คณะแสวงบุญออกจากปรินิพพานวิหารในยามสาย กลับไปวัดไทยกุสินารา เพื่อถวายภัตตาหารแด่พระสงฆ์ และเตรียมตัวเดินทางเข้าประเทศเนปาล

          โดยมี...สวนลุมพินีสถานที่ประสูติของพระบรมศาสดา ซึ่งเป็นสังเวชนียสถานแห่งสุดท้ายในการมานมัสการครั้งนี้...

          หลังอาหารมื้อกลางวัน ทุกคนทยอยกันขึ้นรถ และใช้เวลาอยู่บนรถบัสหลายชั่วโมงกว่าจะถึงด่านเข้าเมืองเนปาล ทุกครั้งการตรวจเอกสารรวดเร็ว หากครั้งนี้อาจเป็นเพราะเหตุการณ์ลอบปลงพระชนม์กษัตริย์พร้อมพระบรมวงศานุวงศ์ของเนปาลเพิ่งผ่านมาได้ไม่นาน จึงทำให้ยวดยานพาหนะทุกคันถูกตรวจค้นอย่างละเอียด จึงทำให้ต้องเสียเวลาไปนานเป็นชั่วโมง

          จากด่านตรวจคนเข้าเมืองไปยังลุมพินีมีระยะทางอีกหลายกิโลเมตร และเมื่อถึงก็เป็นยามสนธยาใกล้ค่ำ จุดหมายปลายทางในวันนี้จึงเป็นโรงแรมเล็ก ๆ ห่างจากสวนลุมพินีไปประมาณสิบกว่ากิโลเมตร และรับประทานอาหารค่ำที่นั่น

          ค่ำนั้น... พวกเราจึงได้เดินชมตลาด ช็อปปิ้งสินค้าของเนปาลกันพอหอมปากหอมคอ สมใจชาวคณะกันไปพอสมควร

          วันสุดท้ายในเขตสังเวชนียสถาน ทุกคนตื่นเช้ามืดเหมือนที่เคยเป็น และเดินทางเข้าสวนลุมพินีด้วยเสียงสวดมนต์ของชาวคณะบนรถโดยมีครูบาอาจารย์นำสวดอย่างที่เคยเป็น

          จากโรงแรมถึงสวนลุมพินีอันเป็นสถานที่ประสูติของเจ้าชายสิทธัตถะ ใช้เวลาประมาณยี่สิบกว่านาที เราทุกคนลงจากรถท่ามกลางอากาศหนาวเย็นที่มีสายหมอกปกคลุมบาง ๆ

          หลังจากพระบรมศาสดาทรงปลงมายุสังขารแล้ว กาลต่อมาทรงเสด็จดำเนินต่อไปยังกุฎาคารศาลาในป่ามหาวัน ซึ่งอยู่บริเวณเชิงเขาหิมาลัยนอกเมืองเวสาลี ซึ่งกษัตริย์ลิจฉวีทรงสร้างถวายเป็นที่ประทับ

          พระพุทธองค์ทรงรับสั่งให้พระอานนท์ประกาศประชุมสงฆ์ที่อยู่ในเมืองเวสาลีทั้งหมด ครั้นภิกษุมาประชุมพร้อมหน้า พระองค์ได้ตรัส อภิญญาเทสิตธรรม คือธรรมที่ได้ทรงแสดงแล้วด้วยปัญญาอันสูงยิ่ง เป็นธรรมที่แสดงเพื่อการบรรลุหลุดพ้นจากกิเลสทั้งปวง ได้แก่ ‘สติปัฏฐาน 4 สัมมัปปธาน 4 อิทธิบาท 4 อินทรีย์ 4 พละ 5 โพชฌงค์ 7 และมรรคอันมีองค์ 8’

          พระพุทธองค์ทรงย้ำเตือนเหล่าสาวกทั้งหลายให้อยู่ในความไม่ประมาท อีกทั้งยังประกาศการปรินิพพานของพระองค์ในระยะเวลาสามเดือนข้างหน้าให้พระภิกษุทั้งหลายได้ทราบ

          รุ่งขึ้นทรงเสด็จเข้าไปบิณฑบาตในเมืองเวสาลี ชาวเมืองต่างมีความเศร้าโศกเสียดายเป็นที่ยิ่ง ด้วยทราบว่าวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่จะได้เห็นพระบรมศาสดา เมื่อพระองค์เสด็จออกจากเมืองเวสาลี ทรงหยุดประทับอยู่ ณ ประตูเมืองครู่หนึ่ง ผินพระพักตร์ทอดพระเนตรดูเวสาลีเป็นครั้งสุดท้ายก่อนตรัสกับพระอานนท์ว่า

          “อานนท์...การเห็นเมืองเวสาลีของตถาคตครั้งนี้เป็นการเห็นครั้งสุดท้าย”

          คณะแสวงบุญกว่าสี่สิบชีวิตถึงกุสินารา หลังดวงตะวันลับฟ้า หลายคนบนรถบัสตื่นตาตื่นใจกับวัดไทยกุสินาราฯ ที่ปัจจุบันเหมือนจะเป็นวัดไทยในอินเดียที่ถือว่าสวยงามที่สุด และกล้ากล่าวได้ว่าเป็นหนึ่งในความมหัศจรรย์ของสิ่งปลูกสร้างทั้งหมดในตำบลกุสินาราก็ว่าได้

          ทุกคนทยอยเข้าที่พักซึ่งมีสิ่งอำนวยความสะดวกเหมือนโรงแรมระดับห้าดาวของอินเดียเลยทีเดียว ไม่ว่าจะเป็นก๊อกน้ำร้อนน้ำเย็น แถมทุกห้องยังมีชากาแฟให้ผู้มาเยือนสามารถบริการตัวเองได้อีกด้วย

          บางคนในคณะถึงกับรำพันออกมาว่า... “สวยเหมือนเมืองสวรรค์”

          ก็น่าหรอกครับ เพราะกับวัดไทยกุสินาราเฉลิมราชย์ในวันนี้ ไม่ว่าโบสถ์วิหาร หรือมหาเจดีย์อันงามสง่าด้วยศิลปะไทยอันวิจิตรอลังการแล้ว ทุกพื้นที่ในอาณาเขตยังปลูกไม้ประดับไม้ดอกเหมือนเดินอยู่ในรีสอร์ตบนดอยสูงแถบภาคเหนือบ้านเรา ที่ต้องใช้นักพฤกษศาสตร์มากประสบการณ์ตกแต่งดูแล

          คณะผู้แสวงบุญถูกปลุกให้ลุกจากที่นอนอันแสนสุขในวัดไทยสารนาถตั้งแต่ตีสี่ ทำธุระส่วนตัวเสร็จตบท้ายด้วยอาหารเช้าประเภทน้ำชากาแฟเรียบร้อย ก็ไปพร้อมหน้ากันบนรถบัสทั้งสองคันสำหรับมุ่งหน้าสู่แม่น้ำคงคาอันศักดิ์สิทธิ์ของชาวอินเดีย

          คณะครูบาอาจารย์กับผู้แสวงบุญถึงท่าน้ำเวลาประมาณตีห้าเศษ ๆ โดยต้องเดินเท้าจากถนนใหญ่เข้ามาเป็นกิโลเมตร ด้วยทางที่ไปท่าน้ำคับแคบมากมายด้วยผู้คนชนชาวภารตะที่ตื่นแต่เช้ามืดพากันมุ่งหน้าสู่แม่น้ำอันศักดิ์สิทธิ์ บวกกับสองข้างทางเป็นร้านค้าเหมือนตลาดสดยามเช้าบ้านเราที่ขายของทุกประเภท แถมท้ายด้วยยังมีสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้าเดินเพ่นพ่านอยู่ทั่วไป สัตว์อย่างว่าคือ ‘วัว’ ไงครับ

          พวกเรายืนออกันอยู่ตรงท่าน้ำที่ทำเป็นบันไดคอนกรีตท่ามกลางอากาศหนาวเย็นทั้ง ๆ ที่ล่วงเลยเข้าเดือนมีนาคมแล้ว

          รอกันหลายนาทีจนขอบฟ้าเริ่มเรื่อเรืองขึ้น คณะแสวงบุญกว่าสี่สิบชีวิตจึงทยอยขึ้นเรือลำใหญ่แยกเป็นสองลำ แล่นออกสู่แม่น้ำพระคงคา...แม่น้ำศักดิ์สิทธิ์ที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลก

          ชาวฮินดูส่วนใหญ่ในหนึ่งวันอาบน้ำหนเดียวในยามเช้า โดยเฉพาะผู้คนที่อยู่แถบริมแม่น้ำคงคา การอาบน้ำในยามเช้าของคนอินเดียที่นับถือศาสนาฮินดูทั้งหลายมีเหตุผลสองประการ

          หนึ่งคือการชำระร่างกายอันเป็นกิจประจำสำหรับการทำความสะอาดภายนอก หากยังถือเป็นน้ำที่ ‘แม่’ หรือ ‘มาตา’ ที่หมายถึงพระแม่คงคาประทานให้อาบและดื่ม ถือเป็นการล้างบาปไปด้วย

          สอง...อาบในเวลาพระอาทิตย์ขึ้น เป็นการบูชาพระสุริยเทพ

          ดังนั้น ในเวลาที่เราขึ้นเรือและแล่นไปช้า ๆ เพื่อชมดูชีวิตของผู้คนในเมืองพาราณสีริมฝั่งแม่น้ำพระคงคายามแสงสุริยาเริ่มพ้นขอบฟ้าทางทิศตะวันออก เราจะได้ยินเสียงเคาะระฆัง...สั่นกระดิ่ง กังวานขึ้น ผู้คนที่ยืนอยู่ริมแม่น้ำก็จะเดินลงหรือกระโจนลงสู่ผืนน้ำ ทั้งอาบทั้งดื่มและบรรจุลงภาชนะนำกลับไปให้ญาติมิตรที่บ้านอีกด้วย

          แม่น้ำคงคาสายนี้เป็นแหล่งอารยธรรมสำคัญยิ่งของอินเดีย โดยเฉพาะที่พาราณสีนี้เป็นแหล่งชุมนุมของเหล่านักบวชหลากลัทธิ ทั้งฤๅษี...สาธุ ต่างมาชุมนุมกันตามริมแม่น้ำเพื่อประกาศคุณสมบัติของตน

         สวนป่าอิสิปตนมฤคทายวัน ในวันนี้ผิดแผกจากเมื่อครั้งก่อนที่ภูเตศวรมาเยือน ด้วยรัฐบาลอินเดียได้งบอุดหนุนจากนานาประเทศเป็นเงินจำนวนมาก ดังนั้นเราจะเห็นคนงานแขกที่กำลังบูรณะปรับปรุงโบราณสถาน อีกทั้งถนนหนทางต่าง ๆ ในบริเวณกันวุ่นวาย

         ด้วยเวลาที่เหลือมีมากพอประมาณ ชาวคณะศรัทธาจึงมีโอกาสถ่ายรูปกันเป็นที่ระลึก พร้อมฟังบรรยายให้ความรู้จากพระวิทยากรอย่างเต็มอิ่ม

         สารนาถ คือเมืองที่อยู่ในแคว้นพาราณสี คำว่าพาราณสีนี้ถ้าใครเป็นนักฟังนักอ่านชาดกจะคุ้นหูที่สุด เพราะเมืองพาราณสีในอดีตกาลเป็นเสมือนสนามทดสอบ ‘พระโพธิสัตว์’ หรือผู้ที่จะมาตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้าเสมอมา ฉะนั้นจะสังเกตได้ว่าเมื่อใดที่กล่าวถึงพระโพธิสัตว์ในชาดกจะมีขึ้นต้นด้วย พระเจ้าพรหมทัตในเมืองพาราณสีทุกครา

         เหตุเพราะดินแดนแห่งนี้เป็นศูนย์รวมแห่งความรู้และเจ้าลัทธิต่าง ๆ และผู้มีบุญญาธิการเท่านั้นจะได้เป็นกษัตริย์ครองเมืองนี้

         ส่วน...พระเจ้าพรหมทัตเป็นสมัญญานามของกษัตริย์ทุก ๆ องค์ ที่ครองแคว้นพาราณสี ฉะนั้นที่เราพบเห็นในชาดกจึงมิใช่พระเจ้าพรหมทัตองค์เดียวกันทั้งหมด

         ไหน ๆ ก็เขียนมาถึงนี่แล้ว ขอโม้ต่อเรื่องพาราณสีอีกหน่อย เมืองพาราณสีนั้นมีชื่ออีกชื่อว่า ‘กาสี’ หรือแคว้นกาสี ดังจะเห็นว่าเมื่อครั้งพุทธกาลยามใดที่เอ่ยถึงผ้าไหมชั้นดีมักจะอ้างถึง ‘ผ้ากาสี’ เสมอ แม้แต่ในปัจจุบันเมืองพาราณสีก็ยังถือเป็นเมืองที่ผลิตผ้าชั้นดีมีชื่อ เป็นสินค้าอันดับหนึ่งของอินเดียอย่างไม่เสื่อมคลาย

          พูดถึงการเข้าไปนมัสการเจดีย์พุทธคยากับต้นพระศรีมหาโพธิ์ของคณะแสวงบุญทุกคน ไม่ว่าจะเป็นไทยหรือชาวพุทธ ชาติอื่น ๆ มักจะอธิษฐานขอใบโพธิ์จากต้นพระศรีมหาโพธิ์เพื่อนำกลับไปบูชากันทั้งนั้น

          บางรายนั่งภาวนาอยู่ใบโพธิ์ร่วงมาอยู่ตรงหน้า บางรายเดินท่อม ๆ ได้บ้างไม่ได้บ้างแล้วแต่วาสนาของแต่ละคน

          ปีนี้ผู้เขียนโชคดีได้มาหลายใบ มีพระลามะหญิงเก็บได้ส่งให้ เดินเก็บเองบ้าง แต่ที่สำคัญตอนนั่งภาวนาช่วงเช้ามีร่วงลงมาโดนบ่าใบหนึ่ง ส่วนหลวงปู่หลวงพ่อมัวแต่นั่งภาวนาจนไม่มีโอกาส ครั้นถึงช่วงกลางคืนก่อนนั่งภาวนา หลายรูปเดินเก็บหวังนำกลับไปฝากญาติโยม ทว่ามีจำนวนน้อยนิด

          ครูบาอาจารย์หลายรูปจึงบ่น... ‘เสียดายที่ไม่มีโอกาสได้ไปฝากญาติโยม’

          ช่วงกำลังกางมุ้งกางกลดให้ครูบาอาจารย์สำหรับนั่งภาวนาอยู่นั้น หลวงปู่เฉลียวท่านปรารภกับพระอาจารย์แสง วัดป่าพอก กับผู้เขียนเบา ๆ

          “เดี๋ยวก็ได้เยอะแยะ”

          “อะไรครับหลวงปู่?” ผู้เขียนถามท่าน ซึ่งท่านตอบยิ้ม ๆ

          “ใบโพธิ์...เดี๋ยวก็เก็บกันไม่ไหว”

          หลังจากคนที่ไม่ได้ขออนุญาตอยู่ในบริเวณมหาเจดีย์พุทธคยาต่างทยอยออกจนหมดแล้ว ครูบาอาจารย์ทุกรูปจึงทยอยเข้านั่งในมุ้งที่เตรียมไปป้องกันยุงอินเดียโดยเฉพาะ

          หลังจากเวลาผ่านพ้นไปประมาณสิบนาที...อากาศที่นิ่งงันมาตั้งแต่ต้น พลันแปรเปลี่ยนไปอย่างน่าอัศจรรย์ ไม่มีเค้าฝน...มีแต่กระแสลมกรรโชกรุนแรงจนใบพระศรีมหาโพธิ์ร่วงหล่นลงดังกราวอยู่โดยรอบ

          ต่อให้นั่งภาวนาอยู่ก็คงอดใจไม่ไหว...ด้วยชาตินี้คงมีโอกาสอย่างนี้หนเดียว ครูบาอาจารย์หลายรูปยกเว้นหลวงปู่เสนกับหลวงปู่เฉลียวต่างออกมาเดินเก็บใบพระศรีมหาโพธิ์กันอย่างสมใจ

          นับเป็นบุญของญาติโยมทางบ้านครับ เพราะทุกองค์ที่เก็บใบพระศรีมหาโพธิ์ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าจะเอาไปเป็นของฝากญาติโยม

          หลังเก็บใบพระศรีมหาโพธิ์อยู่ประมาณสิบกว่านาที จึงกลับเข้าไปนั่งภาวนาต่อ... จนกระทั่งเวลา 01.00 นาฬิกาตามเวลานัดหมาย พระสงฆ์ทุกรูปพร้อมโยมจึงออกจากบริเวณมหาเจดีย์พุทธคยากลับวัดไทยพุทธคยา พักผ่อนกันเล็กน้อยเพื่อเดินทางไปสารนาถในช่วงเช้ามืด

          นาทีสุดท้ายหลังเก็บผ้าปูนั่งกับมุ้งเสร็จสรรพ ภูเตศวรก้มกราบต้นพระศรีมหาโพธิ์ลาพระบรมศาสดากับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย ณ ที่แห่งนั้น สามครั้งกับการอธิษฐานจิตขอมากราบนมัสการสังเวชนียสถาน ครั้งนี้เป็นครั้งที่สี่...ถือเป็นกำไรชีวิตที่ล้ำค่าอย่างยิ่ง...

          ถ้ายังมีโอกาส...ก็ยังปรารถนาจะมาอีก อีกทั้งยังอยากให้ญาติมิตรญาติธรรมทั้งหลายได้มาสัมผัสกระแสแห่งปัญญาธรรม ณ แดนพุทธภูมิเยี่ยงนี้ด้วยกันทุกคน

          ท้ายสุดที่มิอาจลืม...คือการแผ่บุญกุศลถึงผู้อ่านขวัญเรือนทุกท่าน โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือ ผู้มีศรัทธาช่วยบริจาคปัจจัยช่วยค่าพาหนะครูบาอาจารย์เพื่อมาแสวงบุญในครั้งนี้

          ขอให้ทุกท่านมีความสุขความเจริญทั้งทางโลกและทางธรรมโดยถ้วนหน้าเทอญ...

          ในฉบับที่ผ่านมาผู้เขียนลืมเล่าเรื่องวุ่น ๆ วาย ๆ ที่วัดไทยนาลันทาให้ท่านทั้งหลายฟัง เพราะเรื่องวุ่นวานนี้แหละที่ทำให้คณะแสวงบุญชุดนี้ได้ชื่อจากหลวงปู่เฉลียวว่า คณะหอมหวน หรือ คณะผึ้งแตกรัง

          เรื่องของเรื่องคือหลังจากเยี่ยมชมเขาคิชฌกูฏเสร็จและรับประทานอาหารกลางวันที่วัดไทยนาลันทาเรียบร้อย ภารกิจสำคัญคือต้องทอดผ้าป่ากัน ซึ่งแน่นอนเราต้องใช้พระอุโบสถเป็นสถานที่ทอด แต่ที่วัดไทยนาลันทาแห่งนี้มีเรื่องน่าประหลาดอยู่อย่างคือ บริเวณชายคาของโบสถ์มีผึ้งมาทำรังอยู่บ่อย ๆ และปีนี้พวกมันมาจับจองเป็นรีสอร์ตพักอาศัยถึงยี่สิบสองรัง ย้ำอีกครั้งครับ ยี่สิบสองรังไม่ผิดเพี้ยนเลยครับท่าน

          ตอนเดินทางถึงวัดเราเห็นผึ้งนอนเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นรอบ ๆ อุโบสถอย่างน่าสงสัย มารู้ทีหลังว่ามีคนจุดไฟลนรังผึ้งมาเมื่อวันสองวันที่ผ่านมา แต่ไม่มีใครบอก ผลก็คือเวลาคณะศรัทธาหลั่งไหลขึ้นไปบนพระอุโบสถเตรียมจุดธูปเทียนทำพิธี ผึ้งมันคงนึกว่ามนุษย์จะจุดไฟลนอีกกระมัง...พวกมันจึงพรั่งพรูลงมาจากรังบนชายคา... ผลหรือครับ พวกเราทั้งหลายทั้งครูบาอาจารย์ก็กระเจิงออกจากโบสถ์แบบผึ้งแตกรังน่ะสิครับ...

          พอพ้นภัย...กันถ้วนทั่ว เราตรวจสอบความเสียหาย ผลคือระดับลูกน้องปลอดภัย ระดับหัวหน้าโดนคนละหนุบละหนับ เรียกง่าย ๆ ผึ้งมันต่อยเฉพาะผู้อาวุโสกับระดับแถวหน้าเท่านั้น

          คณะสงฆ์โดนตั้งแต่หลวงปู่เสนที่เป็นหัวหน้าคณะ...ตามลำดับ เว้นที่พระชาติชายกับพระอาจารย์สมควรที่อ่อนอาวุโสสุด แม้แต่ท่านพระครูฯ อย่างอาจารย์พิกุล ยังโดนไปหลายหนับ ที่เจ็บหนักเป็นหลวงปู่เสน เพราะวิ่งไปช่วยโยมเลยเตะก้อนหินจนนิ้วเท้าฉีก ข้างโยมก็ไล่มาตั้งแต่ทมยันตี...ภูเตศวร...คุณชูศรี วโรภาษ ระดับหัวหน้าทีมกับหัวหน้าศีลวดีโดนกันถ้วนทั่วเกือบทุกตัวคน

          สรุปเลยได้ฉายา ‘คณะผึ้งแตกรัง’ อย่างสมภาคภูมิ...

          ตามกำหนดการเดิม หลังจากเยี่ยมชมพระคันธกุฎีบนเขาคิชฌกูฎ เราจะเดินทางไปเยี่ยมชมมหาวิทยาลัยนาลันทา ซึ่งครั้งหนึ่งเป็นมหาวิทยาลัยที่ยิ่งใหญ่ โดยสร้างขึ้นในแผ่นดินบนบ้านเกิดของพระสารีบุตรอัครสาวกเบื้องขวาของพระผู้มีพระภาคเจ้า

          หากเพราะทุกคนอิ่มเอิบกับการสวดมนต์ภาวนาบนยอดเขาคิชฌกูฏยาวนานกว่าปกติ จนเกรงจะล่วงเลยเวลาฉันภัตตาหารของหลวงปู่หลวงพ่อไป หัวหน้าทัวร์จึงปรึกษากับภูเตศวรและเห็นควรตัดรายการนี้ออกเพื่อให้ทันเวลา


          จากเขาคิชฌกูฏมุ่งหน้าสู่วัดไทยนาลันทา ต้องผ่านที่คุมขังหรือคุกที่พระเจ้าอชาตศัตรูใช้ขังพระเจ้าพิมพิสารพร้อมกับปิตุฆาตพระราชบิดาของพระองค์เอง

          คุกดังกล่าวปัจจุบันเหลือเพียงฐานอิฐ มองดูเป็นช่องสี่เหลี่ยมเตี้ย ๆ จึงไม่สามารถจินตนาการอะไรได้ หากเมื่อยืนตรงจุดนั้นสามารถมองเห็นเขาคิชฌกูฏที่อยู่ไกลตาออกไปชัดเจนพอสมควร ซึ่งขานรับกับความที่ว่า

          ‘แม้พระเจ้าพิมพิสารจะถูกทัณฑ์ทรมานปานใดก็ตาม หากเพราะทรงเห็นชายจีวรแห่งพระบรมศาสดาในยามที่ทรงออกโปรดสัตว์ในทุกวัน ทำให้พระเจ้าพิมพิสารทรงมีความเข้มแข็งขึ้นในพระทัยจนผ่านเวลามาได้อย่างยาวนาน’

          พูดถึงพระเจ้าอชาตศัตรูผู้ทำปิตุฆาตในสมัยพุทธกาล ก็ต้องขอเล่าอย่างย่อ ๆ ให้ฟังบ้าง เมื่อมเหสีแห่งพระเจ้าพิมพิสารทรงพระครรภ์ ก็มีอาการแพ้ท้องเหมือนสตรีหลาย ๆ คนในโลก ทว่าการแพ้ของพระนางนั้นแปลกตรงที่มีพระประสงค์จะเสวยพระโลหิตของพระสวามี ด้วยประการนี้ปุโรหิตาจารย์โหรหลวงทั้งหลายจึงถวายคำทำนายว่า

          ...พระโอรสนี้จะทำปิตุฆาต!

          ด้วยประการดังกล่าว ทำให้พระนางหลบมาที่เชิงเขาคิชฌกูฏ เพื่อทำการรีดครรภ์ คือ ‘ทำแท้ง’ นั่นเอง ซึ่งความทราบถึงพระกรรณของพระเจ้าพิมพิสาร ด้วยทรงเป็นผู้มีธรรมครองพระทัย จึงเสด็จไปยับยั้ง มิหนำซ้ำยังใช้พระขรรค์แทงพระวรกายนำโลหิตนั้นให้พระมเหสีทรงเสวยแก้อาการแพ้พระครรภ์

          ในที่สุดเมื่อพระราชโอรสทรงกำเนิด พระเจ้าพิมพิสารจึงตั้งพระนามว่า ‘อชาตศัตรู’ เพื่อเป็นการแก้เคล็ด หากท้ายที่สุดพระเจ้าอชาตศัตรูทรงหลงเชื่อพระเทวทัตที่มีความมักใหญ่ใฝ่สูงต้องการปกครองสงฆ์แทนพระพุทธเจ้าถึงขนาดลอบปลงพระชนม์พระบรมศาสดาหลายครา จนท้ายที่สุดถูกพระธรณีสูบหน้าวัดเชตวัน

          เพราะคำล่อลวงของพระเทวทัตทำให้พระเจ้าอชาตศัตรูก่อการกบฏ จับเอาพระราชบิดาไปคุมขัง ทรมานด้วยการให้อดพระกระยาหาร หากพระเจ้าพิมพิสารใช้การปฏิบัติธรรมด้วยการเดินจงกรมบวกกับพระมเหสีใช้อุบายนำอาหารเข้าไปได้บ้างตามโอกาส ทำให้พระชนม์ชีพดำรงอยู่ได้ ในพระคัมภีร์เล่าว่า เมื่อเห็นเช่นนั้น พระเจ้าอชาตศัตรูถึงกับสั่งทหารใช้มีดโกนกรีดพระบาทของพระราชบิดาเพื่อไม่ให้พระองค์สามารถเดินจงกรมปฏิบัติธรรมได้อีก

          กาลเวลาล่วงเลยจนวันหนึ่ง มเหสีแห่งพระเจ้าอชาตศัตรูทรงให้กำเนิดพระโอรส ทันทีที่ทราบถึงพระกรรณ ความรักลูกจึงบังเกิดในพระทัยของพระเจ้าอชาตศัตรู เหตุนี้ทำให้สำนึกได้ในความรักของพ่อคือพระเจ้าพิมพิสารที่มีต่อพระองค์ซึ่งเป็นลูกขึ้นมาบ้าง จึงทรงสั่งทหารเปิดคุกปล่อยพระราชบิดา... ทว่าสายเกินการณ์ ด้วยพระเจ้าพิมพิสารทรงเสด็จสวรรคตแล้วในวันนั้นเช่นกัน

          แม้จากวันนั้น พระเจ้าอชาตศัตรูจะกลับตัวกลับใจประพฤติปฏิบัติพระองค์ตามคำสอนของพระบรมศาสดา ทะนุบำรุงศาสนาอย่างที่สุด หากกรรมหนักที่ทรงทำปิตุฆาต

          ทำให้มิอาจเห็นมรรคผลนิพพาน ด้วยกรรมอันเป็น ‘อนันตริยกรรม’ เป็นเครื่องตัดรอนรุนแรง ดังคำสั่งสอนแห่งพระพุทธองค์ที่ทรงกำหนดไว้ สี่ประการ คือ หนึ่ง ทำร้ายพระพุทธเจ้าแม้เพียงห้อพระโลหิต... สอง ฆ่าบิดา-มารดา สาม ฆ่าพระอรหันต์ สี่ ทำสังฆเภททำให้สงฆ์แตกแยก

          จากคุกพระเจ้าพิมพิสารไปยังวัดไทยนาลันทา ใช้เวลาประมาณยี่สิบนาที... เราร่วมรับประทานอาหารกลางวันที่นั่น หลังจากถวายภัตตาหารแด่พระสงฆ์แล้ว... บ่ายโมงตรงคือกำหนดเวลานัดหมายทอดผ้าป่า เพื่อสมทบปัจจัยบำรุงเสนาสนะตามเจตนาของชาวคณะผู้แสวงบุญทั้งหลาย

          ยอดปัจจัยที่วัดไทยนาลันทาได้จากการทอดผ้าป่าทั้งหมดจำนวนสามหมื่นกว่าบาท ดูเหมือนยอดเงินน้อยไปหน่อยแต่เข้าใจว่าหลายท่านอยากขยักเอาไว้ทำที่วัดไทยลุมพินี เพราะที่นั่นกำลังสร้างวัดใหม่ ๆ และต้องการปัจจัยสมทบมากว่าทุกวัดไทยในอินเดีย

          ผู้เขียนนำคณะศรัทธากับครูบาอาจารย์ขึ้นเครื่องช่วงบ่าย ๆ มุ่งตรงไปยังสนามบินพุทธคยา ในวันที่ ๑ มีนาคม ๒๕๔๖ ซึ่งอีกคณะที่มีแต่ญาติโยมล้วน ๆ คุณทมยันตีหรือป้าอี๊ดได้เดินทางไปล่วงหน้าตั้งแต่วันที่ ๒๘ กุมภาพันธ์ โดยมีที่หมายคือสนามบินเมืองกัลกัตตา

          เหตุคือตั๋วเครื่องบินจำนวนเกือบห้าสิบที่นั่งไม่สามารถหาได้ในเที่ยวบินเดียว อีกประการคือถ้าลงที่กัลกัตตา คืนนั้นต้องนั่งรถไฟเข้าพุทธคยาทันที และกว่าจะถึงก็เช้ามืด เราจึงตัดสินใจนำขบวนพ่อแม่ครูบาอาจารย์ไปลงที่พุทธคยาเลยทีเดียวเพื่อถนอมแรงท่านที่มีอายุกาลพรรษามากเอาไว้ ในวันเวลาสิบวันของการแสวงบุญที่มีระยะทางไกลและทุรกันดารพอสมควร

          พูดถึงสนามบินพุทธคยา ถือเป็นสนามบินน้องใหม่ของอินเดียที่เพิ่งเปิดทำการชนิดที่เรียกว่าหมาด ๆ ฉะนั้นแม้แต่ตัวภูเตศวรที่เดินทางมาไหว้พระที่อินเดียหลายครั้งแล้วก็เพิ่งจะได้ใช้บริการเป็นครั้งแรกเหมือนกัน

          อินเดียวันนี้ก็ยังเป็นที่สุดของที่สุดดังเคย เที่ยวบินเดียวของเราที่มีผู้โดยสารร้อยกว่าชีวิตกว่าจะผ่านขั้นตอนตรวจคนเข้าเมืองต้องใช้เวลากว่าสองชั่วโมง นี่คือที่สุดแห่งความล่าช้า หากยังน้อยกว่าห้องแคบ ๆ ที่ต้องยืนยัดเยียดเบียดเสียดกันจนเหงื่อไหลไคลย้อย ที่น่าเห็นใจอย่างยิ่งก็คือหลวงปู่หลวงพ่อของเราที่ต้องยืนแกร่วกันเป็นชั่วโมง ๆ

          ถึงสนามบินพุทธคยาประมาณสิบหกนาฬิกาเศษ ๆ กว่าจะออกมาขึ้นรถบัสได้ก็พอดีกับท้องฟ้ามืด พร้อมข่าวร้ายประการแรก

          ‘กระเป๋าเสื้อผ้าของญาติธรรมหายไปหนึ่งใบ!’ ต้องเสียเวลาตรวจเช็กอีกครึ่งชั่วโมง สรุปคือไม่มีคำตอบ...นั่นหมายถึงคุณลุงบุญถึง ที่อุตส่าห์ดั้นด้นมาจากออสเตรเลียมาร่วมแสวงบุญกับเราคงต้องหาเสื้อผ้าเมืองแขกใช้แก้ขัดไปพลาง ๆ ก่อน

          คืนนั้นคณะของคุณป้าทมยันตีกับคณะเรามาสมทบกันที่พุทธคยา รวมเป็นคณะเดียว ฉะนั้นอาหารเย็นที่วัดไทยพุทธคยาจึงเจี๊ยวจ๊าววุ่นวายกันด้วยเสียงทักทายกันเพราะความคุ้นเคยของหลาย ๆ คนที่จำต้องแยกเที่ยวบินด้วยความจำเป็น

          หลังอาหารค่ำต่างแยกย้ายกันเข้าห้องพัก ด้วยพรุ่งนี้เราทั้งหมดต้องเดินทางเข้า ‘นาลันทา’ เพื่อขึ้นเขาคิชฌกูฏไปเยี่ยมชมถ้ำพระโมคคัลลาน์ ถ้ำของพระสารีบุตร กับพระคันธกุฎีของพระบรมศาสดา

          คืนนั้น...ใครคนไหนเป็นอย่างไรก็ไม่ทราบได้ สำหรับผู้เขียนไม่อาจข่มตาหลับ เพราะ ‘ยุงแขก’ ตัวใหญ่กว่าบ้านเราคอยรุมสกรัมซะตัวแดงเถือก ยังดีที่ก่อนเดินทางได้บอกกับคุณตุ๊กที่เป็นลูกศิษย์ให้หาซื้อมุ้งติดไปด้วยสักเก้าหลังไว้ถวายครูบาอาจารย์...

          บรรดาหลวงปู่หลวงพ่อครูบาอาจารย์ก็เลยไม่ต้องทนทุกข์เวทนาเพราะยุงอินเดียไป

          กลับมาจากอินเดียด้วยความสวัสดิภาพครับ หลังจากรอนแรมบนแผ่นดินพุทธภูมิอยู่ ๑๐ วันกับการแสวงบุญปฏิบัติธรรม และทอดผ้าป่ากับวัดไทยที่อินเดียถึง ๕ วัดด้วยกัน

          วัดแรก คือวัดไทยนาลันทา ได้ปัจจัยถวายสามหมื่นกว่าบาท

          วัดที่สอง วัดไทยพุทธคยา ได้ปัจจัยถวายหกหมื่นบาทเศษ

          วัดที่สามคือ วัดไทยสารนาถ สถานที่ที่พระตถาคตแสดงปฐมเทศนา ได้ปัจจัยถวายหนึ่งแสนสามหมื่นบาทเศษ

          วัดที่สี่ วัดไทยกุสินาราเฉลิมราชย์ ได้ปัจจัยถวายเกือบเจ็ดหมื่นบาท และวัดสุดท้ายคือ วัดไทยลุมพินีที่กำลังอยู่ในระหว่างการก่อสร้างศาลาใหญ่ ได้ปัจจัยถวายประมาณหนึ่งแสนห้าหมื่นบาทเศษ

          รวมเบ็ดเสร็จเป็นเงินเกือบห้าแสนบาท!

          ทั้งหมดคือศรัทธาจากผู้ร่วมเดินทางไปแสวงบุญกับศรัทธาจากท่านผู้อ่านขวัญเรือน เป็นสายธารแห่งศรัทธาที่หลั่งไหลไปสู่แดนพุทธภูมิ เป็นการก่อเกื้อพระศาสนาให้ดำรงสถาพรต่อไปอีกนานเท่านาน และยังเป็นการช่วยประกาศเกียรติคุณของครูบาอาจารย์กับวัดไทยอีกโสตหนึ่งด้วย

          พูดถึงอินเดียแล้ว คนที่ไม่เคยไปจะส่ายหน้าพูดกันเป็นเสียงเดียว ‘สกปรก ลำบาก...’ อินเดียจึงเหมือนดินแดนที่น่ารังเกียจของใคร ๆ ทว่า...ในขณะที่เดินทางครั้งนี้เกือบทุกคนต่างพูดพร้อมกัน

          “อินเดียต่างจากที่คิด อินเดียมีอะไรดี ๆ มากมายและทุกคนต่างอธิษฐาน ขอให้ได้เยือนอินเดียอีกสักครั้ง”

          จากพุทธคยาใต้ควงต้นพระศรีมหาโพธิ์ที่พระพุทธองค์ทรงค้นพบธรรมะอันประเสริฐ... ผ่านสารนาถที่แสดงธรรมแก่ปัญจวัคคีย์ สู่กุสินาราสถานที่พระตถาคตเจ้าเสด็จดับขันธปรินิพพาน ทุกคนล้วนหลั่งน้ำตาแห่งความปีติยินดีและสังเวชในความจริงที่ประจักษ์แก่จิตใจของตน

          โดยเฉพาะ...ที่มกุฎพันธเจดีย์ สถานที่ถวายพระเพลิงพระบรมศพ กับป่าสาละที่ทรงดับขันธปรินิพพานนั้น...ทุกคนรวมทั้งครูบาอาจารย์ทุกรูปล้วนน้ำตาซึมด้วยสำนึกถึงคุณแห่งพระพุทธเจ้าอย่างมิอาจหักห้ามใจ

          นั่นคืออาการของผู้ที่ถึงพร้อมในพระรัตนตรัย โดยเฉพาะข้อ... ‘พุทธัง สรณัง คัจฉามิ’ ที่ไม่ใช่การท่องจำแต่ปากเท่านั้น

          การไปเยือนอินเดียแดนดินถิ่นพุทธภูมิในครั้งนี้ถือเป็นวาสนาของผู้ร่วมเดินทาง ด้วยมีโอกาสปฏิบัติธรรมกับครูบาอาจารย์สายพระกรรมฐานถึง ๙ รูป ได้ประจักษ์ความจริงว่า... พระพุทธเจ้ากับศาสนาของพระองค์ มีรากมีเหง้ามีความจริงอย่างไร และมิได้เป็นอย่างที่ใครบางคนคิด...

          ว่าเรื่องของพุทธประวัติเป็นเพียงเรื่องเล่าเรื่องสมมุติ ฉะนั้นผู้ที่ไป...จึงรู้ด้วยอาการ...ถึงตา...ถึงใจของตน ด้วยตนด้วยการไปพบไปสัมผัส ‘ถึงที่’ จริง ๆ


          ไปเยือนอินเดียคราวนี้มีเหตุการณ์มากมายหลายอย่างที่น่าอัศจรรย์ใจ มีบางเรื่องสนุกสนาน มีบางประการเป็นธรรมะสอนใจ เอาไว้ฉบับหน้าจะเล่าให้ (อ่าน) ฟังนะครับ มาใหม่อยากลงรูปอวดท่านทั้งหลาย ดูกันให้เพลิน ๆ ก่อนครับ เวลาในอินเดีย ๑๐ วันคงต้องนำมาบอกมาเล่าหลายตอนกว่าจะหมด

          ท้ายที่สุดก็คงต้องกราบขอบพระคุณสำหรับแรงแห่งศรัทธาของสาธุชนคนอ่านขวัญเรือนทุกท่าน โดยเฉพาะผู้ที่ส่งปัจจัยมาสมทบเป็นค่าเดินทางของพระภิกษุสงฆ์ ครูบาอาจารย์ทั้ง ๙ รูป

          ขอกุศลที่บังเกิดแล้วนั้นจงเป็นพละปัจจัย ให้ท่านทั้งหลายมีความสุขความเจริญ และมุ่งตรงสู่พระนิพพานด้วยเทอญ