เข้าพรรษา 2551 by ภูเตศวร

รวบรวมปัจจัย   ชำระหนี้ธรณีสงฆ์  6,180 บาท  และ ถวายปัจจัยส่วนตัวให้หลวงปู่ 9,530 บาท   ขออนุโมทนาในผลทานอันนี้ด้วย สาธุ 

ปลื้มมากค่ะ ที่ได้ร่วมเดินทางไปทำสิ่งดี ๆ กับชาวธรรมะ 5 หมื่นนาที  ก็ที่อาจารย์ภู เขียนมาทั้งหมดตั้งสิบกว่าปี...มันไม่น่าจะ 5 นาทีแล้วนี่นา จริงไหม’จารย์ และขอขอบคุณ’จารย์อีกด้วยที่ให้ความรู้และข้อคิดดี ๆมากมาย

ดีใจจัง ได้รูปส่งให้ พี่ ป้า น้า อา เพื่อน ๆ ที่ร่วมสมทบทุนซองผ้าป่าแล้ว

มีรูปเด็ด ๆ ที่เข้าตากรรมการมด อยู่หลายใบ ! อาจารย์ภู ได้รับเกียรติ เป็นคนแรกค่ะ...

’จารย์ ทำไมรูป ’จารย์ ดูสลิมกว่าที่เห็นเยอะเลย แอบไป Retouch รูปมารึเปล่าค้า ? อุปส์ ! ดูซิ..เผลอไปแซวครูบาอาจารย์ ขอโทษค่ะ หนูผิดไปแล้ว ก็แหม ! อยากเลือกรูปได้เก่ง ดูบางกว่าตัวจริงนี่นา

ส่วนคุณหลินฮุย จิ๊ก คะ....ช่วง ช่วง อยู่ไหนเอ่ย ?

น้องฟันหลอสุดหล่อคร้าบ รู้ป่าวว่า วงล้อสวดมนต์ทิเบต เค้าสวดกันว่าไง ตอบได้ให้อมยิ้ม : )

แล้วรูปหมู่ที่หมอไอซ์บอกให้ทุกคนแอ๊บแบ๊วน่ะ ทำไมออกมาได้อาวุโสเยี่ยงนี้ล่ะฮ้า งวดหน้าเราแก้ตัวใหม่น๊า

อาจารย์ภูคะ ทริปจาริกแสวงบุญที่อินเดีย น่าสนใจมาก ถึงมากที่สุด แต่ข้าพเจ้ากำลังชั่งใจอย่างแรง เพราะเคยเจออิทธิฤทธิ์แขกที่เนปาล ขอนิ้ดดดนึงได้ไหมคะ ? อย่าใช้เนปาลแอร์ไลน์ตอนไปสวนลุมพินีนะคะ นะ...นะ มดขอร้อง

เพราะเคยต้องนั่งในห้องกัปตัน ขอย้ำ ห้องกัปตัน เนปาลแอร์ไลน์ เพื่อเดินทางกลับไทย โกลาหนจนต้องเขียนเป็นเรื่องสั้นไว้อ่านเองแก้เซ็ง ทีเดียวเชียว แล้วจะ Post เรื่องให้อ่านกันจ้า ถ้าสนใจ

ถ้าไม่มีเนปาลแอร์ไลน์ จริง ๆ ด้วย ข้อยจะพิจารณาด่วนเด้อ !

สุดท้ายนี้ขอให้อาจารย์ภู รักษาสุขภาพด้วยนะคะ

ในไทยรัฐวันที่ 23 ก.ค. หน้า 7 แนะนำสมุนไพร "ขลุ่ยกับหอยขม ขับนิ่วในไต" ’จารย์อย่าลืมอ่านนะคะ เผื่อจะช่วยได้ เค้าเขียนว่าไม่มีอันตรายใด ๆ ด้วยล่ะ

ขอแสดงความยินดีด้วยครับ  เพราะข่าวล่ามาเร็วจากคุณหญิงวิมล  แจ้งมาว่าทริปนี้จะตรงกับวันมาฆบูชาปีหน้า  และเครื่องบินได้รับการคอนเฟิร์มชัดเจนว่าเป็นสายการบินไทย  ลงที่พุทธคยา   ขากลับบินจากสาวัตถีกลับกรุงเทพฯ   ฉะนั้นไม่น่าจะเป็นข้ออ้างในการหลบหลีกที่จะไปนมัสการสังเวชนียสถานแล้วล่ะคุณมดเอ๋ย

ขอบคุณที่แนะนำสมุนไพรขับนิ่วในไต   น่าจะเป็น "ขลู่"  มากกว่า "ขลุ่ย" กระมังครับ   ขืนกินขลุ่ยเข้าไป   จากนิ่วในไตกลายเป็นนิ่วในกระเพาะเด็ดขาด   หรือไม่ก็เป็นโรคไส้ตันตายแน่ๆ

ขอบคุณอีกครั้งครับ  

(จะยินดีปรีดาหากประสบการณ์ที่ได้พบเจอ พอเป็นประโยชน์กับผู้เดินทางท่านอื่นได้บ้าง)

เนปาลที่ลืมไม่ลง (1)

ฉันว่า “เมืองแขก” เป็นประเทศที่น่าสนใจไม่หยอก แต่ขอบอกตรง ๆ ว่าในชีวิตนี้ ยังไม่เคยดิ้นรนอยากจะไปเมืองแขกซักที ทั้งที่ได้ยิน

ได้ฟัง ได้เห็นเรื่องราวแขก ๆ และยังได้ดูหนังแขก ที่นางเอกร้องเพลงไป เต้นระบำ

รอบเสาไป มาตั้งแต่เด็ก   อ้อ ! แล้วฉันยังติดอกติดใจหนังแขกเรื่องช้างเพื่อนแก้ว ที่ตอนเด็ก ๆ แม่พาไปดู อีกต่างหาก

ฉันว่า ฉันคุ้นกับ “ความเป็นแขก” จะตายไป  แต่ทำไมถึงปฏิเสธทริปไปอินเดีย ก็ไม่รู้

สงสัยเรื่องร้าย ร้าย เกี่ยวกับแขก ฝังอยู่ใต้จิตสำนึก ไม่ว่าจะเป็น.....

ความไม่น่าไว้วางใจในทุกขณะจิต ความสะอาดของอาหาร น้ำดื่ม หรือแม้กระทั่งอันตรายจากการให้เงินขอทานที่ได้รับฟังมา ล้วนตามมาหลอนอยู่เสมอ เพราะที่นั่น

คุณสามารถถูกมะรุมมะตุ้ม และบาดเจ็บได้ ในทันทีที่ให้ทานใครสักคน

เนปาลที่ลืมไม่ลง (2)

ความมั่นใจในความฉลาด ความหล่อของตัวเองสุด ๆ ....แบบว่าฉ๋านเจ๋งที่สุด  ความภูมิใจและไม่อาย กับคำว่า “ทำกำไร (เกินควร)”

ความเป็นแขกทั้งหมดที่กล่าวมา เขย่าขวัญน้อยซะเมื่อไหร่ล่ะ ?

องค์การส่งเสริมการท่องเที่ยวอินเดีย จะส่งสายลับรูปหล่อ แบบพระเอกหนัง อมิตาป

บัตจัน มาลักพาตัวฉันไปเชือดคอไหมเนี่ย โทษฐานที่ทำให้คนอ่าน พร้อมจะอัปเปหิอินเดีย ไปอยู่รายการทัวร์ท้าย ๆ ของชีวิต

ก็จะไม่ให้เขียนได้ยังไงเล่า อุตส่าห์ข้ามไปเนปาลแทนอินเดียแล้วนะ เพราะเห็นว่า ถึงจะแขกเหมือนกัน แต่เจือจางลงไปส่วนหนึ่งแล้ว เพราะมีชาวพื้นเมืองมาผสมผสาน จนบางคนหน้าเหมือนคนไทยเป๊ะเลย  DNAแขก คงไม่เข้มข้นเท่าของคนอินเดียเป็นแน่แท้

ที่ไหนได้ ไอ้ที่มันดูจะไม่มีพิษมีภัย เพราะพยายามป้องกัน หลีกเลี่ยงอย่างดีแล้ว กลับมาเผยร่างหลอกเรา ตลบหลังเราอย่างไร้ความปราณี เกือบทำเอาหมวยพลัดถิ่นอย่างฉัน ต้องกลายเป็นซำเหมา แบกเป้ตะลอนอยู่เดียวดาย ท่ามกลางดงแขกและคนพื้นเมืองบนเทือกเขาสูงของหิมาลัยซะแล้ว

แม้จะปฏิเสธอินเดีย แต่ฉันก็เลือกไปเที่ยวเนปาลเมื่อหลายปีก่อน  อะไร อะไร ก็ดูดี สวยงาม น่าดูชมไปหมด จนเกือบเผลอไว้ใจแขกแล้วล่ะซิ ปรากฏว่าขากลับบ้าน ตอนเข้าแถว Check in ที่สนามบิน ก็เจอพิษแขกเข้าเต็มเปา

เนปาลที่ลืมไม่ลง (3)

เพราะเมื่อแถวอันยาวเหยียดค่อย ๆ ขยับ จนถึงคิวฉันกับน้องสาว เจ้าหน้าที่ก็ทำหน้าตาย บอกเฉยเลยว่า “ยูขึ้นเครื่องได้แค่คนเดียว ที่นั่งเต็มหมดแล้ว We close the counter now.”

ว๊อท !  This is  Royal Nepal Airline  สายการบินแห่งชาตินะเนี่ย แล้วเครื่องบินก็ลำไม่ใช่เล็กๆ  เครืองใหญ่แบบเดียวกับการบินไทยเลย ต้องมีที่เหลือบ้างสิ โธ่...ทำงี้ได้ไง แต่พี่แขกแกไม่สนใจใครทั้งนั้น เก็บของเกลี้ยง ฉ๋านจะกลับแล้ว อย่ามางอแงแถวนี้

ความสติแตกเริ่มถามหา ฝรั่งที่เข้าแถวต่อจากฉัน  เริ่มรู้ตัวว่าความซวยกำลังจะมาเยือนตนเองเช่นกัน ช่างหลอนเสียนี่กระไร  เมื่อต่างรู้ว่าตกเครื่องบินชัวร์ กลุ่มฝรั่งรวมทั้งฉัน พากันยกโขยงไปหาผู้จัดการสายการบิน จากนั้นคำด่า ๆ ๆ ก็เริ่มขึ้น

“ขายตั๋วเกินกว่าที่นั่งที่มี ได้ยังไง ?????”

“สายการบินสุดห่วย ค้ากำไรเกินควร”

“ช่างไร้ความรับผิดชอบต่อผู้โดยสาร”

.....และอื่น ๆ อีกมากมาย

ผ่านไปสักพัก ไม่มีอะไรดีขึ้น ฉันพลันนึกถึงน้องสาวที่ปล่อยให้ขึ้นเครื่องไปก่อน เธอได้ที่นั่งสุดท้ายที่เหลืออยู่ โดยได้อัพเกรดขึ้นไปนั่งชั้น Business Class

ใช่แล้ว....ถ้ายังพอมีที่ สิทธินั้นต้องเป็นของเรา  เพราะเราคือคนถัดไป

ตั้งสติ คิด คิด คิด ใช้หมองหน่อย

โอเค ! เราต้องสงบจิต สงบใจ ต้องพูดกับเค้าดี ๆ เพราะ ๆ ทำตัวให้น่าเวทนาสงสาร ทดแทนความกร้าวร้าวเมื่อครู่

ฉันเริ่มเจรจาอีกครั้ง และมีสติมากขึ้น

“ไอคอนเฟิร์มตั๋วแล้ว ไอต้องไปทำงานสำคัญวันพรุ่งนี้ ไม่ยุติธรรมเลย ถ้าไอจะต้องถูกไล่ออกจากงานเพราะสายการบินของยู”

“ไอเป็นผู้หญิงตัวคนเดียว เพราะบัดดี้ไอขึ้นเครื่องไปแล้ว  ถ้าไอเป็นอะไรไปในเมืองยู   ยูจะรับผิดชอบไม่ไหว ไอขอร้อง นะ นะ ขอขึ้นเครื่องหน่อยนะ ยืนก็ได้  นั่งพื้นก็ยอม

เอ้า !”

“เมืองไทยกับเนปาลมีความสัมพันธ์อันดีมายาวนาน และมีกษัตริย์ปกครองเหมือนกันอีกด้วย (เกี่ยวกันไหมเนี่ย !  ก็รักในหลวงนี่นา ยังไงก็ขอนึกถึงพ่อของแผ่นดินเป็นที่พึ่งสุดท้าย)”

เนปาลที่ลืมไม่ลง (4)

สรุปว่า ท่ามกลางความโชคร้ายที่ตกเครื่องบิน ยังมีความโชคดีหลงเหลืออยู่บ้าง

ในที่สุด กราวน์ เมเนเจอร์ ก็โทรติดต่อกัปตันเครื่องบินลำที่กำลังจะ Take off นั้น และเจรจาให้ช่วยพาอาหมวย หน้าขาว ตาดำ ๆ ขึ้นเครื่องไปด้วย ในที่สุดกัปตันมาดแมน

ก็ยอมแบกรับความรับผิดชอบ พาฉันกลับด้วย โดยให้โดยสารไปในห้องกัปตัน

แล้วคุณกราวน์ เมเนเจอร์ หนวดเฟิ้ม ก็นำฉันเดินดุ่ม ๆ ไปขึ้นเครื่อง ท่ามกลางสายตา

ทุกคู่ที่มองมาเป็นตาเดียว โดยเฉพาะผู้โดยสารบางคน ที่ส่งสายตาตำหนิมาว่า

ยัยคนนี้นี่เอง ที่ทำให้เครื่องดีเลย์  ฉันต้องทนยืนหยัด เรียกคอนฟิเด้นส์กลับคืนมาอย่าง

ด่วนจี๋ ก็ฉันไม่ใช่คนผิดนี่นา แต่ฉันคือผู้เสียหายต่างหาก  กว่าจะฝ่าถึงห้องกัปตันที่อยู่ในสุดได้ แทบแย่ ตกลงว่าฉันได้นั่งในห้องเครื่อง  ข้าง ๆ แต่เยื้องไปด้านหลังของที่นั่งกัปตันมือหนึ่งและมือสอง  ส่วนผู้ช่วยกัปตันนั่งแนวเดียวกับฉัน

ฉันคงมีสีหน้าที่แย่มาก เพราะเพิ่งอับอายสายตาผู้โดยสารทั้งลำ บวกกับที่เพิ่งจิตตกมา

หมาด ๆ กัปตันแขกผู้ใจดี (โอเค ! กฎทุกกฎมีข้อยกเว้น แขกไม่ได้แย่ไปหมดทุกคน) เห็นแล้วคงนึกสงสาร เลยบอกให้แอร์สาว ที่แอบมองฉันแล้วอมยิ้ม ว่าช่วยเอาของกินมาให้ผู้โดยสารจำเป็นหน่อย  โอ ! อาหารเนปาลีอย่างหรูมาเป็นถาดเงิน ช้อน-ส้อมก็เงิน แถมมีป้ายโรงแรมที่ทำอาหารติดมาด้วย

ยังกินไม่ทันเสร็จ ก็จำต้องทิ้งช้อนเงิน-ส้อมเงินกลางคัน เพราะพาโนรามิควิว ของยอดเขาหิมาลัยอยู่ตรงหน้านี่เอง สวยมากที่สุด เพราะห้องกัปตันเป็นกระจกใสล้อมรอบทั้งหมด ไม่มีสิ่งใดมาบดบังทัศนียภาพแสนสวย เหมือนนั่งดูวิวอยู่ในอ้อมกอดของปุยเมฆขาวกลางฟ้ากว้างเลย มองลงไปก็คือทะเลแห่งขุนเขาสีขาวสะอาดตา ยอดเขาแต่ละยอด ลดหลั่นกัน

เหมือนเระลอกคลื่นในทะเล

เมื่อผู้โดยสารเฉพาะกิจอารมณ์ดีแล้ว .... กัปตันผู้มีเมตตา ก็เล่าเรื่องสนามบินให้ฉันฟังประดับความรู้ว่า สนามบินที่ลงยากที่สุดในโลกคือกาฐมาณฑุของเนปาล เพราะสร้างอยู่บนเขา ดังนั้นที่ Landing จึงแคบมาก จำต้องใช้ประสบการณ์ในการบินอย่างสูง พร้อมกับยิ้มภูมิใจ ในความหินของสนามบินประจำชาติตน

เมื่อถึงสนามบินที่เมืองไทย ฉันเลยตั้งใจดู การขับเครื่องบินลงของคุณกัปตัน โอโฮ ลงนิ่มจริง ๆ ขอยกนิ้วให้

ก้าวแรกที่เหยียบแผ่นดินไทย ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่  ยิ้มกับประสบการณ์แปลก ๆที่ได้รับ รู้สึกรักเมืองไทยบ้านเกิดมากขึ้นเป็นพิเศษ  ด้วยอาการหลอน....ที่เกือบไม่ได้กลับบ้านเมื่อ 4 ชั่วโมงกว่า ๆที่ผ่านมานี่เอง

เฮ้อ ! ฉันถึงเมืองไทยจนได้  ถ้ามองโลกในแง่ดี นี่คือประสบการณ์สูงค่า ที่น้อยคนจะได้เจอ ฉันมีโอกาสดีกว่าใคร ที่ได้นั่งชั้น Captain Class ซึ่งไม่มีขาย ถึงมีเงินก็ซื้อได้แค่ First Class เท่านั้น  แล้วนี่....ฉันจะลืมเนปาลไปได้ยังไง “เนปาลที่ลืมไม่ลง” ของฉัน

ตกลงฉันควรจะเกลียดแขก (ที่เกือบทำให้ต้องตกเครื่องบิน) หรือขอบคุณแขกดี (ที่ทำให้ได้ชมวิวอลังการมุมกว้าง 180 องศา ในที่นั่งชั้น Captain Class) ใครช่วยบอกที

แต่สิ่งที่ฉันอยากบอกที่สุดคือ เมื่อคุณต้องเดินทางไปเนปาล (หรือที่อื่นใดก็ตาม)

ด้วยสายการบินเนปาล  อย่าลืม ! ก่อนเดินทาง ต้อง re-check / double check หรือ triple check ว่ามีที่นั่งแน่นอน ไม่งั้น...อย่าหาว่าแขกไม่เตือนนะจ้ะ นายจ๋า...ฮัจช่า !

เพิ่มเติม

สิ่งที่อยากบอกกล่าวให้ผู้ที่จะไปเนปาลทราบล่วงหน้าคือ  สายการบินในประเทศนั้นน่าหวาดเสียวไม่แพ้สายการบินแห่งชาติเลยแม้แต่นิดเดียว

เดินทางมาก็ไม่น้อย ขึ้นเครื่องบินมาก็หลายที แต่เครื่องบินเนปาลสั่นประสาทที่สุด โอ ! มายก๊อด...นึกแล้วยังเสียวสันหลังไม่วาย (คนละแบบกับฉีดยาบล็อกหลัง)

เมื่อเลือกที่นั่งได้แล้วแบบงง ๆ เพราะไม่มีหมายเลข แอร์แขกก็เดินแจกลูกอมกับสำลี ก็รับมาแบบงงๆ อีก เอ...ให้สำลีมาทำอะไรเหรอ?

พอเครื่องขึ้นเท่านั้น อะดรีนาลีนก็หลั่งไปทั่วกาย เพราะเครื่องบินยี่สิบกว่าที่นั่งนั้นสั่นไปตลอดทาง และเสียงใบพัดหรืออะไรสักอย่างที่เดาไม่ถูก ก็ดังกระหึ่มแบบที่ 

 Digital Sound System ของโรงหนัง EGV ก็สู้ไม่ได้ แล้วก็ถึงบางอ้อในบัดดลว่าเหตุไฉนจึงแจกสำลี....ให้ใช้อุดหูนี่เอง และลูกอมคงให้อมตอนน้ำตาลในเลือด

ลดพรวดพราด ฉันรู้สึกราวกับว่าเครื่องจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ ในวินาทีใดก็ไม่รู้

โดนหมัดน๊อคของเนปาลเข้าไป ลงจากเครื่อง เดินเซไม่เป็นท่า หน้าซีด มือเย็น นึกในใจว่าชั้นรอดตายมาได้ไงนี่

ถ้าใครใจไม่แข็งพอ หลีกเลี่ยงเครื่องบินในประเทศของเนปาลก็ดี...เราเตือนคุณแล้ว !

โธ่ ! จารย์... ข้อยมันแค่มือสมัครเล่นตัวน้อย ๆ มิบังอาจไปชิงทมยันตีอะวอร์ดกับใครเขาได้ดอก ขอไปฝึกวิทยายุทธ์ก่อนเน้อ! แค่ได้รับคำชมจากนักเขียน   หย่ายยย ว่ามีแวว ก็ยิ้มแก้มปริ: )))ไปทั้งเดือนแล้วจ้า

ขอบคุณมากค่ะที่ช่วยจุดประกายให้มด  พร้อมจะส่งประกวดเมื่อไหร่ รบกวนช่วย comment ให้ด้วยนะค้า ขอขอบคุณล่วงหน้านานๆเลยจ้ะ

เอ ! ถ้าเราได้ไปอินเดียจริงๆ เขียน“อินเดียที่ลืมไม่ลง” แข่งกับ “นมัสการภันเต” ดีกว่าเนอะ ! 

โอ๊ย ! ลืมตัวค่ะ ลืมตัว ข้าน้อยไม่อาจเทียบชั้น กับฝีมือขั้นเทพแบบอาจารย์ภูได้เลย  ไม่ควร ไม่ควร เพื่อไถ่โทษที่ลามปาม ขอคารวะจารย์ด้วยน้ำปานะอีก 5 แก้วนะจ๊ะ จารย์จ๋า