ไปนมัสการสังเวชนียสถานที่อินเดีย (1)

ไปนมัสการสังเวชนียสถานที่อินเดีย (1)

          กลับมาจากอินเดียด้วยความสวัสดิภาพครับ หลังจากรอนแรมบนแผ่นดินพุทธภูมิอยู่ ๑๐ วันกับการแสวงบุญปฏิบัติธรรม และทอดผ้าป่ากับวัดไทยที่อินเดียถึง ๕ วัดด้วยกัน

          วัดแรก คือวัดไทยนาลันทา ได้ปัจจัยถวายสามหมื่นกว่าบาท

          วัดที่สอง วัดไทยพุทธคยา ได้ปัจจัยถวายหกหมื่นบาทเศษ

          วัดที่สามคือ วัดไทยสารนาถ สถานที่ที่พระตถาคตแสดงปฐมเทศนา ได้ปัจจัยถวายหนึ่งแสนสามหมื่นบาทเศษ

          วัดที่สี่ วัดไทยกุสินาราเฉลิมราชย์ ได้ปัจจัยถวายเกือบเจ็ดหมื่นบาท และวัดสุดท้ายคือ วัดไทยลุมพินีที่กำลังอยู่ในระหว่างการก่อสร้างศาลาใหญ่ ได้ปัจจัยถวายประมาณหนึ่งแสนห้าหมื่นบาทเศษ

          รวมเบ็ดเสร็จเป็นเงินเกือบห้าแสนบาท!

          ทั้งหมดคือศรัทธาจากผู้ร่วมเดินทางไปแสวงบุญกับศรัทธาจากท่านผู้อ่านขวัญเรือน เป็นสายธารแห่งศรัทธาที่หลั่งไหลไปสู่แดนพุทธภูมิ เป็นการก่อเกื้อพระศาสนาให้ดำรงสถาพรต่อไปอีกนานเท่านาน และยังเป็นการช่วยประกาศเกียรติคุณของครูบาอาจารย์กับวัดไทยอีกโสตหนึ่งด้วย

          พูดถึงอินเดียแล้ว คนที่ไม่เคยไปจะส่ายหน้าพูดกันเป็นเสียงเดียว ‘สกปรก ลำบาก...’ อินเดียจึงเหมือนดินแดนที่น่ารังเกียจของใคร ๆ ทว่า...ในขณะที่เดินทางครั้งนี้เกือบทุกคนต่างพูดพร้อมกัน

          “อินเดียต่างจากที่คิด อินเดียมีอะไรดี ๆ มากมายและทุกคนต่างอธิษฐาน ขอให้ได้เยือนอินเดียอีกสักครั้ง”

          จากพุทธคยาใต้ควงต้นพระศรีมหาโพธิ์ที่พระพุทธองค์ทรงค้นพบธรรมะอันประเสริฐ... ผ่านสารนาถที่แสดงธรรมแก่ปัญจวัคคีย์ สู่กุสินาราสถานที่พระตถาคตเจ้าเสด็จดับขันธปรินิพพาน ทุกคนล้วนหลั่งน้ำตาแห่งความปีติยินดีและสังเวชในความจริงที่ประจักษ์แก่จิตใจของตน

          โดยเฉพาะ...ที่มกุฎพันธเจดีย์ สถานที่ถวายพระเพลิงพระบรมศพ กับป่าสาละที่ทรงดับขันธปรินิพพานนั้น...ทุกคนรวมทั้งครูบาอาจารย์ทุกรูปล้วนน้ำตาซึมด้วยสำนึกถึงคุณแห่งพระพุทธเจ้าอย่างมิอาจหักห้ามใจ

          นั่นคืออาการของผู้ที่ถึงพร้อมในพระรัตนตรัย โดยเฉพาะข้อ... ‘พุทธัง สรณัง คัจฉามิ’ ที่ไม่ใช่การท่องจำแต่ปากเท่านั้น

          การไปเยือนอินเดียแดนดินถิ่นพุทธภูมิในครั้งนี้ถือเป็นวาสนาของผู้ร่วมเดินทาง ด้วยมีโอกาสปฏิบัติธรรมกับครูบาอาจารย์สายพระกรรมฐานถึง ๙ รูป ได้ประจักษ์ความจริงว่า... พระพุทธเจ้ากับศาสนาของพระองค์ มีรากมีเหง้ามีความจริงอย่างไร และมิได้เป็นอย่างที่ใครบางคนคิด...

          ว่าเรื่องของพุทธประวัติเป็นเพียงเรื่องเล่าเรื่องสมมุติ ฉะนั้นผู้ที่ไป...จึงรู้ด้วยอาการ...ถึงตา...ถึงใจของตน ด้วยตนด้วยการไปพบไปสัมผัส ‘ถึงที่’ จริง ๆ

          ไปเยือนอินเดียคราวนี้มีเหตุการณ์มากมายหลายอย่างที่น่าอัศจรรย์ใจ มีบางเรื่องสนุกสนาน มีบางประการเป็นธรรมะสอนใจ เอาไว้ฉบับหน้าจะเล่าให้ (อ่าน) ฟังนะครับ มาใหม่อยากลงรูปอวดท่านทั้งหลาย ดูกันให้เพลิน ๆ ก่อนครับ เวลาในอินเดีย ๑๐ วันคงต้องนำมาบอกมาเล่าหลายตอนกว่าจะหมด

          ท้ายที่สุดก็คงต้องกราบขอบพระคุณสำหรับแรงแห่งศรัทธาของสาธุชนคนอ่านขวัญเรือนทุกท่าน โดยเฉพาะผู้ที่ส่งปัจจัยมาสมทบเป็นค่าเดินทางของพระภิกษุสงฆ์ ครูบาอาจารย์ทั้ง ๙ รูป

          ขอกุศลที่บังเกิดแล้วนั้นจงเป็นพละปัจจัย ให้ท่านทั้งหลายมีความสุขความเจริญ และมุ่งตรงสู่พระนิพพานด้วยเทอญ