมะจึงสำคัญสูงสุด จนพระตถาคตเจ้ายังตรัสกับพระอานนท์ในกาลก่อนเสด็จดับขันธปรินิพพานชัดเจน...

ภายหลังไม่มีเราตถาคต ธรรมทั้งหลายที่เราตรัสแสดงไว้ดีแล้วจะเป็นศาสดาแทนเรา!” หรืออีกครั้งที่ทรงเปล่งพระวาจาชัดเจนยิ่ง...

“ผู้ใดเห็นธรรมผู้นั้นเห็นเราตถาคต!”



เพราะประการนั้น จากงานสร้างโรงเรียน คือโรงเรียนปัญญาทางโลก จึงก้าวมาสู่ทางสร้างวัดในเวลาต่อมา เพราะวัดคือสถานที่อยู่จำพรรษาของพระสงฆ์อันเป็นพุทธสาวก เป็นที่ใช้ปฏิบัติธรรมศึกษาหาความจริงของครูบาอาจารย์ที่เป็นเนื้อนาบุญของผู้คนสัตว์โลกทั้งปวง

และเป็นสถานที่เผยแพร่ธรรมะแห่งพุทธศาสนาให้ยั่งยืนยาวนาน อีกทั้งเป็นสถานให้ธรรม คือปัญญารู้แจ้งจริงแก่มนุษย์เป็นทานนั่นเอง

นั่นจึงเป็นคำตอบของภูเตศวรกับผู้เอ่ยคำถามที่ว่า ‘ทำได้อย่างไรกับการทำสิ่งเหล่านี้มานานกว่ายี่สิบปี?’ เพราะนี่คือการทำบุญทำทานอันมีคุณค่าอย่างใหญ่หลวงสำหรับตนและญาติมิตรญาติธรรม

ด้วยเป็นโรงธรรมทานแก่สาวกบุตรในพระบรมศาสดาที่มาค้นหาธรรมและบรรลุธรรม แม้นพระสงฆ์เหล่านั้นสิ้นทุกข์จบพรหมจรรย์ ย่อมเป็นมหากุศลต่อสรรพสัตว์อย่างหาประมาณมิได้คือประการแรก

เมื่อมีพระสงฆ์สุปฏิปันโนเป็นเนื้อนาบุญอันไพศาล ย่อมมีคุณประโยชน์ต่อญาติมิตรผู้คนให้การหว่านบุญแห่งตนเพื่อประโยชน์ตนเป็นที่ยิ่ง อีกทั้งจะได้รับสดับธรรมซักฟอกจิตวิญญาณและวางโลกสู่นิพพานในอนาคตกาลเบื้องหน้า ในคติของพุทธศาสนา เป็นประการที่สอง

เยี่ยงนั้น...แม้ภูเตศวรอยากนำพาญาติมิตรญาติธรรมสร้างบารมีเอาไว้ เพื่อเป็นพละปัจจัยในการ ‘บำเพ็ญธรรม’ สู่ความพ้นทุกข์เร็ววันดังใจหวัง...ก็ต้องสร้างโรงทานธรรมนี้อย่างตั้งมั่นในจิตให้ได้ เพราะในกาลข้างหน้าต่อให้เราทั้งหลายที่ร่วมทำร่วมสร้างมาได้จากโลกนี้ไปแล้ว วัดวาแห่งนี้ก็จะยังดำรงธรรมทานของครูบาอาจารย์แต่ละรุ่นแต่ละยุคสมัยก็จะยังคงอยู่ ตราบใดยังมีผู้เข้าสดับรับธรรมทานนี้...

กุศลผลบุญจะเป็นของเราตลอดกาลนาน!



ธรรมช่วยให้สัตว์โลกหลุดพ้นจากทุกข์ ธรรมเป็นเครื่องจัดการร้อยรัดเป็นอิสระจากการเวียนภพชาติ สู่สิ่งสูงสุดในพุทธศาสนาคือพระนิพพาน ฉะนั้นท่านทั้งหลายอย่าได้แปลกใจกับประโยคบาลีที่ว่า...

สัพพะทานัง ธัมมะทานัง ชินาติ!

คือการให้ธรรมะเป็นทาน ย่อมชนะการให้ทั้งปวง

ถึงตรงนี้หลายท่านคงจะอยากถาม ‘ต้องสร้างวัดเท่านั้นหรือจึงเป็นการให้ธรรมเป็นทาน?’ คำตอบคือ ‘ไม่ใช่’ เพราะธรรมทานสามารถทำได้หลายอย่างหลายประการ...เช่นการสนับสนุนการปฏิบัติธรรมของพระสงฆ์ สามเณรหรือกุลบุตรธิดาการเผยแพร่เอกสารธรรมะชักชวนคนให้รู้จักการทำบุญ หรือแม้กระทั่งการอ่านหนังสือธรรมะที่มีประโยชน์นั่นแล...

จนบัดนี้ก็ยังแอบหวังลึก ๆ ในใจ เมื่อไหร่คนไทยช่วงปีใหม่จะเลิกเที่ยวตามผับตามคลับ หันไปเที่ยวทำบุญในวัด...เมื่อไหร่จะเลิกซื้อของมึนเมาเป็นของขวัญ หันมาหาหนังสือธรรมะที่มีสารประโยชน์ของครูบาอาจารย์ให้คนที่ตนรักได้อ่านได้ศึกษาบ้างหนอ...



สวัสดีปีใหม่ครับ!

        จบลงด้วยดีสำหรับงานพิธีบวงสรวง ณ ลานพระบรมรูปทรงม้า ราชานุสาวรีย์ สมเด็จพระปิยมหาราช แห่งปวงชนชาวไทย เพื่อถวายพระราชกุศลในวันครบรอบเสด็จขึ้นครองราชย์ 136 ปี ของธนาคารกสิกรไทย โดยมีคุณบัณฑูร ล่ำซำ ประธานกรรมการบริหาร ให้เกียรติมาเป็นประธานในพิธี ในวันที่ 18 ตุลาคม ที่ผ่านมา

งานนี้เป็นอีกหนึ่งมหาพิธีที่ยิ่งใหญ่ในชีวิตของภูเตศวรที่ได้เป็นเจ้าพิธีทำถวายมหาเทพและบูรพกษัตราธิราชเจ้า งดงามอย่างไรขอให้ทัศนาจากรูปภาพที่ประมวลมาลงเอาเถิดครับ



. พิธีบวงสรวงบูชาล้นเกล้าฯ รัชกาลที่ 5 และบูรพกษัตราธิราชเจ้า

        จบลงแล้วสำหรับงานบุญกฐินหาปัจจัยยกพระอุโบสถ 200 กว่าปีที่ทรุดจมน้ำขึ้น และเตรียมบูรณะขึ้นใหม่ดังที่เคยนำเรื่องราวมาลงเมื่อหลายฉบับก่อน อย่างที่เรียนครับว่า พระอุโบสถฝีมือช่างอยุธยายุครัตนโกสินทร์ตอนต้นหลังนี้ เป็นศาสนสมบัติอันล้ำค่าของแผ่นดินที่กำลังจะจมจะล่มลงอย่างน่าเสียดาย จึงทำให้ผู้เขียนต้องนำความจริงมาบอกบุญหาทุนทรัพย์ เพื่อทะนุบำรุงรักษาเอาไว้โดยเร่งด่วน

หลังจากเขียนลงในคอลัมน์นี้ไม่นาน มีปัจจัยฝากมาทางไปรษณีย์และโอนเข้าบัญชีของวัดน้อยนอกโดยตรงประมาณ 200,000 กว่าบาท นอกจากนั้นเป็นที่น่าปีติยินดียิ่ง เมื่อมีผู้ใจบุญอ่านธรรมะ 5 นาที เดินทางไปนมัสการพระอาจารย์นภดล อาสโภ เจ้าอาวาสที่วัด แสดงเจตจำนงเป็นเจ้าภาพกองใหญ่เพื่อการนี้โดยเฉพาะ

1,000,000 บาทคือปัจจัยเริ่มต้นที่เจ้าภาพใหญ่ถวาย นั่นทำให้ยอดกฐินของวัดน้อยนอก จบลงที่ 2,229,501 บาท

นั่นคือ...นิมิตหมายอันสำคัญที่จะบอกว่า งานยกและบูรณะพระอุโบสถหลังนี้จะสามารถดำเนินการได้ในไม่ช้านี้

แม้จะมิได้พบหน้า กราบขอบคุณและโมทนาสาธุกับท่านเจ้าภาพทั้งหลายด้วยตนเอง แต่ก็ขอใช้คอลัมน์เล็ก ๆ นี้ ฝากขอบคุณ ฝากอนุโมทนากับ คุณอำนาจ คุณปิยะนุช เจริญสุขวานิช คุณราเชนทร์ โสภาพร คุณแม่เตือนใจ เศรษฐบุตร คุณเขมทัต มนัสรังษี พร้อมครอบครัวที่ให้เกียรติเป็นประธานทอดกฐินสามัคคีในครั้งนี้ อีกทั้งญาติมิตรญาติธรรมทุกท่านผู้ร่วมบุญร่วมทานด้วยครับ

ขออำนาจกุศลผลบุญราศีที่ประกอบมาจงดลบันดาลให้ท่านทั้งหลายมีความสุขความเจริญยิ่ง ๆ ขึ้นไปด้วยเทอญ

สำหรับกำหนดการเริ่มต้นดำเนินงานบูรณะพระอุโบสถเก่าแก่ รอให้หายเหนื่อยกันสักนิด ผู้เขียนจะเข้ากราบนมัสการท่านเจ้าอาวาส สอบถามรายละเอียดมาแจ้งให้ท่านทั้งหลายได้ทราบอีกครั้งในเร็ว ๆ นี้

สำหรับทุนทรัพย์สำหรับการบูรณะก็ยังต้องจัดการหามาเพิ่มเติมอีก เพราะตั้งงบประมาณไว้ที่ 4-5 ล้านบาท ซึ่งท่านใดต้องการร่วมบุญร่วมกุศลครั้งนี้สามารถบริจาคได้โดยตรงที่วัด หรือโอนเงินเข้าบัญชี พระมหานภดล อาสโภ เจ้าอาวาสวัดน้อยนอก หมายเลย 526-1-01434-3 ธนาคารกรุงศรีอยุธยา สาขาโฮมโปรแจ้งวัฒนะ ขออนุโมทนาในผลบุญล่วงหน้าครับ

        อีกครั้งในพรรษานี้ที่เดินทางขึ้นปฏิบัติธรรมที่วัดป่าชนะสงคราม ตามที่หลวงปู่พรม พรหมโชโต ท่านปรารภเอาไว้เมื่อช่วงก่อนเข้าพรรษา...

“มีเวลาน้อยก็ไม่เป็นไร มาน้อยวันแต่มาให้ถี่ๆ หน่อย” เพราะประโยคนี้ของท่านทำให้ผู้เขียนรีบกระวีกระวาดในทุกครั้งที่ปลีกตัวจากภาระร้อยรัดได้แม้จะเป็นเพียงเวลาไม่กี่วันก็ตาม

และทุกคราที่พบและได้กราบนมัสการหลวงปู่ นับเป็นเวลาอันทรงค่าจนมิอาจประมาณได้ โดยเฉพาะหลายครั้งหลัง ‘เจโตปริยญาณ’ หรือการดักใจมนุษย์อ่านความคิดคนของท่านช่างเฉียบคมจริง ๆ

คราก่อนหน้านี้ ตัวเองนึกคิดเอาไว้ก่อนหน้าขึ้นรถเดินทาง เหลือเวลาอีกน้อยนิดสำหรับชีวิตเพศฆราวาสและรู้ทั้งรู้ว่า ลูกศิษย์ลูกหาอีกทั้งญาติธรรมมากมายล้วนเคารพรักหลวงปู่อย่างยิ่ง...แม้มีโอกาสขออนุญาตสร้างวัตถุมงคลรูปเหมือนท่านเอาไว้แจกจ่ายลูกศิษย์เพื่อการรำลึกถึงเพื่อกราบไหว้ได้ก็จะมีไม่น้อย หากเมื่อเดินทางถึงกราบท่านเสร็จ หลวงปู่มองหน้าผู้เขียนยิ้มน้อย ๆ พร้อมพูดเบา ๆ

“ปู่รู้ว่ามีหลายคนอยากทำเหรียญของปู่ แต่ปู่ไม่อนุญาตหรอก” เรานิ่งอึ้งแต่ไม่วายย้อนถาม

“ทำไมหรือครับหลวงปู่?”

ท่านเมตตาอธิบายยาวนาน รวมความคือวัตถุมงคลไม่ได้ช่วยให้พ้นความทุกข์ พ้นความตาย หากที่สำคัญกว่านั้นคือ...หลวงปู่ยังเป็นพระผู้น้อย อายุกาลพรรษาไม่มาก เพราะบวชตอนแก่

ลูกศิษย์ดื้อด้านอย่างภูเตศวรมีหรือจะยินยอมโดยง่าย กราบเรียนท่านว่า

ไม่ได้คิดสร้างวัตถุมงคลเอาไว้กันตาย แต่เอาไว้ระลึกถึง ‘พระสังโฆ’ คือหลวงปู่ ในฐานะครูบาอาจารย์ทางจิตวิญญาณมากกว่าประการอื่น

กระนั้นหลวงปู่ก็ยังไม่อนุญาต แถมยังย้ำคำ...เหมือนจะกลัวความหัวดื้อของภูเตศวร

“ปู่ไม่อนุญาต ใครทำมาบาปนะ!”

เจอเข้าไม้นี้ผู้เขียนเลยได้แต่ทำตาปริบ ๆ เอ้า...คณะญาติธรรมลูกศิษย์หลวงปู่ให้รู้ไว้ ใครที่มาอ้อนวอนให้ภูเตศวรขออนุญาตท่านโปรดทราบคำตอบนี้โดยทั่วกัน



กับอีกตัวอย่างที่แสดงให้เห็นเจโตปริยญาณอันแหลมคมของหลวงปู่ก็คือ...การตอบข้อสงสัยโดยไม่ต้องเอ่ยถาม หนนี้เพิ่งเกิดในครานี้อย่างสด ๆ ร้อน ๆ มาจากความสงสัยเรื่องเจ้ากรรมนายเวร คำว่าเจ้ากรรมนายเวรฟังดูแล้วคล้าย ๆ เป็นตัวตนของผู้ที่เราก่อกรรมเอาไว้แล้วเขาตามทวง คำถามคือ...ถ้าเป็นเช่นนั้น แม้นเราผ่านภพผ่านชาติมายาวนาน คนที่เราก่อกรรมด้วยก็ไปเกิดกันคนละภพชาติกับเราเขาจะมาทวงเราได้อย่างไร โดยวิธีไหน

คิดมาตั้งแต่อยู่บ้านอยู่กรุงเทพฯ พบหน้าหลวงปู่ถึงอำเภอทุ่งเสลี่ยม สุโขทัย ท่านเริ่มต้นด้วยประวัติหลวงปู่บัว สิริปุณโณ พระอรหันตเจ้าผู้ละสังขารเข้านิพพานซึ่งเป็นครูบาอาจารย์ของหลวงปู่ตั้งแต่สมัยหลวงปู่ยังอยู่ในเพศคฤหัสถ์ให้ฟังตั้งแต่ต้นจนถึงกาลดับขันธ์ด้วยโรคาพยาธิร้ายแรงอันเกิดจากกรรมเก่าอันหนักหนาสาหัส

“หลวงปู่ใหญ่ทนใช้กรรมหนักอันนี้มาถึงหนึ่งร้อยชาติ!” และยังย้ำหนักแน่น “ชาตินี้เป็นชาติสุดท้ายและรับกรรมหนักกว่าทุกชาติ”

หลวงปู่เล่ารายละเอียดของเรื่องราวตามที่ได้รับฟังจากปากหลวงปู่บัวในสมัยยังเป็นโยมอุปัฏฐากรับใช้ยืดยาว แต่จะสรุปให้ย่นย่อเพียงว่า กรรมที่หลวงปู่บัวได้ก่อไว้ในอดีตชาติคือการฆ่าสามีแล้วแย่งภรรยาผู้อื่นมาครอบครอง วิธีการคือเอายาพิษทำจากสมุนไพรทาที่นอนไว้ พอสามีของผู้หญิงที่ตนหมายปองสัมผัส ก็เกิดการเน่าเปื่อยพุพองทรมานจนตาย

กรรมนี้ติดตามทวงถามมาหนึ่งร้อยชาติเต็ม ๆ และสิ้นสุดลงเมื่อหลวงปู่บัว สิริปุณโณ เข้าสู่พระนิพพานด้วยการละขันธ์

ทั้งปวงคือความรู้ที่หลวงปู่พรมเมตตาแนะนำสั่งสอนจนมั่นใจว่าแม้จะสำเร็จภูมิธรรมระดับสูงแล้วตราบใดที่กายยังอยู่ในโลก ‘กรรม’ที่ยังไม่ได้รับการอโหสิกรรมจาก ‘เจ้ากรรมนายเวร’ ก็ยังรุมทวงอยู่ไม่จบสิ้น เพียงแต่ผู้มีภูมิจิตสูงที่สามารถแยกจิตกับกายออกจากกันได้ อย่างที่หลวงปู่เสน ปัญญาธโร เคยกล่าว

“...ทุกข์มี แต่ผู้รับทุกข์ไม่มี ก็อยู่ส่วนใครส่วนมัน” ก็เหมือนเวทนากาย ถ้าจิตกับใจไม่รับ เวทนากายก็ทำอะไรผู้สำเร็จภูมิธรรมยกจิตยกใจเข้าสู่สมาธิเข้าสู่ความสงบมิได้เฉกเดียวกัน

มิเพียงเท่านั้น หลวงปู่ยังอธิบายต่อ คำว่าเจ้ากรรมนายเวร ไม่ใช่วิญญาณของคนที่เราก่อกรรมเป็นผู้ตามทวง แต่เป็นไปโดยสัจธรรมธรรมชาติเป็นผู้กำหนดอย่างที่พระบรมศาสดาทรงแสดงไว้ในยามเราสวดมนต์

กัมมะพันธุ...กัมมะโยนิ อันแปลความว่า เรามีกรรมเป็นแดนเกิด มีกรรมเป็นเผาพันธุ์

การกระทำความดีความชั่วใด ๆ ของตนในทุกภพชาติจะเป็นตัวกำหนดให้เราเป็นไปตามกรรมนั้นโดยมิอาจหลีกเลี่ยง นอกเสียจากการปฏิบัติจิต ยกใจเข้าสู่ความสงบโดยสมาธิ เอาปัญญาธรรมอบรมจิตใจให้ละวางโลกสู่โลกุตตระก้าวสู่ภาวะนิพพานได้ นั่นจึงพ้นบ่วงกรรมได้ตลอดนิรันดร์

“กรรมเล็ก ๆ น้อย ๆ แก้ได้ง่าย” หลวงปู่พรม ยังเมตตาแนะนำต่อเหมือนฝากผู้เขียนถึงท่านทั้งหลาย “ทำบุญสวดมนต์นั่งสมาธิแผ่ให้ก็หลุดแล้ว ส่วนกรรมหนัก ๆ นั้นยากเหมือนน้ำทะเลแหละ คลื่นน้ำมาซัดสาดเศษขยะเล็ก ๆ ก็กวาดหายไปได้ง่าย ๆ ส่วนก้อนหินใหญ่ ๆ กว่าจะซัดให้สึกกร่อนลงได้นานเป็นพันปี”

ตรงนี้ทำให้นึกถึงยาพิษในแก้วน้ำ ถ้าปริมาณน้อยเราค่อย ๆ เอาน้ำดีเทใส่ไปเรื่อย ๆ เดี๋ยวเดียวก็เจือจางหายไป แต่ถ้าขุ่นข้นมีปริมาณมากก็ต้องใช้น้ำเข้าไปเจือจางมากและนานกว่าธรรมดา

เฉกเช่นยาพิษคือบาปเวร น้ำคือบุญหรือกรรมดี ทำกรรมดีมาก ๆ เข้าไว้บาปก็เจือจางลงเป็นธรรมดา

แต่ที่สำคัญกว่านั้น...ถ้าจะให้ได้ผลเร็วต้องหยุดที่ปัจจุบันก่อน คือ ‘งดเว้นชั่ว’ โดยพลันทันทีและหมั่นประกอบกรรมดีอย่างต่อเนื่อง กรรมดีจะหนุนส่งไปเรื่อย ๆ อย่างน้อยกรรมชั่วก็ต้องต่อแถวรอคิวอีกนานหน่อย จริงไหม?



เอ้า...ขอลาท่านด้วยการเชิญชวนร่วมทำบุญยกพระอุโบสถโบราณสถานวัดน้อยนอกให้หายจากการจมน้ำ อย่างที่นำรายละเอียดมาลงแล้วในฉบับที่ผ่านมา ใครอยากทำบุญให้ได้บุญจริง ๆ บุญที่หนุนนำชีวิตให้เดินหน้าไปอย่างมีความสุข เพราะการซ่อมแซมรักษาศาสนสมบัติแห่งบวรพุทธศาสนาคือบุญกุศลอันสูงนั้น สามารถโอนเงินเข้าโดยตรงที่บัญชี

พระมหานภดล อาสโภ เจ้าอาวาสวัดน้อยนอก หมายเลขบัญชี 526-1-01434-3 ธนาคารกรุงศรีอยุธยา สาขาโฮมโปร แจ้งวัฒนะ



โอมศานติ