จันทราเคลื่อนคล้อย...แสงเทียนสุดท้ายบนแท่นบูชาดับลงเนิ่นนาน กลิ่นหอมของกำยานลับลาไปกับสายลม ลานกว้างหน้าบ้านสงัดเหลือเพียงลมดึกสะบัดพรูเป็นระยะ ๆ น้ำค้างกลางหาวพร่างพรมแผ่นดินจนบุรุษในชุดขาวรู้ได้ถึงอาภรณ์ของตนเริ่มเปียกชื้น ทว่า...เขาก็ยังคงขัดสมาธิ แน่วนิ่ง

          อยู่บนอาสนะหน้าแท่นบูชาประหนึ่งรูปสลัก...

          และแน่นอนที่สุดหากผู้เป็น ภัสดา มิขยับจากที่ มีหรือผู้เป็น ‘ภักติ’ จะห่างกาย

          “คุณคะ!” หญิงวัยกลางคนที่รับใช้วรุตมานับสิบปีอดรนทนไม่ได้ต้องเอ่ยคำ... “ดึกมากแล้วน้ำค้างลงจะไม่สบาย” น้าแม้นกระซิบกับศศิประไพ

          “น้าแม้นเข้าไปนอนก่อนเถอะจ้ะ...ไม่ต้องห่วงหรอก” หญิงสาวยิ้มตอบ เจ้าตัวรู้สึกเต็มหัวใจ ผู้เป็นสามีกำลังทำพิธีอาบแสงจันทร์

          ร่างในชุดขาวที่กำลังนั่งสงบนิ่งอยู่ตรงหน้าของเธอในวันนี้มีลักษณะหนึ่งที่เจ้าตัวมิอาจปฏิเสธได้ก็คือ...

          ...ผิวกายนวลขาวงามดังไข่มุกเรืองแสงได้... คำเก่าก่อนของผู้เป็นมารดาปรากฏในความจำ...

          “คนเวลาจะตายนี่มันแปลกนะลูก!”

          “แปลกยังไงคะ?” เธอเคยย้อนถาม

          “โบราณเขาว่า...จะดูหน้า หน้าก็นวลจวนจะตาย” คุณดวงแขอ้างคำโบราณ

          “ไม่เห็นเกี่ยวกันตรงไหน...” เธอหัวเราะขันหากคนเป็นแม่ทำท่าจริงจัง

          “จริง ๆ นะลูก คนโบราณเขาว่าเป็นเพราะราศีมันเปลี่ยน” ในอดีตเธอหรือจะเชื่อ หากบัดนี้ประสบการณ์ชีวิตได้สอนหญิงสาวในบางสิ่งบางอย่างที่คนสมัยนี้ไม่รู้ คนโบราณ มักรู้เสมอ

          และวันนี้ผู้ที่อยู่ตรงหน้าเธอเป็นข้อยืนยัน เพราะทุกส่วนสัดอันเป็นสังขารของเขา งดงาม ผิดธรรมดา ศศิประไพรู้โดยมิต้องถามใคร...

          “ราศี...ของชีวิตวรุตเริ่มเปลี่ยนแปร!”

          ‘จาก...กายหยาบสู่กายละเอียด...เตรียมทิ้งธาตุขันธ์ทั้งสี่คืนแก่โลก...’

          พยาบาลสาวผู้กลายเป็นพราหมณี นึกถึงถ้อยรับสั่งของพระไครสต์ที่เคยผ่านตามาในหนังสือ...

          “เจ้ามาจากดิน...จึงต้องกลับสู่ดิน” หญิงรับรู้... “ไม่มีใครโกงโลกได้เลย สมบัติ...ฤา ร่างกายต้องทอดไว้ในโลกา...”

          “หนทางกลับบ้านของคุณงดงาม” ด้วยประสบการณ์ในอาชีพพยาบาลทำให้แน่ใจ เพราะยามชีวิตมนุษย์ปลิดปลงลง เธอเห็นมามากต่อมาก...

          คนบาป จะทุรนทุรายก่อนตาย

          คนประพฤติธรรม จะทอดกายหลับตาทิ้งสังขารอย่าง สงบ... เพราะเขามั่นใจในความ พิสุทธิ์ แห่งวิญญาณตน

          “คนส่วนใหญ่ที่กลัวความตายเพราะไม่แน่ใจว่าตัวเองจะตกนรกหรือไม่ ? แต่ถ้ามนุษย์ที่แน่ใจในความดีอันสั่งสมมาและมีศีลพอประมาณไม่มีใครกลัวตาย...” คำเก่าก่อนของผู้เป็นสามีกังวานขึ้นในจิต...

          “แล้วคุณไม่กลัวหรือ?” เธอเคยย้อนถาม

          “ไม่...เพราะผมแน่ใจว่าผมจะได้กลับบ้านไปสู่ครอบครัวอันอบอุ่น...” คำตอบหนักแน่น

          “แล้วฉันล่ะ?” เธอจำได้ถึงคำถามที่มีรอยตัดพ้อของตน

          “เมื่อถึงเวลา...ผมจะมารับ” เขาให้สัญญาแกมยิ้มขัน “รับรองได้พอคุณสลัดกายหยาบทิ้งคุณจะเห็นผมมายืนโผล่คอยอยู่ทันที”

          “บ้าน...จะสวยไหมคะ?”

          “สวยสิ! ที่นั่นจะมีแต่ความสุขไม่มีโรคภัยไข้เจ็บเบียดเบียน” คนเป็นสามีอธิบายช้าชัด

          “แล้วเวลาของฉันยังเหลืออีกนานไหม?” คำถามของศศิประไพราบเรียบ

          “ไม่นานหรอกจ้ะ...”

          “ฉันคงทรมานมากที่ไม่มีคุณ...” คนพูดขอบตาร้อนเรื่อเงาหล่อรื้นวาววับ “แต่ฉันก็จะรอ...” หญิงสาวพยายามกลืนความแข็งขืนตรงลำคอลง...

          “วันนี้คุณท่านงามจริง ๆ นะคะ” เสียงของน้าแม้นทำลายภวังค์แห่งความคิดของศศิประไพลง

          “คงเพราะแสงจันทร์ละมัง...?” คนตอบพยายามหันเห

          “คงใช่ค่ะ...” หญิงวัยกลางคนพยักหน้าหากไม่วายพูดต่อ... “มันน่าแปลกนะคะ วันนี้อิฉันรู้สึกว่ามันเศร้า ๆ ในใจพิกล...ใจมันหาย ๆ”

          “ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ!” หญิงสาวพยายามตัดบท

          “รู้สึกเหมือนคุณท่านจะไปไหนก็ไม่รู้ไกล ๆ” ผู้เป็นบ่าวใกล้ชิดวรุตมานานกล่าวออกจากความรู้สึกโดยไม่ตั้งใจ หากคนฟังรู้ยิ่งกว่ารู้สิ่งที่อีกฝ่ายสัมผัสได้คือ ลางสังหรณ์

          “จ้ะ...เห็นว่าเดินทางไกล...ไกลมาก” คำตอบของศศิประไพแผ่วหวิว

          “ถึงยุโรปไหมคะ?” คนถามค่อยคลายใจเพราะในอดีตนายชอบไปเที่ยวยุโรปบ่อย ๆ

          “ไกลกว่านั้น...จ้ะ...” คำตอบยังแผ่วเบาดุจเดิมในขณะที่คิ้วของน้าแม้นขมวด...

          “คุณศศิ...อย่าให้คุณท่านไปได้ไหมคะ?”

          “ไม่ได้หรอกจ้ะ” คนตอบส่ายหน้าช้า ๆ พร้อมกับพยายามซ่อนน้ำตามิให้อีกฝ่ายเห็น...

          ขณะที่คนเป็นบ่าวใจหายวูบ...หลุดคำ... “แม้นมีความรู้สึกว่าคุณท่านไปแล้วจะไม่กลับมาอีก...”

          “ไม่หรอกจ้ะ...” หญิงสาวปลอบก่อนยื่นมือไปกุมมือของอีกฝ่ายพลางเอ่ยคำแผ่วเบาทว่าช้าชัด...

          “คุณเขา...ต้องกลับมาแน่จ้ะ...!”ปากพูดหากใจคิด...

          “คุณเขาจะกลับมารับเมื่อเราตาย!”

          กลิ่นธูปหอมกำจาย พร้อมกับเสียงกล่าวขออุปสมบท ดังกังวานก้องโบสถ์... หลวงพ่อผู้เป็น พระอุปัชฌาย์ ซึ่งนั่งอยู่ท่ามกลางหัตถบาสสงฆ์เก้ารูป พริ้มตาสำรวมจิตฟัง หลังจากรับกรวยดอกไม้ธูปเทียนแพจากผู้เป็นนาคแล้ว...

          “จงเป็นสุขเป็นสุข ขอให้ก้าวสู่มรรคผลอันเป็นแดนบรมสุขเถิด...” วรุตเอ่ยคำเบา ๆ กับนาค ขณะที่ผู้กำลังขออุปสมบทเข้ามาขอรับผ้าไตรจีวรเพื่อนำไปครอง

          “ขอให้กุศลในการบวชอย่างตั้งใจของข้าพเจ้าในวันนี้จงเป็นของบุรุษและสตรีคู่นี้ด้วยเถิด...” ปรเมศว์ตั้งจิตแผ่กุศลให้อีกฝ่าย

          คนรับผ้าไตรเดินลับหายไปหลังโบสถ์ โดยมีพระพี่เลี้ยงเดินตามเพื่อช่วยนุ่งห่มจีวรให้ อันเป็นธรรมเนียมสำหรับผู้บวชใหม่ซึ่งเป็นผู้ที่รู้กันว่า ยังครองผ้า ไม่เป็น

          “ราศีผ้าเหลืองจับ...สวยจริง!” ชายในชุดขาวผู้เป็นร่างแห่งมหาเทวะนึกชม ...เมื่อเป็นสหายรักเดินออกมาจากด้านหลังของโบสถ์ หลังจากครองจีวรเสร็จแล้ว

          ใบหน้าและดวงตาของพระบวชใหม่ฉายแววแห่งความสงบสุขอย่างเห็นได้ชัด...

          “สาธุ!” เสียงอนุโมทนากังวานแว่วประสานเสียงขึ้น ทั้ง ๆ ที่ในโบสถ์มีคนมาร่วมแค่วรุตกับศศิประไพเท่านั้น...

          “เทวดาอนุโมทนา!” ร่างทรงหนุ่มยิ้มกับตัวเองก่อนหันมามองอดีตพยาบาลคล้ายจะถามว่า ได้ยินไหม และอีกฝ่ายก็ยิ้มรับพร้อมกับพยักหน้า

          พิธีกรรมการบวชแบบง่าย ๆ ดำเนินต่อไปจนสิ้นสุดลง หลังจากที่ผู้เป็นพระอุปัชฌาย์ บอกอนุศาสน์แก่พระบวชใหม่เป็นรายการสุดท้าย ปรเมศว์ยกเครื่องไทยทานอันมีดอกไม้ธูปเทียน ของใช้จำเป็นสำหรับพระสงฆ์และปัจจัยเล็ก ๆ น้อย ๆ ถวายเหล่าภิกษุพร้อมกรวดน้ำแผ่กุศลกับสรรพสัตว์เป็นอันจบพิธี

                  ...พุทธัง สรณัง คัจฉามิ

                  ธรรมมัง สรณัง คัจฉามิ

                  สังฆัง สรณัง คัจฉามิ...

          ผู้ผ่านญัตติให้เป็นสงฆ์โดยสมบูรณ์ ด้วยศีลสองร้อยยี่สิบเจ็ดข้อ ขยับลุก มือหอบหิ้ว ตาลปัตร และ บาตร พะรุงพะรัง เตรียมก้าวออกจากโบสถ์เพื่อมุ่งหน้าสู่กุฏิที่พัก... ร่างกายใต้ ผ้ากาสาวพักตร์ หยัดยืนมั่นคงสมเป็นบุตรแห่งตถาคต...

          วรุตและศศิประไพก้มกราบผู้เป็น สมณะ ด้วยความนอบน้อม พร้อมหยาดน้ำตาแห่งความปีติคลอคลอง...

          “กุฏิท่านอยู่ตรงไหนครับ?” ผู้สนองโอษฐ์เทวะถามพระหลังกราบเสร็จ

          “ด้านหลังติดป่าช้า” คำตอบราบเรียบจนน่าแปลกใจ ผิดกับครั้งเมื่อเป็นฆราวาสที่ใคร ๆ ก็รู้ว่า เรื่องกลัวผีต้องยกให้ไม่มีใครเกิน

          “ไม่กลัวหรือคะ?” ฝ่ายหญิงอดถามไม่ได้ ซึ่งพระบวชใหม่คลี่ยิ้มก่อนตอบเบา ๆ ...

          “ก็ต้องลองดู เป็นพระขืนกลัวผีก็หมดท่า”
         
          “ผมช่วยถือครับ...” วรุตเอื้อมมือรับของจากหลวงพี่ “เชิญท่านเลยครับ”

          ผู้เป็นสงฆ์ก้าวเดินนำหน้าลัดเลาะไปด้านหลังของบริเวณวัด โดยมีคนชุดขาวทั้งสองก้าวตามไปเงียบ ๆ ...

          “เส้นทางชีวิตอันสับสนวุ่นวายได้จบลงแล้ว...” คนในชุดจีวรสีเหลืองรำพึงกับตัวเอง “วันนี้เราได้วางโลกวางทุกสิ่งออกจากใจเหลือเพียงความสงบสุขในใจเท่านั้น!”

          ผู้ที่ก้าวขึ้นกุฏิยืนรีรออยู่ชั่วขณะ ก่อนทิ้งตัวลงนั่งบนผ้าอาสนะที่วรุตปูให้เรียบร้อยแล้ว

          “ขอบใจ” เจ้าของกุฏิพึมพำ

          “ท่านได้ฉายาอะไรครับ” ร่างมหาเทวะถามเรียบ ๆ ขณะที่คนถูกถามคลี่ยิ้มตอบ...

          “ศุภชาโต...”

          “ก็แปลว่าผู้ที่มีชาติกำเนิดอันประเสริฐ” อดีตนักเขียนชื่อดังแปลความหมายฉายาของอีกฝ่าย

          “แต่ความจริงน่าจะแปลว่าเกิดใหม่มากกว่า...” ผู้เป็นสงฆ์พูดเนิบนาบ หากดวงตาเป็นประกาย ความสดใสที่ฉายชัดออกจากตาได้เพราะใจสงบระงับประณีต ร่างทรงหนุ่มไฉนจะกล้าปฏิเสธประโยคของอีกฝ่าย การบวช เปรียบเสมือนการตายจากโลกวัตถุก้าวสู่ โลกธรรม เป็นการ เกิดใหม่ เกิดเป็นลูกแห่งพระตถาคต วรุตจึงได้แต่พยักหน้ารับ...

          “ใช่ครับ!”

          “หลังจากวันเพ็ญเดือนสิบสองแล้วโยมจะทำยังไง?” ประโยคนี้พระหันมาถามฝ่ายหญิง

          “ยังคิดไม่ตกเลยค่ะ...” คำตอบมีรอยสะดุดเพราะเจ้าตัวรู้ซึ้งถึงความหมายนั้น วันเพ็ญเดือนสิบสอง ผ่านพ้นคืนวัน จาก ของผู้เป็นภัสดา

          “คิดจะบวชไหม?”

          “ทุกวันนี้ก็เท่ากับบวชอยู่แล้ว” วรุตตอบแทนศศิประไพ

          “ไม่...หมายถึงบวชชี...” คนถามยิ้ม

          “ไม่ละค่ะ ให้ทำอะไรทำได้ทั้งนั้น แต่ไม่ขอโกนหัวเด็ดขาด”

          “ทำไมล่ะ” สันคิ้วเกลี้ยงเกลาขมวดเล็กน้อย

          “ถ้าโกนหัวโกนคิ้ว ทำงานลำบาก คนจะจับตามอง ถ้าแค่ห่มขาวอย่างเดียวจะคล่องตัวกว่า ท่านก็รู้ว่าที่นี่ยังมีงานอีกมากที่จะต้องทำ” คำตอบที่สามารถทำให้หลวงพี่พยักหน้ารับ กับภาระที่จะต้องดูแลเด็ก ๆ ในฐานะ มารดา คงไม่งดงามในสายตาของมนุษย์หาก ปลงผมปลงคิ้ว ที่สำคัญคือ... เป็นสมณหรือเป็นแม่ชี...ก็มิได้อยู่กับเครื่องนุ่งห่มและสัญลักษณ์ หากอยู่ที่ ใจ

          “จากกันวันนี้เราคงไม่ได้เห็นกันอีก...” ผู้เป็นสงฆ์หันมาที่ผู้เป็นสหายรักเมื่อยามเป็นฆราวาสเอ่ยคำเบา ๆ

          “ครับ...”

          “มนุษย์มีความพลัดพรากอันเป็นปัจจัยให้เกิดทุกข์เสมอ และเป็นธรรมดา...” ผู้พูดคล้ายเทศนาหากดวงตาวาววับด้วยแผ่นใสของหยาดน้ำ

          “ครับ...” เสียงรับคำมีอาการถอนใจ “หากถ้าเราจะระงับทุกข์นั้นต้องอาศัยสติจับ พิจารณาความเป็นธรรมดาของมันให้กระจ่าง” คำพูดของวรุตราบเรียบ ทว่า คนเพิ่งเป็นพระ รู้ อีกฝ่ายเตือนตน สมณสารูปบุตรแห่งพระตถาคต ฤา...จะหวั่นไหวเพราะการข้องเกี่ยวใด ๆ ...หากผู้ถือกำเนิดใหม่ในร่มกาสาวพักตร์ก็ตระหนักดี ใจที่เข้มแข็งต้องใช้เวลาฝึกปรือจึงจะได้ ความพลัดพรากจากของอันเป็นที่รักจะหักได้โดยเร็วกระนั้นหรือ?

          วรุตชำเลืองมองหญิงคนรักก่อนหันมาสบตากับคนเป็นภิกษุสงฆ์แน่วแน่... ผู้มีฉายา ศุภชาโต...พยักหน้ารับรู้ ต่อให้ไม่มีคำกล่าวขานใด ๆ หลุดออกมาก็ตาม หลวงพี่ย่อมทราบ คนใกล้จากลา ขอฝากผู้ที่ยังอยู่ในโลกกับตน... การฝากมิใช่ฝากให้ดูแลในฐานะบุรุษและสตรี หากฝากความทุกข์ทั้งมวลของผู้อยู่ข้างหลังกับธรรมปฏิบัติที่สามารถทำให้มนุษย์พ้นทุกข์ได้อย่างแท้จริง

          ...อย่างน้อยธรรมโอสถแห่งพระพุทธองค์ที่ผ่านสาวกทั้งหลายสามารถบรรเทาทุกข์ให้ศศิประไพได้แน่นอน!...

          วรุตและศศิประไพก้มกราบสมมุติสงฆ์นาม ศุภชาโต อย่างนอบน้อมเป็นการกล่าวลา สองชีวิตที่กราบลงตรงหน้าพร้อมกันแต่ทว่าความหมายนั้นต่างกันยิ่ง...

          ผู้เป็นสตรีกราบลาในครั้งนี้ยังมีโอกาสพบหน้ากันอีกครั้ง หากอีกคนอันเป็นสหายรัก... การกราบลาครั้งนี้... จะได้พบกันเป็นครั้งสุดท้าย...

          ประโยค... ผมสัญญา คุณจะมีลูก จากปากของวรุต คล้ายดังสะท้อนสะท้านอยู่ในหัวใจผู้เป็น ‘ภักติ’ ตน รอยยิ้มขมขื่นประดับใบหน้าพยาบาลสาว...

          “เป็นไปไม่ได้!” ศศิประไพส่ายหน้าพึมพำเพราะเจ้าตัวรู้ การก้าวกลับสู่ปรภพของสามีในเวลาอันใกล้ ฤาจะละทิ้งศีลพรหมจรรย์เพื่อหาห่วงร้อยรัดวิญญาณของตน

          “เป็นไปได้แน่...” รอยยิ้มคล้ายมีเลศนัย อยู่บนริมฝีปากของร่างแห่งมหาเทพ

          “คุณกำลังล้อเล่นในสิ่งที่ไม่ควรล้อนะคะยอดรัก” ฝ่ายหญิงทำซุ่มเสียงตำหนิเบา ๆ หากอีกฝ่ายยังคงยืนยันด้วยทีท่าจริงจัง...

          “ศศิ...คุณก็รู้ว่าผมไม่เคยล้อเล่นในเรื่องแบบนี้ ที่ผมพูดทั้งหมดเป็นความจริง...”

          คิ้วเรียวของอดีตพยาบาลสาวขมวดคล้ายไม่แน่ใจ ทว่าเจ้าตัวก็อดถามไม่ได้...

          “ลูกผู้หญิงหรือผู้ชาย” แก้มนวลไร้เครื่องประทินผิวร้อนเรื่อขึ้นตามประสาหญิงเมื่อกล่าวถึงลูก....

          “ทั้งหญิงและชาย!” คำตอบกลั้วหัวเราะอารมณ์ดี ขณะที่คนฟังหน้ามุ่ย... “ก็ไหนบอกว่าไม่ได้ล้อเล่น...”

          “เหอะน่า...แล้วคุณก็จะรู้เองว่าที่ผมพูดเป็นเรื่องจริง” ฝ่ายชายตัดบททั้ง ๆ ที่ใบหน้ายิ้มละมุน

          “ชอบทำอะไรลับลมคมใน...” ศศิประไพอุบอิบ

          “พรุ่งนี้เราไปกราบหลวงพ่อกันไหม?” วรุตเปลี่ยนเรื่องคุย

          “หลวงพ่อวัดป่านะหรือคะ?” หญิงสาวย้อนถาม ขณะที่อีกฝ่ายพยักหน้าเพราะรู้ว่าคนถามหมายถึง หลวงพ่อผู้เป็นอาจารย์สอนกรรมฐานของตน

          “ดีจัง!” คนอยู่ในฐานะเมียยิ้มกว้างดีใจ “คิดถึงหลวงพ่อ นานแล้วไม่ได้ไปเยี่ยมท่านเลย”

          “ฮื่อ...วันแต่งงานก็ไม่ได้นิมนต์ท่าน เพราะเห็นว่าไม่จำเป็นไปรบกวนพระ” ชายหนุ่มพูดเรียบ ๆ ก่อนบอกอีกฝ่ายคล้ายสั่ง... “คุณช่วยหาผ้าไตรจีวรให้ผมชุดนะ”

          “ถวายหลวงพ่อหรือคะ?” คนถาม ถามทั้งที่รู้

          “ใช่...จ้ะ...” ผู้สนองโอษฐ์แห่งเทวะรับคำ และนิ่งไปชั่วขณะ...ก่อนเอ่ยคำช้าชัด...ทว่าแผ่วเบา

          “ซื้อกรวยดอกไม้ธูปเทียนแพไว้ด้วยนะ...จะไปกราบขอขมาลาหลวงพ่อด้วย”

          เป็นประโยคที่สามารถทำให้สีหน้าอันกำลังเกิดปีติของศศิประไพเปลี่ยนแปรไปได้โดยทันที รอยเจ็บลึก ทออยู่ในดวงตาของเธอ...เงารื้นวาววับฉายขึ้นรวดเร็วจนเจ้าตัวต้องหันหน้าซ่อนความขมขื่นมิให้ผู้เป็น ภัสดา เห็น...เพราะ...เธอรู้ยิ่งกว่ารู้...

          “เขาไปครั้งนี้ไปลาตาย...!”

          คนที่เดินไปเปิดสวิทช์เครื่องปรับอากาศ ทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นพรมใช้สำหรับปฏิบัติสมาธิ ในขณะที่ผู้เป็นเพื่อนกำลังก้าวตามเข้ามาในห้องพระ

          “นั่งสิ!” วรุตเอ่ยคำพลางชี้ไปยังพรมอีกผืน “ห้องพระเพิ่งติดแอร์ได้ไม่กี่วัน อากาศร้อนมาก ๆ ทำสมาธิลำบาก ก็เลยให้ช่างมาทำให้” คนพูดเชิงออกตัว

          ปรเมศว์หัวเราะกระเซ้า... “ยังติดสุข!”

          “ฮื่อ...ก็ต้องยอมรับ แต่มันได้ประโยชน์หลายอย่าง...” ร่างมหาเทวะพูดกลั้วยิ้ม

          “ประโยชน์อะไร?” คู่หูซัก

          “อย่างน้อยก็กันเสียงข้างนอกมารบกวนได้ ถ้าเป็นเมื่อก่อนไม่เป็นไร เพราะส่วนใหญ่จะทำสมาธิตอนกลางคืนอย่างเดียว แต่ตอนนี้ทำกลางวันด้วย” คำตอบช้าชัด

          “โห...อะไรจะฟิตขนาดนั้น!” ท่านบอ.กอ.ทำตาโตยั่ว

          “เหลือเวลาอีกไม่มาก...” น้ำเสียงของนักเขียนหนุ่มแผ่วลง หากสีหน้าปกติ...คนฟังก็เริ่มถอนใจยาวในฐานะของความเป็นเพื่อนรัก ปรเมศว์หรือจะไม่เจ็บปวดแทนอีกฝ่าย เจ้าตัวยังนึกชมในใจ

          “มันพูดถึงความตายได้หน้าตาเฉย...”

          “กลัวก็ตาย ไม่กลัวก็ตาย...” วรุต...พูดดักความคิดของบรรณาธิการหนุ่ม ได้แม่นยำจนน่าประหลาดใจ

          “แกนี่ท่าจะสำมะเหร็จวิชาสเปโต” คนปากไม่มีหูรูดเริ่มเล่นลิ้น

          “เขาเรียกว่า เจโตปริยญาณ...” ร่างแห่งมหาเทพขัดคำ

          “ใช่ ๆ ...” ปรเมศว์พยักหน้า

          “มันเป็นบางครั้งน่ะ...เรื่องรู้ใจคน...” คนอยู่ในชุดขาว ซึ่งมองดูคล้ายพราหมณ์หนุ่มพูดเบา ๆ

          “ได้มานานแล้วรึ?” คนถามหรี่ตาจับจ้องรอคำตอบ

          “เมื่อก่อนก็มีบ้าง แต่เข้าใจว่าเป็นเพราะพลังของมหาเทวะทำให้รู้...แต่ระยะหลังมานี่มันเกิดขึ้นเอง” คำตอบคล้ายรำพึง

          “คงเป็นผลจากการทำสมาธิมาก ๆ...” ปรเมศว์ออกความเห็นบ้าง

          “คงใช่...” วรุตพยักหน้าและนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนเล่าความจริงให้อีกฝ่ายฟัง... “ระยะหลัง ๆ มานี่ ค่อนข้างจะทิ้งสมาธิแบบสมถะ พยายามยกอารมณ์เข้าสู่วิปัสสนา...”

          “ยกยังไง...?” คิ้วของคนซักขมวด

          การทำสมาธิแบบให้จิตว่างนิ่งอยู่กับที่ เรียกว่า สมถกรรมฐาน ไม่ว่าจะเป็นการจับลมหายใจเข้าออก หรือเพ่งกสิณเป็นอารมณ์ แต่การทำวิปัสสนา คือการรู้เท่าทันอารมณ์ของตัวเองอยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าจะนั่งเดินยืนหรือนอน แม้กระทั่งความคิดของตัวเอง รัก ชอบ เกลียด โกรธ ก็ให้รู้ตัว บางคนเรียกว่าการนั่งดูจิตของเราเอง คำอธิบายยืดยาว

          “แล้วมันได้อะไรล่ะที่นั่งดูความคิดอารมณ์แบบนี้?” คนช่างซัก...สงกา

          “การที่เราจะคอยจับดูอารมณ์อยู่ตลอดเวลา ต้องใช้อะไรกำหนดล่ะ?” ไม่ใช่คำตอบหากเป็นการถามย้อน

          “ต้องใช้สติสิวะ!” ปรเมศว์ตอบด้วยความมั่นใจ

          “นั่นแหละเขาเรียกว่า เจริญสติ” คนพูดยิ้มละมัย “เมื่อเจริญสติจนเป็นมหาสติได้แล้ว เราจึงสามารถขจัดกิเลสตัณหาที่เข้ามากระทบจิตได้ เมื่อกระทบไม่ได้ ใจเราก็บริสุทธิ์” ถ้อยอธิบายช้าชัดดุจผู้ทรงภูมิ

          “เข้าใจแล้ว...” บรรณาธิการหนุ่มพยักหน้า ความสงสัยมลายสิ้น...ธรรมะ อันเป็น ธรรมชาติ กระจ่างในจิต ...สติ...เป็นบาทแรกและบาทสุดท้ายของมรรคผล...สิ่งภายนอกเมื่อกระทบอายตนะหก...อันมีหู ปาก ลิ้น จมูก กาย ใจ ทำให้มนุษย์เกิดอารมณ์...และอารมณ์ก็คือจิตที่ถูกปรุงแต่ง หากมนุษย์มี สติ คอยกำกับระงับได้ มิให้จิตถูกปรุงแต่ง...เรียกว่า อุเบกขา...ฉะนั้น...ผู้ที่สามารถกระทำ สติ ให้เป็น มหาสติ ...จนมิมีกิเลสตัณหาเข้ามาปรุงแต่งจิตได้แล้วนั้น...หนทางหลุดพ้นจากสังสารวัฏย่อมบังเกิด...

          ปรเมศว์...ลอบถอนใจคำนึง “...ไอ้รุตไปไกลกว่าที่เราคิด...” ในความรักเพื่อนตามวิสัยปุถุชนเขาย่อม ใจหาย กับวันเวลาอันสั้นบนโลกของอีกฝ่าย แต่ทว่าในฐานะผู้ ประพฤติธรรม จำต้องอนุโมทนาใน มรรผล และ ปัญญาธรรม ของสหายรัก

          “โลกนี้มันเป็นมายา...เหมือนความฝัน ซึ่งไม่นานเราต้องตื่น...” วรุตเปรยประโยคคล้ายเตือนสติอีกฝ่ายขึ้นเบา ๆ ... “แกจะเชื่อว่าโลกหน้ามีหรือไม่มีก็ตาม แต่ข้าขอยืนยันไอ้เมศว์เราควรระลึกถึงความตายอยู่ตลอดเวลา ยังไง ๆ มนุษย์ทุกคนต้องตายแน่ ๆ ไม่มีใครหนีพ้นได้สักราย...”

          “ฮื่อ...ใช่...” คนหน้าจืดยอมรับ

          “ว่าแต่แกเหอะ...มีธุระอะไรหรือเปล่า?” เจ้าของบ้านวกเข้าเรื่องที่อีกฝ่ายนัดหมายเอาไว้

          “นิดหน่อย...” ปรเมศว์เสียงเบาลง

          “ว่ามาเลยไม่ต้องเกรงใจ...”

          “แกเหลือเวลาอีกกี่วัน?” คนถามหมายถึงอายุขัยของร่างมหาเทพ

          “วันออกพรรษา...” คำตอบสั้นกระชับ

          “ทำไมเร็วอย่างนี้?” บอ.กอ.หนุ่มครางในอก เพราะเจ้าตัวคำนวณเวลาได้รวดเร็ว... “เหลือไม่ถึงสี่สิบวัน!”

          “ถามทำไมหรือ?” วรุตสงสัยบ้าง
         
          “ข้าตัดสินใจได้แล้ว” ปรเมศว์เน้นคำชัด

          “ตัดสินใจอะไร?”

          “ลาออกจากงาน!” คำตอบหนักแน่นปราศจากความลังเลใด ๆ ในสีหน้าและน้ำเสียง

          “หือม์...” คนฟังขมวดคิ้วเข้ม... “เหตุผล?”

          “มานั่งนึก ๆ ดูแล้วมันก็ได้อย่างที่แกพูดไว้...ชีวิตมนุษย์เมื่อถึงที่สุดแล้วก็ไม่มีอะไร คนพูดถอนใจยาวก่อนเอ่ยต่อ... “คิดว่าถึงเวลาแล้วที่จะให้คนอื่นขึ้นมาทำหน้าที่แทน”

          “มีปัญหากับนายหรือเปล่า?” นักเขียนหนุ่มแคะไค้เหตุผล

          “นิดหน่อย...” บรรณาธิการหนุ่มยักไหล่

          “บอกได้ไหม?”

          แสงไฟแฟลชวูบวาบขึ้นพร้อม ๆ กัน เมื่อร่างสูงผิวขาวจนเกือบซีดหากมีราศีอันสงบนิ่ง ก้าวลงจากรถ...เข้าสู่ห้องโถงของโรงแรมใหญ่

          “ดูท่าทางเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ” ผู้คนรอบข้างหันมาพูดจากัน เมื่อเห็นภาพของนักเขียนหนุ่มในวันนี้ช่างแตกต่างกับอดีตราวฟ้ากับดิน...จากหนุ่มสังคมกรีดกรายในงานราตรีด้วยชุดสูทและน้ำหอมราคาแพงหูดับ...ทว่าบัดนี้เขาผู้ก้าวลงจากรถยนต์

          ...อยู่ในชุดผ้าฝ้ายสีขาวสะอ้านราคาถูก ปราศจากเครื่องประดับร้อยรัดกาย...

          สีหน้า ดวงตาสงบนิ่ง ฝีเท้ามั่นคง

          ยามเมื่อเขาเดินผ่าน แม้ไม่มีน้ำหอมราคาแพงฉาบกาย หากทุกคนรู้ได้ถึงกลิ่นหอมแปลก ๆ กรุ่นออกมากระทบจมูก

          “หอมอะไรไม่รู้ แปลกดี...” หลายคนทำจมูกฟุดฟิด...“กลิ่นเหมือนดอกไม้แห้ง ๆ ปนกลิ่นกำยาน”

          หากบางคนค้าน... “กลิ่นเหมือนแก่นจันทร์!”

          ผู้คนในห้องโถงที่กำลังคุยกันเซ็งแซ่ เงียบเสียงราวปลิดทิ้ง...เมื่อร่างสูงโปร่งก้าวเข้ามาในบริเวณ ไฟแรงเทียนสูงสว่างไสวถูกลดแสงลงเหลือเพียงความสลัวเลาราง... หากในความมืดสลัวนั้นกลับช่วยขับภาพบุรุษผิวขาวซีดในชุดขาวให้กระจ่างตามากขึ้นไปอีก จนแลคล้ายมีประกายแสงเรืองออกจากตัว

          ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้ามาเยือนชั่วขณะ กลับมีเสียงพึมพำขึ้นมาอีกครั้ง

          “หอมอะไร?” กลิ่นหอมคล้ายกำยานแท่งถูกจุดโชยแผ่ว จนทุกคนในห้องโถงรู้สึกคล้ายตนเองอยู่ในเทวาลัยซึ่งกำลังจะกระทำพิธีกรรมบำบวงเซ่นสรวงเทวะ

          เสียงพึมพำสงัดสงบลงอีกครั้งเมื่อร่างสูงในชุดขาวก้าวขึ้นเวที...ผู้คนคล้ายถูกตรึงด้วยมนต์สะกด...สายตาทุกคู่จับตรงไปยังผู้สนองโอษฐ์แห่งเทวะเป็นจุดเดียว

          ...ท่วงท่าของนักเขียนหนุ่ม ทระนงองอาจงดงามเยี่ยงผู้ทรงศักดิ์ ถ้อยวาจาคล้ายกังวานออกจากอกช้าชัด...

          “วันนี้ข้าพเจ้ามิได้มาบรรยายในฐานะนักเขียน แต่มาบรรยายในฐานะข้ารองบาทแห่งพระมหาเทวเจ้า”... คำกล่าวที่ล่อแหลมต่อการถูกเยาะหยันไยไพหลุดออกมาอย่างไม่สะทกสะท้าน หากทุกคนยังคงนิ่งฟังอย่างเงียบงัน

          “ในการบรรยายครั้งนี้ ข้าพเจ้ามีหนังสือ วิทยาศาสตร์แห่งวิญญาณแจกฟรีด้วย หากท่านผู้ใดยังไม่ได้รับ ขอเชิญรับได้ที่ทางเข้าห้องบรรยายนี้ ซึ่งคุณปรเมศว์เป็นผู้ดูแลอยู่...” ผู้พูดเว้นคำชั่วขณะก่อนเอ่ยวาจาต่อไปอีก... “มนุษย์ส่วนมากในปัจจุบันมักพูดว่า...ตายแล้วสูญ...แต่ทว่าในความเป็นจริงนั้น...พระพุทธองค์ทรงตรัสไว้เมื่อกว่าสองพันปีมาแล้วว่า มนุษย์สัตว์ทั้งหลายตายแล้วไม่สูญ แต่ยังว่ายวนอยู่ในสังสารวัฏนั้นด้วย...กรรมะของตน...” วรุตถอนใจยาวก่อนกล่าวต่อช้าชัด

          “เมื่อมีใครพูดประโยคเมื่อครู่ขึ้นมา คนส่วนใหญ่จะหัวเราะเยาะว่า...คร่ำครึ...งมงาย มนุษย์ที่เจริญแล้วต้องเชื่อด้วยเหตุผลทางวิทยาศาสตร์ที่พิสูจน์ได้ และบัดนี้ถึงเวลาแล้วที่เราควรศึกษาความจริงเสียทีว่า...วิทยาศาสตร์ที่มนุษย์นำมากล่าวอ้างแท้จริงเป็นเพียงเครื่องมือของมนุษย์โลกในการนำมาใช้พิสูจน์สิ่งที่มีอยู่แล้วในจักรวาลนี้เท่านั้น!” กับประโยคที่กล่าว แม้ราบเรียบหากมีความจริงจังปนอยู่ในสีหน้าและน้ำเสียง

          “มีบางคนอาจสงสัยว่า จริงหรือที่สัตว์โลกนั้นต่างเป็นไปตามกรรมที่ตนกระทำ และอะไรคือข้อพิสูจน์...ไอน์ไสตล์ได้กล่าวถึงสูตรสำคัญ อีเท่ากับเอ็มซีกำลังสอง ซึ่งหมายถึงความสัมพันธ์ระหว่างสสารและพลังงาน มนุษย์สามารถเปลี่ยนสภาพของสสารบางชนิดให้ปลดปล่อยพลังงานมหาศาลออกมาได้เช่นระเบิดนิวเคลียร์ พูดถึงการเปลี่ยนแปลงของพลังงานเป็นสสาร และสสารเป็นพลังงานในจักรวาล ทว่าไม่มีใครสามารถทำลายพลังงานและสสารทิ้งได้ ถ้าเป็นเช่นนั้น คลื่นความคิดความจดจำของมนุษย์ พลังงานในร่างกายของมนุษย์เมื่อตายแล้วไปอยู่ ณ ที่ไหน...? ใครตอบได้บ้าง...ทุกวันนี้นักวิทยาศาสตร์ยังค้นพบถึงทฤษฎี ACTION...ที่หมายถึงการกระทำซึ่งเท่ากับ REACTION ที่หมายถึงปฏิกิริยาสะท้อนกลับ... เช่นการปาลูกฟุตบอลเข้ากระทบฝาผนังแรงเท่าใดก็จะสะท้อนกลับแรงเท่านั้น เท่ากับเป็นการยืนยันเรื่องกฎแห่งกรรมในพุทธศาสนา...” กระแสเสียงของชายหนุ่มสะท้อนสะท้านอยู่ในโสตของมนุษย์ทุกรูปทุกนามในห้องโถงนั้น...หลายหลากแห่งสรรพวิชา...ด้านวิญญาณ...ปรจิตวิทยา หรือแม้กระทั่งพุทธศาสตร์ถูกรีดเร้นออกมาเป็นสาย... จนท้ายสุดคือการปล่อยโอกาสให้ผู้ฟังคำบรรยายถามข้อข้องใจ

          “เมื่อผู้บรรยายมั่นใจว่าตายแล้วไม่สูญ ก็ต้องมีโลกวิญญาณ...อยากถามความเห็นว่า โลกวิญญาณอยู่ตรงไหน?” ชายหนุ่มผู้แลดูคล้ายนักข่าวประจำหนังสือพิมพ์ลุกขึ้นตั้งคำถาม...ซึ่งผู้ตอบแย้มยิ้มก่อนเอ่ยคำ

          “ในความเป็นจริงของสรรพสิ่งในโลกหรือจักรวาล ประกอบด้วยสิ่งตรงกันข้ามกันเสมอ เช่น...มีเย็นก็ต้องมีร้อน...มีมืดก็ต้องมีสว่าง มีรูปก็ต้องมีนาม มีดีก็ต้องมีชั่ว...สิ่งเหล่านี้เป็นตรรกวิทยา... ฉะนั้น! จึงอนุมานได้ว่าเมื่อมีโลกวัตถุได้ ก็ต้องมีโลกวิญญาณ คำตอบนี้ท่านผู้ถามก็อาจจะบอกได้ว่าไม่ตรงกับหัวข้อ...วิทยาศาสตร์แห่งวิญญาณ ข้าพเจ้าจึงขอยกเอาหลักฐานการค้นพบ แอนตี้โปรดอน ของด็อกเตอร์อีมิลิโอ และด็อกเตอร์โอเวน แซมเบอร์เลียน ของสหรัฐอเมริกา ที่ได้รับรางวัลโนเบิล ที่ว่า...โปรตอนเป็นส่วนที่ใหญ่ที่สุดในอะตอม หรือโลกวัตถุ การค้นพบสิ่งที่อยู่ตรงข้ามกับโปรดอนในโลกวัตถุ แสดงว่าต้องมีโลกที่แฝงอยู่ตรงข้ามกับโลกวัตถุแน่นอน ก็คงตอบทั้งหมดได้ยากเพราะในโลกวิญญาณหรือที่นักวิทยาศาสตร์เรียกว่า อีเทอริค เวิล์ด มีหลายระดับความถี่ที่แบ่งแยกตามคำเปรียบเทียบของพระบรมศาสดาที่สมมุติว่าเป็นสวรรค์หลายลำดับชั้น...” คำตอบยืดยาวจนเจ้าตัวต้องหยุดหายใจก่อนอธิบายต่อ

          “บางท่านอาจจะสงสัยว่า โลกวิญญาณมันซ้อนกันได้จริงหรือ...?...ก็ต้องยกตัวอย่างง่าย ๆ ดังคลื่นวิทยุที่อยู่ในบรรยากาศขณะนี้มีหลายความถี่ไม่ว่าจะเป็นคลื่นโทรทัศน์ คลื่นเสียงก็อยู่ในโลกนี้ แต่ต่างกันที่ความถี่...มนุษย์มองไม่เห็นคลื่นวิทยุ แต่ทุกคนรู้ว่ามีจริง...โลกวิญญาณก็คล้ายกันมีความถี่ต่างระดับ หากจะให้ข้าพเจ้าตอบว่าอยู่ที่ไหน ก็ขอตอบว่าโลกวิญญาณที่ต่ำสุดใกล้โลกวัตถุมากที่สุด อยู่ระหว่างช่วงรังสีแอลฟ่า เบต้า แกมม่า กับช่วงแสงสีต่าง ๆ ที่เราเห็น เรียกว่าอีแลคโทรแมคเนติก สเปคตรัม ซึ่งที่จริงแล้วตาเนื้อของมนุษย์สามารถเห็นสิ่งต่าง ๆ ในจักรวาลได้จำกัดมาก...”

          ประโยคคำตอบอันน่าพิศวง ถูกกล่าวออกมาอย่างคล่องแคล่ว จนคนถามจนหนทางโต้แย้ง... มากมายมนุษย์ที่นั่งฟังคำบรรยายมาตั้งแต่ต้นต่างยอมรับว่า ทั้งหมดที่ผู้บรรยายกล่าวออกมาล้วนแล้วแต่เป็นธัมมะอันเป็นสัจจะของพระพุทธศาสนาทั้งสิ้น หากภาษาที่อธิบายคือ...ภาษาของคนสมัยปัจจุบัน

          ...ธัมมะ คือธรรมชาติที่มีมานานก่อนกัปก่อนกัลป์...

          ...ธัมมะ ของพระพุทธเจ้ามิได้เสื่อมสลายเพราะล้าสมัย...เพราะเป็นสัจจะปรมัตถ์...

          ...หากแต่ พุทธพจน์ แห่งพระพุทธองค์นั้นเป็นภาษาของมนุษย์เมื่อสองพันห้าร้อยกว่าปีมาแล้ว ยากนักที่มนุษย์ในปัจจุบันจะเข้าใจ เพราะมนุษย์มิได้พิจารณาอย่างถ่องแท้ ทว่ายึดในอุปาทานที่ว่า ศาสนาเป็นเรื่องงมงาย จึงเป็นเรื่องน่าสลดใจสำหรับผู้หมิ่นแคลนพระศาสนา...โดยมิได้ใช้ ปัญญา พิจารณาโดยละเอียด...เพราะแท้ที่จริงวิทยาศาสตร์กำลังก้าวตามศาสนามาโดยตลอด

          ท่ามกลางดวงแสงสว่างเรืองในจิต ของพยาบาลสาว มีสตรีผู้เลอลักษณ์แห่งแดนทิพย์ ปรากฏชัดขึ้นทีละน้อยจนที่สุดสามารถเห็นลายละเอียดเหมือนเห็นด้วยตาเนื้อของตน...รอยยิ้มละมุนฉายชัดจากปารมิตา

          ข้าพอใจชีวิตและเส้นทางของเจ้า...ศศิประไพ” คำตอบกังวานหวานแว่วจากสตรี ณ แดนสรวง “ข้ามาอวยพรเจ้า...”

          อวยพรเนื่องในวันแต่งงานหรือ?” กระแสเสียงศศิประไพมีรอยน้อยเนื้อต่ำใจเจือปน

          ปารมิตายิ้มเศร้า ตอบเบา ๆ “ทั้งสองประการ!”

          อะไร!” คำย้อนถามคล้ายไม่แน่ใจ

          ประการแรกเจ้าก็รู้อยู่แล้วสตรีย่อมพึงพอใจที่จะได้ชื่อว่าเป็นเมีย...ของบุรุษอันเป็นที่รัก บัดนี้เจ้าได้ในสิ่งที่สตรีทั้งโลกปรารถนามาแล้ว ข้าจึงมาอวยพรให้เจ้าเป็นศักติของบุรุษผู้นั้นอย่างสมบูรณ์...” สตรีผู้เลอลักษณ์เว้นจังหวะเล็กน้อย ซึ่งพยาบาลสาวรีบสอดคำทันควัน

          ประการที่สองล่ะ?”

          “ข้ามาอวยพรให้ความสำเร็จในจุดเริ่มต้นของเจ้าและบุรุษอันเป็นผู้สนองโอษฐ์แห่งเทวะ ที่สามารถทวนกระแสวัฏฏะของโลกได้...” ประโยคของปารมิตาช้าชัด หากผู้ฟังขมวดคิ้ว

          “ข้าไม่เข้าใจ!”

          สตรีแดนทิพย์คงพูดไปเรื่อย ๆ ... “มนุษย์ปุถุชนย่อมหมุนวนไปตามกระแสของโลก มีความรัก...แต่งงาน...สมสู่...มีบุตรีบุตรา แล้วก็ตายว่ายเวียนหมุนวนในชาติภพมิจบสิ้น...แต่เจ้าและวิศวนารถมิได้เป็นเช่นนั้น มีความรัก...แต่งงาน ทว่ามิได้สมสู่กันด้วยกายเนื้อ จึงเป็นการตัดกระแสโลกด้วยพรหมจรรย์”

          สิ่งนี้เป็นกุศลกรรมหรือ?” ศศิประไพถาม

          เสียงหัวเราะกังวานก่อนตอบ...“การถือเพศพรหมจรรย์เป็นกุศลกรรม และผู้ประพฤติตนเช่นนี้จะได้บารมีเพิ่มพูนมหาศาล...การเสพกามทำให้มนุษย์หลงอยู่ในโลกียสุข ที่เป็นสุขอย่างหยาบ ได้จากอุปาทานจิต...เป็นภัยต่อมรรคผล...”

          คำตอบของปารมิตา ทำให้หญิงสาวเข้าใจได้ไม่ยาก การกลับคืนสู่ที่มาของวรุต จะถูกยับยั้งหากเขายังจมอยู่ในตัณหาราคะการเสพสุขดุจมนุษย์ทั่วไป...

          กรรม มาจากคำว่า การกระทำ

          ฉะนั้น! การหลุดจากโลกปัจจุบันอันเป็นมายาได้ จำต้องตัดกระแสกรรมนั้นที่การ หยุดกระทำ

          บัดนี้ พยาบาลสาวรู้ชัด...เธอ และ เขา จักต้องตัดภพตัดชาติให้น้อยลงด้วย ศีลพรหมจรรย์เป็นปฐม

          แล้วความรัก ไม่ใช่กรรมหรอกหรือ?” ศศิประไพยังไม่หายสงสัย

          ก็ใช่...!แต่ขึ้นอยู่กับความรักนั้นว่า เป็นความรักเช่นใด” คำตอบปนถอนใจ “เจ้าก็แยกแยะออกมิใช่รึ!”

          กับคำถามในประโยคสุดท้ายผู้อยู่ในชุดขาวสัญลักษณ์แห่งพราหมณี จำต้องนิ่งงัน...เพราะเจ้าตัวประจักษ์ชัดในความหมายแห่งคำว่ารักได้ถ่องแท้

          ...จิตและวิญญาณเป็น นาม เป็นพลังงานดั้งเดิมที่ก่อกำเนิดสรรพสิ่ง...

          เฉกเช่น ศิวะ-อุมา...เป็นนาม...เป็นสัญลักษณ์ของพลังงานคู่ที่ผูกพัน สรรสร้าง และถูกสมมุติรูปให้เป็นบุรุษเพศกับอิตถีเพศ ในฐานะผู้ให้กำเนิด...ทว่าแท้จริง...เทพเจ้ามิได้...เสพกามสมสู่กันเฉกมนุษย์ หากเหล่าเทพเจ้าทั้งหลายเสพ ปีติ เป็นเครื่องหล่อเลี้ยงวิญญาณ

          ความรัก...ความผูกพันทางวิญญาณเป็น สัจจะ ที่หยุดเหล่าเทพเจ้าชั้นสูง ณ แดน อกนิษฐาพรหม ถึง อรูปพรหมทั้งสี่ มิให้ก้าวพ้นไปสู่แดน นฤพาน ได้ด้วยเหตุนี้...เช่นเดียวกับเหล่า พระโพธิสัตว์ ทั้งหลายจำต้องหยุดการก้าวสู่แดนสุขาวดีนิรวานของพระองค์ด้วยสัจจาธิษฐาน...เจตนาช่วยเหลือสรรพสัตว์ เพราะ ความรัก ต่อสัตว์โลกเฉกเดียวกัน...

          คำตอบผุดขึ้นกลางใจของศศิประไพชัดเจน

          ความรักอันเป็นความปรารถนาดีต่อผู้อื่น ทั้งความห่วงใยในชีวิตและจิตวิญญาณ โดยไม่มีเจตนาในกามราคะเป็นสิ่งตอบแทน...” ประโยคที่ผุดขึ้นก่อความปีติกำซาบซ่าน และขนลุกซู่กับประโยคท้ายสุด...“เป็นความรักอันพิสุทธิ์ยิ่ง!”

          เสียงหัวเราะกังวานด้วยความพึงพอใจจากสตรีแดนทิพย์ “สิ่งที่เจ้าและบุรุษผู้นั้นกำลังประพฤติตนในขณะนี้ เป็นวิธีการของผู้เจริญทางปัญญา...ข้าเชื่อว่าแม้แต่มหาเทพก็ทรงพอพระทัยเช่นกัน...”

          กับเวลาของเขาที่เหลืออีกไม่นานนี้ ควรทำยังไงดีคะ?” คำถามยังมีรอยเจ็บลึกของพยาบาลสาวมีต่ออีกฝ่าย

          อุเบกขา ฌาน...” คำตอบสั้นกระชับ

          พูดง่าย...ทำยาก” คนฟังถอนใจกล่าว

          ไม่มีมรรคผลใด ๆ ที่ไม่ประกอบด้วยความเพียรพยายาม แม้แต่ชื่อเสียงเกียรติยศ ทรัพย์สินของมนุษย์ ก็ต้องอาศัยความอดทนที่จะแสวงหาเช่นกันมิใช่รึ ศศิประไพ”

          คนเป็นมนุษย์ นิ่งงัน คำกล่าวทุกประโยคของปารมิตาเป็นความจริง...การแสวงหาทางโลกยังต้องเพียรพยายาม...แล้วไฉน อุเบกขาธรรม อันเป็นหนึ่งในพรหมวิหารสี่จะได้มาโดยง่าย...ท้ายสุดเจ้าตัวจำต้องยอมรับ...เพราะถึงอย่างไร การดับทุกข์ในความพลัดพรากที่กำลังตามมานั้นมีประการเดียว...คือ

          ‘ครองอุเบกขาจิตระงับทุกข์ไห้ได้!...’

          ศศิประไพให้คำสัญญามั่น

          “จะพยายามจนถึงที่สุด...!”

          เมื่อ จิต...เข้าใจกระจ่าง ความสงบระงับประณีตรวมเป็นอารมณ์เดียว...ภาพสตรีผู้เลอลักษณ์นาม ปารมิตา เลื่อนลอยลับหายจากนิมิต...อารมณ์ปราศจากสิ่งอื่นใดรบกวนสงบนิ่ง...ย่อมก้าวเข้าสู่ อัปปนาสมาธิ โดยพลัน

          ท่ามกลางความหอมกำจายของกลิ่นกำยาน...ในห้องพระของค่ำคืนนั้น...ศศิประไพนับเป็นหนึ่งในผู้มีวาสนาบารมี

          ...พราหมณี...ผู้หนึ่งนำจิตของตนผ่านมรรคา...แห่งกระแสโลก...เข้าสู่ ‘ปฐมฌาน’ ได้โดยสมบูรณ์...

          และบัดนี้...พราหมณีศศิประไพย่อมสดับได้ถึงสัจจะที่ว่า ‘นัตถิ สันติ ปะรัง...สุขขัง...’ อันหมายถึง ‘ไม่มีสุขอื่นใดเท่ากับความสงบระงับของจิตได้เลย’

          และเมื่อจิตดื่มด่ำในความสงบนั้นอย่างพอเพียงแล้ว ผู้สามารถยกจิตเข้าสู่ฌานจึงถอยสมาธิคืนสู่ปกติ

          หญิงสาวก้มกราบรูปสมมุติแห่งองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าอย่างนอบน้อมด้วยหยาดน้ำใสรื้นคลอ...เจ้าตัวพึมพำ

          คุณแห่งพระพุทธเจ้านั้นยิ่งใหญ่นัก...” กับประโยคนี้ เธอจึงรู้ซึ้งถึงคุณค่าของความรักอันบริสุทธิ์ยิ่งขึ้นไปอีก...คำกล่าวอันเป็นสัจจะจากใจใสสะอาดกังวาน...กับพระมหากรุณาธิคุณแห่งพระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้น

          เรารักพระพุทธเจ้าเหลือเกิน”

          ชายวัยชราฉีกยิ้มกว้างต้อนรับผู้มาเยือนทั้งสอง หลังจากที่คนทั้งคู่ก้าวเข้ามาในร้านเรียบร้อยแล้ว

          “มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ?” คนพูดแสดงกิริยานอบน้อมต่อแขก

          “เฮ่ย! แกเพี้ยนรึเปล่าวะ มาซื้อแหวนแต่งงานที่นี่” ปรเมศว์ไม่วายสะกิดคู่หู

          “ไม่ผิดหรอก” วรุตยืนยันเสียงเรียบ ก่อนหันมายังเจ้าของร้านแอนทีคพูดชัดคำ “ผมอยากได้แหวนแต่งงานสักวง”

          ชายชรายิ้ม...หากรอยยิ้มคล้ายมีความนัย... “ทั้งร้านมีอยู่วงเดียว” คำตอบพร้อมกับไขตู้กระจก หยิบแหวนวงนั้นขึ้นมาวางตรงหน้า
         
          “ใช่!” นักเขียนหนุ่มพยักหน้ารับหยิบแหวนลวดลายโบราณประดับทับทิมสีแดงสดใสขึ้นมาพิจารณาช้า ๆ

          “สวยแฮะ” บรรณาธิการหนุ่มชะโงกมาดูบ้าง ซึ่งต้องยอมรับความจริงว่า แหวนโบราณวงนั้นงามจับตาจริง ๆ แต่เจ้าตัวจับได้ถึงกระแสประหลาดที่แผ่ออกมาจากวัตถุชิ้นนั้น...หากปรเมศว์ได้แต่คิดในใจ เหมือนมีพลังอะไรบางอย่างอยู่ที่แหวนวงนี้

          “ราคาเท่าไหร่?” เสียงของวรุตดังขึ้น

          “แหวนวงนี้ตีราคาเป็นเงินไม่ได้” คำตอบเหมือนเล่นลิ้น หากคนฟังพยักหน้า

          “ฮื่อ! ใช่”

          ผู้ขายยิ้มก่อนถาม... “คุณคิดว่าจะให้ราคาเท่าไหร่ล่ะ?”

          “ก็บอกคุณแล้วไม่ใช่รึว่า แหวนวงนี้ตีราคาไม่ได้ แล้วผมจะกล้าให้ราคาได้ยังไง” ร่างแห่งมหาเทวะย้อนคำของอีกฝ่ายเบา ๆ

          “นี่เขาจะซื้อจะขายหรือมายียวนกันแน่วะ” ปรเมศว์อดรนทนไม่ได้ต้องบ่นออกมาเสียงดัง หากทั้งสองคนไม่ยอมสนใจประโยคของบรรณาธิการหนุ่ม

          ชายชราเจ้าของร้านที่ดูเหมือนจะมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าตลอดเวลา ประสานสายตากับวรุต...แน่วแน่ ก่อนพูดชัดถ้อยชัดคำ

          “แหวนวงนี้ ผมขายไม่ได้!”

          “ทำไมถึงขายไม่ได้?” คนมาซื้อย้อนถามด้วยสีหน้าเฉยเมยไร้แววประหลาดใจใด ๆ

          “ก็เพราะไม่ใช่ของเอาไว้ซื้อขาย” คนตอบเองก็ตอบได้รวดเร็วโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด

          “เพราะอะไร?”

          “เพราะ ผมได้มาโดยไม่ต้องซื้อเหมือนกัน!” ชายชราเริ่มแย้มความจริง “มีคนเอามาฝากไว้นานมากแล้ว” ดวงตาที่มีประกายกล้าแข็งเกินวัยหลุบลงคล้ายทบทวนความจำ

          “ใคร?” อดีตผู้สนองโอษฐ์แห่งเทวะซัก
         
          “ไม่รู้เหมือนกัน เขาไม่ยอมบอกชื่อ...เพียงแต่บอกวันเวลาเอาไว้ว่าเจ้าของจะมารับเมื่อไหร่...” คำพูดมีรอยยิ้มปรากฏขึ้นด้วยความเคยชิน

          “วันก่อนคืนราตรีมณีสูงสุดใช่ไหม?” วรุตถามกลั้วยิ้มบ้าง

          “ใช่!” เจ้าของร้านแอนทีครับคำหนักแน่น

          นักเขียนหนุ่มหัวเราะเหมือนมีชัยก่อนถามต่อ “แล้ววันนี้เป็นวันก่อนคืนราตรีมณีสูงสุดหรือเปล่า?”

          “ใช่!” คำตอบเป็นเฉกเดิม

          “ผมมารับแหวนวงนี้” ร่างทรงหนุ่มกล่าวคำช้าชัด... “เพราะผมเป็นเจ้าของโดยแท้จริง”

          “ผมรู้...แต่...” ชายชราพยักหน้าหากเจ้าตัวเว้นคำ

          “แต่อะไร?”

          “คุณต้องมีของแลกเปลี่ยน!” คำย้ำเข้ม

          “อะไร?” คิ้วหนาเข้มของวรุตขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ

          ชายชรายิ้มอีกครั้งก่อนถอนหายใจยาว ก่อน...เอ่ยคำพูดที่เหนือความคาดหมาย

          “คำทำนายของคุณ...!”

          “ว่า...” นักเขียนหนุ่มต่อคำให้

          “เส้นทางในวันข้างหน้าของผม” คำตอบง่ายกว่าที่คิด ขณะที่ปรเมศว์หัวเราะขัน

          “ง่ายจริงแฮะ อย่างนี้ใครก็ทำนายได้ ถูกหรือผิดใครจะรู้”

          แม้ว่าท่านบรรณาธิการหนุ่มจะหัวเราะเพราะเห็นเป็นเรื่องตลก ทว่าวรุตกลับทำสีหน้าเคร่งขรึมเพราะ รู้ คำพยากรณ์ของตนในฐานะตัวแทนแห่งมหาเทวะ สิ่งนั้นเป็นสัจวาจา

          “ตกลงหรือเปล่า?” สีหน้าที่ยิ้มอยู่เป็นนิตย์ของชายชราจริงจังขึ้นทันควัน

          “แม้ว่าจะเป็นคำพยากรณ์ที่มีผลร้ายอย่างนั้นรึ?” คนถามลอบถอนใจถาม

          “ใช่!” คำยืนยันหนักแน่น

          “ตกลง!” นักเขียนหนุ่มตอบรับก่อนที่จะหลับตาลงตั้งจิตสงบนิ่งเข้าสู่ความว่างของสมาธิชั่วคราว...โดยมีชายชราเจ้าของร้านสงบใจ รอคำทำนายเงียบ ๆ

          วรุตลืมตาขึ้นหลังจากสำรวมจิตของตนเสร็จ...ดวงตาของชายหนุ่มแข็งกล้าวาววับ...คำพยากรณ์ที่หลุดจากปากกังวาน ดุจผู้ทรงศักดิ์ประทานถ้อยรับสั่ง

          “...นับจากวารวันนี้ ถึงราตรีมณีสูงสุดในศักราชหน้า เจ้าจักสำเร็จกิจแห่งปรมาตมัน ด้วยจิตอันประกอบด้วยอัปนาสมาธิคืนสู่ที่มาของเจ้าในอดีตชาติ”

          สิ้นคำพยากรณ์ ชายชราผู้นั้นยกมือพนมจดอก...เปล่งคำอันกล่าวถึงที่ยึดที่พึ่งอันเกษมของตนอย่างนอบน้อม

          “...พุทธัง สรณัง คัจฉามิ

          ธัมมัง สรณัง คัจฉามิ...

          สังฆัง สรณัง คัจฉามิ...

          โอมมหาเทวะเจ้าทรงพระกรุณา...”

          สิ้นคำ คนกล่าวถึงพระไตรสรณคมน์และสรรเสริญคุณมหาเทพ หยิบกล่องกำมะหยี่บรรจุแหวนโบราณวงนั้นยื่นให้นักเขียนหนุ่มโดยไม่รีรอ

          “ขอบคุณ” ผู้รับแหวนพึมพำ...หลังจากที่ประกายตาอันเจิดจ้าเมื่อครู่ลดลงจนเป็นปกติแล้ว

          “ขอให้คุณจงสำเร็จในกิจแห่งมหาเทวะเช่นกันครับ!” ชายเจ้าของร้านค้าของเก่าอวยพรด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

          “เง็ง...ชิบ...” ท่าน บอ.กอ.... คู่หูของร่างทรงหนุ่ม ส่ายหน้าเหมือนไม่เข้าใจคนทั้งสอง...หากแล้วก็เหมือนนึกขึ้นได้ เจ้าตัวบ่นกับตัวเองในใจ

          “เรามันก็ไอ้ดาราตัวประกอบละว้า...เป็นตัวโง่ทุกที”

          คุณดวงแขจมอยู่ในภวังค์แห่งความคิดเนิ่นนาน ใครตาย ประโยคคำถามเวียนวนในสมอง ปริศนาที่ไร้คำตอบ ความเงียบกรายเข้าครอบคลุมคนทั้งสองชั่วขณะ ก่อนที่คนเป็นลูกจะเอ่ยวาจาขึ้นเบา ๆ

          “แม่คะ”

          “หือม์...ว่าไงจ๊ะ?” คนเป็นมารดาตื่นจากภวังค์

          “เวลาคุณพ่อตาย แม่เสียใจมากไหมคะ?” คำถามประหลาดหลุดจากริมฝีปากของศศิประไพ

          “เสียใจมากสิจ๊ะ...เอ๊ะ ยายหนูนี่ถามแปลก!” รอยฉงนใจปรากฏในสีหน้าของคนตอบ

          “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ” เสียงพยาบาลสาวอุบอิบ “เพียงแต่อยากรู้เพราะหนูเองก็จำไม่ได้ ถ้านึกถึงก็ได้แค่เงาราง ๆ เท่านั้น”

          “ก็ตอนนั้น ลูกยังเด็กมากนี่จ๊ะ” รอยยิ้มของคนพูดหม่นลง “ใหม่ ๆ ก็เสียใจเจียนคลั่งเหมือนกัน” คุณดวงแขหลับตาลงคล้ายระลึกย้อนความจำจากการ สูญเสีย อีกครา...หากแล้วเธอก็ได้แต่ส่ายหน้าน้อย ๆ ก่อนตอบลูกสาว

          “มันรู้...แต่อธิบายยากลูก!”

          “ค่ะ...หนูเข้าใจ” หญิงสาวพยักหน้ารับเพราะเธอมิอาจปฏิเสธได้ ในความรู้สึก รักและเสียใจเป็น ‘นามธรรม’ เจ้าตัวรู้ชัด...ไม่มีถ้อยวาจาภาษาใดในโลก อรรถาธิบายสิ่งที่เป็นนามได้ นอกจาก ‘ใจ’ เท่านั้นบุคคลที่จะรู้ซึ้งถึงความรัก ความชอบ ความเกลียดอันเป็นความรู้สึกจากอารมณ์อย่างสมบูรณ์ ต้องพานพบและเรียนรู้ด้วยตนเองเท่านั้น

          “กลัววันนั้นของแม่มาถึงหรือจ๊ะ?” น้ำคำปรานียิ่งจากคุณดวงแข

          “ค่ะ” เสียงของผู้อ่อนวัยกว่าสั่นพร่า คำตอบสั้นหากในหัวใจหญิงสาวหมายถึง ทุกคนอันเป็นที่รัก

          คุณดวงแขหัวเราะเบา ๆ ก่อนพูด “ยายหนูเอ๊ย...การเกิดแก่ การเจ็บและตาย เป็นของธรรมดา”

          “หนูรู้...” ศศิประไพรีบแทรกวาจา “แต่มนุษย์ที่เป็นปุถุชนก็ต้องมีความเจ็บปวด ความเสียใจต่อการสูญเสียเป็นธรรมดาเหมือนกันนะคะแม่”

          ผู้ให้กำเนิดพยาบาลสาวถอนใจยาวก่อนพูดกับลูกสาวของเธอราบเรียบและจริงจัง ช้า ๆ

          “ทุกอย่างที่พูดมาเป็นสัจจะของโลกทั้งนั้นลูก แต่ธรรมชาติให้มนุษย์มาอย่างหนึ่งเหมือนกันจ้ะ!”

          “อะไรหรือคะ?” คนฟังสงสัย

          “เวลา...” คำตอบหนักแน่น ในขณะที่อีกฝ่ายขมวดคิ้วเรียว... “หนูไม่เข้าใจ”

          คุณดวงแขกระชับวงแขนรัดบุตรีเข้าอีกด้วยความรัก...เธอตอบคนเป็นลูกแผ่วเบา ทว่าช้าชัดยิ่ง

          “กาลเวลาเป็นเครื่องโม่ความทุกข์ของมนุษย์ได้ดีที่สุด...” เจ้าตัวเว้นระยะเล็กน้อยก่อนกล่าวต่อ “เมื่อไหร่ที่รู้สึกขมขื่นที่สุด คือสามถึงเจ็ดวันแรก ต่อจากนั้นจะค่อย ๆ ทุเลาลงตามเดือนปีที่มากขึ้น” คนวัยกลางคนพูดตามความรู้สึกเป็นจริงของมนุษย์ ท้ายประโยคเอ่ยคำกลั้วหัวเราะ

          “ไม่มีใครในโลกร้องไห้กับคนตายตลอดชีวิตหรอกลูก...”

          กับถ้อยวาจาของบุพการี พยาบาลสาวไร้คำโต้แย้ง เธอเข้าใจสภาวะอันเป็นธรรมชาติแห่งจิตใจมนุษย์ได้ดี

          ...สรรพสิ่ง ในอนันตจักรวาลนั้น...ล้วนกำเนิดขึ้น พร้อมกับตั้งอยู่และดับไปเสมอ ฉะนั้น...ทุกข์ ฤา สุขใด ๆ...ย่อมอยู่ในกฎแห่ง ‘ไตรลักษณ์’ นี้เฉกเดียวกัน...

          ศศิประไพไฉนจะไม่รู้ กฎอันเป็นอนิจจังเหล่านี้ชัดแจ้ง หากเจ้าตัวก็ยังมีคำถามให้ตัวเอง

          “รักของเราเกิดขึ้น และกำลังตั้งอยู่...แล้วเมื่อไรจะดับลงได้?” หญิงสาวเพียงแค่คิดไหนเลยจะมีวาจาถามไถ่มารดาได้...ท้ายสุดเธอหัวเราะ ‘เยาะหยัน’ ชะตาตนเองในใจ

          “ใช่! คนเราก็หลีกกฎนั้นไม่ได้ กฎของอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา ใครก็ต้องมีทุกข์จากการพลัดพราก สำคัญที่ว่าใครจะทุกข์นานกว่ากันเท่านั้น”

          ความขมแผ่ซ่านบนปลายลิ้น...คนกำลังคิดลอบถอนใจ

          “ใครเป็นไงไม่รู้ สำหรับเราคงนานชั่วกัปชั่วกัลป์!”

          ศศิประไพเอนหลังลงนอนในท่าสบาย ๆ บนโซฟาตัวยาว หลังจากที่ผู้เป็นมารดาเดินลับหายเข้าครัวเพื่อเตรียมอาหารเย็น หญิงสาวพริ้มตาหลับลงอีกครั้ง ปล่อยความคิดของตนให้ลอยล่อง ภาพชายคนรักว่ายวนในจิต...คิ้วเข้าหนา...กับร้อยยิ้มละมุนแกมเศร้าเด่นชัดจนเธอน้ำตาซึม หลายหลากความรู้สึกยากจะแยกแยะอึงอล ในรักของเธอวันนี้มีทั้ง ปีติสุขปนรันทด...อบอุ่นหากแฝงความเย็นเยียบไว้ลึกเร้น

          ‘หยาดน้ำใส’ ที่รื้นขึ้นภายในซึมผ่านเปลือกตาที่ปิดสนิท ออกมาช้า ๆ ก่อนไหลริน

          คนร้องไห้กลับไม่มีคำตอบ

          ‘น้ำตาที่รายริน เกิดจากสุขหรือทุกข์กันแน่?’
         
          น้ำคำจากเขาคนนั้นเมื่อวันวาน...แว่วขึ้นกลางใจแจ่มชัด

          “เราจะแต่งงานกันด้วยจิต...และวิญญาณ”

          “คะ” เสียงของตนเองที่บอกถึงความไม่เข้าใจดังขึ้นในความจำเช่นกัน

          “ไม่เข้าใจหรือ?” คำย้อนถามของเขาก็ยังนุ่มโสตสำหรับเธอเสมอไม่ว่าในความเป็นจริงหรือความคิดกับคำถามนี้ เธอยังรู้แม้กระทั่งว่าตนมิได้ส่งเสียงตอบ หากพยักหน้ารับแทน...เขายิ้มก่อนอธิบายให้ฟังช้าชัด

          “ผมเชื่อว่า การเป็นสามีภรรยากันนั้น ไม่ได้หมายความว่าเราจะยึดถือการหลับนอนร่วมประเวณีเป็นข้อระบุ แต่คำมั่นสัญญาของคนสองคนในรักอันมั่นคง ซื่อสัตย์ต่อกันจึงเรียกว่าการแต่งงานที่แท้จริง”

          “หมายความว่า...” ประโยคของเธอไม่จบ เพราะเขารีบแทรกคำต่อรวดเร็ว

          “เราจะไม่ยุ่งเกี่ยวหลับนอนด้วยกันเหมือนมนุษย์อื่น”

          คิ้วเรียวของพยาบาลสาวขมวดคล้ายงุนงงยิ่ง หากแล้วก็พยักหน้ารับได้รวดเร็ว

          “ค่ะ”

          คนนอนหลับตาคิดบนโซฟาตัวยาว ยังคงปล่อยให้น้ำตาปรี่ไหล เจ้าตัวมิได้ขุ่นเคืองเขาแม้แต่น้อย ยอมรับ สิ่งที่เขาบอกโดยปราศจาก เงื่อนไข เพราะเธอรู้ ผู้เป็นร่างแห่งมหาเทพ ฤา...จะมีชีพเฉกมนุษย์อื่นได้...เพียงแต่ความน้อยเนื้อต่ำใจในวาสนาของตนเท่านั้นทำให้หลั่งน้ำตา

          ศศิประไพรำพึงในอกแผ่วเศร้า... “ผู้หญิงเมื่อมีความรัก ทุกคนอยู่ได้เสมอแม้ไม่มีเซ็กส์” หญิงสาวทอดถอนใจ “แต่ผู้หญิงทุกคนเมื่อมีสามีก็อยากมีลูกสักคนไว้เป็นเพื่อนแก้เหงา...เราคงไม่มีโอกาสนั้นแล้วในชาตินี้...” พยาบาลสาวรู้สึกถึงความคับแค้นแล่นขึ้นค้างคาแข็งขืนในลำคอ ซึ่งเจ้าตัวพยายามกลืนลงอย่างยากเย็น...เธอหลับตานึกไปถึงอนาคตอันแสนสั้นในวันข้างหน้า เธอจักอยู่ผู้เดียวในโลกกว้าง... เขา ต้องจากไปแน่! แม่หรือก็แก่เฒ่าเตรียมตัวเข้าวัด...คำถามดังก้องในหัวใจตัวเอง

          “เราจะอยู่อย่างไร?”

          มนุษย์เมื่อยามเสียน้ำตา เหมือนการได้ระบายความคับแค้นจากใจออกมาได้มากพอสมควร และน้ำตาที่ไหลรินมักทำให้มนุษย์ง่วงนอน ภวังค์ความคิดของศศิประไพลอยล่อง...จิตรู้สึกคล้ายโลกถอยหลัง ใจวะวับวิบเลือนราง...ก่อนความมืดมิดเข้าครอบคลุม...เจ้าตัวรู้สึกละม้ายฝัน

          ...ท้องฟ้าสีทอง ทุ่งหญ้า...

          มีเขา และเธอเดินคู่เคียง

          ในอ้อมแขนของตนมีร่างเล็ก ๆ

          ซุกอยู่ในอ้อมอก... ‘ความสุข’

          ล้นใจ...ที่เธอมี...ลูกและสามี...

          ความเงียบกรายเข้าครอบคลุมสติสิ้น...ลมหายใจลึกยาว สงบทั้งกายและใจ...ใบหน้าสวยชื้นน้ำตาละมุนลงรอยแย้มนิด ๆ ประดับริมฝีปากบางสวยยิ่งนัก

          ‘ความฝัน’ บางครั้งก็ทำให้มนุษย์คลายเศร้า และมีความสุขได้ เพราะในโลกของความฝันมักสวนทางกับโลกแห่งความจริงเสมอ

          ถ้าวันนี้ศศิประไพสามารถเลือกเส้นทางของตนได้ แน่นอนเจ้าตัวย่อมเลือกเส้นทางในความฝันเช่นนี้แน่...แต่...ความจริงย่อมคือความจริง

          “ศศิ...” เสียงเรียกชื่อแว่วมาคล้ายได้ยินไกล ๆ

          “คะ...” แม้ตายังมิลืมตื่น ทว่าปากขยับขานรับ...รอยแย้มประดับบนหน้าเพราะในจิตลึกได้ยินเป็นเสียงของชายคนรัก

          “ศศิ!” เสียงเรียกซ้ำ...หนนี้ได้ยินชัดเจน หากมิใช่เสียงของเขาแต่เป็นเสียงมารดา

          “แม่หรือคะ?” หญิงสาวถามขณะที่ยังหลับตา...เธอรู้แล้วความสุขในใจเมื่อครู่คือฝัน!
         
          “อาหารเย็นเสร็จแล้วลูก” คุณดวงแขบอกลูกสาว หลังจากปลุกอีกฝ่ายตื่นจากหลับ “ลุกขึ้นล้างหน้าล้างตาก่อน แม่จัดสำรับเรียบร้อยแล้วจ้ะ”

          พยาบาลสาวยันตัวเองลุกนั่ง...ในขณะที่ผู้เป็นมารดาเอื้อมมือลูบผมให้ คล้ายเจตนาจัดให้เข้ารูป พร้อมกับเอ่ยถามแกมยิ้ม

          “ฝันหรือจ๊ะ...เห็นนอนอมยิ้ม?”

          “ค่ะ” คนถูกถามตอบ ก่อนที่ผู้มากวัยกว่ารีบย้ำคำ... “ไปล้างหน้าเถอะไป๊ จะได้กินข้าว”

          หญิงสาวสะบัดตัวลุกรวดเร็ว...อากัปกิริยาเศร้าซึมก่อนเข้าสู่ภวังค์หลับเมื่อครู่สลายสิ้น เจ้าตัวก้าวเดินด้วยท่าทางมั่นคง ในใจเอ่ยคำเข้ม

          “แม้เหลือเวลาแสนสั้น เราจะใช้ชีวิตกับเขาให้มีความสุข”

          ศศิประไพแม้ได้ยินคำถามชัดเจนหากเจ้าตัวแทบไม่เชื่อหู เธอย้อนถามเสียงสั่นพร่า

          “คุณว่าไงนะคะ?”

          “ถ้าผมขอแต่งงานด้วย คุณจะตกลงไหม?” วรุตย้ำคำเดิม

          น้ำตาแห่งความ ปีติ รื้นขึ้นโดยฉับพลัน หากเป็นเพียงชั่วขณะ ความ เจ็บลึก กรายขึ้นแทนที่

          “จะเป็นไปได้หรือคะ?” เสียงแผ่วเพราะเจ้าตัวรู้ กฎ แห่งมหาเทพย่อมศักดิ์สิทธิ์เหนือการล้มล้าง

          ...อณูแห่งมหาเทวะ ฤา...จะเสวยสุขในกามโลกีย์ได้โดยง่าย...

          นักเขียนหนุ่มนิ่งงัน เจ้าตัวถ่ายถอนใจยาว ๆ ก่อนตัดสินใจโพล่งวาจา

          “มหาเทวะมีศักดิ์ของการเป็นเทพเจ้า...แต่เราก็มีศักดิ์ของการเป็นมนุษย์เช่นกัน...!” คำกล่าวหนักแน่น

          “แม้จะถูกลงทัณฑ์อีกอย่างนั้นหรือคะ?” น้ำเสียงของพยาบาลสาวมีอาการวิตกยิ่ง

          “ถ้าจะเกิดมาเป็นคนอีกครั้งจะเป็นไรไป!” คำพูดคล้ายคับแค้น แต่แท้จริงเขาพูดออกมาจากหัวใจ

          ...ความรัก เป็นสิ่งอ่อนไหวทว่าเหนียวแน่น

          บ่วง ที่ฉุดรั้งมนุษย์ แล...เทพเจ้า ฤา...เหล่า โพธิสัตว์ ไยมิใช่...ความรักหรอกหรือ?

          ผู้บรรลุมรรค สำเร็จผล ปฏิเสธ นิพพาน อธิษฐานดำรงสภาวะในแดนทิพย์ เพื่อช่วยเหลือมนุษย์นั้น

          เรียกว่า...โพธิสัตว์

          วรุตหันมายิ้มให้อีกฝ่าย ประโยคอ่อนโยนผ่านปลายลิ้น

          “การตัดสินใจขึ้นอยู่กับคุณ...สำหรับผมสิ่งที่พูดคือสัจจะที่ให้คุณแล้ว”

          ไม่มีวาจาใดกล่าวจากปากของศศิประไพ มีเพียงศีรษะเอียงซบลงที่ไหล่อันแข็งแรงของชายหนุ่ม หยาดน้ำตารายรินผ่านร่องแก้ม มิมีคำตอบหากวรุตรู้...กายใจและวิญญาณของผู้หญิงคนนี้เป็นของเขาแล้ว...โดยสมบูรณ์

          ความคิดของผู้สนองโอษฐ์เทวะก้องอยู่ในใจ

          “หากมรรคผลที่จะได้มาถูกล้มล้างด้วยความรักครั้งนี้ก็ขอยอม”

          “เวลาที่เหลืออีกหกเดือนจะทำอย่างไรดีคะ?” คนที่ซบกับไหล่กว้างตั้งคำถาม

          “สิ่งใดเป็นหน้าที่ ก็ต้องทำต่อไป!”

          “มหาเทวะจะทรงยอมหรือ?” ศศิประไพยังไม่วายปริวิตก

          “ถ้าไม่ทรงยินยอมก็ถอดถอนได้เลย!” นักเขียนหนุ่มพูดจากใจจริงจนคล้ายมิยำเยงต่อมหาเทพแม้แต่น้อย

          “จะขอร่วมรับชะตากรรมกับคุณ” หญิงสาวให้คำมั่นสัญญาหนักแน่น

          “เพราะศศิ...รักคุณค่ะ”

          กำยานแท่งกลิ่นหอมแปลก ๆ ถูกจุดวางลงในโถทองเหลืองที่มีฝาปิดเป็นตะแกรงลวดสวย คนจุดหน้าขาวจนเกือบซีดทว่าตัดกับคิ้วเข้ม รำพึงอยู่ในใจ

          “โอม...มหาเทวะ!”

          ดวงหน้าเรียบเฉยสงบ...จับตรงไปยังพระฉายาลักษณ์แห่งมหาศิวะเจ้า ที่ทรงประทับเคียงคู่กับพระแม่เจ้ามหาอุมาเทวีนั้นแน่วแน่...ประโยคคำถามกังวานในจิต

          “เมื่อพระองค์ยังทรงมีมเหสีได้ ทำไมเกล้ากระหม่อมจึงแต่งงานไม่ได้?”

          คำถามประโยคนี้วนเวียนกลับไปกลับมาหลายตลบ...สิ่งใดที่มนุษย์เค้นคิดอย่างแน่วแน่ เป็น โฟกัส เดียวกัน เรียกว่า วิปัสสนา จิตของ วรุตก้าวเข้าสู่ภวังค์ช้า ๆ ...จากขณิกสมาธิเข้าสู่อุปจารสมาธิ...แล้วก้าวสู่...เอกคตารมณ์

          ...จิตโอภาส ประภัสสร...

          ถ้อยรับสั่งอันชินโสต...กังวาน... “เจ้ายังแยกรูปกับนาม ยังไม่ได้อีกหรือ วิศวนาถ...?” สุรเสียงทรงอำนาจกึกก้อง

          “รูปที่เจ้ามองเห็นเป็นสิ่งที่มนุษย์สมมุติขึ้น หากแท้จริง ตัวข้าเป็นนาม” ถ้อยรับสั่งสุดท้ายคล้ายถอนพระทัย “เสียงแรงที่เป็นอณูแห่งข้า ไยจึงโง่เขลาเช่นนี้?”

          วรุต...เตรียมขยับโต้แย้ง หากเจ้าตัวคล้ายมีกระแสปัญญาไหลผ่านจิต...คำถามและคำตอบพรายพร่างขึ้นเป็นระลอก

          ความรักที่พระโพธิสัตว์พึงมีต่อมวลมนุษย์ เป็นรักที่หวังสิ่งตอบแทนหรือไม่? ...ย่อมไม่ใช่!

          พลังงานแห่งเทพเจ้า ณ แดนอรูปพรหม มีรูปร่างหรือไม่?...ย่อมไม่!

          เมื่อคำตอบและคำถามผ่านจิตแจ่มกระจ่าง สุรเสียงทรงอำนาจกังวานในโสตของนักเขียนหนุ่มอีกครั้ง

          “แล้วไยจึงนำเรามาเปรียบเทียบกับมนุษย์?”

          ความละอายแผ่ซ่านหัวใจ...วรุตถูกฉุดขึ้นจาก อวิชชา โดยพลัน

          ...ศิวะ...อุมา...เป็นพลังงานพิสุทธิ์สูงส่ง หากมนุษย์ยากจะหาคำอธิบายได้ จึงสมมุติพลังงานคู่นั้นเป็นรูป...ชายหญิงขึ้น...พลังงานคู่กันในความหมายของมนุษย์คือ สามีภรรยา

          ความรัก มิได้เป็นความผิด หากความรักแบ่งได้หลายระดับตามความหยาบและละเอียดของภูมิจิตมนุษย์ปุถุชนจนถึงภูมิแห่งพระอริยะ

          รักเพื่อน...ฤาจะสู้ภรรยารักสามี

          รักสามีภรรยา ฤาจะเท่ามารดา

          รักบุตร...ท้ายสุดความรักของ

          พระโพธิสัตว์นั้น...มีความปรารถนาหนึ่งเดียวคือ...ให้

          มนุษย์ทั้งโลกพ้นบ่วงกรรม สู่แดนสุขาวดี...

          วรุตใช้สติพิจารณาระดับความรักตามหลักวิปัสสนาญาณ ช้า ๆ ...จนจิตกระจ่างแน่ชัด คำตอบอันเกิดจากปัญญาแท้จริงจึงอุบัติ

          “พลังที่คู่กันมาโดยธรรมชาติย่อมจะต้องเป็นของคู่กันเสมอ...” เจ้าตัวยิ้มกับตัวเองเมื่อคำตอบปรากฏ

          “ปีติของมนุษย์เกิดขึ้นชั่วคราวจากการเสพสุขอย่างหยาบ หากเทพเจ้าชั้นพรหมเสพปีติเป็นอาหารด้วยใจ...เป็นของละเอียด...” นักเขียนหนุ่มรู้สึกถึงความโปร่งเบาในจิต รู้ บังเกิดเป็นคำมั่นสัญญา

          “เราจะแต่งงานกันด้วยความผูกพันทางวิญญาณ ไม่ใช่...ใช้กายหยาบสมสู่เยี่ยงมนุษย์!”

          เสียงพระสรวลกังวานกระหึ่มก้อง สะท้อนสะท้านขานรับความคิดของอณูแห่งพระองค์

          “ข้าเพิ่งจะเห็นความฉลาดของเจ้าเป็นครั้งแรก วิศวนาถ...”

          “เป็นเพราะพระมหากรุณาธิคุณจากฝ่าบาท” ร่างทรงหนุ่มกราบทูลด้วยความสัตย์จริง

          “ความจริงเจ้าคิดมากไปเอง จริงอยู่...แม้ว่าการจุติมาเกิดเป็นมนุษย์ของเจ้ามาจากความรักต่อปารมิตา แต่ครั้งนั้นเจ้าอยู่ในฐานะผู้สนองโอษฐ์เทวะ ณ สถานศักดิ์สิทธิ์ เทวาลัย ทว่าเดี๋ยวนี้เจ้าเป็นมนุษย์ ย่อมอยู่เหนือเงื่อนไขนั้น” ถ้อยรับสั่งเว้นระยะ ก่อนกังวานขึ้นอีกช้าชัด... “เจ้ามีสิทธิเลือกเส้นทางของเจ้าได้ ยกเว้น...หน้าที่ที่มีต่อข้อจะล้มล้างมิได้!” กระแสพระสุรเสียงสุดท้ายค่อย ๆ จางหายไปช้า ๆ ในที่สุดความเงียบก็กรายเข้ามาเยือนอีกครา

          วรุต...เอง ก็คล้ายกับสลัดหลุดออกจากภวังค์สะกดของมหาเทพ...สติสัมปชัญญะกลับคืนเป็นปกติ... เจ้าตัวกราบลงอย่างนอบน้อม

          “โอม นมัชศิวายะ!”

          ห้องอาหารบนชั้นสูงสุดของโรงแรมชั้นหนึ่งย่านกลางกรุงยามราตรี เมื่อมองออกไปท่ามกลางความมืด จะเห็นแสงไฟกะพริบพร่างพรายรายรอบดุจสายสร้อยมณีร้อยเรียงแพรวพราวระยิบระยับสวย หากในความรู้สึกของวรุต...วันนี้ สตรีผิวบางที่นั่งอยู่ตรงหน้าตนงามกระจ่างจ้ากว่าสิ่งใด ๆ ทั้งปวง ดวงตาอ่อนโยนของเขาจับนิ่ง...เนิ่นนาน

          “มองอะไรขนาดนั้นคะ?” ศศิประไพรู้สึกถึงความร้อนเรื่อบนผิวแก้ม จนอดถามอีกฝ่ายไม่ได้

          “วันนี้คุณสวยเป็นพิเศษ...” นักเขียนหนุ่มกล่าวชมจากใจจริง...ร่างที่มีผิวเนียนขาว ภายใต้เสื้อผ้าฝ้ายคอจีน ลายลูกไม้เล็ก ๆ และที่สะดุดตาคือ เธอมีผ้าสีแดงเลือดนกยกทอง ลวดลายโบราณพาดไหล่ ทำให้มองดูแปลก คล้ายเจ้านายในอดีตกาลหลุดเข้ามาในปัจจุบัน...เจ้าตัวยิ้มอาย ๆ อุบอิบในลำคอ

          “คงเป็นเพราะผ้าผืนนี้ละมังคะ”

          “ก็มีส่วน แต่ผมว่าอยู่ที่ตัวคนใช้มากกว่า” ร่างมหาเทวะป้อนคำหวานก่อนพูดน้ำเสียงจริงจังขึ้น “คนโบราณชอบใช้ผ้าพาดไหล่...” ภาพของตัวเองขณะเป็นผู้สนองโอษฐ์ในเทวาลัยเกิดขึ้นในใจ “ผมก็ชอบใช้”

          คนฟังเห็นด้วย “ค่ะ...เห็นสวย ๆ เป็นไม่ได้ ควักเงินซื้อแทบหมดตัว”

          “สะสม...?” คนถามเสียงขึ้นจมูกน้อย ๆ

          “จนไม่มีที่เก็บแล้ว...” คำตอบกลั้วหัวเราะ ก้มมองผ้าพาดไหล่บอกที่มาให้อีกฝ่ายฟัง “ผืนนี้มาไกล...ได้มาจากหนองคาย...คนแถบนั้นเรียกว่า ผ้าขิด...เป็นผ้าทอมือ”

          “ดูยังกะผ้าไหม...” วรุตออกความเห็น

          “ค่ะ...ใช้ไหมทำ” ศศิประไพรับ...ก่อนที่ทั้งคู่จะหยุดคำสนทนา เพราะบริกรยกอาหารเข้ามาวาง

          “เห็นว่ามีธุระจะคุยกับศศิ?” พยาบาลสาวเอ่ยคำขึ้นก่อน หลังจากคนเสิร์ฟอาหารถอยห่างออกไปแล้ว

          “ครับ...” ชายหนุ่มเสียงแผ่วลงสีหน้าละมุน ดวงตาใต้คิ้วเข้มระริกล้อแสงเทียนบนโต๊ะแวววาว “มีเรื่องอยากบอกคุณมากมาย”

          “เหรอคะ?” หญิงสาวทำตาโต

          “ว่าจะบอกตั้งนานแล้ว แต่ก็มาจนถึงวันนี้ จึงได้บอกคุณ...” คำบอกคล้ายเสียงกระซิบ

          “ทำไมละคะ?” คิ้วเรียวสวยขมวดคล้ายสงสัย หากรอยยิ้มขัน ๆ ประดับริมฝีปาก

          “ก็...”ร่างทรงหนุ่มอึกอักเล็กน้อย แต่ก็เอ่ยต่อ... “กว่าจะรวบรวมความกล้าได้”

          ศศิประไพหัวเราะเสียงใสถาม “ถ้าจะเรื่องสำคัญมากเลยนะคะ?”

          “ฮื่อ! สำคัญมาก”

          “ว่ามาเลยค่ะ” คนพูดสีหน้าจริงจัง ทำท่าสนอกสนใจ หากอีกฝ่ายถอนใจเบา ๆ มีข้อแม้

          “แต่คุณต้องสัญญาก่อน...”

          “ว่า...” หญิงสาวต่อคำให้เท่ากับเป็นการตกลง

          “อย่าฝืนใจตัวเอง...”

          “ตกลงค่ะ” น้ำคำหนักแน่น

          วรุต...สูดลมหายใจเข้าปอดลึกแล้วค่อย ๆ ผ่อนออกมาช้า ๆ สายตาทั้งคู่จับตรงใบหน้าของศศิประไพ ดวงตาประสานนิ่งเนิ่นนาน ก่อนกล่าวคำช้าชัด

          “ผมเชื่อในอดีตชาติ...คุณล่ะเชื่อไหม?”

          “เชื่อค่ะ” หญิงสาวตอบโดยไม่ต้องคิด

          “กี่ภพกี่ชาติ เราก็ผูกพันกันมาโดยตลอด...” นักเขียนหนุ่มพูดช้า ๆ “ผมรัก...ปารมิตา!” ประโยคท้ายดังชัด...รอยผิดหวังปรากฏขึ้นในดวงตาของพยาบาลสาวเล็กน้อย

          “ขณะนี้ก็ยังรักอยู่ไม่เสื่อมคลาย แต่ผมกับเธออยู่กันคนละภพภูมิกัน” คนพูดถอนใจอีกครั้งก่อนเอ่ยคำต่อ “คุณเชื่อหรือเปล่าผมก็ไม่รู้ แต่ผมอยากจะบอกคุณว่า...ด้วยความรักที่ปารมิตามีต่อผมมากมาย ยามเมื่อผมจุติลงมาใช้กรรมในโลกนี้ เธอยอมแบ่งอณูบางส่วนของตัวเองตามมา” วรุตเว้นจังหวะ และศศิประไพเป็นผู้แทรกวาจากล่าวแทนอย่างมั่นใจ

          “อณูปารมิตาเป็นศศิใช่ไหม?” รอยรื้นฉาบขึ้นในดวงตาของหญิงสาว

          “ใช่!” คำตอบหนักแน่น แต่ไม่วายย้อนถาม “คุณรู้ได้ไง?”

          “ปารมิตาบอกค่ะ”

          “เมื่อผมรักปารมิตา...” เสียงของชายหนุ่มสะดุด...มีอาการพร่าไหวน้อยๆ “คุณเป็นส่วนหนึ่งของเธอ...ใช่ไหม?”

          “ใช่ค่ะ...” พยาบาลสาวจำต้องยอมรับความจริงที่ตนปฏิเสธไม่ได้ เพราะภาพในอดีตเคยแจ่มกระจ่างในจิตมาแล้ว

          “เดี๋ยวนี้...เวลานี้...ผมจึงรักคุณ!” คนพูดแม้แผ่วเบา ทว่าสามารถกระตุกหัวใจของคนฟังให้เต้นแรงได้อย่างน่าประหลาด ท้ายสุดเขาถามเธอ

          “คุณรังเกียจความรักของผมหรือเปล่า?”

          ศศิประไพก้มหน้าซ่อนรอยรื้นที่กำลังรายรินเป็นหยาดน้ำใสท้นออกมา...กับคำพูดของเขา เธอรู้สึกเหมือนมีรอยอุ่นลูบลงกลางใจ...สุข อันเกิดจาก ปีติ ซ่านฤทัย

          “ไม่ค่ะ!” เสียงคนตอบแผ่วไม่แพ้คนถาม

          “ขอบคุณ...” วรุตพึมพำ

          “ทำไมต้องขอบคุณคะ?” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นถาม หลังจากซ่อนรอยรื้นได้แล้ว

          “อย่างน้อยในชาตินี้ก็ได้ชื่อว่ามีคนที่เรารักและคนที่รักเรา...” คำตอบอ่อนโยนยิ่ง

          “คำพูดแบบนี้ไม่น่าเชื่อว่าจะได้ยินจากผู้ชาย” พยาบาลสาวนึกสนเท่ห์

          “ผมไม่เคยโกหก...” เสียงของร่างมหาเทวะเข้มขึ้นเล็กน้อย “ในชีวิตที่ผ่านมา ผมไม่เคยนึกรักผู้หญิงคนไหนมาก่อนเลย สัญญาได้ จนบางครั้งก็ยังนึกแปลกใจตัวเองเหมือนกัน”

          “เชื่อค่ะ...” ศศิประไพพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ศศิก็เหมือนกัน อายุป่านนี้แล้วก็ยังไม่เคยชอบใคร คุณแม่ยังแอบบ่นกลัวลูกสาวขึ้นคานทองฝังเพชร” ท้ายประโยคเจ้าตัวหัวเราะขันมารดา ก่อนให้เหตุผลกับฝ่ายชายเหมือนผู้ทรงภูมิ “ลักษณะการจุติลงมาครองชาติภพของเราเกิดจาก สัจจะอธิษฐาน ฉะนั้นสัญญาเดิมจึงแรงกล้าจนจิตไม่ยอมหมุนเวียนไปตามสภาวะของโลก...”

          กับคำกล่าวของหญิงสาว วรุตจำต้องพยักหน้ารับ...ไยเจ้าตัวไม่รู้...

          เหนือ ฤทธิ์ คือกรรม...
         
          เหนือ ‘กรรม’ คือ... ‘สัจจะ อธิษฐาน’...

          คนหน้าขาวคิ้วเข้มรู้แน่แก่ใจ...“ชีวิตเราอยู่ในอุ้งหัตถ์แห่งมหาเทวะเช่นเดียวกับศศิประไพ แม้ปารมิตาจะไม่มีสิทธิกำหนดวิถีกรรมคนของตนได้เหมือนเทพเจ้าชั้นสูง...หากปารมิตาก็มีอิทธิพลต่ออณูของตนพอควร อย่างน้อยสัญญาเก่าก็ติดตัวลงมาไม่น้อย แถมยังแฝงร่างได้อีกต่างหาก” คนกำลังคิดคล้าย ยิ้มหยัน ชะตาชีวิตของตนและคนที่นั่งตรงหน้า

          ฤา...มีทางอื่นไป สุรเสียงทรงอำนาจคล้ายกังวานอยู่ในสมอง

          ...ผู้ถวายสัตย์ต่อมหาเทวะ วิถีแห่งวิญญาณย่อมต้องขึ้นอยู่กับ...น้ำพระทัย...ของพระองค์...

          “ทั้ง ๆ ที่ผมรักคุณ แต่คงไม่มีโอกาสแต่งงาน” ยิ้มเศร้าผุดขึ้นที่ริมฝีปากของวรุณ... “น่าเสียดาย”

          “ทำไมละคะ?” ใบหน้าสวยของหญิงสาวบอกอาการประหลาดใจ

          ร่างทรงหนุ่มยักไหล่...คำตอบมีรอย ขื่น เจือปนเล็กน้อย

          “ผมจะมีชีวิตอยู่ในโลกนี้อีกไม่เกินหกเดือน”