พราหมณ์พุทธ by ธรรมะโดนใจ

พราหมณ์พุทธ

         จำได้ว่าไม่นานวันเท่าใดนักกับความรู้สึกอยากปล่อยวางงานทั้งหลายลง โดยเฉพาะงานยัญญกรรมทั้งหลายที่เคยทำ วันนั้นได้มีโอกาสกราบนมัสการและสนทนากับหลวงปู่พรม พรหมโชโต พ่อแม่ครูบาอาจารย์ที่เคารพรักยิ่งถึงเรื่องนี้

         ท่านนิ่งเงียบไปนานพอควร จากนั้นจึงพูดด้วยสีหน้าเปี่ยมด้วยเมตตา “ไม่มีอะไรที่จะอยู่กับเราตลอดไปหรอก ทุกอย่างเป็นอนิจจัง!”
 
          “เข้าใจครับหลวงปู่...แต่บางทีก็คิดเสียดายความรู้สึกกับการสืบสานประเพณีเก่า ๆ ที่นับวันจะหายไปทุกที” ผู้เขียนกราบเรียนท่านจากความรู้สึกจริง ๆ เพราะระยะหลังเห็นพิธีกรรมบวงสรวงที่ผิดเพี้ยนกลายรูปกลายร่างไปเพราะความไม่รู้ ทำให้ผู้พบเห็นมองเป็นเรื่องเหลวไหลงมงายไปมากมาย

         ...เราเป็นพราหมณ์พุทธ มิใช่พราหมณ์ฮินดู!

         พราหมณ์พุทธเน้น ‘บัณฑิต’ หรือผู้รู้ในยัญญกรรมและพิธีกรรม มิได้สืบสานมาด้วยวรรณะในชาติกำเนิด

         ราชวัตร...ฉัตรธง เครื่องบวงสรวงของพราหมณ์พุทธงดงาม บายศรีงานตองของเราวิจิตรกว่าฮินดู...และที่สำคัญ ปี่พาทย์ดนตรีไทยจะมีโอกาสบรรเลงเพลงหน้าพาทย์ ศิลปะดนตรีชั้นสูงถวายพระพุทธเจ้าและปวงเทพยดาในทุกงานพิธี จึงเท่ากับเป็นการสืบสานศิลปวัฒนธรรมของชาติไปในตัว

        หลายครา...หลายงาน หลายจังหวัดบวงสรวงบูรพกษัตราธิราช และเชิญเราอันหมายถึงผู้เขียนกับทมยันตีไปเป็นเจ้าพิธี มิเพียงกำลังกายหากยังหมายถึงกำลังทรัพย์ที่ต้องสละออกมิน้อยในแต่ละครั้ง หากก็หวัง ‘ทำ’ เพื่อสืบสานเอาไว้ให้คนรุ่นหลัง...

วันนี้...เราร่วงโรย...เหนื่อยล้า ที่สุดก็ต้องวางทุกอย่างลง อย่างที่หลวงปู่ท่านว่า...

        ...ทุกอย่างเป็นอนิจจัง!

        วันนั้นท่านปรายตาไปยังเอกราช เด็กหนุ่มซึ่งมาเป็นพราหมณ์ผู้ช่วยมาก็หลายงานพิธีแล้วถามขึ้นเบา ๆ

        “แม้วก็มีลูกศิษย์ไม่ใช่หรือ?”

        “ครับ” เราตอบรับ...“ก็พยายามอบรมเจ้าคนนี้อยู่ครับ

        “ดีแล้ว...” หลวงปู่ยิ้มกล่าว ก่อนเน้นคำพูดชัด...

        “เป็นอาจารย์ต้องสอนให้หมดไส้หมดพุง เป็นลูกศิษย์ก็ต้องทำตัวให้ดีกว่าอาจารย์”

         เพราะตรงนั้นจึงเริ่มสั่งสอนลูกศิษย์ สิ่งแรกคือล้างความเชื่อแบบผิด ๆ ที่ เอกราชเรียนรู้มาแต่เดิมทิ้ง...

          ...สูงสุดอันควรเคารพคือที่พึ่งเป็นสรณะ คือ พระรัตนตรัยอันมีพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ และปวงเหล่ามหาเทพมิได้เป็น ‘สยมภู’ อย่างที่พราหมณ์ฮินดูเชื่อ...แต่ทรงเป็นพระโพธิสัตว์ที่กำลังสร้างบารมีเพื่อความพ้นทุกข์เช่นกันในคติแห่งพุทธศาสนา

          การเป็นผู้รู้เป็นบัณฑิตพึงรู้ ‘สมมุติ...บัญญัติ’ รู้ความหมายในยัญญพิธี...อักขระ มนตรา...อาศิรวาทประกาศเทวดาที่ท่องบ่นต้องถูกต้องไม่ผิดเพี้ยน...ทุกอย่างจึงจะเข้มขลัง

          “ทุกอย่างที่ทำเป็นศาสตร์ มีที่มาที่ไป ไม่ใช่คิดอยากทำก็ทำ...ทำผิด ๆ ถูก ๆ โบราณว่าไว้ระวังอัปรีย์จัญไรกินหัว” คือประโยคที่ทมยันตีมักพูดกับคนใกล้ชิด “อยากเป็น อยากทำ ก็ต้องศึกษาเรียนรู้ให้แจ่มแจ้ง ไม่อย่างนั้นแทนที่จะเชิดชูเทวดากลายเป็นทำลายลงจะเป็นบาปเป็นกรรม”

           วันนี้เนื้อหาอาจไม่ตรงจุดตรงเป้าของธรรมะ 5 นาทีเท่าใดนัก แต่เพราะผู้เขียนอยู่ในแวดวงนี้มานาน และกำลังจะวางภาระหน้าที่เหล่านี้ลง จึงอยากฝากความคิดเอาไว้

            บางอย่างบางเรื่องที่ทำเน้นเรื่องของโลกียธรรม ...ไม่ใช่โลกุตตรธรรม แต่ก็มีประโยชน์ถ้าเราเรียนรู้และเลือกกระทำตามกาลเทศะที่เหมาะควร

            แม้ผู้เขียนกับคุณวิมล ศิริไพบูลย์ ที่ทุกคนรู้จักในนามทมยันตีจะเชื่ออย่างเต็มหัวใจว่าเทพยดามีจริง...เคารพในเทวธรรมของเหล่าเทพเทวาอย่างมิสงสัย แต่มิได้เชื่อว่า ‘ท่าน’ หรือ ‘พระองค์’ ทั้งหลายอยู่เหนือพระรัตนตรัยอย่างเด็ดขาด เพราะเชื่อตามบาลีที่ว่า... ‘ปุริสทัมมะสาระถิ สัตถา เทวะมนุสสานัง พุทโธภะคะวาติ’ คือพระบรมศาสดาทรงเป็นสารถีผู้ฝึกฝนทั้งมนุษย์และเทวดาอย่างแท้จริง

            จึงกล่าวได้ว่ามิเพียงมหาเทพทั้งปวงมิได้เป็น ‘สยมภู’ มิใช่ผู้อยู่สูงสุดเท่านั้น หากทุกพระองค์ยังให้ความเคารพในพระรัตนตรัย และคอยปกป้องดูแลพระศาสนาอย่างเต็มกำลังศรัทธาอีกด้วย

            นี่คือความรู้และความเห็นของภูเตศวร!

         ฉะนั้นแม้ใครพบเห็นผู้ที่อ้างว่าเกี่ยวข้องกับเทวดา จะด้วยเป็นร่างทรง เป็นผู้รู้ทั้งหลาย ถ้าประกาศตน ประกาศว่าเทพยดาอยู่เหนือพระรัตนตรัย นั่นถือได้ว่า...ไม่ใช่บัณฑิตหรือพราหมณ์พุทธอย่างที่เรามีและเป็นแน่นอน!

         ในพิธีกรรมทั้งหลาย ไม่ว่ายัญญพิธีใด แม้ไม่สรรเสริญคุณพระรัตนตรัย ไม่ตั้งจิตตั้งใจระลึกถึงพระพุทธคุณ พระธรรมคุณ และพระสังฆคุณ ก่อนอื่นใด...ย่อมมิใช่พราหมณ์พุทธ...บัณฑิตพุทธโดยเด็ดขาด