เจริญภาวนา by พูนสุข

สวัสดีค่ะ อาจารย์แม้ว

ดิฉันได้ติดตามคอลัมน์ธรรมะ 5 นาทีของคุณมาโดยตลอด
ซึ่งสิ่งที่คุณเขียนลงในหนังสือทำให้ผู้อ่านได้ประโยชน์มาก
จากธรรมที่ครูบาอาจารย์ได้นำมาอบรมสั่งสอน
ประสบการณ์ที่ได้จากการปฏิบัติของคุณเอง
ตลอดจนการตอบข้อสงสัยเกี่ยวกับการปฏิบัติที่ผู้อ่านส่งมา
ส่วนดิฉันก็มีข้อสงสัยอยากเรียนถามอาจารย์แม้วมานานแต่ยังไม่มีโอกาสค่ะ
เรื่องที่เขียนมามันอาจจะยาวเกินไปแต่คิดว่าถ้าจะให้หมอรักษาให้ตรงกับโรคที่เป็นควรจะให้ข้อมูลกับหมอให้มากที่สุด
เพื่อที่จะรักษาได้ตรงกับโรคค่ะ
คือดิฉันได้เจริญภาวนามาโดยตลอด ในช่วงระยะเวลา 2 ปีแรกที่ได้ปฏิบัติมีสิ่งต่าง ๆ
ที่เกิดขึ้นหลายอย่าง ดังนี้

ครั้งแรกที่ได้ปฏิบัติในขณะที่จิตเป็นสมาธิจะรู้สึกกายเบาใจเบาร่างกายในขณะนั้นเหมือนไม่มีแล้วก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งร่างกายเหมือนมีใครเอาน้ำเย็นจัดมารดตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าหลังจากนั้นจะรู้สึกอิ่มเอิบใจจนกระทั่งน้ำตาไหลซึ่งเป็นความสุขที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เกิดความสงสัยจึงได้หาหนังสือที่มีผู้รู้เขียนมาอ่านเพื่อหาคำตอบให้กับตัวเองและก็ได้รับคำตอบซึ่งทำให้ไม่เคลือบแคลงสงสัยเกี่ยวกับพระพุทธเจ้าเลย
กลับรู้สึกว่านี่มีคนชี้ทางให้เดินเรายังเดินไปด้วยความยากลำบากแต่พระพุทธเจ้าพระองค์ทรงค้นหาทางเดินเองยิ่งยากกว่าเราหลายเท่านัก
ระยะที่ 2 ขณะที่จิตเป็นสมาธิกายเบาใจเบา
รู้สึกว่าตัวเองเหมือนตุ๊กตาล้มลุกที่โยกไปมาอยู่ตลอดเวลาพิจารณาสักพักก็หายไป
ระยะที่ 3 ขณะที่จิตเป็นสมาธิกายเบาใจเบา สักพักรู้สึกว่าตัวเองมีขนาดเล็กลง ๆ
จนแทบจะไม่เหลือกายให้เห็นเลย แล้วหลังจากนั้นก็กลับกลายเป็นมีขนาดใหญ่ขึ้น ๆ
จนร่างกายแทบจะระเบิดแล้วก็กลับเข้าสู่สภาวะปกติ
ระยะที่ 4 ขณะที่จิตเริ่มเข้าสู่สมาธิ รู้สึกว่าจิตจะค่อย ๆ
รวมตัวกันเข้าหาจุดศูนย์กลางหลังจากรวมตัวกันที่จุดศูนย์กลางแล้วจะเกิดแสงสว่างขึ้น
ณ จุดสว่างนั้นมีขนาดเท่าหัวเข็มหมุด ลมหายใจละเอียดมากจนแทบจะไม่มีลมหายใจเลย
ดิฉันได้สอบถามครูบาอาจารย์ที่เคารพท่านหนึ่งท่านบอกว่า
เป็นลักษณะของจิตที่เริ่มเข้าสู่ปฐมฌาน
ท่านแนะนำให้ฝึกการเข้าออกให้เร็วและกำหนดจิตให้จุดแสงสว่างที่เกิดขึ้นเล็กใหญ่ได้
และในครั้งหลังสุดก่อนที่ดิฉันจะทิ้งระยะเวลาในการปฏิบัติมานานเนื่องจาก
ดิฉันเกิดอาการแพ้อาหารอย่างรุนแรงมากจนรู้สึกได้ว่าคงไม่รอดแน่
แต่ไม่ได้กลัวตายเลยและจิตในขณะนั้นได้ถามว่า วันนี้เราจะตายแล้วเหรอ
อาการของคนใกล้ตายเป็นอย่างนี้ใช่มั้ย แล้วห่วงอะไรหรือไม่
เมื่อจิตถามเองตอบเองจนไดรับคำตอบแล้วก็กำหนดจิตดูความตายว่า เราจะหมดลมตอนไหน
แต่ก็รอดมาได้
หลังจากหายป่วยมาได้ระยะหนึ่งก็กลับมาเจริญภาวนาเหมือนเดิมเพียงแค่เจริญสมาทานพระกรรมฐานแล้วหลับตาลงยังไม่ได้ภาวนาพุทโธด้วยซ้ำ
จิตก็รวมตัวกันอย่างรวดเร็วดิฉันรู้สึกว่าเหมือนกับถูกวัตถุอะไรสักอย่างดูดดิ่งลงไปอย่างรวดเร็วแม้สติก็ยังตามไม่ทันเกิดความกลัวจึงได้ลืมตาขึ้น
แม้จะพยามพิจารณาก็ไม่สามารถตอบตัวเองได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ลักษณะอย่างนี้เกิดขึ้นกับดิฉันแม้ในยามตื่นก็ไม่สารถที่จะเพ่งหรือมองอะไรได้นาน ๆ
เพราะจะทำให้จิตดิ่งไปเหมือนที่เป็น ในขณะที่เดินก็รู้สึกเหมือนเท้าไม่ติดดิน
เวลานอนก็ต้องคอยให้ง่วงมาก ๆ
เพื่อที่จะได้หลับไปเลยไม่สามารถที่จะนอนหลับตาปกติได้
ช่วงนั้นบอกได้เลยว่าดิฉันเหมือนจะเป็นบ้า
และพูดกับเพื่อนว่าไม่รู้ว่าเป็นอะไรเหมือนตัวไร้น้ำหนักสมองเบลอ ๆ
เมื่อไม่สามารถหาสาเหตุได้ดิฉันก็ไปหาหมอแต่เมื่อเช็คระบบร่างกายแล้วทุกอย่างปกติ
เล่าอาการให้หมอฟังหมอกลับถามดิฉันว่าในขณะที่เกิดอาการที่ว่าบุคคลรอบข้างสังเกตเห็นหรือไม่
หมอคงคิดว่าดิฉันเป็นโรคประสาทแน่ ๆ
ดิฉันพยายามพิจารณาให้เห็นว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นอนิจจัง จนระยะหนึ่งอาการจึงหาย
ดิฉันไม่กล้าที่จะทำอีกเลยจนเวลาล่วงเลยมาเป็นปีจึงได้เริ่มภาวนาใหม่แต่ครั้งนี้รู้สึกว่าตัวเองเหมือนกับคนที่เดินไม่เป็นต้องเริ่มต้นใหม่
จิตใจไม่มีความมั่นคงกระเจิดกระเจิง
ไม่ทราบว่าสิ่งที่เคยปฏิบัติมาหายไปไหนหมดดิฉันเกิดความท้อแท้จริง ๆ
เดี่ยวนี้ไม่เคยปฏิบัติเลยค่ะ

ขอความกรุณาอาจารย์แม้วช่วยให้แนะนำกับดิฉันด้วยนะคะเพื่อที่ดิฉันจะได้นำมาใช้เป็นแนวทางในการปฏิบัติต่อไป

ขอบพระคุณอย่างสูง