คำสารภาพจากลูกศิษย์จิตตก by _/|\_

          เกิดมา เพื่อท่องเที่ยว                      ตะลุยเดี่ยว ในโลกกว้าง

เมืองสุข เมืองทุกข์ สองข้างทาง                    เมืองหัก เมืองร้าง ก็แวะดู

ไม่รู้ แต่เมืองวาง                                      เมืองสว่าง ที่ท่านอยู่

เขาว่า งามไหน ไม่มีสู้                                ชี้ให้ดู หนทาง ไม่ยอมไป

สนุกสนาน สำราญกับทุกข์                           หมดสนุก ภาวนาใหม่

อธิษฐานเสร็จ ก็กลับไป                              หัวเราะ หัวไห้ ได้เหมือนเดิม

ครึ่งครึ่ง กลางกลาง ไม่เอาไหน                     สะสม มาแต่ไร ไม่ได้เพิ่ม

เดี๋ยวเททิ้ง เดี๋ยวระดมเติม                           เดี๋ยวฮึกเหิม เดี๋ยวหดหู่ อยู่อย่างนั้น

เพื่อนพ้อง ครูบา อาจารย์                            เขาเตรียมการ ละที่มั่น

สร้างเมืองเสร็จ ท่านก็หัน                            ทยอยกัน เดินเข้า สนามรบ

เหลือไว้ แต่เรา ที่เขลาขลาด                        ร้องไห้ อาละวาด แล้วก็หลบ

บอกให้ไป ก็ไม่ไป ใครจะคบ                        ชาตินี้ ไม่รู้จะ จบอย่างไร

เหนื่อยนัก อยากพัก อยู่ที่นี่                          สบายดี มีร่ม ไม้ใหญ่

ก็รู้อยู่ ว่าท่าน แค่ทำไว้                               ให้อาศัย ฝึกกายใจ ก่อนเดินทาง

ยิ่งเรียน ยิ่งยาก ลำบากล้น                           ยิ่งค้น ยิ่งเห็น ผิดทุกอย่าง

เห็นว่าผิด ยังยึดไว้ ไม่อยากวาง                     จะไม่มี วันสว่าง บ้างหรือไร

          เถอะ..จะตั้งท่า อีกสักหน           ฝึกตน เตรียมเสบียง รอบใหม่

เผื่อชาตินี้ ชาติหน้า ชาติไหน                   จะได้ไป เที่ยวบ้าง..ทางพ้นทุกข์

                                                                  ปุณณมี

                                                          20 มิถุนายน 2552

                          ~~~~~~~~~~~~~

นี้เป็นคำสารภาพของลูกศิษย์นักกีฬาพายเรือในอ่าง เบื่อตัวเองจริงๆ ไปไม่ถึงไหนกะเค้าซักที

กราบขอบพระคุณอาจารย์ และแม่อี๊ด ที่สั่งสอน ชี้ทาง และสร้างแรงบันดาลใจให้ลูกศิษย์ทุกคนในยามท้อถอยค่ะ