ตอนที่ ๑ คณะแสวงบุญประมาณ ๒๗ ชีวิตออกเดินทางจากดอนเมือง - สู่สนามบินของศรีลังกาซึ่งมีชื่อเต็ม ๆ ว่า ‘โคลอม กตุนายกะล’ - เข้าพักที่โรงแรม ‘เรอแนสซองส์’ ซึ่งถือว่าเป็นโรงแรมชั้นหนึ่ง – ศรีลังกาเป็นประเทศที่มีลักษณะภูมิประศาสตร์เป็น ‘เกาะใหญ่’ ที่คนไทยรู้จักกันดีมาตั้งแต่โบราณทางบาลีเรียกเกาะนี้ว่า ‘ลังกาทีปะ’ ต่อมาเมื่ออังกฤษเข้าปกครอง ได้เปลี่ยนชื่อเป็น ‘ซีลอน’ (CEYLON) ซึ่งภายหลังได้อิสรภาพก็เปลี่ยนมาเป็น ‘ลังกา’

          ตอนที่ ๒ เมืองโคลอมโบ – วิหารกลางน้ำวัดคงคาราม – กราบสักการะพระพุทธรูปปูนปั้นศิลปะลังกา – ไหว้พระบรมธาตุ - ช็อปปิ้งซื้อของที่ระลึกที่ร้าน CAKMEDURA

          ตอนที่ ๓ ‘วัดกัลยาณี’ วัดที่ถือว่าใหญ่ที่สุดในลังกาเป็นวัดนิกายสยามวงศ์ - เดินทักษิณาวัตรรอบต้นศรีมหาโพธิ์ซึ่งแยกจากต้นที่เป็นกิ่งซึ่งพระนางสังฆมิตตาเถรีนำมาจากอินเดีย - เมืองแคนดี้ อดีตเมืองหลวงของศรีลังกาเพื่อไปนมัสการพระบรมธาตุเขี้ยวแก้วแห่งองค์พระบรมศาสดา - ชมเทศกาล ‘เปราเฮร่า’ ซึ่งเป็นงานเฉลิมฉลองแห่พระบรมสารีริกธาตุไปตามถนนสายต่าง ๆ โดยขบวนช้างกว่าสองร้อยเชือกซึ่งมักจะจัดในระหว่างเดือนสิงหาคมของทุกปี

          ตอนที่ ๔ ชมสุดยอดของเปราเฮร่า คือขบวนช้างเชือกสำคัญที่ใช้เป็นพาหนะนำเสด็จพระทันตธาตุแห่งสมเด็จพระบรมศาสดา-นมัสการพระบรมธาตุ ณ วัดศรีดาลดามาลิกาวะหรือเรียกสั้น ๆ ว่า ‘วัดพระธาตุเขี้ยวแก้ว’- อ่านประวัติ ‘พระเขี้ยวแก้ว’ และประวัติพระทันตธาตุ-หอมณเฑียร -ห้องเก็บคัมภีร์ทางศาสนา

          ตอนที่ ๕ กราบนมัสการท่านมหาสังฆนายกฝ่ายสยามนิกาย ที่วัดสิริมัลวัตเต - พุทธศาสนานิกายสยามวงศ์กับลังกาวงศ์ - จากแคนดี้มุ่งหน้าสู่สิกิริยา หรือสิคิริยะ ป้อมปราการลอยฟ้า - เรื่องราวของเจ้าชายกัสยปะที่ได้กลายเป็น ‘ลูกทรพี’ กระทำปิตุฆาต

          ตอนที่ ๖ สิคิริยะ หรือ สีหคิริ...หรือภูเขาสิงห์ – ภาพเขียนเฟรสโก ภาพที่เขียนไว้บนฝาผนังล้วนเป็นภาพนางอัปสรที่แต่งองค์ทรงเครื่องคล้าย ๆ นางฟ้าของไทย - กำแพงกระจกที่มีตัวอักษรจารึกไว้ในลักษณะแกะลงไปบนกำแพงเป็นภาษาอักษรคล้าย ๆ สันสกฤตโบราณ- ทะเลสาบกิริตาเล่

          ตอนที่ ๗ ‘โปโลนนรุวะ’ เมืองหลวงเก่าแก่แห่งที่ ๒ ของลังกา- ประวัติพระเจ้าปรักกมพาหุมหาราช ผู้ทรงอุปถัมภ์พุทธศาสนาด้วยการชำระสงฆ์ในศาสนาให้บริสุทธิ์รวมทั้งการสังคายนาพระธรรมวินัย คือการชำระพระไตรปิฎกพร้อมทั้งอรรถกถาให้แปลออกมาเป็นภาษามคธทั้งหมดก่อนจารึกลงในใบลานใหม่ - รูปสลักหินของพระเจ้าปรักกมพาหุมหาราช ที่ถูกสลักสร้างขึ้นจากผาหินสีขาว - โปตคัลวิหาร’ ที่เชื่อว่าเป็นหอสมุดใหญ่ที่พระเจ้าปรักกมพาหุทรงสร้างขึ้นเพื่อเก็บรักษาพระไตรปิฎกและคัมภีร์ต่าง ๆ ทางพุทธศาสนา - เยือนเขตพระราชฐานเมืองเก่า โปโลนนรุวะ

          ตอนที่ ๘ จากรูปสลักพระเจ้าปรักกมพาหุและโปตคัลวิหาร สู่เขตพระราชฐานที่พระเจ้านิสสังกมัลละ ผู้มีความปรีชาสามารถของลังกาอีกองค์หนึ่งสร้างไว้ - ชม‘ปราสาทพันห้อง’ และรูปพระจันทร์ครึ่งซีกที่เรียกว่า ‘มูนสโตน’ - มุ่งหน้าสู่กัลวิหาร (GUL VIHARA) ที่แปลตรง ๆ ว่า วิหารหิน หรือวัดหิน เดิมวัดแห่งนี้เรียกกันในหมู่ชนทั้งหลายว่า ‘อุตตราราม’ ชมพระพุทธรูปหินสลักที่มีความสวยงามยิ่ง

          ตอนที่ ๙ มุ่งหน้าเดินทางสู่อนุราชปุระ เมืองที่เป็นเมืองหลวงเก่าแก่ที่สุดของศรีลังกา - วัดมิหินตเล (MIHINTALE) หรือวัดมหินทะเล - เรื่องราวของพระมหินทเถระพระราชโอรสของพระเจ้าอโศกมหาราชแห่งอินเดียที่นำพระพุทธศาสนามาสู่ลังกา

          ตอนที่ ๑๐ เอกลักษณ์ของอนุราชปุระก็คือ เป็นเมืองที่มีทะเลสาบ มีบึงน้ำใหญ่ซึ่งพระเจ้าแผ่นดินในสมัยโบราณขุดขึ้น ชมอ่างหรือบึง หรือทะเลสาบเก็บน้ำที่มีชื่อของอนุราชปุระคือ ติสสะเวว่า กับ นูวระเวว่า คำว่า ‘เวว่า’ น่าจะมาจากคำว่า ‘วาปี’ ที่เป็นภาษาบาลีที่แปลว่าบึง - วัดพระศรีมหาโพธิ์เป็นวัดศักดิ์สิทธิ์ที่สุดในเมืองนี้ เพราะเป็นที่ประดิษฐานต้นพระศรีมหาโพธิ์ ซึ่งเป็นกิ่งแท้ ๆ จากต้นเดิมที่พระบรมศาสดาทรงใช้เป็นร่มเงาสำหรับประทับบำเพ็ญเพียร จนสามารถบรรลุพระสัมมาสัมโพธิญาณได้ – ชมโลหะปราสาท - สุวรรณมาลิกเจดีย์ซึ่งมีชื่ออีกมากมายหลายชื่อเช่น...รุวันเวลิสายเจดีย์มหาสถูปเหมปาลีรัตนมาลีเป็นต้น

          ตอนจบ ที่สุวรรณมาลิกเจดีย์ แวะนมัสการองค์พระบรมธาตุกับพระเจดีย์ - แวะชม ‘ถูปาราม’ อันถือเป็นเจดีย์เก่าแก่ที่สุดของศรีลังกาอีกแห่ง ถูปารามอยู่ห่างจากสุวรรณมาลิกเจดีย์ไปทางทิศเหนือประมาณ ๑๐ เส้น ถูปารามเป็นเจดีย์ที่สร้างขึ้นโดยพระมหินทเถระ และพระเจ้าเทวานัมปิยติสสะ เพื่อเป็นที่บรรจุพระธาตุรากขวัญ (กระดูกไหปลาร้า) แห่งองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า – โคลอมโบ – ดอนเมือง

          สุวรรณมาลิกเจดีย์...ที่เรากำลังเข้าเยี่ยมชมกันนี้เป็นมหาเจดีย์ที่ชาวลังกาภาคภูมิใจอย่างมาก ดังที่ได้กล่าวมาแล้วเมื่อคราวที่แล้วนั้น...ด้วยเหตุแห่งความยิ่งใหญ่หลายประการ หนึ่งคือเป็นเจดีย์สีขาวที่สูงตระหง่านจนกล้ากล่าวว่า...

          สูงใหญ่ที่สุดในศรีลังกาเลยทีเดียว

          สุวรรณมาลิกเจดีย์ในหน้าประวัติศาสตร์ได้บันทึกไว้ว่า...พระอินทคุตตะ ซึ่งเป็นพระอรหันต์รูปหนึ่งเป็นผู้ออกแบบ โดยได้วางศิลาฤกษ์ในวันเพ็ญเดือนแปด และมอบภาระในการก่อสร้างให้อยู่ในอำนาจสงฆ์ทั้งคณะ

          เมื่อการก่อสร้างดำเนินไปได้ระยะหนึ่ง คณะสงฆ์ได้มอบหมายให้สามเณรอรหันต์รูปหนึ่งชื่อ ‘โสณุตตระ’ ไปนำพระบรมธาตุมาจากปัญเชริกนาคพิภพ ซึ่งพระบรมธาตุองค์นี้ เดิมบรรจุไว้ที่พระเจดีย์ ณ ตำบลรามคาม ประเทศอินเดีย

          ต่อมาพระเจดีย์ถูกกระแสน้ำกัดเซาะผุพังลง ผอบบรรจุพระบรมธาตุจึงลอยไปในทะเล ‘มหากาลนาคราช’ ได้อัญเชิญไปบูชาไว้ ณ ปัญเชริกนาคพิภพ และเมื่อพระอรหันต์สามเณรโสณุตตระไปขอพระบรมธาตุจากพญานาคได้แล้วก็นำมาถวายพระเจ้าทุฏฐคามิณีอภัย...พระองค์ทรงบรรจุไว้ในมหาสถูปนี้ เมื่อวันเพ็ญกลางเดือนแปด

          จึงเป็นที่สักการะของชาวพุทธในศรีลังกากับชาวพุทธจากทุกแดนดินมาจนถึงวันนี้...

          คืนนั้นชาวคณะผู้แสวงบุญอันมีพระสงฆ์และโยม ได้เข้าพักที่โรงแรม ‘นูวาราวี’ พร้อมรับประทานอาหารค่ำที่นั่น ความจริง คุณแดงหัวหน้าทัวร์ของเราตั้งใจพาชาวเราทั้งหลายเข้านมัสการต้นพระศรีมหาโพธิ์กันในเย็นวันนั้น...แต่ได้รับการปฏิเสธจากทางวัด ด้วยระยะหลังศรีลังกาเข้มงวดกับผู้ศรัทธาจากต่างแดนอย่างพวกเรามากขึ้น...ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนก็อนุญาตมาโดยตลอด

          บางท่านอาจอยากรู้สาเหตุว่าทำไม?

          เดี๋ยวจะเล่าให้ฟังครับ...

          เช้าวันนี้ ทุกคนตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกแจ่มใสเป็นพิเศษ หลังอาหารเช้าในโรงแรมชาวคณะผู้แสวงบุญซึ่งล้วนแต่อยู่ในชุดขาว กระวีกระวาดขึ้นรถมุ่งหน้าสู่วัดพระศรีมหาโพธิ์ ซึ่งอยู่ในเมืองเก่าแก่ที่สุดซึ่งเรียกว่า ‘เมืองอนุราชปุระ’ ปัจจุบันยังมีซากปราสาทราชวัง วัดวาอาราม อ่างเก็บน้ำ เจดีย์วิหารอยู่ในเนื้อที่กว้างใหญ่

          อนุราชปุระเป็นเมืองหลวงของลังกามานาน มีกษัตริย์ปกครองมากว่าร้อยองค์ เมืองนี้มีประวัติศาสตร์ยาวนานมากว่า ๒,๔๐๐ ปีทีเดียว

          สิ่งที่เป็นเอกลักษณ์ของอนุราชปุระก็คือ เป็นเมืองที่มีทะเลสาบ มีบึงน้ำใหญ่ซึ่งพระเจ้าแผ่นดินในสมัยโบราณขุดขึ้นทั้งสิ้น ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เพราะว่าเมืองหรือนครอนุราชปุระมีภูมิประเทศตั้งอยู่บนที่ดอนไม่มีน้ำ จึงต้องขุดพื้นที่ล่มบางตอนทำเป็นทะเลสาบกักน้ำไว้ใช้ หากยังได้ประโยชน์อีกอย่างก็คือได้บรรยากาศสวยน่ามานั่งเล่นมาเที่ยวชมมาก

          อ่างหรือบึง หรือทะเลสาบเก็บน้ำที่มีชื่อของอนุราชปุระคือ ติสสะเวว่า กับ นูวระเวว่า คำว่า ‘เวว่า’ น่าจะมาจากคำว่า ‘วาปี’ ที่เป็นภาษาบาลีที่แปลว่าบึง เช่น ‘ติสสวาปี’ ก็คือบึงที่ชื่อว่า ‘ติสสะ’ นั่นเอง

          เราใช้เวลาจากโรงแรมถึงวัดพระศรีมหาโพธิ์ เพียงไม่กี่นาที และมีโอกาสเข้ากราบนมัสการท่านเจ้าอาวาสถวายผ้าป่าไปหนึ่งกอง ซึ่งท่านก็ได้มอบใบศรีมหาโพธิ์กับชาวคณะไว้บูชากันทุกคน

          ออกจากกัลป์วิหาร เราต้องรีบกลับโรงแรมเพราะมีพระเถรเจ้าที่ต้องถวายภัตตาหารเพล ก่อนเช็กเอ้าท์ห้องพักเก็บสัมภาระขึ้นรถมุ่งหน้าเดินทางสู่อนุราชปุระ เมืองที่เป็นเมืองหลวงเก่าแก่ที่สุดของศรีลังกา ซึ่งมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับอาณาจักรอ้ายลาวของไทย

          เจตนาของการเดินทางจากโปโลนนรุวะสู่อนุราชปุระวันนี้อยู่ที่วัดพระศรีมหาโพธิ์ หรือที่ชาวศรีลังกาเรียกว่า ‘ศรีมหาโพธิ์วิหาร’ เพราะคำว่า ‘วิหาร’ ในภาษาบาลีแปลว่า ‘วัด’ เช่นเชตวันวิหาร...เวฬุวันวิหาร เป็นต้น แต่การเดินทางครั้งนี้ต้องผ่านวัดสำคัญยิ่งวัดหนึ่งก็คือ...

          วัดมิหินตเล (MIHINTALE) หรือวัดมหินทะเล...

          จากรูปสลักพระเจ้าปรักกมพาหุและโปตคัลวิหาร เราขึ้นรถนั่งย้อนกลับไปอีกด้านหนึ่งของนครโปโลนนรุวะ ที่เชื่อกันว่าเป็นเขตพระราชฐานที่พระเจ้านิสสังกมัลละ ผู้มีความปรีชาสามารถของลังกาอีกองค์หนึ่งสร้างไว้

          เขตพระราชฐานดังกล่าวยังหลงเหลือสิ่งก่อสร้างโบราณอันยิ่งใหญ่ในอดีตให้เห็นอีกมากมายหลายอย่างเช่น...

          พระราชวังที่ทรงสร้างไว้ กล่าวกันว่ามีถึงพันห้อง จนเรียกขานว่า ‘ปราสาทพันห้อง’ และรูปพระจันทร์ครึ่งซีกที่เรียกว่า ‘มูนสโตน’ ให้หันส่วนโค้งออกข้างนอก ภายในยังมีรูปโค้งวงกลมลดหลั่นกันลงไปอีกสี่ชั้น...ระหว่างวงกลมต่อวงกลม แกะเป็นรูปสัตว์หลาย ๆ ชนิด...

          รุ่งเช้าผู้เขียนตื่นขึ้นมาด้วยอาการกระปลกกระเปลี้ยเพลียแรงกว่าทุกวันที่ผ่านมา เพราะอาการหลับ ๆ ตื่น ๆ ตลอดทั้งคืนเป็นเหตุ

          สิ่งที่เห็นครั้งแรกคือโลงศพลอยวนอยู่สองใบ...กับเสียงประตูห้องเปิดปิดเป็นระยะ จากนั้นจึงเห็นทะเลสาบอยู่ในสายตา...ทะเลสาบที่แดงไปด้วยเลือด กับศพทหารโบราณนอนตายเกลื่อนกลาดไปหมด

          ทุกอย่างแจ่มชัด จนกระทั่งมองเห็นลวดลายของโล่ หอก ดาบ อาวุธประหัตประหารกันอยู่ในความทรงจำแม้แต่ในเวลานี้...

          เราเล่าเรื่องนี้ให้ทมยันตีฟังตรงเทอเรสโรงแรมหน้าห้องอาหาร ซึ่งเธอหัวเราะบอก

          “ฉันก็เห็นอย่างที่แกเห็นแหละ...แต่ของฉันพิเศษขึ้นมาหน่อย”

          “ยังไง?” เราถามต่อ

          “เห็นผู้หญิงในชุดขาวถูกมัดกับเสา...กำลังร้องขอให้คนช่วยอยู่ท่ามกลางวงล้อมของคนที่ยืนถือคบไฟ...”

          คุณนายทมบอกเราด้วยอาการปกติ เพราะเรื่องราวอย่างนี้เป็นเรื่องธรรมดาสำหรับรายนั้นที่มักจะเจอปรากฏการณ์อย่างนี้บ่อย ๆ

          จะว่าสิ่งที่เห็นเป็นเรื่องอุปาทานทางจิตก็ไม่น่าจะเป็นไปได้ เพราะสิ่งที่เกิดไม่น่าจะมีขึ้นได้กับคนสองคนในเวลาเดียวกัน อย่าว่าแต่อาเจ๊ยังยืนยันมั่นเหมาะ

          “มันไม่น่าจะเป็นความฝัน เพราะบางช่วงรู้ตัวว่ากำลังนอนอยู่บนที่นอน”

          เราสองคนเล่าให้ท่านเจ้าคุณสุทาวุธวิสิฐฟัง...หลังจากผ่านอาหารมื้อเช้ามาแล้วตรงเก้าอี้ที่ทางโรงแรมจัดไว้ตรงระเบียงที่เห็นทะเลสาบกิริตาเล่ข้างหน้า

          “ที่โยมเห็นน่ะไม่ผิดหรอก” หลวงพ่อท่านเจ้าคุณยืนยัน “ที่ตรงนี้เมื่อก่อนเคยเป็นสมรภูมิเลือดมาก่อน”

          พระสุทาวุธวิสิฐ ยังกรุณาให้ความรู้ด้านประวัติศาสตร์กับเราทั้งสองเพิ่มเติมอีกว่า...บริเวณแถวนี้นอกจากตำนานของสิคิริยะป้อมลอยฟ้านั่นแล้ว สงครามการรบพุ่ง ณ ดินแดนแห่งนี้ยังมีอีกหลายครั้งหลายสมัย

          โดยเผ่าพันธุ์ชาวทมิฬกับสิงหล

          หรือ...แม้กระทั่งกษัตริย์ต่อกษัตริย์ ต่อการช่วงชิงอำนาจระหว่างเมือง

          ว่ากันว่าที่พระเจ้าธาตุเสนถูกราชโอรสปลงพระชนม์ด้วยการฝังใต้อ่างเก็บน้ำทั้งเป็นนั้น ก็เพราะเหตุจากกรรมเก่าที่เคยมีบัญชาให้ฆ่าน้องสาวของพระองค์มาก่อน และการที่เจ้าชายกัสยปะก่อกบฏยึดราชสมบัติได้โดยง่าย ก็เพราะได้อาศัยเจ้าชายขุนพลให้การสนับสนุนด้านกำลังทหาร ด้วย ‘ความแค้น’ จากการที่พระเจ้าธาตุเสนสั่งปลงพระชนม์พระมารดาของตนอย่างโหดเหี้ยมทารุณ

          ซึ่งตรงกับสัจจะที่ว่า... ‘กรรมใดใครก่อ ผู้นั้นต้องรับผลแห่งกรรมนั้น!’

          แม้แต่เจ้าชายกัสยปะเองก็เช่นกัน แม้จะทำปิตุฆาตและเสด็จขึ้นเสวยราชย์ในกาลต่อมา พระองค์ก็ตกอยู่ภายใต้ผลกรรมด้วยความไม่สบายพระทัยตลอดมาด้วยวิตกว่า เจ้าชายโมคคัลลานะผู้เป็นกนิษฐภาดา จะหวนคืนมาแย่งราชสมบัติ...

          ด้วยประการนี้ พระองค์จึงได้ทรงรับสั่งให้เหล่าบริวารปรับปรุงสิคิริยะ ให้เป็นป้อมปราการที่แข็งแรง เพื่อป้องกันตนเองจากราชภัย คือการทำปราการล้อมเขตภูเขาเอาไว้ อีกทั้งตั้งป้อมปราการเป็นแนวป้องกันเป็นชั้น ๆ บนภูเขา โดยสร้างปราสาทราชวังขึ้นบนยอดเขาสิคิริยะ ซึ่งยากที่ศัตรูจะเข้ามาประชิดได้ ทั้งนี้เพื่อต่อต้านเจ้าชายโมคคัลลานะ ที่พระองค์ไม่แน่พระทัยว่าจะยกทัพเข้ามาโจมตีในวันไหนข้างหน้า

          หากที่สุดผลกรรมก็มาถึง เมื่อเจ้าชายโมคคัลลานะที่มวลทวยราษฎร์รักใคร่ เสด็จกลับจากอินเดีย...และสามารถรวบรวมกำลังพลอยู่ทางเหนือของลังกาพร้อมพรั่งแล้ว จึงยกกำลังมาปิดล้อมเมืองสิคิริยะเอาไว้ทั้งหมด...

          แม้บ้านลอยฟ้าสิคิริยะจะเป็นปราการแข็งแกร่งที่ยากจะยกกำลังโจมตี แต่การล้อมเอาไว้ด้วยระยะเวลายาวนาน กอปรกับการโจมตีตัดทางได้เสบียงอาหารในนครลงอยู่เสมอ ทำให้กองทัพของเจ้าชายกัสยปะระส่ำระสาย ขุนศึกบางรายถึงกับเอาใจออกห่างเป็นไส้ศึกให้ฝ่ายตรงข้าม จนในที่สุดพระเจ้ากัสยปะทรงเห็นว่า มิอาจต่อสู้ให้ได้ชัยชนะอีกต่อไป จึงทรงประทับช้างทรงเสด็จหนี...แต่กองทัพของเจ้าชายโมคคัลลานะได้ติดตามล้อมเอาไว้...

          เมื่อเห็นเช่นนั้นพระเจ้ากัสยปะจึงตัดสินพระทัยใช้พระขรรค์ปลงพระชนม์พระองค์เองเสีย เท่ากับเป็นการชดใช้กรรม หลังจากทรงขึ้นครองราชสมบัติที่นครสิคิริยะมาถึง ๑๘ ปี

          และหลังจากเจ้าชายโมคคัลลานะเสด็จขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าโมคคัลลานะแล้ว พระองค์ทรงถวายนครสิคิริยะให้เป็นวัดอีกครั้ง โดยมีพระมหาพานะผู้เป็นพระเจ้าลุงได้เป็นหัวหน้าสงฆ์ต่อไปอีก...

          เราออกจากวัดศรีดาลดามาลิกาวะ หรือวัดพระธาตุเขี้ยวแก้ว ด้วยหัวจิตหัวใจที่ฟูฟ่อง...หนึ่งเพราะเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้มาเห็น...ได้มากราบไหว้พระบรมธาตุที่มีชื่อเสียงติดปากชาวโลกและเป็นความใฝ่ฝันของตัวเองนานนักหนาว่าจะได้มากราบนมัสการ

          สอง เพราะ...คุณแดงหัวหน้าทัวร์ได้มอบข้าวสุกถวายพระบรมธาตุที่ได้รับจากมือท่านเจ้าอาวาสให้เราพร้อมประโยคสั้น ๆ

          “ให้คุณแม้ว” ก่อนสำทับอีกครั้ง... “ของหายากนะ...แดงมาศรีลังกาพาคณะมาเป็นสิบ ๆ ปี เพิ่งจะได้รับข้าวถวายพระบรมธาตุก็ครั้งนี้แหละ...”

          ทั้ง ๆ ที่ตลอดเวลาที่ผ่านมา ศรีลังกาแล้งฝนจนต้องประกาศงดจ่ายไฟฟ้าในบางเวลา แต่เช้าวันนั้น...ฟ้าครึ้มฝนและค่อย ๆ โปรยละอองรดพื้นแผ่นดินขณะที่เราก้าวออกจากอาณาเขตอันศักดิ์สิทธิ์

          รายการที่สองของวันนี้คือการเดินทางเข้ากราบนมัสการท่านมหาสังฆนายกฝ่ายสยามนิกาย ที่วัดสิริมัลวัตเต

          พร้อมกับถวายผ้าป่าที่นั่น

          โดยรวบรวมปัจจัยคนละเล็กละน้อยจากชาวคณะที่มาแสวงบุญร่วมกัน ใช้เวลาที่วัดสิริมัลวัตเต เกือบชั่วโมงด้วยการถวายผ้าป่าสามัคคี ตบท้ายด้วยเข้าชมศาลาประชุมอเนกประสงค์หลังงามที่คุณแดงเคยเป็นกรรมการร่วมสร้างกับคนไทยที่มาแสวงบุญจนแล้วเสร็จ และในงานนี้...ทางวัดได้ขอให้เราบริจาคพระพุทธรูป ๑ องค์ หน้าตัก ๒๙ นิ้ว

          เมื่อบุญมาถึง เราทั้งหลายหรือจะไม่อนุโมทนาสาธุด้วย

          เป็นอันว่า...วันนี้ทั้งขวัญเรือน โลกทิพย์ และทมยันตีมีหนี้ต้องใช้คืนพระศาสนาในศรีลังกาแล้ว

          ชาวคณะเข้านั่งประจำที่ตรงปะรำริมถนนได้ไม่ถึง ๑๐ นาที ที่ไกลตาออกไปด้านขวามือของถนนก็มีแสงไฟสว่างโชติช่วงขึ้นพร้อม ๆ กับเสียงปี่กลองแว่วมา...

          ขบวนแห่งานเปราเฮร่าอันตระการตาเริ่มอุบัติ!

          ขบวนแห่ยาวเหยียดเริ่มด้วยการแสดงเป็นชุด ๆ ด้วยเครื่องแต่งกายสวย ๆ แบบโบราณของลังกา มีทั้งรำฟ้อนตามจังหวะดนตรีที่มีปี่มีแตรกับกลองหนังเป็นหลัก แถมยังมีกายกรรมโชว์ประกอบอีก เรียกว่างามละลานตาเลยทีเดียว ถัดจากคณะระบำรำฟ้อนก็จะคั่นด้วยช้างที่ประดับประดาแต่งองค์ทรงเครื่องกันเต็มยศมากันเป็นคู่ ๆ...

          งานนี้ถ่ายรูปค่อนข้างยาก เพราะทางผู้จัดสั่งดับไฟฟ้าบริเวณงานทั้งหมด แต่ใช้ไฟแบบคบเพลิงที่มีเนื้อมะพร้าวตากแห้งเป็นเชื้อไฟเท่านั้น

          แต่ถ้ามองด้วยตาเปล่าจะสวยงามอลังการจริง ๆ!

          ขบวนคนขบวนช้างใช้เวลาเกือบชั่วโมงจึงมาถึงจุดสุดยอดของเปราเฮร่า คือขบวนช้างเชือกสำคัญที่ใช้เป็นพาหนะนำเสด็จพระทันตธาตุแห่งสมเด็จพระบรมศาสดาผ่านหน้าพวกเราไป ช้างสำคัญเชือกนั้นถูกประดับประดาด้วยผ้าสีแดงเข้มปักลายดอกสีทองระยับระยิบ โดยมีเจดีย์ทองคำบรรจุพระบรมธาตุประดิษฐานอยู่ในบัลลังก์ยอดโดมสีทองอร่ามตาโดยมีไฟกะพริบหลากสีส่องแสงวะวับตาประดับโดยรอบ

          ทุกคนที่คอยเฝ้าชมพระบารมีทั้งชาวลังกาและคณะชาวไทยต่างยกมือพนมท่วมศีรษะนมัสการพระบรมธาตุโดยทั่วกัน

          ทุกคนในคณะต่างกล่าวเป็นเสียงเดียวกันว่า ‘ขนลุกซู่’ ด้วยสามารถสัมผัสได้ถึงกระแสอันพิสุทธิ์ด้วยพระบารมีแห่งองค์พระตถาคตเจ้าในคราวนั้น และอีกหลายคนถึงกับน้ำตาคลอด้วยแรงปีติในหัวใจ

          ไม่เสียแรงที่มาศรีลังกาคราวนี้!