ที่ตั้ง บ้านภูแก้ว อ.ทุ่งเสลี่ยม จ.สุโขทัย

เนื้อที่ ประมาณ ร้อยไร่เศษ

ความเป็นมา เดิมเป็นที่รกร้าง ชาวบ้านร่วมกันสร้างเป็น สำนักสงฆ์เขาน้อย ต่อมา หลวงปู่เสน ปัญญาธโร ขอให้ ทมยันตีและภูเตศวร รับเป็นเจ้าภาพจัดสร้างเป็นวัดขึ้น

พระประธาน คือ พระรัตนพุทธชัยะสงคราม เป็นศิลปะสุโขทัยประยุกต์

ทำพิธีเททองหล่อในวันวิสาขบูชา 7 พ.ค 2544
ทำพิธีพุทธาภิเษก (เบิกพระเนตร) 6 ต.ค 2544

          เขาน้อย...เป็นเขาลูกเล็ก ๆ แทบจะเรียกว่า ตั้งอยู่กึ่งกลางทุ่งกว้าง รายล้อมด้วยทิวเขาสูงต่ำทั้งสี่ทิศ

          ลักษณะของเขาน้อยดูแล้วน่ารักมากกว่าน่ากลัว แต่กับความรู้สึกของชาวบ้านโชกม่วงที่อยู่ใกล้เคียงนั้น ต่างคร้ามเกรงต่อเขาน้อย ๆ ลูกนี้เป็นที่ยิ่ง

          “ภูมิแรง...” ชาวบ้านต่างพูดประโยคนี้เหมือนกัน คำว่า ‘ภูมิ’ (ออกเสียงพูม) หมายถึงพระภูมิเจ้าที่หรือวิญญาณที่ปกปักรักษาพื้นที่ตรงนั้น

          ที่ทุกคนเกรงกลัว และให้ความเคารพสถานที่ ก็เพราะล้วนเคยประสบพบพานความมหัศจรรย์ที่ยากเกินกว่าการอธิบายมาแล้วทั้งสิ้น บางครั้งช่วงกลางคืนจะเห็นกันทั้งหมู่บ้านว่า เขาน้อยทั้งลูกสว่างไสวเหมือนแสงอาทิตย์สาดส่องเรืองรอง บางทีมีลูกไฟลอยวูบวาบ

          “เพราะมีกรุสมบัติฝังไว้ พวกภูมิเจ้าที่จึงหวงแหน” หลวงปู่ปรารภให้ผู้เขียนฟัง “ใครเข้ามาอยู่ก็ถูกขับ ถูกไล่ พระสงฆ์องค์เจ้ายังไม่เว้น”

          ความจริงไม่ต้องให้หลวงปู่บอก คนเก่าคนแก่แถวนั้นต่างรู้กันแล้วทั้งสิ้นว่า เขาน้อยมีกรุสมบัติโบราณฝังไว้ เพราะวันดีคืนดีเห็นเป็นไฟพะเนียงลุกโชติช่วงเคลื่อนย้ายไปมาอยู่เสมอ บางรายใจกล้าลอบขุด ซึ่งก็ล้วนแต่เจอดีกันมาแล้วทั้งสิ้น

          “เข็ดแล้วครับ...” ลุงเปลี่ยนหรือพ่อใหญ่เปลี่ยน วัยเกือบแปดสิบ บอกกับภูเตศวรด้วยอาการส่ายหน้า... “ผมเคยขุดจนเจอดีมาแล้ว”

          “ รู้หรือว่าสมบัติอยู่ตรงไหน?” เราถาม

          “มันย้ายไปเรื่อย ๆ ต้องคอยแอบดู” ลุงเปลี่ยนผู้ผันกายมาเป็นคนดูแลวัดในวันนี้ เล่าให้ฟัง...

          “วันที่ผมขุดก็เพราะเห็นไฟวิ่งเป็นทางลงจากเขา มาสว่างโร่อยู่ข้างกุฏิน้อยหลังนั้น...” คนเล่าชี้จุดให้ดู “ไฟมันพุ่งขึ้นสูงเหมือนจุดดินปืนจากดินสูงท่วมหัว”

          เฒ่าวัยชราเล่ารายละเอียดว่า ตัวเองชักชวนสมัครพรรคพวกสองสามคน หาจอบหาเสียมมาขุดหาสมบัติแต่เช้าตรู่ แต่ก็ไม่ได้อะไรกลับไป...

          “ข้างล่างมีแต่หิน ขุดไม่ไหว” นักล่าสมบัติพูดปนอาการหัวร่อ “ขุดจนมือพองก็เลยเลิก”

          เช้าขุด...กลางคืนถูกเจ้าที่เดินรอบที่พัก เสียงเท้าย่ำพื้นดัง ตุ๊บ...ตุ๊บ จนแผ่นดินสะเทือน ทุกคนที่ร่วมโครงการขุดสมบัติต่างโดนแบบนี้ถ้วนหน้า!

          “เข็ดแล้วครับ” ลุงเปลี่ยนยกมือท่วมหัว... “ขนาดยังไม่ทันได้สมบัติยังขนาดนี้ ถ้าได้ไปจะขนาดไหน?”

          “ของพวกนี้เป็นสมบัติมีเจ้าของ ใครมีบุญเป็นเจ้าของเดิมถึงจะเอาได้” หลวงปู่พูดกับเรา ทั้งยืนยันมั่นเหมาะ “โยมวิมลกับแม้วเป็นคนเอามาฝังไว้ในอดีตชาติ”

          “ไม่เอาละค่ะ”

          วิมลได้แต่ส่ายหน้าลูกเดียว รายนี้เป็นที่รู้กันเรื่อง ‘สมบัติแผ่นดิน’ ไม่เคยสนใจ ขนาดสมัยอาเตียเซียนสูยังมีชีวิตอยู่เคยชักชวน...

          “ไปไหมอาอี๊ดไปเอาสมบัติ”

          “ม่ายเอา!” คุณนายทมส่ายหน้า “อาเตียหลอก...”

          “จริง ๆ นาอาอี๊ด...” เซียนสูยืนยัน “สมบัติเก่าของอาอี๊ด”

          อาเตียพูดอย่างนี้มาหลายครั้ง แต่คุณนายได้แต่ส่ายหน้าไม่ยอมเออออห่อหมก ก็เลยหมดสิทธิ์รู้ความจริงว่าที่อาเตียพูด ‘จริง’ หรือ ‘เท็จ’ อาเตียบอกปนรอยยิ้ม...ในหนึ่งปีจะมีวันเดียวที่ปฐพีเปิด...

          “ชาตินี้อาอี๊ดมีวาสนาล้วงลงไปหยิบขยุ้มได้หนึ่งกำมือ...”

          “ม่ายเอา...” เจ๊ทมส่ายหน้า แถมพูดปนขำ... “เกิดล้วงเอางูขึ้นมาจะทำไง?”

          ฟังดูเหมือนพูดเล่น แต่กับอาเตีย เรารู้ว่าท่านไม่เคยพูดจาเรื่องราวเลื่อนเปื้อนไร้สาระ

          แต่เพราะคุณเจ๊ทมไม่ยอมตกลง ก็เลยหาคำตอบไม่เจอจนบัดนี้

          จากอาเตียมาถึงหลวงปู่เสน...ทำให้ได้ความรู้สึกว่า คุณนายในอดีตคงร่ำรวยไม่เบา แถมยังงก...คอยเอาสมบัติฝังอีกต่างหาก

          เป็นประเภท ‘มีสมบัติ’ ไม่ผลัดให้ใครชม’!

          เมื่อเดือนกันยายนที่ผ่านมา เป็นเพราะต้องขึ้นไปกวนข้าวทิพย์ที่สุโขทัย เลยมีโอกาสขึ้นไปนอนที่วัดเขาน้อย ตั้งใจเอาไว้เงียบ ๆ เช้าวันอาทิตย์ซึ่งเป็นวันพระจะตั้งโต๊ะสังเวยบูชาเทวดา ก็เลยบอกกับพี่สมใจที่อยู่แขวงการทางสุโขทัย ช่วยจัดซื้อข้าวของให้

          มาถึงวัด ผู้เขียนเล็ง ๆ แล ๆ หาจุดตั้งเครื่องสังเวยล่วงหน้า

          พอกำหนดได้ก็ไม่ได้บอกใคร

          หากคืนนั้นช่วงตีสาม...แม่ใหญ่เทียบเปี่ยง ซึ่งเป็นชาวบ้านที่มาถือศีลอยู่ในศาลาก็ฝันเห็นเทวดาเหาะลงมาเป็นคู่ ๆ

          ลงมาตรงจุดที่ผู้เขียนกำหนดไว้สำหรับตั้งโต๊ะสังเวยพอดี

          แม่ใหญ่เทียบเล่าให้ครูบาเหว่ฟังแต่เช้ามืด ท่านมาเล่าให้เราฟังอีกต่อ ดู ๆ ไปเหมือนเรื่องบังเอิญ แต่ภูเตศวรเชื่อว่า...

                  เทวดาท่านมาบอกให้รู้ล่วงหน้า...

                  ว่า...ท่านโมทนากับสิ่งที่เราทำ!

          ถึงวันนี้...ตรงนี้ ‘เรา’ อันหมายถึงผู้เขียนกับทมยันตีต่างรับรู้ในใจ วัดเขาน้อยหรือแต่เดิมเรียก ‘เขาแก้ว’ กำลังจะกลายเป็นวัดป่าสายพระกรรมฐาน เป็นอีกหนึ่งใน... ‘ศาสนสมบัติ’ ที่เราต้องรับเป็นภาระดุแล...

          “วันหนึ่งข้างหน้า วัดนี้จะเป็นวัดใหญ่...” หลวงปู่ท่านทำนายไว้ต่อหน้าสงฆ์หลายสิบรูปหลังลงสวดปาฏิโมกข์ที่วัดป่าหนองแซง

          วันแรกที่ภูเตศวรเดินขึ้นสำรวจเขาน้อย เมื่อเดินทางมาถึงตามคำสั่งของหลวงปู่...เมื่อเดินขึ้นถึงจุดสูงสุด ประโยคหนึ่งดังขึ้นกลางใจ...

          ‘วัดป่านาคสุวรรณบรรพต’

          ไม่อยากบอกว่ามีอะไรดลใจหรือไม่...แต่ประโยคที่ผุดขึ้นถือเป็นมงคลประการหนึ่ง เราจึงกำหนดจิตอธิษฐาน...

          ‘สาธุ...ถ้ามีบารมีพอต่อการสร้างที่นี่ให้เป็นวัด เป็นที่ปฏิบัติธรรมได้ดังคำกล่าวของครูบาอาจารย์ ข้าพเจ้าจะตั้งชื่อวัดตามที่ได้ยินทุกประการ...’

          ปีหน้าคือปีพุทธศักราช 2542 ภูเตศวรกับทมยันตี จะเริ่มดำเนินการทันที ด้วยกุฏิสำหรับสงฆ์ 5 หลัง ห้องน้ำขนาด 2 ห้องจำนวน 4 จุด กับทำศาลาการเปรียญที่ค้างเติ่งอยู่ที่ 50 เปอร์เซ็นต์ ให้แล้วเสร็จ ประมาณการณ์ทุนทรัพย์อยู่ที่ 1 ล้านบาทเศษ กุฏิสำหรับพระกรรมฐาน 5 หลัง หลังละ 6 หมื่นบาท รวมแล้วประมาณ 3 แสนบาท

          ห้องน้ำจุดละ 3 หมื่น 5 พัน รวมแล้ว 1 แสน 4 หมื่นบาท ศาลาการเปรียญอีกประมาณ 7 แสน...

          งานนี้เป็นงานหนักมากสำหรับเรา...

          หากได้แต่บอกว่า...จะพยายาม พยายามทำงานนี้ให้สำเร็จมากเท่าที่จะมากได้

          ตอนนี้เรายังไม่เอ่ยถึงสายธารแห่งศรัทธาทั้งหลาย แต่อยากแจ้งให้ทราบว่า ตอนนี้ทั้งเราและคนใกล้ชิดมีทุนทรัพย์เตรียมพร้อมอยู่แล้ว ประมาณ 2 แสนบาท เป็นเงินส่วนตัวของภูเตศวรกับลูกศิษย์ใกล้ชิดโดยลำพัง

          เงินจำนวนนี้อีกไม่กี่วัน เราจะไปเปิดบัญชีออมทรัพย์เป็นกองทุนสร้างวัดที่อำเภอทุ่งเสลี่ยม โดยมีภิกษุ...มัคทายกวัดและภูเตศวรเป็นผู้ดูแล

          ใครอยากทำบุญร่วม รอบริจาคผ่านบัญชีนะครับ!

          ขอปิดท้ายด้วยคำรายงานการบุญ หล่อพระประธาน ที่วัดคูหาสวรรค์ เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 2541 ที่ผ่านมา ทุกอย่างจบลงด้วยความสำเร็จ ภูเตศวรกับทมยันตีได้ปัจจัยสมทบ 1 แสน 4 พันกว่าบาท และมียอดบริจาคจากผู้อ่าน ส่งโดยตรงไปที่วัดอีกเป็นจำนวนมาก ท่านเจ้าอาวาสวัดคูหาสวรรค์องค์ปัจจุบัน หรือที่เราเรียกขานท่านจนติดปากว่า ‘ท่านหมู’ ฝากอนุโมทนามา ณ ที่นี้ด้วย

          ขอให้ผลบุญกุศลทั้งปวงจงพิทักษ์รักษาท่านทั้งหลาย ให้พ้นจากทุกข์ โศก โรค ภัย ทุกประการ และขอให้อยู่กับความดีงามตลอดไป

          จนกว่าจะถึงกาลสิ้นทุกข์ สู่พระนิพพานเทอญ

          คำบอกเล่าของพ่อใหญ่เปลี่ยน เท่ากับเป็นคำยืนยัน ‘สิ่งที่เจ้าเอกของผมเห็น’ เป็นเรื่องจริง

          หากปัญหาที่คาค้างอยู่ในใจของตนเองคือ...ใคร...โอปปาติกะตนใดมาปรากฏกาย? และมาปรากฏกายด้วยเหตุผลกลใด?

          ผู้เขียนเก็บความสงสัยเอาไว้ในหัวใจเงียบ ๆ พร้อมกับบอกตัวเองว่า ‘ สิ่งใดที่ยังไม่รู้ ไม่เห็น หรือประจักษ์แจ้งในจิตของตน สิ่งนั้นก็ยังเชื่อถือทั้งหมดไม่ได้!’

          ด้วยประการนั้น ทำให้ต้องพิสูจน์

          วันที่สองของการมาเยือนวัดเขาน้อย เป็นวันขึ้น 15 ค่ำ อันเป็นวันธรรมสวนะ หรือวันพระ แม้วัดเขาน้อยจะเริ่มเป็นสำนักสงฆ์น้อย ๆ ที่เพิ่งเริ่มต้นมีพระสายวัดป่ากรรมฐานมาพำนัก หากเพราะจริยาวัตรอันงดงาม ทำให้ชาวบ้านแถบนั้นเกิดศรัทธาปสาทะเข้ามาถือศีลในวันพระกันไม่น้อย

          คืนนั้นหลังสวนมนต์ทำวัตรเย็นแล้ว ครูบาเหว่ได้ขอร้องให้ผู้เขียนช่วยเป็นวิทยากรให้ความรู้ด้านธรรมสมาธิ และตอบข้อซักถามของผู้มาถือศีลปฏิบัติธรรมแทนท่าน ซึ่งก็น่าประหลาดใจครับ เพราะญาติโยมในหมู่บ้านโชกม่วงต่างมีความปรารถนาใคร่รู้ธรรมอย่างน่าประหลาดใจ ประมาณหนึ่งชั่วโมงสำหรับคำบรรยาย แต่กับข้อซักถามที่ต้องตอบ มีมากมายหลายชั่วโมง...

          เกือบสองยามครับ ภูเตศวรจึงสามารถลุกออกจากศาลา ปล่อยให้ชาวบ้านเดินจงกรม และนั่งสมาธิกันต่อ...

          เพราะคืนแรกที่มาถึง ผู้เขียนได้ใช้เวลาให้สูญสิ้นไปกับการนั่งคุย นั่งถามไถ่ทุกข์สุขกับครูบาเหว่ จนแทบมิได้ปฏิบัติสมาธิให้สมกับได้มาเยือนสำนักสงฆ์สายพระป่ากรรมฐานดังตั้งใจ คืนนี้จึงไม่ยอมละเลยโอกาส

          ก็คงต้องขอเท้าความสักเล็กน้อยเกี่ยวกับข้อสัมพันธ์ระหว่างผู้เขียนกับครูบาเหว่ เพื่อให้เข้าใจว่าทำไมผู้เขียนกับท่านจึงมีความผูกพันกันอย่างยิ่ง

          ผูกพันกันจนต้องขอตัวท่านมาช่วยดูแลวัดเขาน้อยแห่งนี้

          ผู้เขียนมารู้จักครูบาที่วัดป่าหนองแซง เพราะด้วยต้องขึ้นไปกราบหลวงปู่เสนอยู่บ่อย ๆ หากมาสนิทสนมกันจริง ๆ จัง ๆ ก็เมื่อตอนได้มีโอกาสบวชเรียน เมื่อเดือนพฤษภาคมปีที่ผ่านมา แรก ๆ ตอนบวชใหม่มัวแต่ไปจำวัดที่ป่าช้าหัวหนอง ไปอยู่ตามถ้ำ ที่ถ้ำน้ำทิพย์ จังหวัดกาฬสินธุ์ ทำให้แทบจะไม่ได้พบหน้า จวบจนก่อนลาสิกขาได้กลับมาอยู่วัดป่าหนองแซง จึงมีโอกาสสนทนาธรรม มีโอกาสนั่งปฏิบัติร่วมกัน จึงรู้ความจริงว่า ท่านกับผู้เขียนเคยมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกันมาตั้งแต่อดีตชาติ

          จำนวนศิษย์ของหลวงปู่เสนที่มีความผูกพันกับผู้เขียนอย่างยิ่ง มีอยู่สองรูป คือ ครูบาเหว่ กับหลวงตาประดิษฐ์ โชติโก ปัจจุบันหลวงตาประดิษฐ์จำวัดอยู่ที่ วัดป่าประสบปรียาราม บ้านอวยศรี อำเภอโพธิ์ชัย จังหวัดร้อยเอ็ด

          พระลูกศิษย์ทั้งสองของหลวงปู่เสน และอีกหนึ่งซึ่งเป็นฆราวาสอย่างผู้เขียน ต่างรู้กันลึก ๆ อยู่ในจิตของตนว่า...

          ... ‘เราทั้งสามเคยเป็นพี่เป็นน้องกันมาตั้งแต่อดีตชาติ’

          หลวงตาดิษฐ์ ปัจจุบันเป็นรองเจ้าอาวาสที่วัดป่าประสบปรียาราม ครองเพศสมณะมาเป็นพรรษาที่ 10 ส่วนครูบาเหว่พรรษาที่ 4

          “แม้วเป็นพี่คนโต หลวงตาเป็นคนรอง ท่านเหว่เป็นคนที่สาม”

          หลวงตาประดิษฐ์เป็นผู้บอกกล่าวด้วยตัวเอง ซึ่งก็ตรงกับจิตของผู้เขียนที่ปรากฏสัญญาขึ้นบ่อยครั้ง

          เราทั้งพระทั้งโยม สามชีวิตจึงมีความผูกพันกันอย่างแน่นแฟ้น และได้ให้คำมั่นสัญญากันเมื่อครั้งผู้เขียนยังครองผ้าเหลืองอยู่ว่า... ‘วันหนึ่งเราจะขอเดินธุดงค์ร่วมกัน’

          เช้าวันที่ผู้เขียนลาสิกขาบท หลวงตาดิษฐ์หนีกลับวัดตอนกลางคืน ปล่อยให้ครูบาเหว่นั่งน้ำตาตก ขณะนั่งเป็นพยานสงฆ์ในพิธี ตอนหลังหลวงตาดิษฐ์ถูกต่อว่า ซึ่งท่านก็กล่าวด้วยอาการหัวเราะหึ ๆ...

          “ใครจะไปอยู่... อยู่ก็ต้องร้องไห้ เป็นพระร้องไห้ได้รึ ?”

          จริงของหลวงตา เพราะวันนั้นผู้เขียนกล่าวคำลาสิกขาบทด้วยน้ำตา เหมือน ๆ ครูบาเหว่ที่นั่งมองด้วยอาการน้ำตาซึมเช่นกัน

          ส่วนท่านประดิษฐ์ โชติโก ฉลาดกว่า หลบหน้าหายจ้อย!

          ด้วยเหตุผลที่กล่าวมาข้างต้นนี่แหละครับ ทำให้ผู้เขียนนิมนต์ครูบาเหว่มาดูแลวัดเขาน้อย และต้นปีหน้า ได้ขออนุญาตหลวงปู่เสนให้ส่งหลวงตาประดิษฐ์ขึ้นไปที่นั่น...

          เป็นข้อเสนอของผู้เขียนต่อหลวงปู่...

          “ถ้าต้องการให้ภูเตศวรสร้างวัดเขาน้อย ต้องขอตัวหลวงตาดิษฐ์ขึ้นควบคุม”

          ซึ่งหลวงปู่ก็ไม่ขัด!

          เพราะวัดป่าประสบปรียารามกับโรงเรียนปัญญาประชาสรรค์ที่ร้อยเอ็ด สำเร็จเสร็จสิ้นลงได้ อย่างน้อยก็ฝีมือของหลวงตาช่วยอยู่กว่าครึ่ง...

          เหตุผลที่ให้กับหลวงปู่ด้วยปากของผู้เขียนแสนสั้น...

          ‘ทำงานใหญ่ ต้องทำกับผู้รู้ใจ…’

          เป็นอันว่า สามศรีพี่น้อง หนึ่งโยมสองพระ จะไปร่วมแรงร่วมใจสร้างวัดให้เป็นวัด พัฒนาวัดร้างให้เป็นวัดป่าสายพระกรรมฐานที่เขาน้อยในปี ’42 อย่างแน่นอน

          ครับ เท้าความกันมาเนิ่นนาน มาเข้าเรื่องวัดเขาน้อยกันต่อ ผู้เขียนกลับไปที่กุฏิหลังน้อยพร้อมกับเจ้าเอก หลังจากการสิ้นสุดในการสนทนาธรรมกับชาวบ้าน

          “ผมจะนั่งสมาธิจนสว่าง”

          นายเฉลียวหรือเจ้าเอกบอกกับผู้เขียน ขณะที่ผู้เขียนนึกขึ้นในใจ.... “กลัวผีนะสิท่า”

          แม้จะรู้สึกขันเจ้าเอกมันแต่ก็นิ่งเสีย จะเพราะอะไรก็ช่างเถิด ขอเพียงมนุษย์ได้มีโอกาสนั่งลง และกำหนดจิตสู่ความสงบ ย่อมเป็นสิ่งที่ควรอนุโมทนาทั้งสิ้น

          ครูบาเหว่มาสมทบอีกไม่กี่นาทีต่อมา ท่านกับผู้เขียนนั่งสมาธิกันในกุฏิ เจ้าเอกเดินจงกรมอยู่ข้างนอก ซึ่งมันมาสารภาพทีหลังว่า ‘เพราะไม่ต้องการให้ใคร ๆ ดูถูก ว่าขี้กลัว’ นั่งสมาธิอยู่ได้ชั่วขณะ ก็รู้สึกว่าเอกได้มานั่งสมาธิอยู่ข้าง ๆ แต่ก็มิได้ใส่ใจอะไร

          กลางคืนช่วงดึกที่เขาน้อยยุงชุมมาก ความสงสารทำให้ผู้เขียนยอมถอยสมาธิ ไล่เจ้าเอกไปนั่งในกลดตรงชานกุฏิด้วยถือคติ...

          ‘ยุงอย่างไรก็ร้ายกว่าผี’

          เจ้าเอกจึงจำใจย้ายก้นไปสถิตอยู่ในกลดจนรุ่งเช้า

          ไล่เจ้าเอกไปอยู่ในกลดสำเร็จ ผู้เขียนจึงเอามุ้งมาพันตัวกันยุง ก่อนอธิษฐานจิตแผ่กุศลแก่สรรพสัตว์และดวงวิญญาณทั้งหลายอีกครั้ง จึงกำหนดสมาธิหยั่งลงสู่ความสงบ...

          นานพอสมควรกับการเคล้าคลึงอยู่กับอาการ ‘วิตก วิจารณ์’ การคิดการอ่านในใจ หากท้ายสุดจิตก็หยั่งเข้าถึงความสงบ...เย็น อย่างที่เคยเป็น ในความเย็น ความสงบ พลันบังเกิด ‘ตัวรู้’ ขึ้น...

          เสียงโห่ร้องดังแว่วมา เป็นการโห่ร้องของการต่อสู้...ทุ่งเสลี่ยมกลายเป็นสนามรบ มีศพเกลื่อนกลาด

          จิตบัดดลนั้นรู้ชัดขึ้นมา... ‘เจ้าเอก’ ซึ่งปัจจุบันนี้ยังอยู่ในกลดข้างนอก แต่อดีตของมันชัดแจ้งขึ้นมา...

          มันเป็นทหารคนหนึ่งที่ทอดกายเป็นศพอยู่ ณ ที่สมรภูมิแห่งที่สี่เหลี่ยม หรือทุ่ง เสลี่ยมในปัจจุบัน!

          จิตถอนออกมาเมื่อฟ้าสาง หากผู้เขียนยังคงนั่งพิจารณานึกถึงคำพูดของหลวงปู่...

          “เขาน้อยเมื่อก่อนมีถ้ำ แต่ตอนนี้ปิดแล้ว มันปิดเอง ข้างในมีสมบัติฝัง เป็นสมบัติที่แม้วกับโยมวิมลเอามาฝังไว้ในอดีตชาติ”

          ในความคิดมีความสลดสังเวชท้นหัวใจ ตัวรู้ขานรับขึ้นทันควัน...

          “เรากับคุณนายอี๊ดเวียนเกิด เวียนตาย กระดูกทับถมอยู่ตรงนี้มาจนนับไม่ถ้วน”

          วินาทีนั้นจึงประจักษ์แจ้งแก่ใจ

          ทำไมหลวงปู่จึงให้เราสร้างวัดที่นี่!

          ตอนที่ผ่านมาผู้เขียนได้เล่าถึงการที่ตนเองขึ้นไปตั้งจิตอธิษฐานตามคำสั่งของหลวงปู่เสน ปัญญาธโร ที่วัดเขาน้อย

          และด้วยเป็นผู้ที่ต้องการรู้เห็นความจริงจึงอธิษฐานขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์แสดงปาฏิหาริย์ให้ประจักษ์...

          จนกระทั่งบังเกิดลมพายุโหมกระหน่ำรุนแรง

          เพราะความเกรงว่า หากฝนเทเม็ดลงมา ถนนลูกรังเต็มไปด้วยหลุมบ่อ จะทำให้คณะของเราอาจติดแหง็กอยู่ตรงนั้น ผู้เขียนจึงเร่งรัดผู้ร่วมทางขึ้นรถเดินทางกลับ...ซึ่งก็น่าแปลกครับตลอดทางประมาณ 9 กิโลเมตร จากวัดเขาน้อยจนถึงอำเภอทุ่งเสลี่ยมนั้น พายุยังพัดแรงจนต้นไม้เอนลู่ ทว่าไม่มีหยาดฝนโปรยลงมาแม้แต่เม็ดเดียว

          หากเมื่อพ้นจากทางลูกรังเข้าสู่ถนนลาดยาง เราทั้งหมดบนรถต่างแลเห็นร่องรอยของพายุฝนชัดเจน บนถนนหลวงเปียกชื้น มีใบไม้ กิ่งไม้ที่หัก หล่นเกลื่อนกลาดระรายไปทั่วท้องถนนเป็นระยะทางหลายสิบกิโลเมตร...และจวบจนพ้นอำเภอทุ่งเสลี่ยม จึงหมดร่องรอยของพายุฝน

          ขอบฟ้าสะท้อนแสงตะวันแตะแต้มทิวเมฆเป็นสีทองสวยงาม...สวยจนแม้แต่อาจารย์สาครกับชาวคณะต่างกล่าวขึ้นพร้อม ๆ กัน...

          ‘...ฟ้าสวยจริง ๆ วันนี้’

          และอาจารย์สาครก็ถือโอกาสถ่ายรูปท้องฟ้านั่นเอาไว้หลาย ๆ รูป แต่ผู้เขียนไม่ได้ขอมาลงตีพิมพ์ เพราะตีพิมพ์ในหน้าขาวดำก็ไม่เห็นสีสันสวยงามอย่างที่เป็น

          วันที่ 12 สิงหาคมที่ผ่านมา เป็น ‘วันแม่แห่งชาติ’ ภูเตศวรได้มีโอกาสกราบนมัสการหลวงปู่เสนอีกครั้ง เพราะนิตยสารโลกทิพย์นิมนต์ท่านมาในงานทำบุญเลี้ยงพระที่สำนักงานเขตดินแดง หลังพิธีเสร็จจึงได้สนทนากันในเรื่องนี้...

          “เป็นไงบ้าง วัดที่ทุ่งเสลี่ยม?” หลวงปู่ถามยิ้ม ๆ เหมือนจะรู้เหตุการณ์ทั้งปวงล่วงหน้า ซึ่งผู้เขียนได้เล่ารายละเอียดให้ฟังจนจบสิ้น

          “ก็หลวงปู่บอกแล้วแม้วไม่เชื่อ...” ท่านหัวเราะขันความดื้อรั้นของลูกศิษย์อย่างผู้เขียน

          “ไม่ใช่ไม่เชื่อครับ” ลูกศิษย์อุบอิบ... “แต่เพื่อความมั่นใจมากกว่า”

          การพบหลวงปู่เสน ปัญญาธโร ในครั้งนี้ทำให้ได้ยินได้ฟังอะไรต่อมิอะไรจากปากท่านอีกมากมาย ท่านย้ำอีกครั้งกับบุพชาติของผู้เขียนกับทมยันตี

          “...แม้วกับโยมวิมลเคยเป็นคนสุโขทัย ที่เขาน้อยตรงนั้นมีสมบัติฝังไว้ เป็นสมบัติเก่าที่แม้วกับวิมลนั่นแหละเป็นคนเอามาฝังเอง...”

          ผู้เขียนได้แต่ฟัง...ซึ่งหลวงปู่ท่านก็เหมือนรู้ ลูกศิษย์คนนี้ของท่านเป็นคนดื้อด้าน ยากจะเชื่ออะไรโดยง่าย ท่านจึงกล่าวเรียบ ๆ

          “...วันหนึ่งแม้วก็จะรู้เองแหละ รู้ด้วยตัวเอง เห็นด้วยตัวเองมันถึงจะสิ้นสงสัย”

          ก่อนกราบลาหลวงปู่ ผู้เขียนได้บอกท่านว่า ช่วงต้นเดือนกันยายนคณะของเราจะขึ้นไปกวนข้าวทิพย์ที่สุโขทัย พร้อมกับทำพิธีบวงสรวงพ่อขุนรามคำแหงมหาราช ในฐานะที่พระองค์ทรงได้รับการสถาปนาเป็น ‘บิดาแห่งวัฒนธรรมไทย’ เมื่อช่วงต้นปี พร้อมกับบอกกล่าวอุปสรรคทั้งปวงให้ทราบ

          “ทุกอย่างจะเรียบร้อย” หลวงปู่พูดยิ้ม ๆ ... “บอกแล้วไงแม้วกับวิมลเป็นคนสุโขทัย และคนสุโขทัยกลับไปทำเรื่องสำคัญที่สุโขทัยมีหรือไม่สำเร็จ”

          ซึ่งก็จริงอย่างที่หลวงปู่ยืนยัน...วันบวงสรวงบูรพกษัตราธิราชและกวนข้าวทิพย์ถวายมหาสงฆ์ 59 รูป เมื่อวันที่ 5 กันยายนที่ผ่านมาก็จบลงด้วยดี ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้ามีผู้กล่าวหาและคัดค้านเราอย่างรุนแรงตลอดมา

          ก่อนถึงวันบวงสรวงดวงพระวิญญาณบูรพกษัตราธิราช ณ ลานพ่อขุน หลายวันผู้เขียนได้เดินทางขึ้นไปสุโขทัยล่วงหน้าเพื่อเตรียมงาน พร้อม ๆ กับถือโอกาสเข้าไปถือศีลภาวนาที่วัดเขาน้อยหลาย ๆ วันเช่นกัน

          การเดินทางครั้งนี้ ได้พาเพื่อนรุ่นน้องชื่อ เฉลียว ทองรอด ซึ่งผู้เขียนเรียกชื่อเขาสั้น ๆ ว่า ‘เอก’ เจ้าเอกที่ว่านี่เป็นคนเคยบวชเรียนมาแล้ว หลังจากเดินทางผ่านชีวิตเกเรเกตุงมานานหลายปี เมื่อรู้ว่าพี่แม้วของมันจะเข้าวัดถือศีลภาวนา เจ้าเอกจึงขอติดตามไปด้วยความยินดี เพราะจะได้มีโอกาสฟื้นฟูกรรมฐานที่เรื้อมานานอีกครั้ง

          วันที่เดินทางถึงวัดเป็นเวลาสนธยากาล กว่าจะแล่นผ่านถนนอันขรุขระเข้าถึงจุดหมายปลายทางก็ล่วงไปจนถึงเกือบ 2 ทุ่ม ช่วงเวลาอย่างนั้นกับวัดป่า ซึ่งยังเป็นสำนักสงฆ์กลางป่า ห่างไกลความเจริญ ทำเอาหนุ่มเอกเสียงสั่นไปเหมือนกัน...

          “น่ากลัวเหมือนกันนะพี่...”

          “ก็ดีกว่าป่าช้าหน่อยล่ะ...” ผู้เขียนพูดปนหัวเราะ ขณะที่หวนนึกถึง ป่าช้าหัวหนองที่เคยพำนักช่วงบวชเรียนหนที่ผ่านมา ป่าช้าที่ฝังเฉพาะผีตายโหงในดงทึบหลายพันไร่ และเคยสร้างความหวาดหวั่นในจิตใจอย่างรุนแรงมาแล้ว ทำให้เข้าใจความรู้สึกของคนที่ไม่เคยมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้เหมือนหนุ่มเอกได้ดี...

          ว่า โรคปอด (ลอย) กำลังออกอาการกำเริบ !

          วัดเขาน้อยวันนั้นมีพระภิกษุจำพรรษาอยู่ 2 รูป คือครูบาเหว่ กับครูบาเตี้ย ซึ่งพระทั้งสองรูปนี้ผู้เขียนเป็นคนนิมนต์ขอจากหลวงปู่เสนให้ขึ้นไปจำพรรษาแทนหลวงปู่บัวลีที่กลับคืนไปวัดป่าหนองแซง ปล่อยให้วัดเขาน้อยร้างพระอยู่เกือบสองเดือน

          เหตุที่ผู้เขียนขอครูบาเหว่ขึ้นไปก็เพราะรู้จักและสนิทสนมกัน อีกทั้งยังมีญาติโยมแถบนั้นรักใคร่ท่านมากกว่ารูปอื่น

          เพราะความฉุกละหุกกับการเดินทางมาโดยไม่บอกล่วงหน้า ครูบาเหว่จึงพาเราไปพำนักที่กุฏิของท่าน ซึ่งเป็นกุฏิมุงสังกะสี ผนังเป็นไม้ไผ่ขัดแตะซอมซ่อเหลือเกิน เห็นแล้วก็นึกเวทนาท่านไม่น้อย

          กุฏิของพระกรรมฐานไม่มีมุ้งลวด แถมยังโหว่เป็นรูทั่วไปหมด แต่ท่านก็ไม่ปรารมภ์เพราะท่านใช้กลดเป็นเครื่องกั้นกางป้องกันริ้น...ยุง เพราะประการนี้ เวลาผู้เขียนเดินทางขึ้นไปจึงต้องติดกลดไปด้วยทุกครั้ง หากหนุ่มเอกของเราไม่มีกลด ผู้เขียนจึงสละของตัวเองให้เจ้าเอกกางกลดนอนอยู่ข้างนอก ส่วนผู้เขียนกับครูบานั่งสนทนากันอยู่ข้างใน ตกลงกันว่าคืนนี้จะไม่นอน จะนั่งภาวนาและสนทนาธรรมกัน หลังจากที่ผู้เขียนลาสิกขาบทและไม่ได้พบเจอกันมานาน คืนนั้นผู้เขียนมิได้พบปะเหตุการณ์ใด ๆ

          แต่สำหรับหนุ่มเอกของเรากลับเจอดีเข้าเต็มเปา...

          เพราะความแปลกที่ กับความวังเวงของสถานที่ ทำให้นายเฉลียวหรือเจ้าเอกของผู้เขียนมิอาจข่มตาหลับ ช่วงเวลาประมาณตีสามมีสุนัขหอนโหยหวนขึ้น (ตรงนี้ตรงกับที่ผู้เขียนเองก็ได้ยิน เพราะยังไม่ได้นอนเหมือนกัน) ขณะที่เจ้าเอกนอนกระสับกระส่ายอยู่ในกลด ตาเจ้ากรรมมองออกไปเบื้องนอกเห็นเงาตะคุ่มของผู้ชายยืนจ้องมองอยู่เงียบ ๆ

          เจ้าเอกบอกเราว่า ตอนนั้นนึกถึงพี่และพยายามตะโกนเรียก แต่มันร้องไม่ออก รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างสะกดไว้

          “ผมสาบานได้ครับว่าไม่ได้หลับแน่ ๆ แต่ทำไมมันถึงขยับเขยื้อนตัวไม่ได้” คนเล่าแสดงอาการขนลุกพองขนพอง “ทั้ง ๆ ที่มันมืด แต่ก็แปลกทำไมผมจึงเห็นเขาชัดได้”

          “เขาบอกอะไรหรือเปล่า?”

          เราถามเมื่อตอนรุ่งเช้า

          “เปล่าครับ...เขายืนมองนิ่ง ๆ มองอยู่ประมาณสิบกว่านาทีก็หายไป พอหายไปผมก็รู้สึกขยับแขนขาได้ ผมยังดึงผ้าห่มมาคลุมโปงเลย”

          เราคุยกันเงียบ ๆ โดยไม่บอกใคร หลังจากพระออกบิณฑบาตกลับและฉันภัตตาหารเสร็จ ผู้ใหญ่เปลี่ยน ซึ่งเป็นฆราวาสสูงอายุที่ปวารณาตัวอยู่ปรนนิบัติพระในวัดก็เข้ามาบอกกับผู้เขียนว่า...

          “เมื่อคืนเห็นอะไรหรือเปล่า?”

          “เปล่า” เราส่ายหน้าก่อนย้อนถาม “ทำไมหรือ?”

          ผู้ใหญ่เปลี่ยนวัยเจ็ดสิบบอกกับผู้เขียนเบา ๆ ...

          “เมื่อคืนผมนั่งภาวนาจนถึงตีสาม...ได้ยินเสียงคนเดินลงจากเขา...มาวนเวียนอยู่หลายรอบ”

          “เอาละซิ!” เราครางในอก...เพราะถ้าจริงอย่างที่ว่า เจ้าเอกเราก็ไม่ได้ตาฝาดเสียแล้ว

          แต่เฮ้อ...ไปว่ากันต่อฉบับหน้าดีกว่า!

          ก่อนเข้าเรื่องที่จั่วหัวเอาไว้ ผู้เขียนขออนุญาตตอบคำถามของท่านผู้อ่านที่ชื่อว่า...คุณไชยรัตน์ อุทุมสงค์

          ความจริงการถามไถ่ของท่านผู้อ่านยังมีมาถึงภูเตศวรอยู่เสมอ มีทั้งให้ตอบส่วนตัวและตอบลงคอลัมน์ หากผู้เขียนจะพิจารณาถึงประโยชน์ของข้อสงสัยนั้น ถ้ามีประโยชน์ต่อส่วนรวมก็จะหยิบมาตอบลงในขวัญเรือน แต่ถ้าเป็นเรื่องไม่น่าสนใจ หรือเป็นเรื่องที่เคยกล่าวถึงมาแล้ว ต้องขออนุญาตงดตอบ

          เรื่องที่คุณไชยรัตน์ถามมักเป็นปัญหาที่นักปฏิบัติส่วนใหญ่ประสบพบพานกันอยู่เสมอ...ปัญหานั้นคือ เรื่องของการเกิดปีติขึ้นขณะเจริญสมาธิ

          ขออนุญาตไม่ลงจดหมายทั้งหมด แต่ขอยกเอาประเด็นสำคัญ ๆ ที่เป็นคำถามโดยตรงเพื่อไม่เสียเนื้อที่และเวลา...

          ทำสมาธิทีไรจะเกิดอาการขนลุก ตัวสั่น น้ำตาไหล เพราะอะไร?

          บางครั้งจิตทำท่าจะสงบ

          พอเกิดอาการอย่างนี้ขึ้นก็เลยสะดุด มีวิธีแก้หรือไม่?

          ผู้เขียนเข้าใจว่าอาการที่คุณไชยรัตน์เป็นนั้น คืออาการ ‘ปีติ’ ซึ่งเป็นองค์ประกอบหนึ่งในองค์ฌาน 5 ประการ คือ วิตก วิจาร ปีติ สุข เอกัคตา ถ้าจำไม่ผิดเชื่อว่าเคยเขียนถึงมาแล้ว จึงไม่ขออรรถาธิบายองค์ประกอบแห่งฌานทั้ง 5 อีก แต่จะยกมาไขปัญหาเฉพาะ ‘ปีติ’ ตัวเดียวเท่านั้น

          ‘ปีติ’ เป็นนิมิตหรือเครื่องหมายอันหนึ่งสำหรับผู้ปฏิบัติสมาธิ เมื่อจิตก้าวผ่านความฟุ้งซ่านทางความคิด ก้าวสู่ความสงบเพียงเล็กน้อย อาการปีติมักจะเกิดขึ้น พูดตามประสาชาวบ้านก็เหมือนพบ ‘ประตู’ แห่งความสงบนั่นเอง

          ปีติ จำแนกออกตามลักษณะความอ่อน...ความรุนแรงได้ 5 ประการคือ...

          1. ขุททกาปีติ เป็นปีติเล็กน้อย มีลักษณะแช่มชื่นเหมือนฝอยน้ำกระเซ็นถูกกายฉะนั้น

          2. ขณิกาปีติ ปีติอ่อน ๆ มีลักษณะเย็นกายเย็นใจ ชื่นใจเหมือนลมอ่อน พัดมาเอื่อย ๆ ต้องกายพอเย็นสบาย

          3. ผรณาปีติ ปีติซาบซ่าน มีลักษณะชุ่มชื่น แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ทั่วทุกเส้นขน เหมือนอาบน้ำเย็น ทั่วทั้งตัวได้รับความชุ่มเย็นดีฉะนั้น

          4. โอกกนติกาปีติ ปีติซู่ซ่ามีลักษณะชื่นฉ่ำ ทำให้เกิดอาการขนลุกพองสยองเกล้า น้ำตาไหล หัวใจเต้นแรง เหมือนคนลงแช่ในน้ำเย็นนาน ๆ เกิดอาการหนาวสั่นขึ้นมาฉะนั้น

          5. อุพเพงคาปีติ ปีติตื่นเต้น มีลักษณะฟูขึ้น ทำให้จิตใจเบา กายเบา และพองโตขึ้น บางทีรู้สึกเหมือนลอยไปในอากาศได้ เหมือนคนที่ได้รับสิ่งที่น่าตื่นเต้นที่สุดในชีวิต

          เมื่อปีติมีลักษณะดังกล่าว แม้จะมีปีติเพียงเล็กน้อยก็สามารถทำให้ใจกระเพื่อมได้ เหมือนน้ำใส ๆ ที่ใส่ไว้ในภาชนะตั้งไว้ในที่ไม่มั่นคง เมื่อมีคนเดินผ่านมาย่อมทำให้ภาชนะสั่นไหว น้ำในภาชนะเกิดอาการกระเพื่อมขึ้นได้

          ‘ปีติ’ จึงเป็นอันตรายต่อ ‘อุเบกขาสุข’

          ซึ่งเป็นองค์ประกอบสำคัญของฌาน จำต้องกำจัดเสียเพราะปีติดำรงได้ด้วยอำนาจแห่งความพอใจยินดี ไม่ดำรงใจเป็นกลางไว้ หากต้องการเสวยสุขประณีตสุขุม จึงต้องวางความพอใจในปีติเสีย...

          ทำสติสัมปชัญญะ กำกับใจให้เป็นกลางยิ่งขึ้น ปีติก็จะจางไปโดยลำดับ ที่สุด ปีติก็จะหายหมดไปจากใจ คงเหลือแต่สุขสุขุมอันประณีตกระชับกับอุเบกขา จึงเรียกว่า ‘อุเบกขาสุข’

          ถึงตรงนี้คุณไชยรัตน์คงได้คำตอบแล้วนะครับ!

          คราวนี้มาถึงเรื่องที่ค้างไว้เมื่อฉบับที่แล้วโดยเล่าเรื่องประสบการณ์ทางจิตของหลวงปู่เสน ปัญญาธโร ซึ่งท่านไปพบนิมิตที่วัดเขาน้อย บ้านโชกม่วง อำเภอทุ่งเสลี่ยม จังหวัดสุโขทัย เป็นนิมิตที่ทำให้ท่านได้คำตอบว่า...

          เหตุไฉน วัดเขาน้อยจึงกลายเป็นวัดร้างพระ คือไม่มีภิกษุสงฆ์อาศัยเพื่อปฏิบัติธรรมมาโดยตลอด หรือแม้นมีมาก็อยู่ได้ไม่นานต้องทิ้งวัดไปอยู่เสมอ

          และล่าสุด หลวงปู่ให้ผู้เขียนขึ้นไปอธิษฐานบอกพญานาคด้วยตัวเอง

          ปลายเดือนพฤษภาคมที่ผ่านมา ผู้เขียนมีโอกาสขึ้นสุโขทัย ด้วยมีโครงการวาดรูปเตรียมจัดแสดงภาพที่อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย จึงถือโอกาสแวะเข้าวัดเขาน้อยตามคำสั่งของหลวงปู่

          วันที่เข้าไปมีหลานชายซึ่งเป็นลูกมือช่วยทำงานเขียนภาพ นอกจากนั้นยังมีคณะของอาจารย์สาคร สุขสัมพันธ์ อีกสามคนติดตามเข้าไปด้วย (อาจารย์สาคร สุขสัมพันธ์ เป็นครูอยู่ที่โรงเรียนอุดมดรุณี สุโขทัย) เมื่อเดินทางมาถึงทุ่งเสลี่ยม เราต้องขับรถผ่านถนนลูกรังเข้าไปอีกประมาณ 9 กิโลเมตร หนทางเป็นหลุมเป็นบ่อทุลักทุเลมาก แต่สองฟากฝั่งเป็นทุ่งนากว้าง หลังฉากเป็นทิวเขาสวยงามเหมือนภาพวาด ขณะที่ผู้เขียนเหม่อมองดูทิวทัศน์อยู่นั้น จิตก็แวบรู้บางประการขึ้นในใจ...

          ‘...ทุ่งแถวนี้เคยเป็นสนามรบ...’

          เพราะจิตแค่ ‘แวบรู้’ ไม่ปรากฏภาพจึงไม่สนใจอะไร แต่ภายหลังเมื่อพบหลวงปู่เสนอีกครั้งจึงได้คำตอบทั้งปวงจากท่าน ซึ่งคราวหน้าจะเล่าให้ฟัง

          ก่อนถึงวัดได้อธิษฐานขึ้นในใจ… ‘เรามาครั้งนี้เพราะคำสั่งของครูบาอาจารย์ แม้นทุกอย่างเป็นไปดังที่ท่านกล่าว ขอให้เกิดเหตุการณ์ปาฏิหาริย์ยืนยันด้วยเถิด...’

          วันที่เข้าไปเป็นช่วงเที่ยง ๆ แดดจ้าฟ้าใส เมื่อเป็นเช่นนั้นอากาศจึงร้อนอบอ้าวเป็นพิเศษ กอปรกับอาณาเขตนั้นเป็นแดนภูเขาจึงยิ่งร้อนระอุยิ่ง หากเมื่อก้าวลงจากรถ จู่ ๆ ฟ้าก็ครึ้มลง ด้วยมีเมฆหนาอยู่ก้อนเดียวลอยมาบังดวงตะวันไว้

          “บังเอิญ...” ผู้เขียนบอกตัวเอง และไม่เชื่อว่าเป็นปาฏิหาริย์ใด ๆ บังเกิด

          วัดเขาน้อยในวันนั้นมีหลวงตาบัวลี ซึ่งเป็นพระที่หลวงปู่เสนส่งมาดูแลพำนักอยู่เพียงรูปเดียว หลังจากกราบนมัสการท่านเสร็จแล้วจึงเดินสำรวจบริเวณวัดคนเดียวเงียบ ๆ

          ทุกอย่างเหมาะสม เพราะมีบริเวณกว้าง

          มีเขาลูกเล็กที่เรียกว่า ‘เขาน้อย’ เป็นชัยภูมิที่เหมาะกับการนั่งภาวนา เสียอยู่อย่างเดียวคือ...ต้นไม้น้อยเกินไป ไม่สมกับคำว่า... วัดป่า’ แต่ประการนี้แก้ไขได้ด้วยการ ‘ปลูกป่า’ เพิ่มในภายหลังได้

          ผู้เขียนใช้เวลาสำรวจเพียงเล็กน้อยก็กลับมาที่ศาลาหลังใหญ่ เป็นศาลาที่ก่อสร้างค้างคาไว้ มีเพียงพื้นเทปูนหยาบ ๆ กับหลังคากระเบื้องกันฝนเท่านั้น ทว่าในศาลามีพระพุทธรูปเป็นประธานองค์ใหญ่หนึ่งองค์กับองค์ย่อม ๆ อีกสององค์ ผู้เขียนตัดสินใจสวดมนต์และอุทิศส่วนกุศลให้กับสรรพวิญญาณที่ยังสิงสถิตอยู่ ณ ที่แห่งนั้น

          ท้ายที่สุดคือการนั่งขัดสมาธิลงตรงหน้าพระประธานกำหนดจิตสู่องค์ภาวนาพุทโธ...ตามที่ครูบาอาจารย์ท่านอบรมมา...

          นานเกือบชั่วโมงที่มีแต่ความเงียบสงบ...สว่าง...หากปราศจาก ‘นิมิต’ ใด ๆ จึงกำหนดถอนสมาธิ เพราะไม่ต้องการให้คณะของอาจารย์สาคร รอนานเกินไป...

          “ไม่มีอะไรเลย...”

          ผู้เขียนรำพึงกับตัวเองและรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เพราะก่อนหน้าได้อธิษฐานไว้...

          “แม้นจริงอย่างหลวงปู่ยืนยัน ก็ขอให้ได้รู้เห็นหรือเกิดเหตุการณ์บอกกล่าวด้วย”

          ทว่า...ไม่มีนิมิตหมายใด ๆ ปรากฏ!

          ผู้เขียนกราบพระเสร็จ ขณะลุกขึ้น หมายจะบอกคณะที่ติดตามมาด้วยให้เตรียมเดินทางกลับสุโขทัย หากทันทีที่ลุกขึ้นยืน จู่ ๆ ท้องฟ้า พลันมืดครึ้ม ลงอย่างรวดเร็ว ลมที่พักโบกโชยชายเป็นปกติกลับกรรโชกแรงขึ้นไปเป็นลำดับ...

          “พายุมา...”

          จำได้ว่าตัวเองอุทานด้วยความประหลาดใจ...ขณะที่ผงคลีปลิวว่อน...ถ้วยโถโอชาม บาตรของหลวงตาบัวลีถึงกับปลิวคว้างหล่นลงจากที่เก็บ...จิตผู้เขียนบอกกับตนชัดเจน...

          ‘...พญานาค...สำแดงเดชให้เห็นแล้ว!’

          พายุโหมกระหน่ำ...หากไม่มีแม้เม็ดฝน ขณะที่ทั้งสี่ทิศมืดครึ้มเหมือนใกล้สนธยากาล ลมแรงจนแทบทรงตัวไม่อยู่...ต้นไม้ยอดหญ้าลู่เอนไปตามแรงลมอย่างน่าเสียวไส้...นึกถึงเส้นทางที่เข้ามาเป็นลูกรัง มีหลุมบ่อคล้ายโลกพระจันทร์ก็นึกหวั่น ถ้าฝนตกหนักจะออกลำบาก จึงตะโกนบอกอาจารย์สาคร...

          “กลับเถอะพี่สาคร!”

          ...ว้า...เนื้อที่หมดอีกแล้ว ต้องขอยกยอดไปฉบับหน้าอีกแล้วครับท่าน

          ต้นฉบับชิ้นนี้ ต้องระเห็จมานั่งเขียนที่สุโขทัยด้วย เพราะต้องมาดำเนินงานด้านสถานที่เกี่ยวกับพิธีบวงสรวงบูรพกษัตราธิราช

          และกวนข้าวทิพย์ถวายปวงพระสงฆ์จำนวน 59 รูป ณ บริเวณลานพระบรมราชานุสาวรีย์ พ่อขุนรามคำแหงมหาราช

          เพราะโอกาสนี้ที่ได้มาสุโขทัยแต่เนิ่น ๆ จึงทำให้ภูเตศวรได้เข้าไปปฏิบัติธรรม ณ สำนักสงฆ์เขาน้อย บ้านโชกม่วง อำเภอทุ่งเสลี่ยม จังหวัดสุโขทัย อยู่สองสามวัน ระยะเวลาสั้น ๆ นั้น กลับทำให้ภูเตศวรได้ความรู้ที่ทรงค่าแก่ตัวเองอย่างมากมาย

          สำนักสงฆ์เขาน้อย เป็นสำนักสงฆ์ที่อยู่ห่างจากอำเภอทุ่งเสลี่ยมไปอีก 9 กิโลเมตร ต้องเดินทางไปบนถนนลูกรังที่แสนทุรกันดาร ทั้ง ๆ ที่หมู่บ้านโชกม่วงเป็นหมู่บ้านใหญ่กว่า 4-5 ร้อยหลังคาเรือน หากแต่ส่วนมากเป็นคนที่ย้ายถิ่นฐานมาจากแดนอีสานทั้งนั้น

          ภูเตศวรรู้จักที่นี่ก็เพราะท่านพระอาจารย์เสน ปัญญาธโร ซึ่งผู้เขียนมีความใกล้ชิดกับท่านพอสมควร รู้เพราะท่านมาบอกกับผู้เขียนเมื่อช่วงต้นปี...

          “อยากให้แม้วขึ้นไปช่วยดูวัดที่ทุ่งเสลี่ยมหน่อย” ท่านกล่าวสั้น ๆ หากผู้เขียนสงสัย...

          “มีอะไรหรือครับ...วัดของใคร?”

          ที่ถามเพราะแปลกใจ โดยปกติไม่เคยเห็นท่านกล่าวถึงสุโขทัยมาก่อน และท่านอยู่ที่อุดรธานีซึ่งเป็นแดนของพระสงฆ์สายพระกรรมฐานมาโดยตลอด

          ด้วยเหตุนี้ท่านจึงเล่าความเป็นมาให้ภูเตศวรฟัง...ท่านเล่าว่าเดิมทีเป็นที่รกร้าง พวกชาวบ้านถิ่นอีสานที่มาครอบครองเมื่อหลายสิบปีก่อนร่วมมือกันสร้างขึ้นเป็นที่พักสงฆ์ แต่ปรากฏว่าพระที่นิมนต์มาอยู่ที่นั่นไม่เคยมีรูปไหนอยู่ได้นานก็ต้องระเห็จออกไป บางรายอยู่ก็ล้มป่วย รายสุดท้ายซึ่งเป็นพระมหานิกายถึงกับวิกลจริตจนต้องนำตัวไปรักษาตัวที่พิษณุโลก

          คงเพราะเหตุการณ์เยี่ยงนั้น จึงทำให้วัดร้างพระสงฆ์เป็นประจำตลอดมา ท้ายสุดชาวบ้านจึงมากราบหลวงปู่เสน ขอให้ส่งพระภิกษุไปจำพรรษาที่นั่น ซึ่งท่านก็ไม่ขัดข้อง แต่ปรากฏว่าพระที่ท่านส่งไปก็อยู่ไม่ได้ เป็นอยู่อย่างนั้นสองสามหน หลวงปู่เสนจึงตัดสินใจขึ้นมาดูด้วยตาของท่านเอง

          หลวงปูท่านเล่าว่า วันแรกที่ท่านไปถึงท่านนั่งสมาธิเพื่อตรวจสอบสาเหตุ พอจิตท่านดิ่งเข้าสู่สมาธิ สิ่งแรกที่เห็นคือ...พญานาคตัวใหญ่โผล่ขึ้นมาจากพื้นดิน บริเวณภูเขาน้อย (ในบริเวณวัด มีภูเขาเล็กตั้งอยู่ด้านหลังสุด) โผล่ขึ้นมาตวาดไล่ท่านให้ออกไปจากบริเวณนั้น พร้อมทั้งพ่นพิษใส่จนท่านแสบร้อนไปทั้งตัว

          “คืนนั้นหลวงปู่ถึงกับตัวร้อนเป็นไข้ไปเลย...” ท่านเล่าให้ฟังด้วยรอยยิ้ม...”นาคตัวนี้มันดุร้ายมาก...พระสงฆ์องค์เจ้า มันยังไม่เว้นเลย”

          วันแรกที่มาถึงคืนนั้นท่านก็รู้สาเหตุว่าเหตุใดเหล่าภิกษุที่มาอาศัยสถานที่นั้นบำเพ็ญธรรมจึงต่างต้องระเห็จออกมาจนหมด ท่านรู้ว่าอาการป่วยไข้การอาพาธของพระเหล่านั้นเกิดจากการขับไล่ด้วยพิษพญานาคดังที่ปรากฏในนิมิตนั่นเอง

          คืนต่อมา หลวงปู่เสนยังไม่ลดละความตั้งใจ ท่านขึ้นไปบนยอดเขาในยามราตรีเพื่อเข้าสมาธิอีกครั้ง และครั้งนี้ พญานาคตนนั้นก็ยังโผล่ขึ้นมาขับไล่ท่านดังเคย หากท่านพยายามเจรจากับพญานาคว่า ท่านเป็นพระสงฆ์ มาเพียงต้องการทะนุบำรุงสถานที่นี้ให้เป็นวัดวาอารามโดยสมบูรณ์ มิได้มาเพราะต้องการเสาะแสวงหาสิ่งใด นอกจากธรรมะของพระพุทธเจ้าเท่านั้น

          พญานาคตนนั้นบอกหลวงปู่ว่า... “ท่านไม่ใช่คนที่เป็นเจ้าของสถานที่แห่งนี้...และที่แห่งนี้มีเจ้าของแล้ว...ต้องรอเจ้าของที่แท้จริงมาทำเท่านั้น...”

          หลวงปู่เสนจึงถาม...

          “แล้วใครล่ะที่เป็นเจ้าของ?”

          ถึงตรงนี้หลวงปู่หัวเราะกล่าวกับผู้เขียนด้วยความรู้สึกขัน...

          “พอกำหนดจิตถามก็เห็นแม้วเดินเข้ามา...พญานาคนั่นก็พูดขึ้นว่า...คนนี้แหละเป็นเจ้าของ!”

          หลวงปู่เสนยังพูดให้ฟังอีกว่า...ท่านยังกล่าวกับพญานาคนั้นว่า...

          “แม้วนี่น่ะรึ โธ่เอ๊ย นี่มันลูกศิษย์ของอาตมา นึกว่าเป็นใครที่ไหน”

          “เราไม่รู้...” พญานาคส่ายเศียร... “ จะเป็นศิษย์หรือไม่เป็นไม่รู้ มีแต่คนที่เป็นเจ้าของเท่านั้นที่จะมาทำอะไรที่นี่ได้...”

          เพราะเหตุนี้ท่านอาจารย์เสน หรือหลวงปู่ของผู้เขียนจึงต้องการให้ภูเตศวรขึ้นไปที่นั่นสักครั้ง...

          ไปเพื่อบอกพญานาคและเทวดาที่รักษาสถานที่ ไปเพื่อตั้งสัจจาธิษฐาน...อนุญาต และเป็นเจ้าภาพในการสร้าง ในการบูรณะวัดเขาน้อยด้วยตัวเอง...

          วันนั้นผู้เขียนขอเวลาท่านพระอาจารย์สักระยะสำหรับการขึ้นไปที่นั่น เพราะยังสะสางงานไม่เสร็จ หากก็ถวายปัจจัยให้ท่านสามหมื่นบาท...

          สามหมื่นบาทสำหรับซื้อที่ขยายออกไปอีก เพื่อให้วัดมีบริเวณกว้างขึ้น และเพื่อให้เนื้อที่วัดขยายไปติดถนนด้านหน้า...

          การทำอย่างนี้...เท่ากับคำตอบสำหรับพญานาคตนนั้น ถ้าภูเตศวรมีวาสนาจริงอย่างหลวงปู่กล่าว ‘เงิน’ จำนวนสามหมื่นของตัวเองที่บริจาคซื้อที่ดินก็เป็นคำตอบที่แน่ชัด ‘วัดเขาน้อย’ กำลังถูกสร้าง ถูกบูรณะโดยเจ้าของที่แท้จริง ดังนิมิตของหลวงปู่แล้วทุกประการ

          ถึงวันนี้ที่วัดเขาน้อยหรือสำนักสงฆ์เขาน้อย มีพระสงฆ์จำพรรษาอยู่สองรูป ซึ่งเป็นพระที่หลวงปู่เสนท่านส่งมาตามคำขอของผู้เขียน นับจากนี้วัดแห่งนี้จะไม่ร้างพระอีกตลอดกาล

          ก็คงเป็นเรื่องแปลกอีกแหละครับ การส่งพระขึ้นที่นี่หลวงปู่ท่านก็ให้ผู้เขียนเป็นผู้เลือก เป็นผู้อธิษฐานเองทั้งหมดด้วยประโยคของหลวงปู่ที่แสนสั้นแต่หนักแน่นยิ่ง...

          “วัดของแม้ว...แม้วต้องจัดการเอง...”

          และเพราะคำพูดประโยคนั้นของหลวงปู่ จึงทำให้ภูเตศวรถอนใจ...เราแม้นมิใช่คนฉลาดล้ำลึก หากก็รู้ว่า...

          ภาระอันหนักอึ้งได้ถูกวางลงบนบ่าของตนแล้ว!

          ครับ เรื่องนี้ยังไม่จบ คงต้องขออนุญาตท่านผู้อ่านยกยอดไปเล่าให้ฟังในคราวหน้าอีกหน่อย อาจจะดูเหมือนผิดเจตนาของคอลัมน์ของ ‘ธรรมะ 5 นาที’ ไปบ้าง หากเพราะผู้เขียนอยากให้ท่านผู้อ่านทั้งหลายได้รับรู้ถึงญาณอันวิเศษของพระสงฆ์สายพระกรรมฐานรูปหนึ่งอย่างชัดเจน

          และเป็นพยานถึงความจริงตรงนี้ร่วมกัน