คำถามจากคุณณัฏฐา,คุณ amy,คุณเด็กเมืองนนและคุณพิกุล by กอง บ.ก.

ตอบคำถามข้อ1

เป็นความคิดที่ถูกต้อง แต่คำว่า "ตัดห่วง" ใดห่วงหนึ่งของหลักปฏิจสมุปบาท ต้องเป็นการ ตัดโดยเด็ดขาด ในกรณีที่พูดถึงเวทนามิได้หมายถึง เวทนาทางกายเท่านั้น แต่หมายถึงเวทนาทางจิตด้วย ดังนั้นถ้าเปรียบกับการนั่งสมาธิแล้วผ่านเวทนา จึงมิได้หมายถึง การสิ้นทุกข์โดยแท้ เท่ากับยังไม่สามารถขจัดอวิชชาได้ ในทำนองเดียวกัน การดับเวทนาทั้งกายและจิต จะทำได้ต้องอาศัยปัญญาที่เรียกว่า ภาวนาปัญญา และภาวนาปัญญาเท่านั้น จึงสามารถขจัดอวิชชาได้อย่างแท้จริง
-----------------------------------------------
by ภูเตศวร

ตอบคำถามข้อ4

การปฏิบัติธรรมสมาธิ ควรทำอย่างโปร่งเบา อย่า! เพ่ง หรือ กำหนด อารมณ์อย่างเคร่งเครียดมากเกินไป จะทำให้ร่างกายเกิดอาการเกร็ง นั่นคือเหตุผลที่ทำให้เกิดอาการวิงเวียนศีรษะได้ การทำสมาธิคือการประคองจิตด้วยสติ โดยอาศัยลมหายใจหรือคำบริกรรมเป็นอุบายให้จิตเป็นสมาธิ เปรียบได้เหมือนกับการประคองลูกไก่ไว้ในมือ ถ้าหลวมเกินไปจะหลุดจากมือ ถ้ากำแน่นเกินไปลูกไก่ก็จะตาย ในทัศนะของผมการภาวนา ควรจะเป็นการเฝ้าดูจิตหรือสังเกตการณ์มากกว่าคำว่า เพ่งจิต

คุณพิกุลลองปฏิบัติดูนะครับ ได้ผลหรือไม่อย่างไรช่วยส่งข่าวด้วยนะครับ

-----------------------------------------------
by ภูเตศวร

กอง บ.ก. ต้องกราบขอบคุณอาจารย์ภูเตศวรเป็นอย่างมากที่เสียสละเวลานอนมาช่วยไขข้อสงสัย หวังว่าคุณณัฏฐา,คุณ amy,คุณเด็กเมืองนนและคุณพิกุล คงได้รับความกระจ่าง ซึ่งคำถามและคำตอบทั้งหมดจะถูกรวบรวมไว้ในเมนูปุจฉา-วิสัชนา เพื่อจะได้เป็นประโยชน์ต่อผู้อื่นต่อไป

-----------------------------------------------
by กอง บ.ก.

เรียนอาจารย์ภูเตศวรที่นับถือ

ขอบพระคุณมากค่ะสำหรับคำตอบที่ให้ความกระจ่างในเรื่องที่เรียนถามไว้

แต่ก็ยังมีข้อข้องใจเกี่ยวกับหลักปฏิจสมุปบาทที่กล่าวถึงอีกว่า ถ้าหากว่าการ "ตัดห่วง" โซ่อันใดอันหนึ่งใน ๑๒ อัน นอกจากเวทนาที่เรียนถามไปแล้ว ถ้าจะตัดห่วงโซ่อันอื่น ๆ ก็จะต้องตัดให้ได้อย่างเด็ดขาดโดยอาศัยภาวนาปัญญาเช่นกัน หรือคะ หรือว่ามีวิธีอื่น ๆ แยกตามแต่ละตัวไป และท้ายสุดก็ต้องใช้ภาวนาปัญญาเป็นตัวขจัดอวิชชาให้หมดไป

ถ้าเช่นนั้น ทำไมจึงไม่กล่าวว่าการจะตัดการเวียนว่ายในสังสารวัฏ ให้ตัดตัวอวิชชาเพียงตัวเดียวก็เพียงพอแล้ว

ขอความกรุณาให้ความรู้เป็นวิทยาทานด้วยค่ะ ขอขอบพระคุณเป็นอย่างสูงค่ะ

-----------------------------------------------

by ณัฏฐา

ทุกอย่างก็เหมือนธรรมะของพระพุทธเจ้านั่นแหละ ท่านแสดงไว้ถึง84,000 พระธรรมขันธ์ แต่เมื่อย่อลง ก็คือมรรค 8 จากมรรค8 ย่อลงเหลือ ไตรสิกขา 3 คือ ศีล สมาธิ ปัญญา ศีล สมาธิ ปัญญา รวมไปเหลือเพียง จิต ตัวเดียว การรักษาจิตให้มีสติอยู่เสมอเป็นหลักแท้ของพุทธศาสนา

เช่นเดียวกับพระกรรมฐานทั้ง 40 กอง สามารถนำมาปฏิบัติเพื่อมรรคผล นิพพานได้ เพียงแต่พระบรมศาสดา ได้แยกเอาไว้ ให้นำไปปฏิบัติตามจริตแห่งตน เฉกเช่นหลักปฏิจจสมุปบาท ถ้าตัดห่วงใดห่วงหนึ่งก็ได้ เพียงแต่ต้องใช้เครื่องมือที่เรียกว่า ปัญญาวิมุติ อย่างที่เรารู้กันในไตรสิกขา ก็คือศีล สมาธิ และปัญญา เมื่อมีปัญญาพิจารณาลงในห่วงโซ่ใดอย่างถ่องแท้ ก็เพียงพอต่อการพ้นทุกข์
-----------------------------------------------
by ภูเตศวร

ขอเพิ่มเติมอีกนิด แม้ว่าอวิชชาจะเป็นต้นตอของการเวียนว่ายตายเกิด แต่อวิชชาซึ่งแปลตรงๆว่าไม่รู้(จริง) คือ ความหลง ซึ่งต่างจากความโลภและความโกรธ ความโลภกับความโกรธเมื่อเกิดขึ้นในจิตใจของเรา จะรู้สึกตัวได้เร็ว สามารถเห็นตัวตนหรือความรู้สึกนั้นได้ง่าย ขอเพียงตั้งสติและระลึกรู้ จะสามารถระงับลงได้อย่างรวดเร็ว ต่างจากความหลงที่ค่อนข้างเป็นนามธรรม ฉะนั้นการยกอวิชชาขึ้นมาพิจารณา ย่อมยากกว่าการนำเอา เวทนาหรือ ชาติ ชรา มรณะ มาพิจารณา ใช่ไหมครับ?
-----------------------------------------------
by ภูเตศวร