อยากให้เขียนกว่าจะถึงวันนี้ของคุณภูเตศวร by นาตาลี

ชีวิตภูเตศวรไม่มีอะไรน่าเขียนถึงหรอกครับ ทุกอย่างเป็นของอนิจจังรู้ไปก็เท่านั้น สู้อ่านงานเขียนธรรมมะมีประโยชน์กว่าครับ

-----------------
by ภูเตศวร

เรียนถาม

การที่คนเราไม่ลืมอะไรที่มันฝังใจอยู่ตลอดใหม่ควรที่จะใช้ธรรมะขอไหนมาใช้ดีเหรอคะเพราะทุกวันนี้ก็อยู่อย่างไม่มีความสุขอยากจะสงบเงียบอย่างคนอื่นเค้าบางแต่เรื่องที่ผ่านมาก็ยังอยู่ในสมอง

ใหม่ควรจะทำอย่างไรดีค่ะ????????

-----------------

by ใหม่ < yommana_mai@hotmail.com >

คนที่จำอะไรฝังใจ มักมาจากความคับแค้นความผิดหวัง ความโกรธ นั่นคือสาเหตุหลักจึงต้องทำความเข้าใจอย่างนี้ครับ

ว่าทุกคนเกิดมามีกรรมของตนทั้งสิ้น ต้องเดินไปบนเส้นทางบนชีวิตที่บางครั้งตนเองไม่ปรารถนา หากเป็นเพราะกรรมชักนำอย่างที่พระท่านว่า เหนือสิ่งอื่นใดในชีวิต เหนืออิทธิฤทธิ์ใด คือ กรรม กรรมที่ต้องชดใช้และยากต่อการหลีกเลี่ยง

เหมือนครั้งหนึ่งที่ผู้ตอบเองก็เคยปรารถนาอะไรต่อมิอะไรมากมายในชีวิต เป็นเหมือนคนปกติทั้งหลายพึงมีและเป็น แต่ท้ายสุดก็รู้ชัดในกรรมเก่าที่ต้องชดใช้ด้วยหน้าที่มายาวนานกว่าสิบปีอย่างที่เห็นจากการช่วยครูบาอาจารย์ทำวัดวามาตลอดโดยหวังว่ากรรมเก่าจะบรรเทาลงบ้างแต่ ปีที่ผ่านมาท่านกำหนดแบบฟันธง ต้องบวชปี๒๕๕๐และต้องอยู่ในผ้าเหลืองไม่อย่างนั้นต้องหมดอายุเพราะวาระมาถึงแล้ว

ใหม่ๆยากทำใจ ด้วยกิเลสตัณหายังล้นใจแต่เมื่อพิจารณาอย่างรอบคอบจึงรู้ว่านั่นคือความเมตตาของครูบาอาจารย์ และเป็นวิถีกรรมที่ยากหลบเลี่ยงเพราะอยู่ก็ตาย บวชก็ตาย แต่การบวชน่าจะเป็นหน้าที่สุดท้ายที่ควรทำในชีวิตมากกว่านั่งรอความตายมาเยือนอย่างน้อยก็ได้กุศลให้พ่อแม่บ้าง อีกอย่าง ในฐานะเป็นศิษย์ควรเชื่อฟังครูบาอาจารย์ผู้ทรงภูมิจิตมากกว่าดื้อรั้นอย่างไร้สติ

นั่นคือตัวอย่างกรรมที่ต้องน้อมรับอย่างมีสติด้วยการพิจารณาตามหลัก อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา ว่าไม่มีอะไรแน่นอนในโลกอีกทั้งได้ พยายามอยู่กับปัจจุบันให้มาก นึกถึงหน้าที่ของตนในวันนี้ให้มากขึ้น และมุ่งมั่นกับการก้าวสู่อนาคตข้างหน้าอย่างมีสติมากกว่ายอมให้ความทุกข์ในความไม่เที่ยงของโลกเผาใจ นั่นคือการเจริญเมตตาธรรมด้วยอภัยทาน มีชีวิตเพื่อประโยชน์ท่านให้มาก ความสุขสงบจะมาเยือนในไม่ช้า
-----------------
by ภูเตศวร

ขอบพระคุณค่ะ

by สโรชา