ข้อคิดจากร่าง ตอนที่ 30 หน้า 353 (อารมณ์) by กองบรรณาธิการ

อารมณ์...ประหนึ่งเมฆมืดครื้มบดบังความสว่างแห่งตะวันและจันทรา

อารมณ์อันเกิดจาก โลภ...โกรธ...หลง...ปรุงแต่งจิต เสมือนกระแสรบกวน...ดุจน้ำใสที่มีระลอกคลื่น ย่อมมองมิเห็นเงาตัวเอง หาก ‘วาง’ อารมณ์ จน ‘ว่าง’ ได้ ก็มิผิดแผ่นน้ำใสสงบนิ่งจนเห็นเงาสะท้อนแห่งสรรพสิ่งได้...อันเป็น ‘ปัญญาวิมุตติ’…เกิดขึ้นเฉกนี้

     จิตนิ่ง จิตจึง ‘เห็น’

     จิตใสเย็น จึงเกิด ‘ญาณ’

     ‘นัตถิ สันติ ปะรัง...สุขัง’ หมายถึง ‘ไม่มีสุขอื่นใดเท่ากับความสงบระงับของจิตใจได้เลย’

สิ่งภายนอกเมื่อกระทบอายตนะหก...อันมีตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ ทำให้มนุษย์เกิดอารมณ์...และอารมณ์ก็คือจิตที่ถูกปรุงแต่ง หากมนุษย์มีสติ คอยกำกับระงับได้ มิให้จิตถูกปรุงแต่ง...เรียกว่า ‘อุเบกขา’

ฉะนั้น...ผู้ที่สามารถกระทำสติ ให้เป็น ‘มหาสติ’…จนมิมีกิเลสตัณหาเข้ามาปรุงแต่งจิตได้แล้วนั้น...หนทางหลุดพ้นจากสังสารวัฏย่อมบังเกิด...