จำได้ว่าไม่นานวันเท่าใดนักกับความรู้สึกอยากปล่อยวางงานทั้งหลายลง โดยเฉพาะงานยัญญกรรมทั้งหลายที่เคยทำ วันนั้นได้มีโอกาสกราบนมัสการและสนทนากับหลวงปู่พรม พรหมโชโต พ่อแม่ครูบาอาจารย์ที่เคารพรักยิ่งถึงเรื่องนี้

         ท่านนิ่งเงียบไปนานพอควร จากนั้นจึงพูดด้วยสีหน้าเปี่ยมด้วยเมตตา “ไม่มีอะไรที่จะอยู่กับเราตลอดไปหรอก ทุกอย่างเป็นอนิจจัง!”
 
          “เข้าใจครับหลวงปู่...แต่บางทีก็คิดเสียดายความรู้สึกกับการสืบสานประเพณีเก่า ๆ ที่นับวันจะหายไปทุกที” ผู้เขียนกราบเรียนท่านจากความรู้สึกจริง ๆ เพราะระยะหลังเห็นพิธีกรรมบวงสรวงที่ผิดเพี้ยนกลายรูปกลายร่างไปเพราะความไม่รู้ ทำให้ผู้พบเห็นมองเป็นเรื่องเหลวไหลงมงายไปมากมาย

         ...เราเป็นพราหมณ์พุทธ มิใช่พราหมณ์ฮินดู!

         พราหมณ์พุทธเน้น ‘บัณฑิต’ หรือผู้รู้ในยัญญกรรมและพิธีกรรม มิได้สืบสานมาด้วยวรรณะในชาติกำเนิด

         ราชวัตร...ฉัตรธง เครื่องบวงสรวงของพราหมณ์พุทธงดงาม บายศรีงานตองของเราวิจิตรกว่าฮินดู...และที่สำคัญ ปี่พาทย์ดนตรีไทยจะมีโอกาสบรรเลงเพลงหน้าพาทย์ ศิลปะดนตรีชั้นสูงถวายพระพุทธเจ้าและปวงเทพยดาในทุกงานพิธี จึงเท่ากับเป็นการสืบสานศิลปวัฒนธรรมของชาติไปในตัว

        หลายครา...หลายงาน หลายจังหวัดบวงสรวงบูรพกษัตราธิราช และเชิญเราอันหมายถึงผู้เขียนกับทมยันตีไปเป็นเจ้าพิธี มิเพียงกำลังกายหากยังหมายถึงกำลังทรัพย์ที่ต้องสละออกมิน้อยในแต่ละครั้ง หากก็หวัง ‘ทำ’ เพื่อสืบสานเอาไว้ให้คนรุ่นหลัง...

วันนี้...เราร่วงโรย...เหนื่อยล้า ที่สุดก็ต้องวางทุกอย่างลง อย่างที่หลวงปู่ท่านว่า...

        ...ทุกอย่างเป็นอนิจจัง!

        วันนั้นท่านปรายตาไปยังเอกราช เด็กหนุ่มซึ่งมาเป็นพราหมณ์ผู้ช่วยมาก็หลายงานพิธีแล้วถามขึ้นเบา ๆ

        “แม้วก็มีลูกศิษย์ไม่ใช่หรือ?”

        “ครับ” เราตอบรับ...“ก็พยายามอบรมเจ้าคนนี้อยู่ครับ

        “ดีแล้ว...” หลวงปู่ยิ้มกล่าว ก่อนเน้นคำพูดชัด...

        “เป็นอาจารย์ต้องสอนให้หมดไส้หมดพุง เป็นลูกศิษย์ก็ต้องทำตัวให้ดีกว่าอาจารย์”

         เพราะตรงนั้นจึงเริ่มสั่งสอนลูกศิษย์ สิ่งแรกคือล้างความเชื่อแบบผิด ๆ ที่ เอกราชเรียนรู้มาแต่เดิมทิ้ง...

          ...สูงสุดอันควรเคารพคือที่พึ่งเป็นสรณะ คือ พระรัตนตรัยอันมีพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ และปวงเหล่ามหาเทพมิได้เป็น ‘สยมภู’ อย่างที่พราหมณ์ฮินดูเชื่อ...แต่ทรงเป็นพระโพธิสัตว์ที่กำลังสร้างบารมีเพื่อความพ้นทุกข์เช่นกันในคติแห่งพุทธศาสนา

          การเป็นผู้รู้เป็นบัณฑิตพึงรู้ ‘สมมุติ...บัญญัติ’ รู้ความหมายในยัญญพิธี...อักขระ มนตรา...อาศิรวาทประกาศเทวดาที่ท่องบ่นต้องถูกต้องไม่ผิดเพี้ยน...ทุกอย่างจึงจะเข้มขลัง

          “ทุกอย่างที่ทำเป็นศาสตร์ มีที่มาที่ไป ไม่ใช่คิดอยากทำก็ทำ...ทำผิด ๆ ถูก ๆ โบราณว่าไว้ระวังอัปรีย์จัญไรกินหัว” คือประโยคที่ทมยันตีมักพูดกับคนใกล้ชิด “อยากเป็น อยากทำ ก็ต้องศึกษาเรียนรู้ให้แจ่มแจ้ง ไม่อย่างนั้นแทนที่จะเชิดชูเทวดากลายเป็นทำลายลงจะเป็นบาปเป็นกรรม”



           วันนี้เนื้อหาอาจไม่ตรงจุดตรงเป้าของธรรมะ 5 นาทีเท่าใดนัก แต่เพราะผู้เขียนอยู่ในแวดวงนี้มานาน และกำลังจะวางภาระหน้าที่เหล่านี้ลง จึงอยากฝากความคิดเอาไว้

            บางอย่างบางเรื่องที่ทำเน้นเรื่องของโลกียธรรม ...ไม่ใช่โลกุตตรธรรม แต่ก็มีประโยชน์ถ้าเราเรียนรู้และเลือกกระทำตามกาลเทศะที่เหมาะควร

            แม้ผู้เขียนกับคุณวิมล ศิริไพบูลย์ ที่ทุกคนรู้จักในนามทมยันตีจะเชื่ออย่างเต็มหัวใจว่าเทพยดามีจริง...เคารพในเทวธรรมของเหล่าเทพเทวาอย่างมิสงสัย แต่มิได้เชื่อว่า ‘ท่าน’ หรือ ‘พระองค์’ ทั้งหลายอยู่เหนือพระรัตนตรัยอย่างเด็ดขาด เพราะเชื่อตามบาลีที่ว่า... ‘ปุริสทัมมะสาระถิ สัตถา เทวะมนุสสานัง พุทโธภะคะวาติ’ คือพระบรมศาสดาทรงเป็นสารถีผู้ฝึกฝนทั้งมนุษย์และเทวดาอย่างแท้จริง

            จึงกล่าวได้ว่ามิเพียงมหาเทพทั้งปวงมิได้เป็น ‘สยมภู’ มิใช่ผู้อยู่สูงสุดเท่านั้น หากทุกพระองค์ยังให้ความเคารพในพระรัตนตรัย และคอยปกป้องดูแลพระศาสนาอย่างเต็มกำลังศรัทธาอีกด้วย

            นี่คือความรู้และความเห็นของภูเตศวร!

         ฉะนั้นแม้ใครพบเห็นผู้ที่อ้างว่าเกี่ยวข้องกับเทวดา จะด้วยเป็นร่างทรง เป็นผู้รู้ทั้งหลาย ถ้าประกาศตน ประกาศว่าเทพยดาอยู่เหนือพระรัตนตรัย นั่นถือได้ว่า...ไม่ใช่บัณฑิตหรือพราหมณ์พุทธอย่างที่เรามีและเป็นแน่นอน!

         ในพิธีกรรมทั้งหลาย ไม่ว่ายัญญพิธีใด แม้ไม่สรรเสริญคุณพระรัตนตรัย ไม่ตั้งจิตตั้งใจระลึกถึงพระพุทธคุณ พระธรรมคุณ และพระสังฆคุณ ก่อนอื่นใด...ย่อมมิใช่พราหมณ์พุทธ...บัณฑิตพุทธโดยเด็ดขาด

            วันนี้สิ่งที่กังวลที่สุดในชีวิตของผู้เขียนคือ ‘กายสังขาร’ ของหลวงปู่พรม พรหมโชโต พ่อแม่ครูบาอาจารย์ที่มีวัย 83 ปี หลังจากอาพาธ และได้ไปตรวจร่างกายเมื่อก่อนวันมาฆบูชาอย่างละเอียด พบว่าท่านเป็นโรคความดันสูง ไขมันในเส้นเลือดสูง พร้อมเบาหวานและโรคหัวใจ ซึ่งต้องอาศัย ‘ยา’ รักษาเพื่อประคับประคองสังขาร ทั้ง ๆ ที่หลวงปู่มิได้ปรารถนาเช่นนั้น

             “ปู่ไม่ได้อาลัยในชีวิต...ถ้ามันเป็นโรคและต้องตายก็ปล่อยให้เป็นไป” คือประโยคของท่าน หากเราอ้อนวอน

             “ทุกหัวใจของญาติโยมอยู่ที่หลวงปู่ครับ ทุกคนอยากให้หลวงปู่รักษาสังขารเอาไว้ให้ลูกหลานกราบไหว้นาน ๆ”

             เพราะเหตุนั้นแม้ท่านจะไม่อยากฉันยาเลย และอยากปล่อยทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติแห่งชีวิต...จึงยอมฉันยาด้วยความเมตตาต่อผู้เขียนและญาติโยมทั้งหลาย

             ล่าสุดแพทย์หญิงชญานินี ปัตตพงษ์ หรือที่คณะศรัทธาในกลุ่มธรรมะ 5 นาที รู้จักกันในนามหมอไอซ์ได้โทรศัพท์มารายงาน

             “อาแขกเข้าไปกราบหลวงปู่จึงรู้ว่าท่านกำลังเป็นงูสวัดที่บริเวณใบหน้า”

             ไม่ต้องอธิบายภูเตศวรก็ทราบดี...งูสวัดเป็นผลจากเชื้อไวรัส หากผู้เขียนต้องรีบเร่งส่งงานเพื่อเดินทางขึ้นวัดป่าชนะสงครามเพื่อดูแลหลวงปู่บ้างตามกำลังที่มีในฐานะลูกหลานและลูกศิษย์ อย่างน้อยก็มีหลายคน แม้กระทั่งพระลูกวัดกระซิบบอก

             “หลวงปู่จะเกรงใจโยมแม้ว ถ้าโยมแม้วอยู่ท่านจะยอมฉันยามากขึ้น!”

             นั่นคือเหตุผลหลายครั้งที่ท่านเจ็บป่วยอาพาธ หลวงปู่จึงเอ่ยคำกับทุกคน

             “อย่าบอกแม้วนะ!” พร้อมเหตุผลที่ตามมา “ไม่อยากให้แม้วลำบาก”

             หากทุกคนรู้ดี...หลวงปู่กลัวคำอ้อนวอนของ ‘ภูเตศวร’ ที่ให้ฉันยาและพาไปพบแพทย์มากกว่าอย่างอื่น...และวันนี้จึงเป็นความตั้งใจของผู้เขียน...หลังจากงานดูแลและสร้างเสนาสนะเบาบางลง หันกลับมาทำงานปิดฉากชีวิตเพศฆราวาสจนห่างหายจากวัดจากครูบาอาจารย์มานานหลายเดือน ...คงต้องหันกลับไปที่วัดป่าชนะสงครามอยู่กับหลวงปู่ให้มากขึ้นจนกว่าวันละสังคมโลกสู่เพศบวชตามที่ตั้งใจอีกครั้ง

             ขณะเขียนต้นฉบับอยู่นี้ พุทธพจน์แห่งพระบรมศาสดาเหมือนลอยอยู่ตรงหน้า

             ...ยัสสะ รัตตะยา วิวะสาเน อายุอัปปะตะรังสิยา...

             วันคืนเคลื่อนคล้อยไป...อายุสัตว์น้อยใหญ่ย่อมเหลือน้อยเข้าไปทุกที...



             พุทธพจน์อันเป็นสัจจะให้เราทั้งหลายได้มีสติพิจารณา...ไม่มีสิ่งมีชีวิตในโลกจะจีรังยั่งยืนตลอดนิรันดร์กาล นั่นเพราะมัจจุราชอันเป็นความตายนั้นจักเป็นใหญ่แท้จริงในโลกนี้

             เมื่อเป็นเช่นนั้นควรหรือที่เราทั้งหลายจะยึดมั่นถือมั่นสิ่งที่อยู่ในโลกใบนี้อย่างไม่ปล่อยวางลง...

             ลาภ ยศ สุข...สรรเสริญใด ๆ ที่มีย่อมจะถูกพรากพรายจากเราในวันข้างหน้าอันใกล้

             หลวงปู่ท่านก็เคยพร่ำบอกกับญาติมิตรญาติธรรมที่มาร่วมบุญร่วมกุศลอยู่เสมอว่า...

              “ความตายเป็นเรื่องธรรมดา พระพุทธเจ้าท่านสอนความจริงอย่างนั้น...ถ้าไม่อยากตายต้องไม่เกิด เพราะถ้าเกิดแล้วไม่มีคำว่าไม่ตายแน่นอน!”

              บางคาบบางคราหลวงปู่ยังเคยพูดติดตลก... “ความตายนี่มันแปลกนะ เวลาอยากตายมันก็ไม่ตาย แต่พอถึงคราวตายไม่อยากตายมันก็ตายเองแหละ”

              เมื่อปลายปีที่ผ่านมาผู้เขียนเกิดแรงสังหรณ์เหมือนรู้ล่วงหน้า หลวงปู่จะเกิดอาพาธทั้ง ๆ ที่ด้วยวัย 80 เศษ ๆ หากท่านแข็งแรงมาก ๆ ไม่มีอาการเหนื่อยล้าให้เห็น กิจวัตรใด ๆ ท่านทำเหมือนพระหนุ่ม ๆ ลูกหลานทุกประการ จึงบอกกับคนใกล้ชิดให้จัดพานดอกไม้ธูปเทียนอาราธนาท่านเอาไว้ ทุกคนทำตามนั้น ซึ่งวันนั้นท่านก็รับพานดอกไม้...ท่านบอกสั้น ๆ ด้วยรอยยิ้มเมตตา

               “หลวงปู่รับให้นะ...แต่ก็อยู่เท่าที่จะอยู่ได้...ไปก็เท่าถึงวันต้องไปละ!”

เรายิ้มขันกับความคิดของตัวเอง ด้วยไหนเลยปัญญาภายนอกของตนจะเท่าทันพ่อแม่ครูบาอาจารย์ เพราะหลวงปู่ตอบด้วยปัญญาธรรมอันสูงส่ง...ไม่ปฏิเสธและก็ไม่รับปากตามที่ญาติโยมร้องขอ อย่างที่ท่านเคยพูดกับภูเตศวร

               “...วันนี้ปู่ไม่มีอะไรแล้ว นอกจากเมตตา...ปู่เมตตาทุกคนเท่ากัน...เมตตาสงสารอยากให้ทุกคนหมดทุกข์ ปู่เห็นว่าโลกนี้มีแต่ความทุกข์ ทุกข์เพราะใจมันพาไป ใจมันดีดดิ้นแสวงหายึดมั่นถือมั่นในความไม่เที่ยงของโลก”

               นั่นคือเหตุที่หลวงปู่คอยพร่ำสอน...‘ดูใจนะแม้ว’ หรือไม่ก็เตือน ‘รักษาใจไว้’ ซึ่งตรงกับที่ท่านเทศนาบอกญาติโยมทุกคราที่มาร่วมปฏิบัติธรรมสร้างบุญกุศล...

               “ทุกอย่างสำเร็จที่ใจ...นรก สวรรค์ หรือพระนิพพานมันเกิดที่ใจดวงนี้แหละ ให้สร้างสติกำกับใจไว้มาก ๆ ภาวนามาก ๆ ทุกอย่างจะเกิดจะสำเร็จเอง อะไรที่ทำอย่างไม่ท้อถอย ช้า...เร็วก็ต้องสำเร็จลงในวันหนึ่งอย่างแน่นอน”



               วันนี้คิดถึงหลวงปู่ ทบทวนสิ่งที่ท่านพร่ำสอน และเตือนใจตนถึง ‘หน้าที่’ ที่ต้องทำ...

               “มีหนี้ก็ต้องใช้ให้หมด...ใช้ไม่หมดไปพระนิพพานไม่ได้หรอก” แค่นี้ก็ทำให้เรามีกำลังใจทำงานทำประโยชน์ให้กับชาวคณะญาติมิตรญาติธรรม กับการช่วยเหลือใครบางคนอย่างเต็มที่มาโดยตลอด โดยเฉพาะประโยคหลัง

               “ยิ่งใกล้บวชยิ่งต้องใช้หนี้หนัก...ใช้ไปเถอะ บวชแล้วจะได้ไม่เกิดปลิโพธ...คือความกังวลจนภาวนาไม่ก้าวหน้า!”

จึงไม่แปลกใจเลยว่า แม้จนบัดนี้งานทั้งหลายในทางโลกก็ยังไม่จบไม่สิ้น...หลายคราที่เครียดกับความตั้งใจ ท่านก็เอ่ยปากบอกเบา ๆ

               “ของบางอย่างมันเป็นของมันเองนะ...ตั้งใจมากมันก็ไม่เป็น เหมือนการบวชแหละ อยากแค่ไหนก็ไม่เป็น แต่ถ้าบุญมาถึงต่อให้ไม่อยากมันก็ต้องบวชอยู่ดี...”

               เพราะประโยคดังกล่าวทำให้ได้คิด...กังวลมากไปทำให้งานที่ทำเพื่อปิดฉากลงสะดุด...เพราะจิตที่สับสนทำให้สมองมืดทึบ ควรวางความคิดทำปัจจุบันให้ดี...อนาคตจะเป็นไปตามวาสนาบารมีที่สะสมและตั้งจิตอธิษฐาน ทุกวันนี้คำพร่ำบ่นเตือนใจเป็นประจำคือ...

               ‘มีหนี้สินก็ต้องชดใช้...’ กับอีกคำ ‘ถึงเวลามันก็เป็นของมันเองแหละ’

               ท่องไปบ่นมาวันหนึ่งเมื่อไม่นานนี้เองก็เลยถึงบางอ้อ...‘ไม่มีอะไรเหนือกรรม’ ทำกรรมมาก็ต้องใช้คืน... ‘ทำบุญมาก็ต้องรับผลบุญ’ ทำให้หัวเราะออกกับวิชาสอนของหลวงปู่ และเหมือนได้ยินเสียงท่านแว่วอยู่ในจิต...

               “แม้วคนดื้อ...สอนยาก รู้มากยากนาน ดีแต่สอนคนอื่น...ตัวเองไม่ค่อยทำ”

               เอวัง....ครับ

           หลายวันมานี้มีโทรศัพท์มามากมาย ถามถึงเรื่องราวของครูบาอาจารย์รูปหนึ่งที่กำลังมีชื่อเสียงในแวดวงการสอนพระกรรมฐาน ผู้เขียนเองไม่เคยได้กราบท่านหรือรู้จักท่านโดยส่วนตัวมาก่อน หากเคยได้ฟังบรรยายธรรมจากสื่อซีดีมาบ้างเล็กน้อย และเคยอ่านหนังสือ ‘ทางเอก’ ที่ท่านเขียนนานมาแล้ว
 
           คำถามส่วนใหญ่ที่ลูกศิษย์ลูกหาอยากรู้ คือความเห็นของผู้เขียนต่อแนวทางการสอนของท่าน..ก็ได้แต่ตอบสั้น ๆ

           “หลวงปู่พรมก็สอนอย่างนั้น!” หลวงปู่พรม พรหมโชโต คือครูบาอาจารย์ที่ผู้เขียนเคารพนบนอบอย่างยิ่ง ปัจจุบันท่านเป็นเจ้าอาวาสวัดป่าชนะสงคราม ที่คณะศรัทธา ทมยันตี-ภูเตศวร ดำเนินการสร้างมาตั้งแต่ปี 2541 สมัยท่านเป็นฆราวาสเคยเป็นโยมอุปัฏฐากหลวงปู่บัว สิริปุณโณ มานานหลายปี

          จำได้ว่าหลายปีที่ผ่านมา หลวงปู่พรมได้ปรารภกับผู้เขียนในวันหนึ่ง...

          “คนทำงานอย่างแม้วมักหาโอกาสนั่งภาวนาได้ยาก ปู่จะแนะวิธีปฏิบัติง่าย ๆ ให้นะ”

          หลังจากนั้นท่านก็สอนให้เจริญสติด้วยการสังเกตอาการของจิต...อะไรที่กระทบและจิตรู้สึกอย่างไรให้ ‘รู้’ ตามนั้น

          เช่นโกรธก็ให้ตามรู้ว่าโกรธ รักให้รู้ว่ารัก เกลียดให้รู้ว่าเกลียด เกิดราคะก็รู้ว่าเกิดราคะ ฯลฯ

          ไม่เพียงหลวงปู่จะย้ำว่า ทำไปเรื่อยสติของเราจะกล้าขึ้นไปเรื่อย ๆ เท่านั้น ท่านยังรับรองว่า...
 
          “...เป็นการปฏิบัติที่ลัดเลาะตัดตรงที่สุด” เพราะตรงกับสิ่งที่ท่านเคยสอนมานาน

          “...ทุกอย่างอยู่ที่จิตใจดวงนี้ จะนรกสวรรค์หรือพระนิพพานอยู่ที่ใจดวงนี้เท่านั้น!”

         เมื่อเป็นเช่นนี้ก็คือบทสรุปของคำตอบของผู้เขียนที่ชัดเจนว่าแนวทางของครูบาอาจารย์รูปนั้นเป็นอย่างไร...



         เมื่อได้คำตอบเช่นนั้น หลายท่านก็เลยขยายความต่อถึงเรื่องราววุ่น ๆ ที่ว่า เวลานี้มีกระแสโจมตีออกมามากมายหลายประเด็น และอยากให้ภูเตศวรแสดงความคิดเห็นบ้าง

         “อย่าเพ่งโทษครูบาอาจารย์!” ผู้เขียนตอบสั้น ๆ ตามที่เคยเรียนรู้มา เพราะปฏิปทาข้อวัตรปฏิบัติของครูบาอาจารย์แต่ละรูปแต่ละองค์ย่อมมีข้อผิดแผกแตกต่างกันไปตามวาสนาบารมี เราไม่รู้ภูมิธรรมของท่านว่าท่านอยู่ระดับไหน...

         “ไปเพ่งโทษท่านระวังจะลงนรก”



          ถึงตรงนี้ก็เลยขอยกตัวอย่างบางเรื่องมาเป็นอุทาหรณ์สอนใจพวกเรากันบ้าง เรื่องนี้มาจากปากคำของคุณอนุชิต ปุรสาชิต ลูกศิษย์ใกล้ชิดหลวงปู่บุญจันทร์ กมโล วัดป่าสันติกาวาส อ.ไชยวาน จ.อุดรธานี

          วันหนึ่งหลวงปู่บุญจันทร์นำพระลูกวัดเดินทางไปกราบครูบาอาจารย์เพื่อเป็นสิริมงคลแก่ชีวิต ก่อนออกเดินทางท่านก็คอยพร่ำบอกลูกศิษย์กรณี ‘เพ่งโทษ’ ครูบาอาจารย์ว่าอย่าคิดอย่าทำ

          ครูบาอาจารย์องค์แรกที่หลวงปู่บุญจันทร์พาไปคารวะคือ หลวงปู่ขาว อนาลโย วัดถ้ำกลองเพล จากนั้นมุ่งไปวัดนิโครธาราม จ.หนองบัวลำภู ที่ไม่ไกลจากวัดถ้ำกลองเพลนัก เพื่อกราบนมัสการหลวงปู่อ่อน ญาณสิริ ว่ากันว่าวันที่ไปถึง หลวงปู่อ่อนท่านนุ่งผ้าสบงกับอังสะผืนเดียวนั่งเหลาไม้ทำกลดอยู่ เมื่อหลวงปู่บุญจันทร์มาถึงและกราบคารวะหลวงปู่อ่อนท่านก็เอาจีวรมาพาดบ่าแล้วรับไหว้

          มีพระลูกศิษย์ที่ติดตามหลวงปู่บุญจันทร์นั่งคิดสงสัย...

          “ก็ไหนใครต่อใครบอกว่าหลวงปู่อ่อนสำเร็จภูมิธรรมชั้นสูงแล้ว แต่ทำไมไม่มีมารยาทเลย หลวงปู่เรานุ่งห่มเรียบร้อยมากราบ แต่ท่านรับไหว้ไม่เรียบร้อยอย่างนั้นจะถูกหรือ?”

          คิดเพ่งโทษปุ๊บ หลวงปู่อ่อนก็หันมาปั๊บ...ท่านเอ่ยคำทันควัน

          “ไอ้พวกตาเนื้อตาเน่าจะไปรู้อะไร ดีแต่มัวเพ่งโทษครูบาอาจารย์อยู่หรือไงหือ?”

          กลับถึงวัด...ว่ากันว่าหลวงปู่บุญจันทร์เรียกพระรูปนั้นมาเทศน์อบรมกัณฑ์ใหญ่ถึงบาปกรรมในการเพ่งโทษครูบาอาจารย์ โดยเฉพาะท่านเป็นถึงพระอริยเจ้า ว่าผลกรรมนั้นสาหัสสากรรจ์เพียงใด?

ถึงตรงนี้จึงอยากบอกท่านทั้งหลายว่า...
 
          “รู้อะไรยังไม่แน่ชัด อย่าเพิ่งวิพากษ์วิจารณ์ อย่าตื่นข่าวตามคำพูดใครจะมีโทษมากกว่าคุณ...”

           ก็ต้องขอบอกตรง ๆ แหละครับวันนี้มีญาติโยมที่เป็นผู้รู้เยอะเหลือเกิน โดยเฉพาะตามเว็บไซต์ต่าง ๆ รู้มากจนถึงขนาดนั่งวิพากษ์วิจารณ์ครูบาอาจารย์ที่ท่านมีศีลถึง 227 ข้อ ขณะที่ตัวเองศีล 5 ข้อยังกะพร่องกะแพร่งเลยครับ พวกตามแห่ก็เลยร่วมแจมกันมันหยด...หารู้ไม่ไฟนรกลุกโชติอยู่บนหัวทุกวันโดยไม่รู้ตัว

           เมื่อมีปุจฉามา...ก็ต้องวิสัชนาไปตามปัญญาขี้เท่อไปตามการณ์ละครับ สำหรับความเห็นของภูเตศวรคือ...

           ถ้ามีใครสักคนสอนให้คนถือศีล...ฝึกสติ นำพาผู้คนที่จมอยู่แต่กิเลสมาขัดเกลาให้ดีขึ้น...ผู้นั้นมีคุณประโยชน์กับชาติและพระศาสนา มีค่าควรกราบไหว้บูชา...

           สำหรับการดักจิตดักใจสอบอารมณ์ลูกศิษย์ลูกหานั้น ใครคิดอย่างไรไม่รู้ แต่เป็นสิบ ๆ ปีที่ผ่านมาครูบาอาจารย์ของภูเตศวรใช้กระหนาบลูกศิษย์ดื้อ ๆ อย่างเรามานานแล้ว และเราเชื่ออย่างสุดหัวใจครูบาอาจารย์เก่ง ๆ อย่างนี้มีในเมืองไทยเยอะ

           ขนาดท่านรู้ท่านสอนอย่างนั้น ทุกวันนี้กิเลสมันยังกดหัวเราซะจนโงไม่ขึ้นเลย...

           อยากเพิ่มเติมอีกนิดคือ เรื่องของการปฏิบัติเพื่อก้าวสู่ความพ้นทุกข์ อันนี้พระพุทธเจ้าท่านก็ทรงตรัสไว้ชัดเจนว่า เป็นไปตามจริตนิสัยของแต่ละบุคคล อันไหนทำแล้วก้าวหน้าละวางกิเลส...มีปัญญาได้เร็วก็ทำตามนั้น ถ้าวิธีการของตนไม่เหมือนของคนอื่นก็มิได้หมายความว่าของคนอื่นไม่ดี จริงไหม

            สำหรับภูเตศวร หลวงปู่เสน ปัญญาธโร ท่านย้ำอยู่เสมอ...

            “เอาแต่โลกธรรมแปดนี่แหละ เข้าใจมัน อยู่เหนือมันให้ได้ ก็พอได้อาศัยแล้ว!”

            ทุกวันนี้ก็เลยนึกขึ้นได้...แค่อนุโมทนากับความดีที่ผู้อื่นทำ และไม่ริษยาความดีมีชื่อของผู้อื่น คนเรามันยังทำยากเลยครับ...

            ...เพราะเมตตาธรรมค้ำจุนโลกมันเหลือน้อย...



            จึงอยากฝากทุกคนว่า ควรหมั่นเจริญเมตตาให้มาก ๆ โลกปัจจุบันจะได้เย็นขึ้นบ้าง

            ถ้าไม่เหลือบ่ากว่าแรงละก็ ให้ละแล้วต่อกันเถิด เพราะไฟพยาบาทที่เผาใจมันร้อนกว่าไฟนรกนะโยม!



                  โอมศานติ

         หลังการไหว้ครูเป็นครั้งสุดท้ายที่หอประชุมสำนักงานใหญ่ธนาคารไทยพาณิชย์ ช่วงปลายเดือนมิถุนายน ก็คาดหวังว่า ‘งาน’ พิธีกรรมและยัญกรรมทั้งหลายจะหมดสิ้น หรือลดน้อยลง หากครูบาอาจารย์อย่างหลวงปู่พรม พรหมโชโต บอกด้วยรอยยิ้ม

         ...งานจะมีเรื่อย ๆ จนถึงวันได้บวชเรียน! แถมด้วยประโยคคล้ายคำพยากรณ์ล่วงหน้า...

“งานจะใหญ่ขึ้นไปเรื่อย ๆ”

         วันนั้นที่ได้ยินยังแอบคิดในใจ ในเมื่อประกาศวางมือไปแล้ว ใคร ๆ ก็รู้ งานจะมีมากขึ้นใหญ่ขึ้นได้อย่างไร อีกทั้งยังวางแผนไว้ว่า กับเวลาที่เหลือน้อยนิด คือการจัดการเรื่องราวต่าง ๆ ในทางโลกให้แล้วเสร็จ จากนั้นหามุมสงบ ๆ เตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางเข้าสู่เพศพรหมจรรย์ ทำให้นึกค้านตามประสาคนดื้อ

         “มีหนี้สินก็ต้องชดใช้ ก่อนบวชต้องชดใช้ให้หมด” หลวงปู่ยังพูดย้ำ เหมือนบอกให้รู้ล่วงหน้าด้วยเจโตปริยญาณอันเข้มแข็ง

จากนั้นไม่นาน งานแรกก็เข้ามา ด้วยคุณถนอม มากมิ่ง ผู้หลักผู้ใหญ่ในจังหวัดที่นับถือกันมายาวนานติดต่อเข้ามา ขอให้เป็นเจ้าพิธีบวงสรวงพ่อขุนรามคำแหงมหาราช และพิธีอาบน้ำเพ็งในวันเทศกาลลอยกระทง มิวายปฏิเสธหากคุณถนอมยื่นคำขอปนบังคับ

         “ขอเป็นครั้งสุดท้าย เพราะปีหน้าผมก็จะขอเลิกให้คนอื่นดูแลแล้ว”

ก็เลยเสร็จเรียบร้อยโรงเรียนคุณถนอมแห่งสุโขทัยไปจนได้

         งานเดียวก็พอทนหรอก เพราะหลังวางแผนงานล่วงหน้าเสร็จไม่กี่วัน คุณหญิงวิมล ศิริไพบูลย์ แจ้งข่าวมาว่า ทางคุณบัณฑูร ล่ำซำ ประธานใหญ่ธนาคารกสิกรไทยท่านต้องการพบและอยากให้ช่วยงาน ก็เลยได้เข้าประชุมพร้อมคุณหญิงในฐานะผู้จัดการส่วนตัว

         สรุปคือ งานนั้นคือการดูแลการเขียนบทสารคดี ‘ลำนาเพลงรักของล้นเกล้าฯ รัชกาลที่ 5’

         เอาไปเอามาพ่วงท้ายด้วยพิธีบวงสรวงใหญ่หน้าพระราชานุสาวรีย์พระบรมรูปทรงม้า ในวันอาทิตย์ที่ 20 กันยายนนี้ อันเป็นวันคล้ายวันพระราชสมภพแห่งพระองค์นั่นเอง

         ครับ ถ้าพูดแบบสำนวนวัยรุ่นในปัจจุบันเรียกว่า ‘งานเข้า’ ไม่ใช่งานเข้าธรรมดา ๆ เพราะจะเป็นงานมหาพิธีที่ยิ่งใหญ่อลังการงานสร้าง ก็ระดับเจ้าสัวใหญ่เป็นประธานฯ งานนี้จะทำเล็ก ๆ เล่น ๆ ได้อย่างไร

         งานมหาพิธีบวงสรวงคราวนี้มีเหตุผลหลายประการ หนึ่ง คือถวายเป็นพระราชกุศลอันเป็นวันคล้ายวันพระราชสมภพ สอง คือปีนี้จะเป็นปีครบหนึ่งร้อยในการเสด็จสวรรคต และสาม คือการกราบบังคมทูลขอพระบรมราชานุญาตเปิดกล้องสารคดี ‘ลำนำเพลงรักล้นเกล้าฯ รัชกาลที่ 5’ นั่นเอง

         ไหน ๆ ก็งานเข้า ‘จารย์แม้ว’ กับคุณหญิงวิมลแล้วใครอยากเห็นงานมหาพิธีครั้งนี้ต้องรีบแจ้งจองที่นั่งกับคุณชูศรีอย่างด่วนมาก ๆ ที่โทร. 08-1258-3495 เพราะกว่าหนังสือฉบับนี้จะวางตลาดจะเหลือเวลาไม่มากนัก

         งานพิธีจะเริ่มในเวลา 08.00 น. โดยประธานพิธีจุดเทียนชัยก่อนอัญเชิญเทพยดาเจ้า พร้อมถวายเครื่องสังเวยบูชา 10.00 น. พระสงฆ์ 10 รูปเจริญพุทธมนต์ชัยมงคลคาถา 11.00 น. ถวายภัตตาหารแด่พระสงฆ์ จากนั้นรับน้ำเทวมนต์และน้ำพุทธมนต์เพื่อเป็นสิริมงคล เป็นอันเสร็จพิธีในครั้งนี้

อ้อ...ได้ข่าวแว่ว ๆ มาว่า งานนี้มีของล้ำค่าแจกในงานด้วยนะ

          ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว ขออนุญาตบอกข่าวงานกุศล กฐินสามัคคีของวัดป่าชนะสงครามไปทีเดียวเลย นั่นคือโอกาสใน ‘กฐิน’ สุดท้ายแห่งชีวิตของภูเตศวรแล้ว ปีนี้ตรงกับวันหยุดยาว 3 วันคือ วันศุกร์ที่ 23 ตุลาคม ถึง 25 ตุลาคม ซึ่งเป็นวันเสาร์-อาทิตย์ โดยจะเดินทางด้วยรถบัสปรับอากาศ หน้าโรงเรียนหอวังอย่างเคย สำหรับรายละเอียดจะลงอีกครั้งในฉบับหน้าครับ

             ก่อนวันเข้าพรรษาเล็กน้อย ผู้เขียนต้องเดินทางขึ้นสุโขทัยด้วยทางจังหวัดติดต่อไปที่ ‘แม่อี๊ด’ หรือคุณหญิงวิมล ศิริไพบูลย์ ด้วยเหตุผลเหมือน 2 ปีที่ผ่านมาคือ การบวงสรวงเทพยดาและบูรพกษัตราธิราช ณ ราชานุสาวรีย์พ่อขุนรามคำแหงมหาราช มิวายที่เราได้ปฏิเสธไปตั้งแต่คราก่อนแล้ว ว่าขอยุติแต่เพียงเท่านั้น ด้วยจากอดีตถึงปัจจุบัน นับแต่ก่อนเริ่มสร้างวัดป่าชนะสงคราม ในปี 2542

             เราทำพิธีบวงสรวงถวายมาไม่ต่ำกว่า 6-7 ครั้ง

             ถึงตรงนี้เราก็ยังยืนยันเจตนาเดิมกับทางจังหวัด จนร้อนไปถึงผู้ใหญ่ที่เรานับถือ ท่านให้เหตุผลว่า “ปีที่ผ่านมามีพิธีอาบน้ำเพ็งตามแบบโบราณ” การจัดกำหนดการผิดพลาดทำให้ถูกต่อว่ามามากเหลือเกินว่า

             “พิธีเริ่มเร็วไป ออกจากงานแสดงแสงสีเสียง พิธีก็จบไปแล้ว” ผู้ใหญ่ในบ้านเมืองสุโขทัยเองก็ยังบ่นเสียดาย “ไม่เคยเห็นพิธีอาบน้ำเพ็งมาก่อนเหมือนกัน”

             ท้ายสุดคุณหญิงท่านคงใจอ่อน งานนี้เลยโบ้ยมาให้ภูเตศวร “ท่านต้องถามคุณภูเตศวรเพราะเป็นเจ้าพิธี!”

ผู้หลักผู้ใหญ่ท่านนั้นบอกกับผู้เขียนอย่างจริงจังอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนนับแต่พบหน้ากันมา

             “ช่วยผมอีกครั้งเถอะ ปีหน้าผมก็จะถอนตัวจากการเป็นแม่งานเหมือนกัน เพราะผมก็แก่จนจะหมดแรงแล้ว”

             ผลก็เลยเรียบร้อยโรงเรียนสุโขทัยไปตามระเบียบ!

             ก็คงเหมือนที่พี่น้อย (คุณพนิดา) ว่ากระมัง... ว่าตราบใดที่ยังไม่ครองผ้าเหลืองก็ต้องก้มหน้าก้มตาทำงานให้สังคมต่อ จบจากงานที่จังหวัดถือโอกาสเข้าไปดูงานสร้างกุฏิและสถานที่ปฏิบัติธรรมที่วัดป่าชนะสงคราม พร้อมความตั้งใจอยู่ปฏิบัติธรรมสักหลาย ๆ วัน พอถึงวัดได้กราบหลวงปู่พรม พรหมโชโต ท่านมองเราด้วยรอยยิ้มพร้อมเปรยขึ้น

             “ยิ่งใกล้วันบวช งานยิ่งเยอะขึ้นนะแม้วนะ”

นั่นคือเจโตปริยญาณอันเข้มแข็งของครูบาอาจารย์ ขณะที่เราได้แต่ส่ายหน้าแบบอ่อนอกอ่อนใจ ท้ายสุดท่านย้ำคำเหมือนหลายครั้งที่ผ่านมา

“มีหนี้ก็ใช้เสียให้หมด บวชแล้วจะได้สบาย ไม่กังวลใจ”



              มีโอกาสอยู่วัดนั่งปฏิบัติภาวนาแค่ 4 วัน ก็ต้องเดินทางกลับ “พี่ภา (คุณสุภา เพลซาลับ) ลูกศิษย์แก่วัย 60 กว่าที่มาถือศีลในช่วงเข้าพรรษามาหลายปีเข้ามาขอให้ ‘ขริบผม’ ให้ด้วย เธอจะโกนศีรษะบวชเป็นแม่ชีในพระศาสนาตลอดไป เรารู้ว่าเธออธิษฐานใต้ต้นพระศรีมหาโพธิ์เมื่อคราไปเยือนอินเดียครั้งล่าสุด

              ขริบผมให้เสร็จพี่ภาขอกราบ แต่ผู้เขียนไม่ยอมเพราะจะอย่างไรเราก็เด็กกว่าโดยอายุ หากเธอดึงดันด้วยน้ำตานองหน้า มากมายหลายเหตุผลพรั่งพรูออกมาเหมือนสายน้ำหลาก

              “เพราะอาจารย์จึงมีวันนี้ ด้วยการดูแลสั่งสอนมายาวนานกว่า 20 ปี นำพาเข้าสู่หนทางที่ถูกที่ควร ยิ่งกว่านั้นยังอดทนสร้างสถานที่ให้ลูกศิษย์ได้เตรียมเดินทางกลับบ้านอีก”

คำสุดท้ายทำเอาเราน้ำตาคลอไปเหมือนกัน เธอให้คำมั่นสัญญา แน่วแน่...

              “พี่ภาจะอยู่ที่นี่ปฏิบัติธรรม จะนั่งรอดูผ้าเหลืองของอาจารย์นะจ๊ะ”

จากนั้นกราบลาหลวงปู่ผู้เป็นเหมือนพ่อแม่ครูบาอาจารย์ขึ้นรถกลับ เป็นคราแรกที่ขับรถออกมาช้า ๆ กวาดตามองวัดป่าที่เฝ้าเพียรสร้างมานาน 10 ปี...ด้วยความรู้สึกสุขใจปนอาการใจหาย

              ใจหายกับเวลาที่ผันผ่านไปรวดเร็วยิ่ง จากวัยหนุ่มสาวเพียงลัดนิ้วมือเดียวทุกคนเริ่มแก่ชรา และเตรียมตัวก้าวสู่มรณกาลในระยะอันใกล้

ทุกคนต้อง ‘ล่ำลา’ โลกและคนอันเป็นที่รัก อย่างไม่มีวันต่อสู้ขัดขืน คือสัจจะความจริงดังพุทธดำรัสที่ว่า...

               ‘ชะราธัมโมมหิ ชะรัง อะนะตีโต เรามีความแก่เป็นธรรมดา จะล่วงพ้นความแก่ไปไม่ได้’

               ‘มะระณะธัมโมมหิ มะระณัง อะนะตีโต เรามีความตายเป็นธรรมดา จะล่วงพ้นความตายไปไม่ได้’

               ‘สัพเพหิ เม ปิเยหิ มะนาเปหิ นานาภาโว วินาภาโว เราจะละเว้นเป็นต่าง ๆ คือว่าจะต้องพลัดพรากจากของรักของเจริญใจทั้งสิ้นไป’

กับอาการเป็นสุขที่ซ้อนในอาการใจหายคือความมั่นใจ...อย่างน้อยเราก็ไม่ตกอยู่ในความประมาท เช่นพุทธโอวาทในปัจฉิมกาลแห่งพระบรมศาสดาที่ย้ำเตือนพุทธสาวกเอาไว้ว่า

               ‘อามันตะยามิโว ภิขะเว ปฏิเวทะยามิโว ภิกขะเว... ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราขอเตือนท่านทั้งหลาย ขอให้ท่านทั้งหลายทราบไว้ว่า

               ‘ขะยะวะยะธัมมา สังขารา อัปปะมาเทนะ สัมปาเทถาติ สังขารทั้งหลายย่อมมีความเสื่อมสิ้นไปเป็นธรรมดา ขอท่านทั้งหลายจงยังประโยชน์ตนประโยชน์ท่าน ให้ถึงพร้อมด้วยความไม่ประมาทเถิด’

ผู้เขียนมิได้สุขเพราะสามารถสร้างวัดป่าชนะสงครามสำเร็จ หากสุขใจที่ได้เห็นว่าปีนี้ ลูกศิษย์เก่าแก่มาพักจำศีลในพรรษาหลายคน และลูกศิษย์ใหม่ ๆ แม้ไม่มีเวลาทั้งพรรษาแต่ก็แวะเวียนมาทำบุญ และมานอนปฏิบัติธรรมคณะละสองสามวันอยู่หลายคณะ และเชื่อว่าจะมีจำนวนมากขึ้นไปเรื่อย ๆ ในอนาคตข้างหน้าตลอดไป

นี่แหละคือความสุขใจอย่างแท้จริง!

ว่าอย่างน้อยสิ่งอันเป็นปณิธานยังมีโอกาสเป็นจริง...

              วันที่เดินทางกลับบ้าน เราจะมีผู้ร่วมทางอีกมากมายในสายธารแห่งศรัทธาพวกเราพุทธบุตรีบุตราของพระตถาคตเจ้า

          สำหรับกุฏิและสถานที่ปฏิบัติธรรมที่กำลังสร้าง คาดว่าอีกเดือนเศษก็จะเสร็จสิ้นลง สามารถใช้งานได้ก่อนออกพรรษาแน่นอนครับ ส่วนกำแพงรั้ววัดขณะนี้กำลังดำเนินการต่อให้แล้วเสร็จ เหลือเพียงร้อยกว่าช่องเท่านั้นผู้รับเหมาใจดีให้เป็นหนี้ได้จนถึงงานทอดกฐินค่อยชำระก็ได้

นั่นคืออีกหนึ่งความสุขของภูเตศวร...เพราะถึงวันนี้ แน่ใจแล้วว่า ‘สัจจะ’แห่งตนจะสำเร็จได้อย่างแน่นอน ทุกอย่างของวัดป่าชนะสงคราม ‘ต้องจบสิ้น’ ก่อนบวชจะเป็นไปตามสัจจาธิษฐานแน่นอน!

              อ้อ...เกือบลืมครับ กำหนดงานทอดกฐินวัดป่าชนะสงครามออกมาแล้วครับ ‘กฐินสุดท้ายของภูเตศวร’คือวันที่ 24 ตุลาคม 2552 นี้ครับ ออกเดินทางวันศุกร์ที่ 23 ตุลาคม ตรงกับวันปิยมหาราช ทอดกฐินวันที่ 24 เดินทางกลับวันอาทิตย์ที่ 25 สำหรับรายละเอียดจะแจ้งให้ทราบอีกครั้งเร็ว ๆ นี้



              ขอลาด้วยคำเชิญชวนญาติมิตรญาติธรรม ช่วงเข้าพรรษานี้ควรตั้งสติให้ถึงพร้อมสวดมนต์ภาวนาให้มาก เพื่อน้อมเกล้าฯ ถวายแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ของเรา ให้พระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรแก่ชาวไทยด้วยเทอญ


              พบกันฉบับหน้าครับ

             ครับ...เราทั้งหลายเพิ่งกลับจากวัดป่าชนะสงคราม ‘เรา’ ที่หมายถึงร้อยกว่าชีวิตในรถบัส 3 คัน มุ่งหน้าจากกรุงเทพมหานครสู่วัดป่าชนะสงคราม ที่หมู่บ้านภูแก้ว อำเภอทุ่งเสลี่ยม จังหวัดสุโขทัย ในวันวิสาขบูชาที่ผ่านมาเพื่อปฏิบัติธรรมและทอดผ้าป่าชำระค่าสร้างกำแพงรั้ววัดที่ยังค้างคาอยู่

             ...กำแพงจำนวนเกือบ 600 ช่อง อันเป็นภารกิจสุดท้ายของผู้เขียนตามสัจจาธิษฐาน ซึ่งหลังจากนี้จะเหลือเพียง 140 ช่อง... ซึ่งควรแล้วเสร็จในสิ้นปีนี้แน่นอน

             เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ผู้เขียนจำต้องเดินทางขึ้นสุโขทัยอีกครั้ง เหตุเพราะหลังจากงานบุญทอดกฐินเมื่อปลายเดือนตุลาคมที่ผ่านมา ก็ไม่ได้กลับไปที่วัดป่าชนะสงครามอีกเลย ซึ่งยังมีภาระอีกหลายอย่างคั่งค้างที่นั่น

             หนึ่งคือ ต้องกลับไปจ่ายค่าแรงค่าจ้างสร้างกำแพงรั้ววัดที่แล้วเสร็จด้วยปัจจัยที่ได้มาจากการทอดกฐินที่ผ่านมา สอง...เพื่อการตกลงค่าจ้างเทพื้นคอนกรีตทางเท้ากุฏิปฏิบัติธรรมของญาติโยม ซึ่งงบประมาณส่วนนี้ไม่เกี่ยวกับการทอดกฐินด้วยมีเจ้าภาพแจ้งเจตจำนงมาก่อนหน้าแล้ว

             ภาระสองสามประการแล้วเสร็จโดยเร็ว ประกอบกับสองสามเดือนที่ผ่านมาค่อนข้างเหน็ดเหนื่อยกับงาน จึงอยากหาสถานที่สงบ ๆ เพื่อเปิดหูเปิดตาบ้าง ประจวบกับนิตยสารขวัญเรือนฉบับก่อนนำสารคดีท่องเที่ยวจังหวัดน่านมาลง ทำให้เห็นวัดวาอารามเก่าแก่อันงดงามมากมาย อีกทั้งระยะทางห่างจากสุโขทัยเพียงสองร้อยกว่ากิโลเมตร ไม่ลำบากต่อการขับรถไปอีกเล็กน้อยเท่านั้น...

จึงทำให้ตัดสินใจมุ่งหน้าสู่จังหวัดน่าน และเป็นที่มาของบทความในครั้งนี้

             โดยปกติช่วงวันที่ 18 ธันวาคม ของทุกปี จะต้องเป็นวันคล้ายวันครบรอบวันมรณกรรมของผู้ให้กำเนิดฝ่ายชายของภูเตศวร ด้วยเหตุบังเอิญที่คุณพ่อเกิดปีเถาะและวัดพระธาตุแช่แห้ง มีพระบรมธาตุเจดีย์ที่ถือเป็นพระเจดีย์สำหรับคนเกิดปีเถาะ ประดิษฐานอยู่ที่นั่นพอดี ทำให้เกิดความคิดอยากไปทำบุญแผ่กุศลให้ที่พระอารามหลวงแห่งนั้น

             หลังจากกราบนมัสการพระบรมธาตุเจดีย์เสร็จ เดินออกมาที่ระเบียงคด เห็นพระภิกษุสงฆ์หลายรูปกับสามเณรหลายสิบรูปเตรียมฉันภัตตาหารเพลอยู่พอดีก็เลยเมียง ๆ มอง ๆ คิดจะหาอาหารถวายบ้าง หากไม่เห็นร้านขายอะไร ก็เลยเปลี่ยนความคิดด้วยการถวายปัจจัยค่าอาหารสำหรับวันถัดไป เพราะเหตุนั้นเมื่อเข้าไปถวายปัจจัย ถึงทำให้เห็นอาหารที่จัดถวายบนโต๊ะถนัดตา

              ทั้งพระทั้งเณรมีแต่ข้าวกับไข่เจียวและน้ำปลาพริกขี้หนูเท่านั้น! (ดูจากรูปถ่ายเอาเถอะครับ)

ถวายปัจจัยทำบุญเสร็จ ได้มีโอกาสสนทนากับพระอาจารย์ที่นั่นสั้น ๆ ทำให้ได้ความว่า...

              เมื่อปี 2549 สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามมกุฎราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินเป็นองค์ประธานในพิธีสืบพระราชชะตาหลวง ณ วัดพระธาตุแช่แห้ง พระอารามหลวงและมีพระราชดำรัสดังนี้

              “อยากให้ที่นี่เปิดสำนักศาสนศึกษา เพื่อสร้างสามเณรซึ่งเป็นศาสนทายาทที่เก่งทั้งบาลีธรรมและสามัญ เพื่อว่าสามเณรที่จบออกไปเป็นผู้มีความรู้ในวิชาทางพุทธศาสนาอย่างแท้จริง และยังมีความรู้ทางโลกเพื่อนำไปใช้ในชีวิตประจำวัน หรือเป็นแนวทางในการศึกษาต่อสามัญได้”

              สำนักศาสนศึกษาวัดพระธาตุแช่แห้ง ได้จัดตั้งขึ้นโดยแนวความคิดของพระเดชพระคุณพระครูวิสิฐนันทวุฒิ เจ้าคณะอำเภอภูเพียง และจากพระราชดำรัสของสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เมื่อครั้งเสด็จแปรพระราชฐาน ณ ตำหนักธงน้อย ว่า...

              “ต้องการให้มีสำนักเรียนบาลี-สามัญ โดยมีแนวทางการเรียนการสอนแบบโรงเรียนพระปริยัติธรรมวัดตากฟ้า จังหวัดนครสวรรค์”

              ซึ่งพระเดชพระคุณวิสิฐนันทวุฒิ ร่วมกับคณาจารย์ผู้บริหารมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ห้องเรียนวัดพระธาตุแช่แห้ง และบรรดาประชาชนในเขตอำเภอภูเพียงได้ดำเนินการเบื้องต้นตามพระราชประสงค์นั้น ภายหลังได้รับการอนุมัติจากพระเดชพระคุณพระธรรมนันทโสภณ เจ้าคณะจังหวัดน่านให้จัดตั้งศาสนศึกษาวัดพระธาตุแช่แห้งได้ จึงได้เริ่มกิจกรรมการเรียนการสอนโดยลำดับมา

               โดยในวันที่ 22 พฤษภาคม 2552 ได้เปิดการเรียนการสอนของสำนักศาสนศึกษาที่นี่เป็นปฐม สร้างศาสนทายาทรุ่นแรกจำนวน 24 รูป เป็นแต่สามเณรที่มาจากทั่วจังหวัดน่าน ถัดมาในวันที่ 18 มิถุนายน 2552 ได้ทำพิธีไหว้ครูและเปิดภาคการเรียนแรก และได้ทำพิธีมอบใบประกาศนียบัตรนักธรรมและธรรมศึกษาแก่นักเรียนในวันที่ 24 มิถุนายน พร้อมทำพิธีเปิดป้ายสำนักศาสนศึกษาแห่งนี้ โดยพระเดชพระคุณพระศรีธีรพงศ์ รองเจ้าคณะจังหวัดน่าน



               ครับ... วันนี้ถือว่าสำนักศาสนศึกษาวัดพระธาตุแช่แห้ง ได้ดำเนินย่างก้าวแรกแห่งปณิธานมาได้แล้ว แต่เท่าที่ภูเตศวรเห็นและสัมผัสมาทำให้เล็งเห็นว่าศาสนสถานศึกษาแห่งนี้ยังจะมีปัญหาอุปสรรคเกิดขึ้นอีกไม่น้อย โดยเฉพาะทุนรอนอุปกรณ์การเรียนการสอน ทั้งอาหารสำหรับสามเณรนักเรียนจำนวนมาก แม้มิได้แรงสนับสนุนจากทุกฝ่ายจากหน่วยงานต่าง ๆ บ้าง ย่อมยากจะฝ่าฟันไปข้างหน้าแน่นอน

               ด้วยเหตุนี้ทำให้ภูเตศวรอยากเป็นสื่อกลางบอกข่าวบุญกุศลนี้ ให้ทุกท่านได้ทราบทั่วกัน เพราะเห็นด้วยอย่างยิ่งกับการเห็นความสำคัญของการศึกษาในวิชาบาลี อันเป็นการเข้าใกล้คำสอนของพระบรมศาสดา เพื่อเน้นการสร้างศาสนทายาทที่มีคุณภาพ ไม่ว่าภายหน้าสามเณรเหล่านั้นจะอยู่ในเพศบรรพชิต หรือเมื่อต้องลาสิกขาออกไป ทายาทธรรมเหล่านั้นก็จะเป็นศาสนิกชนที่ดีของประเทศ เป็นประชาชนที่มีคุณภาพมีประโยชน์และมีส่วนร่วมในการพัฒนาชาติไทยตลอดไป

               ครูบาอาจารย์ของผู้เขียนเคยกล่าวไว้... “อย่าสร้างแต่วัตถุ แต่ต้องสร้างคนดีเอาไว้ด้วย ถ้าทั้ง 2 อย่างเจริญไปด้วยกัน ชาติศาสนาจะเจริญรุ่งเรืองสืบไป”

               และที่สำคัญ หลวงปู่เสน ปัญญาธโร เคยย้ำกับภูเตศวรเมื่อครั้งกำลังดำเนินการสร้างโรงเรียนปัญญาประชาสรรค์ที่อำเภอโพธิ์ชัย จังหวัดร้อยเอ็ด...

               “ให้ความรู้ให้ปัญญากับคนทั้งหลายจะทำให้เรามีปัญญามากขึ้น ถ้ามีปัญญาบารมีก็จะพ้นทุกข์ได้เร็ว”

อย่างที่เคยบอกท่านทั้งหลายอยู่บ่อย ๆ ละครับ ว่าพุทธศาสนาสอนเราให้มีปัญญา เอาปัญญาแก้ทุกข์ด้วยการรู้เท่าทันกิเลสตัณหาทั้งหลายทั้งสิ้นทั้งปวง เอาชนะกิเลสตัณหาสู่การสิ้นทุกข์ในแดนนิพพานเป็นที่สุด

                ในอดีต บิดาผู้ให้กำเนิดได้ย้ำกับผู้เขียนตลอดชีวิตท่าน...

                “จะลำบากยังไงพ่อก็อยากให้เรียน เพราะสมบัติเงินทองหมดไป แต่วิชาความรู้ใช้ไม่หมด ใครจะปล้นจะชิงจากเราก็ไม่ได้ จะได้อาศัยจนเราตายนั่นแหละ!”

                เพราะอย่างนี้แหละครับ...เวลาเห็นใครได้มีโอกาสเรียน หรือใครสนับสนุนให้เด็กมีโอกาส ภูเตศวรจึงอนุโมทนาสาธุด้วยทุกครั้ง...และช่วยเท่าที่จะช่วยได้!

                เอ้า ใครอยากช่วยสามเณรเรื่องทุนรอน อุปกรณ์การศึกษา หรือภัตตาหารในแต่ละวัน ท่านสามารถส่งปัจจัยสมทบได้ที่

                ชื่อบัญชี วัดพระธาตุแช่แห้ง (ปริยัติธรรม)

                ธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร (ธกส.)

                สาขา จังหวัดน่าน

                เลขที่บัญชี 056-2-85387-2



                ขออนุโมทนาสาธุล่วงหน้าครับ

         เมื่อช่วงกลางเดือนที่ผ่านมา ซึ่งตรงกับวันมาฆบูชา ผู้เขียนได้นำคณะศรัทธาเกือบหกสิบชีวิตไปนมัสการสังเวชนียสถานทั้ง 4 ที่ประเทศอินเดีย ครั้งนี้กว่าครึ่งคณะเป็นครั้งแรกในชีวิต หากก็มีมากคนที่เคยผ่านมาแล้วหลายครั้ง