ความจริงคอลัมน์ ‘ธรรมะ 5 นาที’ ออกจะไม่ค่อยสอดคล้องหัวข้อที่จั่วไว้วันนี้เท่าใดนัก หากเพราะท่านผู้อ่านมากมายสอบถามกันเข้ามาให้วุ่นวายไปหมด หลังจากกระทาชายนายคนที่อ้างว่าเคยเป็นร่างทรง ‘จี้กง’ มาออกรายการดัง

          กล่าวหาว่า การทรงเจ้าทั้งหมดเป็นเรื่องหลอกลวง!

          และสารภาพว่า ‘ตน’ เป็นร่างทรงลวงโลกมานานนับสิบ ๆ ปี...

          พูดถึงการทรงเจ้า ตามประวัติมีมาตั้งแต่โบร่ำโบราณมานานแล้ว โดยเฉพาะ ‘ชาวจีน’ ที่นับถือพุทธศาสนาฝ่ายมหายานหรือชาวเวียดนามจะค่อนข้างสนิทแน่นกับเหล่าเทพเจ้าทั้งหลายมาโดยตลอด

          เพราะความเชื่อระหว่าง มหายานกับฝ่ายเถรวาทมีข้อแผกเพี้ยนกันไปบ้าง ทั้ง ๆ ที่จุดมุ่งหมายสูงสุดคือ ‘นิพพาน’ เช่นเดียวกัน พุทธศาสนาฝ่ายมหายานที่เจริญรุ่งเรืองอยู่ในแผ่นดินจีน...ธิเบต...เวียดนาม เชื่อในเรื่องวิญญาณ และถือเหล่าโพธิสัตว์ รวมทั้งเทพเจ้าเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์เป็นที่พึ่งมาช้านาน เหตุที่เป็นเช่นนี้เพราะเชื่อว่า...

          เหล่าพระโพธิสัตว์ และเหล่าเทพเจ้าที่ยังไม่บรรลุธรรมชั้นสูงขั้นตัดอาสวกิเลสสู่แดนนิพพาน ท่านเหล่านั้นทรงมีความเมตตาต่อสัตว์โลก และคอยช่วยเหลือมวลมนุษย์อยู่เสมอ...

          ความเชื่อของชาวจีนเกี่ยวกับเรื่อง ‘พระโพธิสัตว์’ เรื่อง ‘เซียน’ ที่คอยช่วยเหลือบรรเทาทุกข์ให้กับสัตว์โลก ที่เห็นมากที่สุดก็คือ

          พระอวโลกิเตศวรกวนอิม...หรือที่เรียกว่า ‘เจ้าแม่กวนอิม’ นั่นเอง

          ส่วนจำพวกเซียนก็เห็นจะเป็นหล่า ‘โป๊ยเซียน’ ที่เคยอ่านพบในตำนานเป็นส่วนใหญ่...

          ‘เทพเจ้า...มีจริงหรือไม่ ?’ คำถามนี้ตอบได้ทันทีคือ ‘มี’ เพราะพุทธศาสนาสอนให้เราเชื่อเรื่อง ‘จิต-วิญญาณ’ สอนให้เราเชื่อในเรื่องผลกรรม มีภพชาติ มีการเวียนว่ายตายเกิดในวัฏฏะสามโลกธาตุ ถ้าจิตยังไม่พ้นอาสวกิเลสตรงเข้านิพพาน

          ในพระกรรมฐาน 40 กองที่พระพุทธเจ้าทรงบัญญัติไว้ในหมวดอนุสติ 10 มีธรรมบทหนึ่งกล่าวไว้ชัดเจนคือ ‘เทวตานุสติ’ คือการนำเอาหลักเทวธรรมมาอบรมจิตใจ เอาการรำลึกคุณของเทวดาเป็นอารมณ์สำหรับทำสมาธิ จึงกล่าวได้ว่าเหล่าปวงเทพเจ้าและเทวดานั้นมีจริงแน่...

          อย่าว่าแต่ครูบาอาจารย์หรือพระสงฆ์ผู้ทรงภูมิจิตทั้งหลายไม่ว่าจะเป็นสายพระป่ากรรมฐาน หรือพระมหานิกายองค์ไหนกล่าวปฏิเสธว่า...เทวดาไม่มีจริง

          ข้อยืนยันสุดท้ายที่เห็นชัดและง่ายที่สุดเกี่ยวกับเรื่องเทวดามีจริงหรือไม่ก็คือ...ถ้าใครเคยทำบุญบ้านด้วยการเลี้ยงพระ ก่อนสวดพระปริตรคาถาเพื่อเป็นสิริมงคลทุกครั้ง พระสงฆ์จะทำการชุมนุมเทวดา ด้วยบทสัคเคฯ ก่อนเสมอ...แถมให้อีกข้อก็ยังได้ เวลาพระสงฆ์ท่านออกเที่ยวธุดงค์กลางป่ากลางเขา...ท่านต้องสวดบทพระกรณียเมตตสุตตัง บอกกล่าวกับเจ้าป่าเจ้าเขา เหล่าเทพเจ้าและดวงวิญญาณทั้งหลายอยู่เนือง ๆ

          คราวนี้มาถึงประเด็นสำคัญกับคำถามที่ว่า ‘ร่างทรงเทพเจ้ามีจริงหรือ?’

          คำตอบคือ ‘มีทั้งจริงและเท็จ’

          หลายท่านอาจขมวดคิ้ว...เพราะไม่เข้าใจว่า จริงคือจริงอย่างไร...เท็จคือเท็จแบบไหน? ก็ขอตอบว่า ร่างทรงที่มีเทพเจ้าผ่านร่างจริง ๆ เขามี

          แต่เท่าที่เห็นส่วนใหญ่เป็นเรื่องหลอกลวง!

          พูดถึงเรื่องนี้ผู้เขียนเสียดายที่ใน พอ.ศอ.นี้ ปรมาจารย์วิชา ‘เทวศาสตร์’ อย่างองสรภาณมธุรส หรือ ‘หลวงพ่อบ๋าวเอิง’ แห่งวัดญวนสะพานขาว ท่านไม่อยู่เสียแล้ว ไม่งั้นอีตากระทาชายนายคนที่ออกรายการเจาะใจวันนั้นคงได้รับบทเรียนราคาแพงแน่...

          หลายท่านคงไม่เคยได้ยินชื่อหลวงพ่อบ๋าวเอิงมาก่อน แต่ถ้าเป็นชาวญวนชาวจีนย่านสะพานขาวหรือแม้แต่เยาวราช เมื่อสามสิบสี่สิบปีก่อนล่วง รู้จักท่านทั้งสิ้น เนื่องจากท่านเป็นพระสงฆ์สังกัดอานัมนิกายที่โด่งดังในเรื่องการติดต่อวิญญาณ ทั้งภูตผีปีศาจและเหล่าเทพเจ้าทั้งปวง

          การติดต่อวิญญาณของหลวงพ่อบ๋าวเอิงในสมัยนั้นกระทำโดยเปิดเผย และท้าพิสูจน์ต่อหน้าสาธารณะชนหลายต่อหลายครั้ง และที่สร้างความฮือฮามากที่สุดก็คือ

          การเชิญวิญญาณ ท่านชีวกโกมารภัจจ์ กุมาร บิดาแห่งวงการแพทย์แผนโบราณมาปรากฏรูปในเล็บหัวแม่มือของหลวงพ่อ และท่านได้ให้จิตรกรวาดเอาไว้ จนปรากฏรูปภาพท่านชีวกโกมารภัจจ์แพร่หลายในทุกวันนี้

          ถึงตรงนี้หลายท่านอาจสงสัย.. ‘หลวงพ่อบ๋าวเอิงเล่นกลหรือเปล่า?’ หรือบางคำถามอาจมีมา... ‘ท่านเก่งจริงรึ?’

          คำตอบก็คือ...ท่านเป็นผู้ขึ้นไปบูรณะพระธาตุดอยตุงในปี พ.ศ. 2499 และหลังจากท่านละสังขารไปไม่นาน สรีระของท่านกลายเป็นหินไม่เน่าไม่เปื่อย ครับ ปาฏิหาริย์นี้รอท่านไปพิสูจน์ได้ทุกวัน ที่วัดสมตาณัมบริหาร หรือวัดญวนสะพานขาว ได้ทุกเวลา

          อย่าว่าแต่ท่านยังเป็นสหธรรมิกกับหลวงพ่อโอภาสีแห่งอาศรมบางมดอีกด้วย ฉะนั้นอย่าได้สงสัยว่าท่านเก่งจริงหรือไม่?

          ในสมัยเมื่อสี่สิบกว่าปีก่อน วัดญวนสะพานขาวเป็นคล้าย ๆ กับศูนย์รวมแห่งร่างทรง เพราะแต่ละปีจะมีเทศกาลชุมนุมเจ้ากัน แต่ก็อยู่ในการควบคุมดูแลของหลวงพ่อบ๋าวเอิงอย่างใกล้ชิด ไม่เหมือนสมัยนี้ ตำหนักทรงเจ้ามีกันให้เกลื่อนเมืองไปหมด...

          และแน่นอนสิ่งใดมีแท้ ของเทียมก็ต้องเกิดขึ้นเป็นธรรมดา อย่างน้อยกระทาชายคนที่อ้างว่าเป็นร่างทรงจี้กงก็เป็นอุทาหรณ์สอนใจเราได้ละ...

          คนอะไรเก่งชะมัดยาด หลอกชาวบ้านมาได้ตั้ง 20 ปี ก็คงงั้นมั้งจึงคิดว่าคนอื่นเป็นเหมือนตนทั้งหมด!

          มาถึงตรงนี้คงจะต้องสรุปส่งท้ายว่า...สิ่งใดในโลกก็ตามย่อมมีของคู่กันเสมอ...ดีคู่กับเลว...จริงคู่กับเท็จ แต่ถ้าผู้ใดมีปัญญาก็จะสามารถแยกแยะได้ไม่ยาก สำคัญคืออย่างมงายกับมัน ให้เอาสติเข้าไปจับไปพิสูจน์จึงจะเกิดปัญญา

          เทพเจ้าเหล่าเทวดามีจริงหรือไม่...จะสำคัญอะไร? ถ้าเราทั้งหลายไม่ยอมปฏิบัติตนให้เป็นอย่างท่าน

          เทพเจ้าเหล่าเทวดามีความศักดิ์สิทธิ์หรือไม่ จะสำคัญแค่ไหน เพราะพระพุทธ พระธรรม และพระสงฆ์ยังศักดิ์สิทธิ์ยิ่งกว่า...

          ฉะนั้น อย่าใส่ใจเลยครับ...กับคำพูดของคน ๆ เดียว ของอย่างนี้จริงเท็จอยู่ที่ตัวผู้รู้ เป็นเรื่องรู้ได้เฉพาะตน

          เข้าทำนอง อย่างที่ท่านเจ้าคุณนรรัตนราชมานิตท่านกล่าวไว้ ‘ของจริงมักนิ่งใบ้...ของพูดได้ไม่จริง’

          เทวดาท่านยังต้องกราบไหว้พระรัตนตรัย...เรานับถือท่านก็ต้องทำตามอย่างท่าน...

          เข้าให้ถึงไตรสรณคมน์เถิด

          ทุกข์ทั้งหลาย ก็จะมลายไปเองแหละครับท่าน

          กลับจากงานบุญวิสาขบูชาได้ไม่กี่วัน พี่น้อย (คุณพนิดา ชอบวณิชชา)หัวเรือใหญ่ขวัญเรือน ในฐานะหัวหน้าศีลวดีครั้งนี้ ได้ส่งเอกสารใส่ซองมาให้ เป็นต้นฉบับบันทึกการเดินทางของสมาชิกท่านหนึ่ง ใช้นามแฝงว่า ‘สัปปายะ’ อ่านแล้วเห็นแววการเป็นนักเขียนฝีมือดี อีกทั้งสามารถสรุปความได้สารประโยชน์ จนรู้สึกเสียดายถ้าปล่อยผ่านเลย จึงขออนุญาตนำลงตีพิมพ์ในคอลัมน์เพื่อเป็นประโยชน์แก่ทุกคน

          อย่างน้อยก็เป็นครั้งแรกที่ท่านทั้งหลายจะได้อ่านและซึมซับความรู้สึกจริง ๆ จากการเดินทางแสวงบุญของผู้ร่วมทางมากกว่าเจ้าของคอลัมน์เขียนเอง อันจะเป็นการได้อรรถรสใหม่ ๆไปอีกแบบ

ภูเตศวร

           มีหลายคนเคยพูดไว้...ภูเตศวรพูด (เขียน) แต่เรื่องการทำบุญกุศล การปฏิบัติธรรมและอานิสงส์แห่งบุญกุศลอันจะนำไปสู่การเสวยสุขในภพภูมิข้างหน้า

           “แล้วไงครับ?” ผู้เขียนหะแรกก็ยังงุนงงสงสัยว่าคู่สนทนาจะมาไม้ไหนกัน

           “ไม่เคยพูดถึงผลกรรมที่ทำให้ตกนรกในแต่ละขุมเลยว่ามีอะไรบ้าง?” แถมท้ายยังพูดน่าฟัง...

           “อย่างน้อยคนอ่านจะได้รู้และกลัวบาปบ้าง หรือไม่ก็จะได้เลี่ยงทำกรรมหนัก ๆ บาปหนัก ๆ ไว้บ้างก็ดี”

           เพราะความคิดของผู้ใหญ่ที่เดินทางร่วมงานบุญมาหลายครั้งท่านนี้แหละครับ ทำให้ภูเตศวรต้องมาศึกษา ‘นรกศาสตร์’ อีกครา หลังลืมเลือนไปแล้ว ด้วยนานเหลือเกินที่ผ่านตาจากตำรับตำรา หรือเคยตกนรกมาบ้างแล้วก็คงไม่อยากจดจำมาถึงชาตินี้หรอกน่า...จริงไหมครับ

           ก่อนพูดถึง ‘ยมโลก’ กับ ‘นรกโลก’ ก็ต้องพูดถึงภูมิมนุษย์ที่เรากำลังเป็นอยู่ในขณะนี้ก่อน มนุษยภูมิ มีความหมายเป็นที่อาศัยของสัตว์ผู้มีใจสูงหรือประเสริฐในความกล้าหาญ ประกอบกรรมต่าง ๆ ทั้งกุศลกรรมและอกุศลกรรม ในพระคัมภีร์แบ่งออกเป็น 4 ประเภทดังนี้

          น่าเสียดายที่บทความชิ้นนี้ลงตีพิมพ์ล่าช้าไปเล็กน้อย เหตุเพราะวันงานพิธีไหว้ครูจัดในวันที่ ๑๗-๑๘ มีนาคม ขณะที่ต้นฉบับธรรมะ ๕ นาที ต้องส่งอย่างช้าสุดในวันที่ ๑๕ ของเดือนเดียวกัน และที่รู้สึกเสียดายมากกว่านั้นก็คือ หลาย ๆ ท่านที่จองที่นั่งมาล่าช้าช่วงใกล้ ๆ วันจัดงาน ซึ่งได้คำตอบจากเจ้าหน้าที่ของเราว่า ‘ที่นั่งเต็ม’ ทว่าความจริงยังสามารถรองรับได้อีกประมาณเกือบร้อยท่าน

          ...เหตุเพราะ:การคำนวณเนื้อที่หอประชุมผิดพลาดเล็กน้อย...

          ดังที่เคยเรียนท่านทั้งหลายมาแล้ว ทุกครั้งทุกครา ภูเตศวร-ทมยันตี จัดงานไหว้ครูในหมู่ลูกศิษย์อย่างเงียบ ๆ ยกเว้นงานบวงสรวงในพิธีเททองหล่อพระประธาน ที่จัดแบบเปิดให้ทุกคนเข้าร่วมดังที่เคยเห็นอยู่บ่อยครั้ง

          นั่นคือเหตุทำให้หลายท่านตั้งคำถาม...“งานไหว้ครูจะไปร่วมด้วยได้ไหม ?”

          มากหลายครั้งหลายคราเข้า ประจวบกับเวลาที่เหลือในชีวิตน้อยนัก โดยเฉพาะความมากวัยของคุณหญิงวิมลท่าน ซึ่งต่อไปคงยากจะจัดงานพิธีใหญ่ ๆ ได้อีกอย่างที่ใครต่อใครรู้ จัดงานเยี่ยงนี้ลำบากทั้งแรงกายแรงใจและแรงทรัพย์

          “ของานนี้เป็นงานสุดท้าย!” ผู้เขียนบอกกับทมยันตี “อยากทำอะไรก็ทำ...เหนื่อยก็เหนื่อยเสียทีเดียว”

          นั่นคือเหตุผลที่งานไหว้ครูของเราถูกผนวกเข้ากับงานเสวนาเทวศาสตร์อย่างที่ผ่านมา...จบงานนี้...บอกได้คำเดียวแทบล้มป่วย เพราะต้องเตรียมงานมานานแรมเดือน ตั้งแต่หาสถานที่ที่สามารถบรรจุคนได้หลายร้อยคน โชคดีที่หอประชุมมหิศร สำนักงานใหญ่ธนาคารไทยพาณิชย์ว่างในวันเวลาที่เราต้องการพอดี แม้ค่าเช่าสถานที่จะแพงแสนแพง สถานที่ตั้งศาลและโต๊ะสังเวยกลางแจ้งค่อนข้างถูกบีบจนยากแก่การตั้งตุงชัยให้งดงามดังใจผู้จัด แต่ก็ต้องทำใจและพยายามเต็มที่

          เราสองคนนั่งคำนวณงบประมาณคร่าว ๆ ค่าเช่าสถานที่ ค่าอุปกรณ์จัดงานจิปาถะ กับค่าอาหารและเครื่องดื่มสำหรับคนกว่าครึ่งพัน ตกราว ๆ ห้าแสนบาท ส่วนหนึ่งคือรายจ่ายทีมงานดนตรีไทยและนาฏศิลป์จำนวนหกชุดที่จะมารำถวายบายศรีกับถวายหน้าศาลในพิธีบวงสรวงช่วงเช้าวันอาทิตย์ที่ ๑๘ มีนาคม ทั้งหมดล้วนต้องเป็นมือครูระดับฝีมือเท่านั้น

          แรกเริ่มกำหนดจำนวนผู้เข้าร่วมงานที่ห้าร้อยคน โดยให้ผู้เข้าร่วมงานสงเคราะห์ทุนคนละสี่ร้อยบาท รวมแล้วจะมีทุนสำรองประมาณสองแสนบาท ที่เหลืออีกสามแสนบาทเป็นหน้าที่ของเราที่ต้องหามาจ่ายเอง หลังจากตกลงปลงใจก็ตั้งจิตอธิษฐานกับครูบาอาจารย์ตั้งจิตแน่วแน่ในการจัดงานพิธีครั้งนี้ ไม่นานวันจากนั้นผู้เขียนได้พบ คุณสมชาย พรรัตนเจริญ นายกสมาคมการค้าปลีกไทยโดยบังเอิญ ซึ่งคุณสมชายได้แสดงเจตจำนง

          “พวกผมขอรับเป็นเจ้าภาพอาหารและเครื่องดื่มในงานทั้งหมด” คำว่าพวกผมก็คือญาติมิตรสหายของคุณสมชายหลายท่านช่วยควักกระเป๋าทำบุญร่วมกัน ยิ่งกว่านั้น บริษัทดีทแฮล์ม จำกัด กับ บริษัท เนสท์เล่ จำกัด ยังเอื้อเฟื้อเครื่องดื่มสำเร็จรูปโอวัลติน-กาแฟ มาเลี้ยงในงานอีกมากมาย

          ขอกราบขอบพระคุณทุก ๆ ท่านมา ณ โอกาสนี้ด้วยครับ!

          ไม่เพียงเท่านั้น ลูกศิษย์-ลูกหาใกล้ชิดหลายคนรวบรวมเงินสมทบมาให้อีกเกือบแสนบาท รวมกับขายของที่ระลึกในงานอีกบางส่วน และทุนที่คุณหญิงท่านจ่ายไปแล้วประมาณแสนสามหมื่นไม่ยอมชักทุนกลับ

          หลังงานนี้เราจึงเหลือเงินสำหรับสร้างกำแพงรั้ววัดป่าชนะสงคราม อำเภอทุ่งเสลี่ยม จังหวัดสุโขทัย ประมาณ ‘สามแสนบาท’

          วันนี้งานไหว้ครู-เสวนาเทวศาสตร์ จบลงแล้วอย่างเรียบร้อยพอสมควร มีบางคนชม บางรายอยากให้จัดทุกปี...หนักกว่านั้นขอครึ่งปีครั้ง แค่ฟังผู้เขียนก็หน้ามืดจะเป็นลม หลายคนอาจผิดหวังเพราะไม่เหมือนงานไหว้ครูบูชาเทพที่เคยพบเห็น โดยเฉพาะเทวดาผ่านร่างทรงลงสำแดงเดชให้ตื่นหูตื่นตากัน

          ก็บอกแต่แรกแล้วไงครับ...งานนี้เราทำถวายเทวดาและครูบาอาจารย์ ทำให้ถูกแบบถูกแผน งดงามตามแบบฉบับโบราณ ตั้งแต่บายศรี...พิธี หรือแม้กระทั่งเพลงตระหน้าพาทย์ใหญ่ที่ยากจะหาฟังหาชมจากที่ไหน ๆ แน่นอน

          หรือบางคนบ่น...“ไม่ได้เวียนบาย” หนักกว่านั้นค่อนแคะ “เวียนบายศรีให้เฉพาะลูกศิษย์ เจิมก็เหมือนกันไม่ให้แขกที่มาได้เจิมบายศรี”

          จบงานจนถึงวันนี้ยังนึกไม่ออกว่า เทียนแว่นบายศรีที่ยาวคืบเศษ ๆ จะให้คนในงานจริง ๆ กว่าหกร้อยคนเวียนครบได้อย่างไร? นั่นคือเหตุผลที่เจ้าพิธีจำเป็นต้องมีพราหมณ์ผู้ช่วยคอยตามกำกับเมื่อเห็นเทียนแว่นบายศรีลดขนาดลง ต้องตัดเข้าด้านในให้ครบสามรอบได้พอดี เรื่องเจิมบายศรีก็เช่นกัน ขนาดเจ้าพิธีหนึ่ง สองบวกแขกอาวุโสอีกหนึ่ง พิธียังใช้เวลาเกือบสามชั่วโมง ถ้าช่วยกันเจิมทั้งหอประชุม คงถึงเช้าพอดี

          ถึงตรงนี้จึงอยากเรียนว่า ในงานพิธีอย่างนี้เจ้าพิธีจะเน้นเรื่องความถูกต้องตามหลักการมากกว่าตามใจทุกคนที่มาร่วมงาน และรู้ว่าคนได้จับแว่นบายศรีนั้นก็มิได้หมายความว่าจะได้รับสิริมงคลมากกว่าคนอื่น ๆ ในพิธี ความจริงคือในเขตมณฑลพิธีที่รายล้อมบายศรี ทุกคนจะได้รับการอวยพรอวยชัยเท่ากัน แต่ที่ได้ไม่เท่ากันขึ้นอยู่กับภาวะจิตใจของแต่ละบุคคลว่า บริสุทธิ์หรือไม่บริสุทธิ์มากน้อยกว่ากันต่างหาก ใครโมทนากับการประกอบกรรมดีของผู้อื่นย่อมรับผลดีมากกว่าความไม่บริสุทธิ์ในอคติเป็นธรรมดา

          อย่างไรก็ตาม ก็ต้องกราบขอบพระคุณท่านทั้งหลายที่มาร่วมงานพิธีในครั้งนี้ จำนวนปัจจัย ๓๐๐,๐๐๐ บาท (สามแสนบาท) ที่เหลือจากงานพิธีไหว้ครูคราวนี้จะถูกนำไปถวายสร้างรั้ว-กำแพงที่วัดป่าชนะสงครามในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ขอผลานิสงส์ผลบุญนี้จงย้อนกลับไปสนองคุณท่านทั้งหลายให้พบแต่ความสุขความเจริญในชีวิต-จิตวิญญาณ ตลอดกาลนานเทอญ

          หนึ่งรูปแทนพันคำคือความจริง ฉะนั้นขออนุญาตประมวลภาพวันไหว้ครู-เสวนาเทวศาสตร์ พร้อมคำอธิบายสั้น ๆ สำหรับผู้พลาดโอกาสได้ร่วมงาน ได้ชมกันถ้วนหน้า

โอมศานติ

          ขอเริ่มคอลัมน์ ‘ธรรมะ ๕ นาที’ วันนี้ ด้วยคำถามจากคุณสาคร เหรียญจินดา

          “...อยากให้อธิบายคำว่า ‘อจินไตย’ ที่เคยได้ยินบ่อย ๆ โดยเฉพาะเวลาพูดถึงเรื่องที่อธิบายไม่ได้ มักจะพูดว่าเป็นเรื่องอจินไตยอยู่เสมอ ๆ”

          อจินไตย...แปลกันตรง ๆ ตัวเลยก็คือ ‘เรื่องไม่ควรเอามาคิด’ ซึ่งพระพุทธเจ้าได้ตรัสกับสาวก ว่าดังนี้ครับ

          ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อจินไตย ๔ อย่างนี้ไม่ควรคิด ผู้ที่คิดก็จะพึงมีส่วนแห่งความบ้า ได้รับความลำบากเปล่า

          ๑. พุทธวิสัยแห่งพระพุทธเจ้าทั้งหลายเป็นอจินไตยไม่ควรคิด ผู้ที่คิดก็จะพึงมีส่วนแห่งความเป็นบ้า ได้รับความลำบากเปล่า

          ๒. ฌานวิสัยแห่งผู้ได้ฌานเป็นอจินไตย ไม่ควรคิด ผู้ที่คิดมีส่วนแห่งความเป็นบ้า ได้รับความลำบากเปล่า

          ๓. วิบากแห่งกรรมเป็นอจินไตย ไม่ควรคิด ผู้ที่คิดมีส่วนแห่งความเป็นบ้า ได้รับความลำบากเปล่า

          ๔. โลกจินตา (ความคิดเรื่องโลก) เป็นอจินไตย ไม่ควรคิด ผู้ที่คิดมีส่วนแห่งความเป็นบ้า ได้รับความลำบากเปล่า

          ดูก่อนภิกษุทั้งหลายนี่แล อจินไตย ๔ ไม่ควรคิด ผู้ที่คิดก็จะมีส่วนแห่งความเป็นบ้า ได้รับความลำบากเปล่า


          ‘พุทธวิสัย’ นั้นหมายถึง ‘ปวัตติ’ ความเป็นไปและอานุภาพของพระพุทธเจ้า เช่น พระพุทธเจ้าทรงมีสัพพัญญุตญาน อานุภาพของสัพพัญญุตญานแห่งพระผู้มีพระภาคเจ้านั้นไม่พึงควรหาเหตุผลว่าเป็นไปได้อย่างไร เพราะคิดอย่างไรก็ไม่มีทางเข้าใจ จะกลายเป็นบ้าเสียสติไปเปล่า ๆ

          ‘ฌานวิสัย’ ท่านหมายถึง วิสัยแห่งผู้ที่ได้ฌานสมาบัติ และอภิญญาด้วย (ฌานวิสโยติ อภิญญาฌานวิสโย) หมายความว่า ผู้ที่ได้ฌานชั้นสูงนั้นสามารถแสดงปาฏิหาริย์ต่าง ๆ ได้ เช่น หายตัวได้ เหาะได้ เดินบนน้ำได้ ระลึกชาติได้ มีตาทิพย์ หูทิพย์ ฯลฯ อย่างนี้เป็นต้น สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นได้อย่างไร พระพุทธเจ้าตรัสว่า ไม่ควรคิด เพราะไม่มีทางหาเหตุผลได้ นอกจากการปฏิบัติให้ได้ ‘ฌาน’ ด้วยตัวเองจึงจะรู้ได้ เป็นเรื่องเฉพาะตน

          ‘วิบากของกรรม’ เป็นผลของกรรมที่มาจากการกระทำความดีความชั่วต่าง ๆ และทำในกรรมดีกรรมชั่วจึงสนองต่อคนหรือสัตว์โลก ช้าเร็ว หนักเบา ไม่เท่ากัน เรื่องราวต่าง ๆ เหล่านี้ไม่ควรนำมาคิด เพราะยากต่อการเข้าใจ และจะทำให้ลำบากเปล่า

          ‘โลกจินตา’ ความคิดเรื่องโลก ยกตัวอย่างเช่น ดวงจันทร์ ดวงอาทิตย์ ภูเขา มหาสมุทร ต้นไม้ สัตว์ทั้งหลาย ใครหนอเป็นคนสร้างหรือกระทำให้มันเกิดขึ้น เรื่องทำนองนี้เรียกว่าโลกจินตา เป็นอจินไตยคือเรื่องไม่ควรคิด ซึ่งไม่มีประโยชน์อะไรกับตน


          ครับ...โดยสรุปก็คือ คำว่า ‘อจินไตย’ น่าจะกล่าวกับบุคคลธรรมดา ๆ สามัญที่จะเอาความคิดเหตุผลโดยปกติเข้าไปทำความเข้าใจกับความยากลำบากเกี่ยวกับเรื่องอธิบายยากทั้ง ๔ ตามที่กล่าวมา แต่ถ้าผู้สามารถฝึกตนเข้าสู่ภาวะเหนือธรรมชาติ คือการบำเพ็ญจิตเข้าสู่พุทธภาวะได้ก็จะเข้าใจ ‘พุทธวิสัย’ คือวิสัยแห่งพระพุทธเจ้าได้ และผู้สามารถก้าวถึงอำนาจ ‘ฌานสมาบัติ’ ก็ย่อมเข้าใจได้เองว่าอำนาจเหนือธรรมชาตินั้นทำได้ด้วยเหตุใด

          บางอย่างนั้นผู้ทรงภูมิจิตท่านรู้ท่านเข้าใจ ทว่าการอธิบายด้วยภาษาพูดย่อมมีข้อจำกัด ท่านจึงบัญญัติคำว่า ‘อจินไตย’ ขึ้นมากล่าวแสดง เพื่อเราท่านจะได้ไม่เสียเวลามาขบคิดหาเหตุผลให้เป็นบ้าเสียสติกันไปเปล่า ๆ ท่านก็แนะเราอยู่แล้วครับว่า

          อยากเข้าสู่พุทธะ คือผู้รู้ ก็ต้องปฏิบัติตนให้อยู่ในไตรสิกขา คือ ศีล...สมาธิ และปัญญา
         
          ถ้าได้และเจนจบ

          อจินไตยก็จะเป็นของสามารถรู้ได้ด้วยตนเองทันที


          คอลัมน์ ‘ธรรมะ ๕ นาที’ ฉบับที่ผ่านมาได้เขียนถึงเรื่อง ‘สัพพัญญู’ หรือ สัพพัญญุตภาวะ ทำให้มีคำถามตามมาว่า ทำไมพระอรหันต์ หรือพระสาวกที่สามารถบรรลุธรรมสูงสุดก้าวสู่นิพพาน จึงไม่มีสัพพัญญุตภาวะเหมือนพระพุทธเจ้า ผู้เขียนจึงขออนุญาตขยายความต่อเพื่อให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้นดังนี้ครับ

          ผู้ที่เข้าถึงนิโรธสมาบัติ คือการดับไม่เหลือเชื้อแห่งกิเลสได้ชื่อว่าเข้า ‘สู่พุทธภาวะ’ หรือ ‘สัพพัญญุตภาวะ’ ซึ่งสามารถจะรู้อะไรได้ทุกอย่าง รู้ได้ทันที รู้โดยไม่ต้องเรียนรู้มาก่อน เพียงตั้งใจว่าจะรู้อะไร ความรู้นั้นจะปรากฏขึ้นทันที

          ความสามารถนี้พระพุทธเจ้าทรงมีและมีอย่างชนิดที่สมบูรณ์กว่าพระอรหันต์ใด ๆ ทั้งหมดด้วย เพราะเหตุ ๒ ประการคือ

          ๑. พระจิตของพระองค์ทรงเป็นอิสระอย่างสมบูรณ์ในฐานะที่ทรงเข้านิโรธสมาบัติได้ ซึ่งคุณสมบัตินี้ย่อมมีแก่พระอรหันต์ทุกองค์ที่เข้านิโรธสมาบัติได้ แต่พระอรหันต์ทุกองค์มีความสามารถในอันที่จะรู้สิ่งต่าง ๆ ไม่เท่ากันนั้นก็เพราะเหตุจากข้อที่ ๒ คือ

          ๒. เพราะบารมีสะสมมาไม่เท่ากัน โดยเฉพาะพระพุทธเจ้านั้นทรงบำเพ็ญบารมีมาเพื่อเป็นศาสดาของโลก บำเพ็ญมาอย่างยาวนาน โดยเฉพาะ ๑๐ ชาติสุดท้าย ทั้งปวงคือปัญญาบารมีที่สะสมมาในอดีตไม่เท่ากัน เหมือนคนที่ได้สมาธิเท่ากัน แต่พื้นความรู้ที่มีอยู่ในสันดานไม่เท่ากัน ความสามารถในอันที่จะรู้สิ่งต่าง ๆ ด้วยตนเองก็ลดหลั่นกันไปเป็นธรรมดา ดูได้จากประวัติของพระสาวกแต่ละองค์ก็มีความรู้ความชำนาญกันไปคนละทางไม่เท่ากัน ตัวอย่างเช่น พระโมคคัลลาน์ ท่านเก่งทางฤทธิ์ พระสารีบุตรเก่งทางปัญญา พระอนุรุทธเก่งทางนั่งทางใน พระสิวลีท่านเก่งทางลาภสักการะ ฯลฯ



          และเพราะประการทั้งปวง ครูบาอาจารย์ท่านจึงกล่าวเตือนเราเสมอ ๆ ว่า พยายามสะสมบารมีเสียแต่วันนี้ อาศัยศีล ทาน และภาวนาเป็นเครื่องสะสมปัญญาบารมี และอย่าได้ประมาทกับเวลาที่ผ่านพ้นไปในแต่ละวัน

          ดังคำกล่าวของหลวงปู่บัว สิริปุณโณ ที่ว่า

          ‘...ทุกอย่างที่ทำในปัจจุบัน จะเป็นเหตุเป็นปัจจัยเป็นอุปนิสัยไปในวันข้างหน้า’

          สิ่งใดที่ทำในวันนี้ ดีหรือชั่ว จะปรากฏแก่ตนในอนาคตดังที่ว่า...เรามีกรรมเป็นของของตน มีกรรมเป็นแดนเกิด มีกรรมเป็นผู้ติดตาม มีกรรมเป็นที่อยู่อาศัย

          เราจะทำกรรมอันใดไว้

          เราจะได้รับผลกรรมนั้นสืบไป

          ก่อนวันขึ้นปีใหม่ผู้เขียนได้รับข่าวดีจากคุณผชาญ วชิรประดิษฐพร ข่าวดีอะไร ข่าวดียังไง ท่านทั้งหลายอ่านจดหมายจากคุณผชาญ เอาเองเถอะครับ

          ศาลแพ่งธนบุรี
          ถนนเอกชัย เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร ๑๐๑๕๐

          ๑๖ ธันวาคม ๒๕๔๐

          เรื่อง ขอบริจาคพระเครื่องเพื่อนำไปหารายได้ทำบุญในพระพุทธศาสนา
          เรียน คุณภูเตศวร

          ด้วยกระผมได้ติดตามอ่านคอลัมน์ ‘ธรรมะห้านาที’ ของท่านทางนิตยสารขวัญเรือนเป็นประจำ มีความศรัทธาในตัวท่าน เคยส่งเงินไปร่วมทำบุญกับท่านพระอาจารย์เสน ปัญญาธโร หลายครั้งตามที่ท่านบอกข่าว และประสงค์ที่จะร่วมสร้างบุญสร้างกุศลกับท่านต่อไป ซึ่งขณะนี้ผมมีวัตถุมงคล คือพระคำข้าวของท่านหลวงพ่อพระราชพรหมยาน (หลวงพ่อฤษีลิงดำ) วัดท่าซุง จังหวัดอุทัยธานี อยู่จำนวนหนึ่งประมาณ ๑๔๐ องค์ ปัจจุบันทราบว่าที่วัดท่าซุงให้เช่าบูชาในราคาองค์ละ ๑,๖๐๐ บาท วัตถุมงคลดังกล่าว ผมได้เช่ามาจากวัดท่าซุงเมื่อประมาณปีพ.ศ. ๒๕๓๕ ในราคาองค์ละ ๑๐ บาท โดยตั้งใจว่า จะนำไปแจกในงานมงคลสมรสของผม คือวันที่ ๖ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๓๖ แต่ปรากฏว่า หลังจากเช่ามาได้ไม่นานนัก หลวงพ่อพระราชพรหมยานได้มรณภาพลง ซึ่งกระผมทราบข่าวว่า ก่อนที่หลวงพ่อจะมรณภาพ ได้สั่งไว้ว่าหลังจากที่ท่านมรณภาพไปแล้ว เกรงว่ารายได้ที่จะเข้ามาบำรุงวัดจะลดลง จึงให้ขึ้นราคาวัตถุมงคลของท่าน ต่อมาราคาเช่าบูชาพระคำข้าวจึงเป็น ๑,๖๐๐ บาทดังกล่าว

          อย่างไรก็ดีแม้พระคำข้าวจะมีราคาเช่าบูชาสูงขึ้น ผมก็ยังคงตั้งใจ ที่จะแจกในวันแต่งงานต่อไป แต่ปรากฏว่าเมื่อใกล้ถึงวันแต่งงาน มีลูกศิษย์ของหลวงพ่อคนหนึ่งที่ผมนับถือ มาบอกว่าให้เก็บพระคำข้าวดังกล่าวไว้ก่อน เพื่อต่อไปจะได้นำมาให้บุคคลที่เคารพในองค์หลวงพ่อได้เช่าทำบุญ แล้วผมจะได้นำเงินนั้น ไปทำบุญอีกต่อหนึ่ง ผมเห็นว่าเป็นความคิดที่ดี จึงระงับการแจกพระคำข้าวในวันแต่งงานของผมไว้ก่อน แต่ได้ไปเช่าพระเครื่องหลวงพ่อพระครูญาณวิลาศ (หลวงพ่อแดง) วัดเขาบันไดอิฐ จังหวัดเพชรบุรี องค์ละ ๑๐ บาทเช่นกัน มาแจกแทน

          ต่อมาผมได้นำพระคำข้าวที่เก็บไว้ไปมอบให้วัดและบุคคลอื่น ๆ บางส่วน เพื่อนำไปให้คนเช่าบูชาหารายได้ทำบุญในพระพุทธศาสนา ยังคงเหลืออีกเพียงจำนวน ๑๔๐ องค์ ซึ่งบัดนี้ผมคิดว่าจะมอบให้คุณภูเตศวร เพื่อนำไปให้บุคคลที่มีความนับถือและศรัทธาในองค์หลวงพ่อพระราชพรหมยาน ได้เช่าบูชา หารายได้นำเงินไปทำบุญในพระพุทธศาสนาต่อไป ส่วนราคาที่จะให้บูชานั้น สุดแล้วแต่คุณภูเตศวรจะเห็นสมควร ทั้งนี้กระผมไม่ขอสิ่งตอบแทนใด ๆ เพียงแต่ขอให้คุณภูเตศวรได้แจ้งให้ผมทราบด้วยว่า นำเงินไปทำบุญในสิ่งใด ที่ใดบ้าง เพื่อที่ผมจะได้โมทนาในส่วนบุญกุศลนั้น ๆ ด้วย

          ขอแสดงความนับถือ

          นายผชาญ วชิรประดิษฐพร

          อ่านจดหมายของคุณผชาญแล้วเป็นปลื้ม สิ่งที่คุณผชาญกระทำอยู่ขณะนี้ เรียกว่า ‘ทาน’ ทานที่มีให้กับพระศาสนา เป็นมหาทานที่จะยังประโยชน์แด่พระสงฆ์และศาสนสมบัติ เพื่อรักษาพระพุทธศาสนาให้ยั่งยืนยาวนานต่อไป

          คุณผชาญ เพียงแต่ต้องการให้ผู้เขียนแจ้งว่า รายได้ส่วนนี้จะนำไปทำบุญสิ่งใด...ที่ใดบ้างนั้น คงต้องขอเรียนตรงนี้เลยครับว่า...
          งานที่รับปากครูบาอาจารย์สองเรื่อง คือ ชำระหนี้ธรณีสงฆ์ของวัดป่าหนองแซง กับงานสร้างพระเจดีย์ของหลวงปู่บุญจันทร์ยังไม่แล้วเสร็จ...
          เอาเป็นว่ารายได้ส่วนนี้ขอแบ่งเป็นสองส่วนเท่า ๆ กันดีไหมครับ?
          และถ้ามีโอกาสขึ้นไปพบหลวงปู่-หลวงพ่อ จะขอใบอนุโมทนาส่งกลับไปให้นะครับ...คุณผชาญ


          เป็นอันว่าท่านผู้อ่านได้ทราบรายละเอียดความเป็นมาของข่าวดีที่ว่าแล้วนะครับ ในฐานะที่ผู้เขียนเองก็เป็นนักเลงพระเครื่อง ชอบสะสมวัตถุมงคลต่าง ๆ มาหลายปี คงต้องอธิบายเรื่องราวของพระหางหมากและพระคำข้าว ของพระเดชพระคุณหลวงพ่อพระราชพรหมยาน (ฤษีลิงดำ) แห่งวัดท่าซุง จ.อุทัยธานี สักนิด

          หลวงพ่อพระเดชพระคุณ ฤษีลิงดำ ท่านเป็นลูกศิษย์ของหลวงพ่อปาน วัดบางนมโค จังหวัดอยุธยา ผู้โด่งดัง เจ้าของพระเครื่องเนื้อดินทรงประทับสัตว์ที่ชาวนักเลงพระเครื่องต่างใฝ่ฝันและแสวงหากันอย่างยิ่ง...

          ด้วยเชื่อกันว่า...พระเครื่องของท่านหากใช้ร่วมกับพระคาถาพระปัจเจกโพธิ์ด้วยแล้ว จะมีพลานุภาพด้วยมหาลาภเป็นอย่างยิ่ง

          ว่ากันว่า...หลวงพ่อปาน ผู้เป็นอาจารย์ได้ประสิทธิประสาทวิชาอาคมทั้งหลายให้กับฤษีลิงดำผู้เป็นศิษย์จนหมดไส้หมดพุง ประกอบกับบารมีธรรมของหลวงพ่อฤษีนับวันนับทวีมากขึ้นด้วย วิชา ‘มโนมยิทธิ’ ทำให้มีลูกศิษย์ลูกหาเต็มบ้านเต็มเมืองดังที่เราท่านได้เห็นกันมา

          เมื่อมีลูกศิษย์ลูกหามากขึ้น แน่นอนครับย่อมมีผู้ศรัทธาต้องการวัตถุมงคลของท่านเอาไว้อาราธนาบูชาติดตัวเป็นมงคลแก่ชีวิตและป้องกันภัย วัตถุมงคลของหลวงพ่อได้สร้างออกมาหลายชนิด ทั้งเหรียญปั๊มและประเภทอื่นมากมาย หากที่โด่งดังเป็นที่กล่าวขวัญกันมากคือ... ‘พระหางหมาก’ กับ ‘พระคำข้าว’ เพราะทำได้ยากมาก

          เท่าที่รู้มา การกำหนดสูตรสร้างพระเครื่องในแนวนี้มีสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต) พรหมรังสี ผู้สถาปนาพระสมเด็จวัดระฆังนั้น ท่านได้กระทำมาก่อน คือเมื่อฉันหมากหรือฉันข้าวแล้ว พบว่าข้าวหรือหมากคำไหนอร่อยก็คายเก็บเอาไว้นำมาปลุกเสกให้ครบไตรมาส เพื่อนำมาผสมกับพระเครื่องหรือวัตถุมงคลในคราวต่อไป

          วิธีการดังกล่าวเป็นเรื่องยาก เพราะผู้กระทำต้องมีสติโดยสมบูรณ์ที่จะรู้ว่า ‘ข้าว’ คำไหนอร่อย...และเมื่ออร่อยแล้วต้องละวางความอร่อยนั้นเป็นการให้ทานต่อความอยากในรสอร่อย ลักษณาการเช่นนี้ทำได้ยากในปุถุชน เพราะเราท่านเวลารับประทานแล้วเกิดอร่อยเป็นต้องขาดสติเคี้ยวกลืนจนหมดแน่ ๆ

          ...นี่แหละครับที่ว่ายาก...

          แต่สำหรับพระสงฆ์ผู้ทรงภูมิจิตท่านสามารถกำหนดและกระทำได้ไม่ยาก

          และเพราะความอร่อยในคำข้าวนี้...บวกกับอำนาจแห่งการใช้สติระงับตัวอยากของผู้สร้าง จึงเป็นอุปเท่ห์สำคัญทำให้พระเครื่องทรงพลานุภาพในด้านเมตตามหานิยมอย่างยิ่งยวด

          ในกระบวนวัตถุมงคลทั้งปวงไม่มีชิ้นใดจะเป็นที่แสวงหาของมนุษย์เท่ากับชิ้นที่มากด้วยอำนาจแห่ง ‘เมตตามหานิยม’ เพราะนั่นหมายถึงการไร้ศัตรูภัยพาลทำร้าย ประกอบกิจการค้าขายรุ่งเรือง สองอย่างสองประการนี้ก็พอเพียงแล้วครับท่าน

          สมเด็จวัดระฆังของท่านเจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์โต ก็เป็นที่แสวงหาของชาวโลกด้วยประการดังกล่าว

          สำหรับอำนาจจิตและภูมิธรรมของหลวงพ่อพระราชพรหมยานนั้นผู้เขียนคงไม่ต้องกล่าวถึงให้มาก เพราะปฏิปทาทางธรรมของท่านเป็นที่ประจักษ์แจ้งต่อชาวไทยและชาวโลกมาช้านานแล้ว...

          ว่าท่านเป็นสุปฏิปันโน...เป็นอริยสงฆ์ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบเพียงไหน?

          แม้แต่ ‘เกสา’ ของท่านซึ่งมีผู้เก็บรักษาไว้ยังกลายเป็น ‘พระธาตุ’ ไปได้ ดังปรากฏเป็นข่าวฮือฮามาแล้วเมื่อหลายปีก่อน...



          ท้ายที่สุดขอขอบคุณ คุณผชาญ วชิรประดิษฐพร ที่กรุณามอบพระผงคำข้าว จำนวน ๑๔๐ องค์ มาร่วมทำบุญ ณ ที่นี้ และขอขอบคุณท่านที่ร่วมบริจาคทรัพย์เช่า-บูชามาล่วงหน้า ณ ที่นี้ด้วย

          เงินของท่านทุกบาท ทุกสตางค์ จะนำไปทำกุศลเพื่อก่อเกิดประโยชน์ต่อพระศาสนาต่อไป

          บุญจากมหาทานอย่างนี้ จะมีผลมากครับ โดยเฉพาะบุญจากการสร้างพระเจดีย์ และซื้อที่ดินถวายวัด

          พบกันใหม่ฉบับหน้าครับ

          ภูเตศวร

          วันนี้จั่วหัวข้อซะยาวเหยียดก็เพราะตัวผู้เขียนได้รับจดหมายที่จำต้องเอามาตอบ จากท่านผู้อ่าน ๒ ฉบับ ทั้ง ๆ ที่เคยย้ำแล้วว่า ‘ธรรมะ ๕ นาที’ ไม่ใช่คอลัมน์ตอบจดหมาย แต่ก็จำต้องอนุโลมกันในบางครั้ง ถ้าคำถามนั้นจักเกิดประโยชน์ต่อท่านผู้อ่านท่านอื่นเพียงพอ...

          ขอเริ่มที่จดหมายของ ‘คุณอัษณา’ เลยนะครับ!

          สวัสดีค่ะ คุณภูเตศวร

          ดิฉันอยู่จังหวัดปทุมธานี ไม่ค่อยได้อ่านหนังสือ มากนัก แต่ที่บ้านรับขวัญเรือนประจำ อ่านธรรมะ ๕ นาทีเสมอ

          ดิฉันเป็นคนเรียนมาน้อย สามีจบแค่ชั้น ป.๗ แม่ของดิฉันยิ่งน้อยกว่า เพราะท่านไม่มีโอกาสได้เรียนหนังสือเลย แม่ดิฉันอยู่กรุงเทพฯ ดิฉันจะไปหาท่านประมาณเดือนละ ๑-๒ ครั้ง แต่ถ้าเดือนไหนมีวันพิเศษ เช่น วันเกิดพ่อ วันเกิดแม่ วันสงกรานต์ วันขึ้นปีใหม่ อะไรทำนองนี้ ส่วนมากแม่จะมาหาดิฉัน

          ช่วงปลายเดือนมิถุนายน แม่ไม่เคยมาหาดิฉัน เพราะท่านไม่ค่อยมีเงิน เมื่อท่านมาดิฉันจะต้องให้เงินท่านทุกครั้ง แต่ก็ไม่มากนัก เพราะดิฉันไม่ค่อยมี ที่ไม่มีเพราะไม่ได้ทำงานที่ได้เงินเอง นอกจากเอาที่สามี โชคดีที่ดิฉันได้สามีที่รักครอบครัว ไม่เคยดุ ไม่เคยว่า ได้เงินเดือนมาก็ให้หมด ดิฉันทำแต่งานบ้าน ทำอาหาร ว่างก็อ่านหนังสือ ดูแลลูกบ้าง แต่ก็น้อยลงเพราะเขาเรียนอยู่ชั้น ป.๒ แล้ว เป็นลูกสาวคนเดียว

          เมื่อดิฉันได้อ่านธรรมะ ๕ นาทีของคุณฉบับที่ ๕๑๙ เรื่องการฝึกจิตแบบที่คุณแนะนำ ดิฉันจึงลองทำบ้าง ตอนกลางคืนสวดมนต์เสร็จก็กำหนดลมหายใจเข้า-ออก และตั้งจิตคิดถึงแม่ ดิฉันเริ่มออกจากบ้าน และก็ดูเส้นทางเหมือนที่นั่งรถไปบ้านแม่จนไปถึงบ้านและได้เรียกแม่

          อีก ๑ อาทิตย์ต่อมา แม่ได้มาหาดิฉัน ดิฉันถามว่าได้ยินดิฉันเรียกไหม ท่านขนลุก ร้องไห้ ท่านบอกว่าได้ยินชัดมาก เปิดไฟมาดูแต่ไม่เห็นใคร ท่านไม่กล้าเล่าให้ใครฟัง คิดว่าดิฉันคงต้องเป็นอะไรสักอย่างในทางที่ไม่ดี อยากจะมาหาแต่ก็มาไม่ได้ พยายามทำใจแข็ง และคิดว่าถ้าดิฉันเป็นอะไรไป สามีของดิฉันคงมาบอกท่านแล้ว เมื่อท่านพูดจบ ดิฉันจึงเล่าให้ท่านฟัง

          พี่ชายของดิฉันว่าอย่าทำอีก เพราะเราไม่มีครู ประเดี๋ยวจะเป็นบ้าได้ ดิฉันเลยกลัว...ไม่กล้าทำอีก

          คุณภูเตศวรมีความเห็นยังไงคะ?

อัษณา

          ตอบ ผมขออนุญาตตัดทอนบางข้อความออก เพราะเป็นเรื่องของการถามที่อยู่ของท่านอาจารย์เสน ปัญญาธโร เพื่อส่งเงินไปร่วมทำบุญ เพราะผมได้เขียนลงไปแล้วในฉบับก่อน ๆ กับคำอวยพรให้ผู้เขียน...

          สิ่งที่ทำให้ผมต้องยกจดหมายฉบับนี้มาตอบ ก็เพื่อต้องการยืนยันผลแห่งความจริงเกี่ยวกับการฝึก มโนมยิทธิแบบง่าย ๆ ของเซียนสู เชยพรหมธีระ ที่แนะนำมาว่า ‘ได้ผลจริง’

          กับอีกประการหนึ่งเพื่อต้องการแย้งคำกล่าวของพี่ชายคุณอัษณาที่ห้ามไม่ให้กระทำต่อไป เป็นเหตุผลที่ไม่ถูกต้อง

          เหตุที่กล้ากล่าวเช่นนั้นเพราะ สิ่งใดอันเป็นสัมมาทิฐิ สิ่งนั้นย่อมไม่เป็นโทษ...กับเหตุผลที่ว่า ‘อย่าทำอีก เพราะเราไม่มีครู’ ก็ไม่ถูกต้อง เพราะผมเคยอธิบายไว้แล้วว่า ‘คุรุ’ หรือ ‘ครู’ ของชาวพุทธโดยแท้ คือ ‘พระพุทธเจ้า’ ถ้าใครก็ตามยกพระรัตนตรัยไว้เป็นสรณะและประกาศตนเป็นพุทธมามกะแล้ว เราก็เปรียบได้เหมือนเป็นลูกของพระพุทธเจ้า เป็นศิษย์ของพระพุทธเจ้าโดยสมบูรณ์

          ความจริงตัวคุณอัษณาเป็นคนที่มีวาสนาทางปฏิบัติธรรมมากทีเดียว จึงสามารถฝึกจิตให้มีกำลังได้เร็วตามที่เล่ามา...

          สิ่งที่ผมแนะนำในฉบับ ๕๑๙ นั้น เป็นแค่การพิสูจน์ถึงอำนาจของจิตว่ามีจริงเท่านั้น เป็นคำยืนยันว่า ‘โทรจิต’ เป็นเรื่องฝึกกันได้ และไม่ใช่เรื่องโกหก...

          สำหรับคุณอัษณานั้นผมอยากขอร้องให้ทำสมาธิต่อเถอะครับ ไม่ต้องยึดวิธีที่ผมแนะนำแบบนั้นอย่างจริงจังหรอก คุณเปลี่ยนมาทำสมาธิด้วยการกำหนดลมหายใจเข้าออกแบบ พุท-โธ ก็ได้ ซึ่งวิธีนี้เป็นการทำสมาธิที่ถูกต้อง โดยไม่ต้องสงสัยและรู้กันในชื่อว่า ‘อานาปานสติ’ ที่พระพุทธเจ้าท่านทรงแนะนำไว้ใน คัมภีร์วิสุทธิมรรคแล้ว

          อย่าวิจิกิจฉาหรือลังเลสงสัยในสัจจะความจริงนี้เลยครับ ทำต่อไปแล้วคุณจะรู้เอง เห็นเอง และเชื่อในพระพุทธเจ้าด้วยตัวคุณเอง

          ต่อไปเป็นจดหมายฉบับที่ ๒ ของคุณจันทรวรรณ บางขุนเทียน กรุงเทพฯ ซึ่งเป็นจดหมายที่เขียนมายาวมาก จึงต้องตัดทอนคัดลอกใหม่เพื่อความเหมาะสม...

          สวัสดีค่ะ คุณภูเตศวร

          ดิฉันไม่เคยเขียนจดหมายแบบนี้มาก่อน เขียนค่อนข้างยาวมาก ขยำทิ้งไปหลายแผ่นแล้ว อาจเป็นเพราะจิตใจกำลังสับสนก็ได้

          ดิฉันแต่งงานและมีบุตร ๑ คน ปัจจุบันอายุ ๒๖ ปี ครอบครัวมีความสุขพอสมควร ดิฉันกำลังคิดอยากมีลูกอีกคน แต่กำลังคิดมาก จึงอยากจะขอให้คุณภูเตศวรช่วยอธิบาย หรือจะช่วยบอกวิธีแก้ไขให้ดิฉันด้วย

          ดิฉันเป็นคนชอบดูดวงมาก ชอบดูกราฟชีวิตซึ่งแถมมาจากหนังสือขวัญเรือน ดิฉันศึกษาจนดูเป็น มีคนมาให้ดูหลายคน กราฟจะบอกเป็นปีต่อปี จนถึงตาย เป็นการดูไม่ค่อยละเอียดนักแต่ก็แม่น คำนวณจากวันปีเกิดของแต่ละคน ๑๒ ปีเป็น ๑ รอบ จะมีแยกเป็นวาสนา ทรัพย์ มิตร ญาติ บุตร ศัตรู คู่ครอง โรคภัย ชื่อเสียง อาชีพ โชคลาภ และพินาศ

          ช่องโรคภัยเลขของดิฉันแค่ ๑ ถือต่ำสุดเลย หมายถึงจะมีเคราะห์ในปีนั้น ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะเป็นอะไรที่จะเกิดขึ้นมา ส่วนเลขอื่น ๆ ดิฉันก็ปานกลาง ที่น่ากลัวและทำให้ดิฉันคิดมากก็จะมีแต่ช่องโรคภัย กับพินาศ ในดวงชะตาของทุกคนต้องมี บางคนมีโรคภัยเป็นเลขสูงกว่า ๑ ก็ไม่มีอะไรสามารถแก้ไขได้ แต่ของดิฉันในตำราบอกว่าแก้ไขยากมาก แล้วแต่เวรกรรม ซึ่งเมื่อมาย้อนดูแล้ว ตอนดิฉันอายุ ๒๐ ปี ดิฉันก็เคยมีปัญหาที่หนักมาก ๆ ซึ่งก็ตรงกับช่องโรคภัย แต่มันก็ผ่านชีวิตช่วงนั้นมาได้

          ตอนนี้ดิฉันมักเป็นโรคประสาท กลัวเรื่องที่มันยังไม่เกิดขึ้น อีก ๖ ปีข้างหน้า ว่าดิฉันจะเป็นอย่างไร จะผ่านเคราะห์กรรมไปได้ไหม



          ตอบ สิ่งที่คุณเป็นอยู่ในขณะนี้คือ ลักษณะของคนที่เรียกว่า ‘วิตกจริต’ เรื่องของการดูหมอจะเป็นเพราะแม่นยำหรือบังเอิญก็ตาม ไม่ได้มีความสำคัญเท่าใดนัก เพราะทุกอย่างเกิดแต่ ‘กรรม’ ของแต่ละคน คุณจะดูหมอหรือไม่ดูมันก็ขึ้นอยู่กับกรรมอยู่ดี เข้าทำนองรู้ก็เป็น ไม่รู้ก็เป็น แล้วจะรู้ไปทำไมถ้าทำให้เกิดทุกข์ วิธีแก้ก็คือหมั่นทำสมาธิ ยกจิตตนเข้าพิจารณาสิ่งอันเป็นธรรมชาติของมนุษย์ คือ อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา กับการพยายามถือศีลให้บริสุทธิ์มากเท่าที่จะมากได้

          คนมีศีลกับสมาธิไม่เคยกลัวอะไรครับ

          เรื่องที่ ๒ สืบเนื่องมาจากกราฟชีวิตนี่เหมือนกัน ดิฉันได้ตั้งท้องลูกคนที่ ๒ โดยไม่ตั้งใจ คือไม่คิดว่าจะมีในตอนนั้น พอท้องดิฉันได้ลองคำนวณวันที่ลูกจะเกิดโดยประมาณเอา ปรากฏกราฟไม่ค่อยดี คือปานกลางเหมือนดิฉัน ดิฉันก็เลยคิดมาก ยังไม่อยากให้เกิด คิดจะทำแท้ง โดยพูดถามคนที่เคยทำ เขาก็แนะนำแต่ดิฉันไม่กล้า และแฟนก็ต่อว่า ว่าคงเป็นลูกผู้หญิงอีกแน่นอน (บุตรคนแรกเป็นผู้หญิง ครอบครัวสามีอยากได้หลานชายมาก) แม่สามีก็บอกว่า อย่าให้เป็นผู้หญิงออกมาอีกนะ

          ดิฉันเครียดมาก ดิฉันไม่แคร์เรื่องเพศ แต่ดิฉันแคร์เรื่องชีวิตของลูก อยากให้วาสนาเขาดี อยากให้เขารวยมาก ๆ ซึ่งในกราฟอยู่ในระดับธรรมดา

          ดิฉันนอนร้องไห้บ่อย ๆ ไม่อยากมีลูกคนนี้จนดิฉันแท้งออกมาเองภายในเดือนแรก ดิฉันก็แปลกใจว่าแท้งได้อย่างไร แต่ก็รู้สึกสบายใจที่เรื่องผ่านไปเสียได้ แฟนก็ไม่เสียใจเลย ไม่ทราบว่าดิฉันทำผิด ทำบาปหรือเปล่า ที่ใจไม่รักลูกที่จะเกิดมา


          ตอบ ความทุกข์ของคุณเป็นผลพวงของความ ‘อยากได้ อยากมี อยากเป็น’ ของตนที่ต้องการลูกฉลาด โดยเชื่อเพียงวิธีดูแบบกราฟชีวิต ความเชื่อโดยปราศจากเหตุผล ขาดการไตร่ตรองทางปัญญา ย่อมก่อทุกข์ให้คุณแน่นอนและผมไม่อยากเชื่อว่า จะมีใครใช้การดูกราฟชีวิต ที่เป็นแค่หลักสมมุติฐานมากำหนดกรรมของมนุษย์ได้ คุณถามว่าทำผิดไหมกับการคิดทำแท้ง ผิดครับ ผิดในข้อมโนกรรม คือกรรมอันเกิดจากความคิดในใจ

          เรื่องที่ ๓ ก็เข้าทำนองเดียวกับเรื่องที่ ๒ ดิฉันกำลังอยากจะมีลูกโดยการเลือกวันเดือนปีเกิดให้ลูก โดยให้หมอช่วย ซึ่งสมัยนี้ก็คล้าย ๆ ให้พระดูฤกษ์ให้ว่าจะผ่าท้องกี่โมง วันไหนดี ดิฉันก็อยากจะทำแบบนั้นบ้าง โดยการดูกราฟด้วยตัวเอง (ขณะนี้ยังไม่ท้อง) ไม่ทราบว่าจะเป็นบาปไหม คนเราเลือกวันเกิดให้กันได้ ถ้าผิด และบาป ดิฉันจะไม่ทำ ปล่อยเป็นธรรมชาติ

          บางทีดิฉันก็ชอบคิดว่าโลกมนุษย์นี้แสนจะโหดร้าย คนที่เกิดคือคนที่อยู่ใช้กรรม คนที่ตายคือคนที่สบายแล้ว และเวลาทำบุญได้อธิษฐานว่า ‘ไม่ขอเกิดมาเป็นคนอีก’ อันหลังนี้แม่ดิฉันเป็นคนสอน ดิฉันคิดว่าคนที่เขาไม่มีลูกเขาคงเป็นคนมีบุญมาก การที่เราทำให้คนเกิดขึ้นมา เลี้ยงดูสั่งสอนเขาอย่างดี แต่เมื่อเขามีทุกข์ใจ เจ็บป่วยหรือเกิดอุบัติเหตุกับร่างกายของตัวเอง

          เหล่านี้เป็นกรรมที่แก้ได้จริงหรือ



          ตอบ นั่นคือความคิดของคุณที่เกิดจากการยึดมั่นถือมั่น เพียงเชื่อในสิ่งสมมติที่มนุษย์สร้างขึ้น พระพุทธเจ้าไม่เคยสอนให้เชื่อเรื่องฤกษ์ดวง แต่สอนให้เชื่อเรื่องกรรม ‘ใครทำสิ่งใดไว้ ผลของการกระทำจะติดตัวไปทุกชาติภพเหมือนเงา...’

          การทำบุญกับการอธิษฐานแค่นั้น ไม่ทำให้คุณหยุดการเวียนว่ายได้หรอกครับ การหยุดเวียนภพชาติต้องเดินไปตาม ศีล ทาน ภาวนา จนเกิดปัญญาในการตัดอาสวกิเลสออกจากจิตได้เสียก่อน จึงสิ้นความเกิดความตายได้

          การไม่มีลูกเป็นคนมีบุญนั่นเป็นความคิดของคุณเอง ผมเคยได้ยินคนแก่เฒ่าที่ไม่มีลูกหลานคอยดูแล บ่นว่าตัวเองเป็นคนไม่มีบุญออกบ่อย

          สิ่งที่คุณคิดเป็นความฟุ้งซ่านมากกว่า ไม่เห็นมีประโยชน์อะไรต่อภาวะจิตใจแม้แต่น้อย พยายามทำจิตให้ว่างมองทุกอย่างเป็นเรื่องธรรมดาโลก จะสุขกว่าเป็นไหน ๆ

• 
            เรื่องสุดท้าย ดิฉันใส่บาตรพระปีละครั้งสองครั้งเท่านั้น คือวันเกิด วันปีใหม่ วันสงกรานต์ นอกนั้นแทบไม่เคยใส่ ทุกวันนี้ไม่กินเนื้อวัว ไม่กินปลาดุก ปลาช่อน ปลาไหล ปลาหมอ เพราะดิฉันมักซื้อปล่อยตามแม่น้ำ เรียกว่าดิฉันปล่อยปลาบ่อยกว่าใส่บาตร ความเชื่อที่ว่า ถ้าไม่ใส่บาตรตอนเป็นคน ตอนตายจะแตะต้องอาหารไม่ได้ กินอะไรไม่ได้ ทุกข์ทรมาน
  
            คุณภูเตศวรว่าจริงหรือไม่ เรื่องนรก สวรรค์?
            ดิฉันอยากตายแล้วสูญสลายไปเลย เป็นไปได้ว่ามีวิญญาณเพราะพลังงานของคนจะค่อย ๆ ดับ ค่อย ๆ หมด จึงเกิดเป็นวิญญาณเมื่อตายใหม่ ๆ หลังจากนั้นก็จะสูญหายไปเลย ทฤษฎีนี้ดิฉันได้รู้มาและเชื่อแบบนี้
            คุณภูเตศวรคิดอย่างไรคะ?
  
  
  
            ตอบ การใส่บาตรกับการปล่อยปลาเป็นการทำบุญทั้งคู่ แต่จะเปรียบเทียบกันในประโยชน์ของบุญไม่ได้ เหมือนกับการรับประทานอาหาร คุณเลือกกินแต่ไขมันได้ไหม คุณต้องกินผัก กินสารอาหารอย่างอื่นด้วย การปล่อยปลา คือการทำบุญด้วยการให้ชีวิต การใส่บาตรเป็นการต่อชีวิตพระสงฆ์เพื่อปฏิบัติธรรม เป็นการต่ออายุพระศาสนา คุณประโยชน์ต่างกันครับ
  
            ส่วนเรื่องตายแล้วสูญเป็นความเชื่อที่ผิด เป็นสิ่งที่ขัดต่อหลักธรรมของศาสนาพุทธอย่างยิ่ง เอาแต่กฎทางฟิสิกส์กล่าวว่า สสารคือพลังงาน พลังงานคือสสาร สองประการนี้จะไม่สูญสลายไปจากจักรวาลนี้...นอกจากแปรเปลี่ยนไปตามสภาวะของมัน
  
            จิตของมนุษย์เป็นพลังงาน เมื่อเป็นพลังงานย่อมไม่มีทางสูญสลาย การเปลี่ยนแปรไปตามสภาวะ ก็คือเป็นไปตาม ‘กรรม’ ของตน คนเชื่อว่าตายแล้วสูญอันตรายครับ อันตรายต่อวิญญาณของตน เพราะคนตายแล้วสูญไม่เชื่อเรื่องกรรม และไม่จำเป็นต้องเชื่อ เมื่อไม่เชื่อก็มีโอกาสสร้างกรรมมากขึ้น มีโอกาสตกสู่อบายภูมิกว่าใคร
  
  
            คำถามของคุณจันทรวรรณยังมีอีกสองสามข้อ โดยสรุปคือการเริ่มไม่ศรัทธาในพระสงฆ์ที่มีข้อวัตรไม่งดงาม กับการถูกบังคับให้ไหว้เจ้า ท้ายสุดคือการขอความเห็นเรื่องแม่ชีมาเดินขอปัจจัยตามบ้าน เพื่อเป็นการไม่เยิ่นเย้อ ขอตอบโดยรวมไปเลยดังนี้...
  
            การทำบุญเป็นเรื่องของจิตใจ ถ้าเราเห็นว่าพระหรือชีก็ตามไม่น่าศรัทธา ก็อย่าทำ เก็บทรัพย์เอาไว้ทำบุญกับพระสงฆ์ที่เราศรัทธาดีกว่า ผมเชื่อว่าพระกว่าสองแสนรูปในพระศาสนาก็คงไม่แย่เสียทั้งหมดหรอกครับ เหมือนคุณจะหว่านข้าวแหละ คุณก็มีสิทธิ์หานาที่ดีสำหรับปลูกข้าวใช่ไหม
  
            การไหว้เจ้าเป็นประเพณีของคนจีน ในเมื่อคุณเป็นสะใภ้ก็ไม่ควรดันทุรังคัดค้าน ควรปฏิบัติตามประเพณีไป ส่วนความไม่รักไม่ชอบถือว่าบาปไหมนั้น ไม่บาปหรอกครับ จะบาปก็ตรงไปดื้อดึงจนครอบครัวแตกร้าวอย่างไร้เหตุผลมากกว่า แต่ผมเชื่อว่าคุณคงไม่ทำถึงขนาดนั้นแน่!
  
  
  
            ครับ...ธรรมะ ๕ นาที ฉบับนี้คงไม่สามารถรักษาเวลาตามคอลัมน์ไว้ได้ แต่เพราะอยากจะนำความคิดแปลก ๆ ถามแปลก ๆ มาเสนอบ้างก็เลยต้องจำยอม
  
            สิ่งที่ผมอยากจะฝากท่านทั้งหลายก็คือ อย่าลังเลในธรรมะของพระพุทธเจ้าเลยครับ เพราะความลังเลสงสัยจะทำให้คุณล่าช้าต่อการก้าวสู่มรรคผลอันประเสริฐ หรือไม่ก็ก้าวพลาดถลำลึกสู่อบายภูมิมากขึ้นไปอีก...
  
            เชื่อผมเถอะครับ!

          ก่อนเข้าหัวข้อที่จั่วไว้ในวันนี้ ขอตอบปัญหาข้อข้องใจของท่านผู้อ่าน สำหรับคำถามที่มีประโยชน์สำหรับท่านอื่น ๆ ด้วย

          ความจริงแต่ละท่านถามปัญหามายืดยาว แต่ผู้เขียนขออนุญาตตัดทอนเอาเฉพาะประเด็นสำคัญ ๆ และน่าจะเป็นประโยชน์ รวมทั้งสามารถนำมาใช้ในชีวิตประจำวันได้ด้วยเท่านั้น เพื่อไม่เป็นการเยิ่นเย้อจนเกินไป

          ปัญหาข้อแรกในวันนี้คือ... ‘เมื่อเวลามีผู้ที่รู้จักหรือญาติเสียชีวิต และเราไปรดน้ำศพ มีบางคนบอกว่า รดน้ำเพื่อขออโหสิกรรมต่อกัน ถามว่าจริงหรือไม่ ได้ผลมากน้อยแค่ไหน?’

          คำตอบคือ... ศาสนาพุทธของเราเน้นหลักสำคัญที่ ‘จิต’ ฉะนั้นพิธีกรรมต่าง ๆ บางประการเป็นการวิวัฒนาการมาจากความเชื่อและวัฒนธรรมจารีตประเพณี อย่างเช่นการไปรดน้ำศพก็เหมือนกัน เป็นค่านิยมของสังคมตามอย่างประเพณีสืบต่อกันมา ผมเชื่อว่า พิธีรดน้ำศพเป็นการให้เกียรติแก่คนตาย เป็นเครื่องวัดว่ามีผู้คนรักใคร่เขาเพียงใด ในขณะที่เขาลาโลกไปแล้วมากกว่าอย่างอื่น

          ประโยชน์ของการไปรดน้ำศพจริง ๆ แล้ว ผู้เขียนเชื่อว่าประโยชน์ที่มีล้วนบังเกิดกับผู้ยังมีชีวิต และไปร่วมพิธีเสียมากกว่า...อาจมีคำถามซ้อนขึ้นมาว่า มากกว่าตรงไหน? มากกว่าตรงที่ว่า ถ้าคุณเคยมีมโนกรรม กายกรรม วจีกรรมต่อผู้ตายมาก่อน คุณก็จะสบายใจขึ้นว่าเราได้ขออโหสิกรรมต่อกันแล้ว หรือผู้ตายเคยก่อกรรมไว้กับคุณ คุณก็สบายใจที่ได้ให้อโหสิกรรมกับเขาเช่นกัน

          ตรงนี้จึงเป็นคำตอบต่อคำถามที่ว่า... ‘ได้ผลมากน้อยแค่ไหน’ ผลมากหรือน้อยอยู่ที่ความสบายใจของตัวคุณเอง ดังที่ได้บอกแล้วว่าหลักของพุทธศาสนาเน้นที่ ‘จิตใจ’ เป็นสำคัญ

          ประโยชน์อันสำคัญยิ่งของการไปรดน้ำศพ ทว่าผู้ไปร่วมพิธีมักมองข้ามก็คือ... ‘สัจจะ’ สัจจะที่ว่าก็คือศพของผู้ตายสามารถบอก ‘ความจริงของโลก’ กับคุณ ศพผู้ตายกำลังแสดงธรรมะให้คุณได้ประจักษ์ต่อสายตาของคุณอยู่ตรงหน้า...แต่ประโยชน์นั้นจะมากน้อยขึ้นอยู่กับตัวของคุณเองว่า สามารถเก็บเกี่ยวไปได้แค่ไหน? ทั้งนี้ทั้งนั้นขึ้นอยู่กับคุณจะรู้จักพิจารณาสภาวธรรมนั้นหรือไม่?

          ในหมวดอนุสติ ๑๐ มี... ‘มรณานุสติ’ รวมอยู่ด้วยข้อหนึ่ง และผู้เขียนเคยกล่าวมาถึงแล้ว ดังนั้นจึงไม่อยากขยายความต่อให้ยืดยาวเกินความจำเป็น เพียงอยากฝากข้อคิดเมื่อคุณจะไปรดน้ำศพใครที่ไหนสักสองสามข้อคือ...

          ๑. มีคนไหนในโลก สามารถหลีกมรณภัยได้บ้าง ตัวเราหลีกได้หรือไม่?

          ๒. เวลาที่คุณรดน้ำลงบนมือศพนั้น ในมือของผู้ตายสามารถนำสมบัติใด ๆ ในโลกติดตัวไปได้บ้าง...เพราะแม้แต่น้ำที่คุณรดลงบนมือนั้น ในไม่ช้าก็แห้งหายไป

          ๓. เราควรเตรียมตัวรับมรณภัยที่ถือเป็นมรดกสำหรับมนุษย์ทุกคนอย่างไร และเริ่มกระทำแล้วหรือยัง?

          ครับ...เพียงเท่านี้ท่านก็จะได้ประโยชน์แท้จริงจากการไปรดน้ำศพแล้ว เพราะการรู้จักพิจารณาสภาวธรรมเช่นนั้น ทำให้คุณได้คิดได้ตรึกตรองข้อธรรมใน ‘มรณานุสติ’ เพื่อเป็นสติปัญญาไว้สอนตน มิให้หลงยึดในอำนาจของกิเลส-ตัณหา-อัตตา ตัวกูของกู ซึ่งก่อให้เกิดความโลภหลง อันเป็นภัยต่อจิตวิญญาณต่อไป

          แค่นี้ก็สามารถถือว่าคุณได้รับประโยชน์มหาศาลจากการไปรดน้ำศพแล้ว

          ปัญหาข้อที่สอง... ‘อยู่ต่างประเทศไม่มีวัด ไม่มีพระสงฆ์แต่อยากรับศีล หรือต่อศีลกับพระ จะทำยังไง พอแนะนำได้ไหม?’

          คำตอบคือ... ‘ศีล’ หมายถึง ‘ปกติ’ พระพุทธเจ้าทรงบัญญัติความเป็นปกติของมนุษย์ออกเป็นหลายระดับ อย่างเช่นผู้อยู่ในเพศสมณะหรือสมมติสงฆ์นั้น ความเป็นปกติอยู่ในศีล ๒๒๗ ข้อ สามเณร ๑๐ ข้อ อุบาสกและอุบาสิกา ๘ ข้อ...

          ส่วนฆราวาสโดยทั่วไปนั้น ศีล ๕ ข้อ หรือเบญจศีล ถือเป็นความปกติ...ฉะนั้นความปกติเป็นสิ่งที่คนอย่างเรา ๆ พึงยึดถือปฏิบัติอยู่แล้ว โดยเฉพาะชาวพุทธทั้งหลายต่างรู้และเข้าใจมาตั้งแต่ต้น...การขอรับศีลจากพระสงฆ์เป็นแบบแผนปฏิบัติโดยจารีตประเพณี สงฆ์มีหน้าที่คอยย้ำเตือนคฤหัสถ์มิให้ลืมศีล หรือความปกติของตน แต่ไม่ใช่ว่า ถ้าไม่มาขอรับจากสงฆ์แล้วจะทิ้งความเป็นปกตินั้นได้ที่ไหนละครับ

          ศีล จะบังเกิดต่อเมื่อเรายึดถือปฏิบัติ

          เพราะฉะนั้น ต่อให้ไม่รับกับพระสงฆ์ ถ้าคุณได้กระทำแล้วย่อมมีค่าเท่ากัน...

          วิธีต่อศีลก็ง่ายนิดเดียว...ตั้งจิตอธิษฐาน ถือสัจจะปฏิบัติศีลด้วยตัวเองไงครับ

          เอาละครับ...ฉบับนี้ขออนุญาตตอบปัญหาจากท่านผู้อ่านเพียงสองข้อเท่านั้น เพราะหน้ากระดาษออกจะจำกัด คราวนี้เราเข้าเรื่อง ‘การฝึกมโนมยิทธิแบบง่าย ๆ’ กันเลยดีกว่า...

          การสร้างมโนมยิทธิ คือการสร้างใจ สร้างความคิดให้มีอำนาจมีฤทธิ์...(ในความเห็นของตัวผู้เขียนเอง) การสร้างฤทธิ์ทางใจนี้ เป็นวิชชาหนึ่งในหลักปฏิบัติธรรมของศาสนาพุทธ เป็นแนวทางสัมมาทิฐิที่พระพุทธองค์ทรงรับรองว่าปฏิบัติแล้วได้ผลจริง...มีคุณประโยชน์จริง

          การสร้างมโนมยิทธิที่มีชื่อเสียงมากในประเทศไทยนั้น ต้องยกให้ ‘ท่านหลวงพ่อฤๅษีลิงดำ แห่งวัดท่าซุง’ ที่มรณภาพไปแล้ว ว่าท่านเป็นผู้นำวิธีปฏิบัติจิตมาแนะนำสั่งสอนศิษยานุศิษย์จนเลื่องลือระบือไกลอย่างยิ่ง และผู้เขียนก็ให้ความเคารพนับถือท่านอย่างมากเช่นกัน

          แต่วิธีสร้างมโนมยิทธิที่ผู้เขียนนำมากล่าวในวันนี้นั้น เป็นประสบการณ์จากท่านอาจารย์เซียนสู เชยพรหมธีระ ซึ่งทั้งคุณทมยันตีและภูเตศวร ถือเป็นอาจารย์ รวมทั้งยกย่องท่านเป็นเสมือนบิดาของตนโดยเรียกท่านว่า ‘อาเตีย’ ทุกคำ โดยไม่เกี่ยวข้องกับมโนมยิทธิของหลวงพ่อวัดท่าซุงแม้แต่น้อย ที่ต้องกล่าวเช่นนี้ เดี๋ยวจะเป็นข้อถกเถียงกันว่าผู้เขียนไปยกเมฆเอามาจากไหนแน่...

          อาเตียเซียนสู เคยถามทมยันตีว่า “อาอี๊ด ลื้ออยากมีฤทธิ์ทางใจไหม?”

          ซึ่งในครั้งนั้น ทมยันตีได้ตอบว่า “อยากสิอาเตีย...”

          ด้วยเหตุผลนั้นเซียนสูจึงแนะวิธีสร้างฤทธิ์ทางใจแบบง่าย ๆ ให้กับนักเขียนชื่อดังอย่างนี้ครับ...

          “อาอี๊ดใช้วิธีทำสมาธิธรรมดา ๆ อย่างที่เคยทำทุกวันไปก่อนนะ ถ้าเกิดเบื่อเมื่อไหร่ให้นึกถึงเตีย แล้วอาอี๊ดก็นึกต่อว่าอาอี๊ดจะเดินทางจากกรุงเทพฯ มาพบเตีย ต้องเริ่มต้นตั้งแต่เดินออกจากที่นั่ง เดินออกประตูห้องลงบันได เดินออกประตูรั้วผ่านซอยหน้าบ้าน ออกถนนใหญ่ เวลาเดินให้กำหนดรู้ จำให้ได้ว่า ถนนหนทาง ประตูที่เคยเห็นเป็นยังไง อยู่ตรงไหน...อาอี๊ดเดินผ่านบางนา บางพลี บางบ่อ บางปะกง เข้าชลบุรีเดินเข้าประตูบ้านของเตีย ขึ้นบันไดแล้วก็เคาะประตูห้อง...” เซียนสูอธิบายให้ทมยันตีฟังช้า ๆ...

          “เวลาทำ ต้องใจไม่วอกแวกไปถึงเรื่องอื่น...และต้องทำติดต่อกันบ่อย ๆ ทุกวัน”

          “เราไปหาคนอื่นได้ไหม?” ทมยันตีถามอาเตียบ้าง

          “ได้...ถ้าเกิดเบื่อก็เปลี่ยนได้ แต่ต้องทำทุกวัน...”

          “แล้วจะรู้ได้ยังไงว่า เมื่อไหร่เราทำสำเร็จ?” คนเป็นทั้งลูกศิษย์และลูกสาวถาม

          “วันหนึ่งคนที่อาอี๊ดกำหนดจิตไปหา จะเป็นคนบอกอาอี๊ดเอง” อาเตียเซียนสูยืนยัน

          “หมายความว่า คนที่เรากำหนดจิตไปหาจะเห็นตัวเราหรือคะ?” ทมยันตีในวันนั้นทำท่าประหลาดใจ
         
          “ใช่...ถ้าทำสำเร็จ คนที่เราไปหาจะเห็นตัวเรา” ผู้เป็นอาจารย์หัวเราะ... “ให้ทำตอนกลางคืนจะทำให้คนเห็นคลื่นจิตง่ายกว่า...”

          ทั้งหมดคือคำสนทนาในอดีตของอาเตียกับทมยันตีที่ผู้เขียนถอดออกมาเป็นประโยคโต้ตอบ เพราะไม่อยากแทรกความคิดเห็นส่วนตัวเข้าไป อันจะทำให้ข้อเท็จจริงผิดเพี้ยนไป และท่านผู้อ่านจะได้พิจารณาด้วยเหตุผลและสติปัญญาของท่านเองทั้งหมด

          แต่อย่างไรก็ตาม ผู้เขียนต้องขออนุญาตแสดงความคิดเห็นเพิ่มเติมสักเล็กน้อย...สิ่งที่ต้องแสดงความคิดเห็นก็คือ

          ‘หลักการ’ ของอาเตียเซียนสูก็คือ อุบายการทำสมาธิอย่างหนึ่ง โดยปกติคนทำสมาธิต้องกำหนดจิตของตัวเองให้สงบนิ่งในอารมณ์เดียวโดยการใช้คำบริกรรม หรือกำหนดลมหายใจ เป็นอุบายให้จิตรวมตัวเป็นหนึ่ง ไม่ฟุ้งซ่านไปตามความนึกคิด

          วิธีการของเซียนสูที่ใช้แนะนำทมยันตีต่างก็อยู่ในหลักการอันนั้น เพราะขณะที่กำหนดจิตให้เดินทางไปที่ไหน พบใคร ก็ต้องใช้ ‘สติ’ ควบคุมไปโดยตลอด ไม่ใช้จิตแส่ส่ายไปที่อื่น คิดเรื่องอื่น นอกจากเส้นทางที่มุ่งตรงสู่เป้าหมายเท่านั้น แต่จะสำเร็จหรือไม่ ขึ้นอยู่กับสมาธิคุณกล้าแข็งแค่ไหนมากกว่า...

          “อาอี๊ดมันเป็นคนขี้เบื่อ...มันชอบอะไรแปลก ๆ สนุก ๆ...”

          คือคำกล่าวของอาเตียที่แสดงให้เห็นว่าท่านรู้จริตของทมยันตี จึงพลิกแพลงวิธีปฏิบัติให้บ้างเป็นครั้งคราว เพื่อความไม่จำเจน่าเบื่อกับการนั่งบริกรรมแต่อย่างเดียว

          ผู้เขียนเห็นว่า เรื่องแบบนี้อาจเป็นประโยชน์ต่อท่านผู้อ่านใครบ้างก็ได้ ถ้าเกิดใครบางคนมีจริตอย่างคุณทมยันตีบ้างจะได้ลองเอาไปใช้ดู เผื่อจะได้ผลเร็วขึ้น...

          ผมเชื่อว่า อาเตีย...กับทมยันตีคงไม่สงวนลิขสิทธิ์หรอกครับ

          วันนี้ขอคุยกับท่านผู้อ่านด้วยเรื่องเบา ๆ สักวัน หัวข้อนี้อาจจะมีความหมายที่มิได้ตรงกับหัวคอลัมน์เท่าใดนัก แต่ผู้เขียนคิดว่าสิ่งเหล่านี้ท่านสามารถนำเอาไปใช้กับชีวิตประจำวันของท่านได้ เข้าทำนอง ‘รู้ไว้ใช่ว่า...ใส่บ่าแบกหาม’ จริงไหมขอรับ...?

          โดยปกติ ชาวพุทธทุกคนมักจะกราบไหว้พระพุทธรูปอันเป็นรูปสมมติแห่งองค์พระผู้มีพระภาคเจ้า ในทุกครั้งที่มีโอกาสเช่นเวลาไปตามวัดตามวา หรือห้องพระของตน แต่เคยมีสักครั้งหรือไม่ที่จะตั้งคำถามกับตัวเองว่า ทำไมพุทธลักษณะแห่งองค์พระปฏิมากรจึงแปลกแยกกันออกไปมากลักษณะมากพิมพ์ และแต่ละพิมพ์มีความหมายต่างกันอย่างไร?

          ความหมายแห่งพระพุทธปฏิมากร

          โดยส่วนใหญ่พระพุทธรูปที่เรามักจะพบเห็นกันชินตาอยู่เนือง ๆ นั้นมักจะเป็นปาง ‘สะดุ้งมาร’ หรือที่เรียกว่า ‘มารวิชัย’ กับปางสมาธิ มากกว่าพิมพ์อื่น ๆ เพราะถือว่าเป็นพุทธลักษณะที่งดงามได้สัดส่วนมากกว่าทุก ๆ พิมพ์

          มาถึงตรงนี้ผมอยากจะจำแนกพิมพ์ต่าง ๆ ให้ท่านผู้อ่านได้รับทราบพอสังเขปว่าพุทธศิลป์ ที่พอจะพบเห็นได้ไม่ยากนั้นมีอะไรบ้าง

                  ๑. พิมพ์มารวิชัย
                  ๒. พิมพ์สมาธิ
                  ๓. พิมพ์อุ้มบาตร
                  ๔. พิมพ์ลีลา
                  ๕. พิมพ์นาคปรก
                  ๖. พิมพ์ป่าเลย์ไลยก์
                  ๗. พิมพ์ห้ามสมุทร
                  ๘. พิมพ์ห้ามญาติ
                  ๙. พิมพ์ถวายเนตร
                  ๑๐.พิมพ์ปางรำพึง
                  ๑๑.ไสยาสน์ ฯลฯ

          จะเห็นได้ว่าพุทธศิลป์แห่งรูปสมมติของพระบรมศาสดานั้นมีมากมายก่ายกอง หากจะแจกและทำทานและที่มาของแต่ละพิมพ์ให้ครบ คงต้องใช้หน้ากระดาษหลายสิบหน้า แต่ผู้เขียนขออนุญาตกล่าวถึงความเชื่อของคนโบราณ ในการบูชาพระพุทธรูปมาเล่าให้ฟัง

          เพื่อให้เห็นว่าคนโบราณนั้นฉลาดและเข้าใจคิดเพียงใด

          เพื่อคุณผู้อ่านจะได้นำไปใช้พิจารณาเลือกหารูปสมมติแห่งพระผู้มีพระภาคเจ้ามาบูชาได้ตามความหมายนั้น ๆ ได้

          พระพิมพ์ ‘มารวิชัย’ คนโบราณเชื่อว่าถ้าบูชาแล้วจะทำให้พ้นจากการผจญของมาร
          พระพิมพ์ ‘สมาธิ’ มีผลทำให้ผู้บูชามีความก้าวหน้าในการปฏิบัติธรรมและมีความสุขในธรรมะของพระพุทธองค์
          พระพิมพ์ ‘นาคปรก’ หรือปรกโพธิ์ ให้ความร่มเย็นเป็นสุข
          พระพิมพ์ ‘อุ้มบาตร’ ให้ความอุดมสมบูรณ์ในลาภ ไม่อดอยากเหมือนพระที่มีบาตรเพียงใบเดียว แต่สามารถเลี้ยงชีพได้โดยไม่ทุกข์ร้อนใจ
          พระพิมพ์ ‘ลีลา’ หมายถึงความก้าวหน้าของชีวิต ไม่ว่าเรื่องงานหรือครอบครัว
          พระพิมพ์ ‘ห้ามสมุทร’ การป้องกันภัยพิบัติ ฯลฯ

          ทั้งหมดที่กล่าวมาพอเป็นสังเขปเพียงเพื่อเป็นแนวทางการคิดของคนโบราณที่กล่าวขานกันมา ซึ่งก็มิได้แตกต่างกับคนในปัจจุบันมากนัก มิหนำซ้ำยังมีข้อแยกแยะปลีกย่อยมากขึ้นไปอีก

          บางรายถึงกับใช้ศิลปะของแต่ละยุค แต่ละสมัยเป็นมงคลนามสำหรับชีวิตอีกด้วย เช่น...

          พระบูชาสมัยอู่ทอง...ถือว่าใครบูชาจะร่ำรวยเหมือนมีอู่ทองอยู่ในบ้าน
          พระบูชาสมัยสุโขทัย...ถือว่าใครได้บูชาจะมีความสุขตามชื่อของยุคสมัยนั้น

          เห็นไหมครับ...เพียงแต่ยุคสมัยของพระพุทธรูป คนไทยเราจึงรู้จักนำเอามงคลนามเหล่านั้นมาเป็นอุปเท่ห์การใช้เพื่อเป็นสิริมงคลสำหรับตน

          พูดถึงตรงนี้ก็เลยนึกขึ้นได้ว่ามีพระบูชายุคหลัง ๆ กับพระเครื่องที่เริ่มมีผู้เสาะหากันมากขึ้น หลังจากที่มีนักการเมืองบางคนเปิดเผยว่าได้นำมาใช้อาราธนาเวลาหาเสียง จนตอนนี้ราคาค่างวดพุ่งขึ้นจนสูงลิบ เนื่องจากผู้มีเอาไว้ครอบครองต่างหวงแหนกันมาก พระบูชาและพระเครื่องชุดนั้นคือ

          พระไพรีพินาศของวัดบวรนิเวศวิหาร

          ทั้งหมดที่กล่าวมาก็เพียงแต่ต้องการให้ท่านผู้อ่านได้เก็บไว้ประดับความรู้เท่านั้นแหละครับ...

          แต่ถ้าโดยส่วนตัวของภูเตศวรแล้ว มีพระดี...คนก็ต้องดีด้วย ถึงจะได้ผล ถ้าพระดีคนมีไว้เลวเสียเอง...

          พระก็ไม่คุ้มครองหรอกครับ!

          ก็ขนาดคนแขวนสมเด็จวัดระฆังองค์เป็นล้าน ๆ ยังอกพรุนเพราะลูกปืนกันมามากต่อมาก

          แต่บางรายแขวนเหรียญหลวงปู่แหวนที่ท่านแจกฟรี ราคาค่างวดไม่มี ถูกยิงไม่เข้า มีให้เห็นมาเมื่อไม่นานวันมานี้แล้ว

          ครับ! ก็สรุปมันตรงนี้แหละ...ก่อนจะยืดยาวเกินไป

          ‘ธรรมย่อมคุ้มครองผู้ประพฤติธรรมเสมอ!..’

          เอวังด้วยประการฉะนี้แล