ตรงไหนของชีวิตที่เรียกว่าสุข? by ธรรมะเตือนใจ

ตรงไหนของชีวิตที่เรียกว่าสุข?

เห็นมีแต่ความหลงเพลินใจไปชั่วครู่เท่านั้น !

ที่เหลือคือกายกับใจทุกข์มากหรือทุกข์น้อยเท่านั้น

เคยสังเกตไหม?

ว่าความทรงจำในสิ่งที่คิดว่ามันคือความสุขนั้น จะจางหายรวดเร็วกว่าความทุกข์

โดยเฉพาะ ความคับแค้น ความอาฆาตความพยาบาท ความไม่ได้ดังใจนั้นยากจะสลัดคืนอย่างยิ่ง

เหตุเพราะแท้จริง เราอยู่กับความทุกข์ตลอดเวลา เช่นการทำงาน การยืน แม้แต่การนั่งเฉยๆ โดยไม่ทำอะไรนานๆเราก็จะเมื่อยล้า จึงเกิดทุกข์ขึ้น ยืนเมื่อยเราก็นั่ง นั่งเมื่อยก็ต้องลุกหรือขยับตัว พอเปลี่ยนอริยาบถก็รู้สึกสบายขึ้น เราก็หลงว่านั่นคือความสุข

เดี๋ยวหิว..เดี๋ยวร้อน หนาว ล้วนเป็นเหตุเกิดความทุกข์ทั้งสิ้น หิวพออิ่มท้อง ร้อนได้นั่งตากแอร์ หนาวได้ผ้าห่ม ก็สบายขึ้นหน่อยแล้วไม่นานก็วนกลับมาอีก เรียกว่าความทุกข์มันอยู่กับเราแทบจะตลอดเวลา

การได้กิน การได้พักในที่เย็นๆจึงเป็นการบรรเทาทุกข์ หาใช่ความสุขไม่

ทั้งปวงเป็นเพียงสัญญาการจดจำหมายรู้ในอารมณ์ เป็นความปรารถนา ความต้องการเครื่องบำเรอตนที่เรียกว่า"ตัณหา"นั่นเอง

เงินทอง ชื่อเสียง ก่อนได้ก็ทุกข์ตะกายหา พอได้อะไรมาก็ทุกข์เพราะยึดมั่นหวงแหนรักษาเอาไว้ หากสุดท้ายมินานก็เป็นมายาหลุดลอยลับหาย

เพราะโลก..ไม่เคยให้อะไรมาแล้วไม่ทวงกลับคืน !

ท่านถึงพร่ำสอน..

"วางโลกให้ได้ ก่อนที่โลกจะวางเรา"

ทุกคนล้วนรู้ ..เกิดมาแล้ว การแก่ การเจ็บ การตาย เป็นธรรมดาโลก แต่พยายามหันหน้าหนีความจริง สุดท้ายเมื่อวันนั้นมาถึง ใจจึงไร้กำลัง แบกความทุกข์อย่างหนักหนาสาหัส ทุรนทุรายขาดสติ หาที่หมายอันเป็นสุคติภพไม่เจอ

ฉะนั้นควรไหม..

"ที่จะฝึกตายก่อนตาย เพราะยังไงก็ต้องตาย จะได้มีสติเลือกภพชาติตามที่ปรารถนาได้ "

ภูเตศวร

...............