ใจดวงเดียว by จิตตภาวนา

          งานนี้ถือว่าสมบูรณ์แบบกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา เพราะตลอดระยะเวลาเกือบ 4 วันเต็ม ๆ ที่วัดป่าชนะสงคราม ทุกเช้า-เย็นเราสวดมนต์ทำวัตรทุกวัน ต่อด้วยการนั่งปฏิบัติธรรมสมาธิภาวนาไม่ขาด นั่งเสร็จต่อด้วยการเดินจงกรมทั้งกลางวันและกลางคืน เรียกว่าคุ้มค่าคุ้มเวลาต่อการมาแสวงบุญในครั้งนี้จริง ๆ

by จิตตภาวนา

          ไม่เพียงแต่เท่านั้น ตลอดระยะเวลาที่ปฏิบัติธรรม หลวงปู่พรม พรหมโชโต เจ้าอาวาส ได้เมตตาแสดงธรรมอบรมจิตใจพวกเราเป็นระยะ ๆ ตามสมควรแก่กาล นับเป็นอีกหนึ่งแห่งความคุ้มค่าคือวันที่เราไปปฏิบัติธรรม ได้ตรงกับวันบุญ ‘ประทายข้าวเปลือก’ ของคนท้องถิ่น คือการนำพืชผลหลังการเกี่ยวข้าวมาทอดเป็นผ้าป่าถวายสงฆ์ ด้วยเหตุนั้นเราทั้งหลายจึงมีโอกาสร่วมทอดผ้าป่าครั้งนี้ไปด้วย

by จิตตภาวนา

          และงานนี้ได้ปัจจัยถวายสมทบผ้าป่าหาทุนสร้างรั้วกำแพงวัดเป็นจำนวนเงินถึง 118,031.- บาท

          ขออนุโมทนาบุญกุศลของชาวบ้านและชาวคณะศีลวดีในครั้งนี้ด้วยครับ

by จิตตภาวนา

          ‘หนึ่งรูปสามารถแทนคำพันคำ...’ ด้วยคำกล่าวเช่นนั้น จึงขอนำรูปภาพในงานบุญมาแสดงพร้อมคำบรรยายสั้น ๆ ให้ผู้ได้ร่วมทางจดจำความรู้สึกดี ๆ ในวันวานที่ผ่านมาและให้ผู้พบเห็นได้โมทนาบุญร่วมกัน

          . ปฏิบัติธรรม วันตรุษจีน

by จิตตภาวนา

          เพราะงานนี้...ทำให้ผู้เขียนได้กราบนมัสการและสนทนาธรรมกับหลวงปู่พรม พรหมโชโต อย่างใกล้ชิด หลังจากห่างหายไปนาน ก็เหมือนทุกครั้งทุกครา...จะได้ความฉ่ำเย็นในเมตตาบารมีของหลวงปู่...ได้สดับธรรมอันลึกซึ้งมาประดับจิตประดับใจจนมิอาจเก็บงำเอาไว้โดยไม่มาบอกกล่าว ณ ที่แห่งนี้

          หลวงปู่มักจะนั่งคอยที่โรงฉันน้ำร้อน รอจนผู้เขียนพาญาติมิตรญาติธรรมสวดมนต์ทำวัตรเย็น นั่งสมาธิภาวนาเสร็จ และปล่อยให้ทุกคนแยกย้ายไปปฏิบัติต่อโดยลำพังเพื่ออบรมลูกศิษย์หัวดื้อคนนี้โดยเฉพาะ

          ความจริงก่อนหน้านี้ หลวงปู่ตั้งใจจะออกธุดงค์ภาวนาตามป่าตามถ้ำ หากแต่เมื่อได้ยินข่าวว่าพวกชาวคณะจะมาปฏิบัติธรรม ท่านเลยต้องงดเว้นชั่วคราว และหลังจากพวกเราเดินทางกลับ หลวงปู่จะฝากวัดไว้กับพระลูกวัดที่ค่อนข้างมีอายุกาลพรรษา แล้วออกไปหาที่สัปปายะปฏิบัติธรรมหาทางพ้นทุกข์อีกครั้ง

          เพราะคำปรารภเยี่ยงนี้ทำให้ลูกศิษย์จอมแส่ส่ายโพล่งคำ...

          “ผมนึกว่าหลวงปู่หมดแล้วซะอีก!” คำว่าหมดเป็นที่รู้กันในหมู่นักปฏิบัติคือ ‘หมดกิเลส’ หรือทำสำเร็จเสร็จสิ้นพรหมจรรย์

          พอโพล่งคำก็นึกเสียใจ ว่าตัวเองขาดสติและไม่น่าไปแสดงความรู้สึกตรง ๆ อย่างนั้นกับครูบาอาจารย์ หากที่เห็นบนสีหน้าของท่านคือรอยยิ้มน้อย ๆ ก่อนพูดเบา ๆ

          “ยัง...ยังเหลืออีกนิดเดียว”

          รอยยิ้มกับสายตาของหลวงปู่เปี่ยมด้วยเมตตาอย่างยิ่ง อาจเป็นเพราะเคยปรารภกับท่านเมื่อครั้งดั้นด้นไปนิมนต์ท่านมาครองวัดป่าชนะสงคราม เมื่อหลายปีก่อนหลังจากครูบาอาจารย์หลายรูปที่มารับตำแหน่งแล้วอยู่ไม่ได้ ส่วนใหญ่เกิดโรคาพยาธิเจ็บป่วยอาพาธจนต้องโยกย้ายออกไป

          “ภูมิเจ้าที่ที่นี่แรง” แม้แต่หลวงปู่เสน ปัญญาธโร ผู้เป็นอาจารย์ใหญ่แห่งวัดป่าหนองแซงยังเอ่ยปาก “พระที่มาอาศัยอยู่ที่นี่ถ้าปฏิบัติไม่ถึงหรือย่อหย่อนในธรรมวินัยก็อยู่ไม่ได้”

by จิตตภาวนา

          “ทำไมแม้ว จึงนิมนต์หลวงปู่?” หลวงปู่พรมเอ่ยถามในวันที่ผู้เขียนแสดงเจตนารมณ์ในการนิมนต์ท่านไปครองวัดครั้งนั้น เป็นเหตุให้ต้องบอกเล่าความจริง

          โดยรวมคือ หลังจากเห็นว่าพระภิกษุที่เป็นครูบาอาจารย์หลายรูปที่มาครองวัดล้วนมีเหตุต้องพำนักอาศัยอยู่ไม่ได้ ทำให้ผู้เขียนหันกลับไปพิจารณาความจริงโดยละเอียด จึงพบว่าอาจเกิดจากคำอธิษฐานที่แรงกล้าเกินไปในวันบวงสรวงบอกกล่าวเทพยดาและพระแม่ธรณีเพื่อสร้างวัดแห่งนี้ว่า ศาสนสถานแห่งนี้จักเกิดจากศรัทธาอันบริสุทธิ์เพื่อถวายเป็น พุทธบูชา ธรรมบูชา สังฆบูชา เมื่อสร้างเสร็จแล้วข้าพเจ้ามิปรารถนาสิ่งใดมากไปกว่าการที่ได้มีพระอริยเจ้าบังเกิดขึ้นที่นี่ ขอให้มีพระสงฆ์ผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบมาครองวัด เพื่อเป็นหลักชัยของมนุษย์ทุกคนในที่แห่งนี้ด้วยเถิด ท้ายสุดผู้เขียนได้ย้ำคำชัดเจน

          “และผมเชื่อว่า หลวงปู่จะเป็นคนที่ทำให้คำอธิษฐานของผมเป็นความจริงได้!”

          หลังจากนั้นหลวงปู่ได้รับขันดอกไม้ธูปเทียน รับนิมนต์โดยไม่เอ่ยถามอะไรอีก หลังจากมาครองวัดป่าชนะสงครามไม่นาน ท่านเคยปรารภกับผู้นิมนต์ท่านมา

          “ที่นี่ภาวนาดี...การภาวนาก้าวหน้าเร็ว” ทุกครั้งจะเอ่ยคำอนุโมทนาสาธุกับท่านด้วยความปีติยินดี แม้แต่หลวงปู่เสน ปัญญาธโร ยังเอ่ยปากชม

          “หลวงปู่พรมเก่ง...พวกวิญญาณที่นี่ไปเกิดเยอะแล้ว ได้หลวงปู่พรมแผ่เมตตาให้”

          ระยะหลังๆ ทุกครั้งที่ได้มีโอกาสมากราบนมัสการหลวงปู่ ท่านจะแนะนำการปฏิบัติแบบสั้น ๆ ไม่เยิ่นเย้อ หากตรงเผงเข้าไปในใจทุกครา บางครั้งเหมือนท่านเตรียมมาเทศน์อบรมเราไว้ล่วงหน้า ‘รู้’ ว่าเราจะอ้างธุระอะไรในการย่อหย่อนต่อการปฏิบัติธรรม

          “คนทำงานเยอะเวลาน้อย ก็เลยอ้างเวลา ถ้าไม่มีเวลานั่งสมาธิก็ให้สังเกตดูใจ รัก...โกรธ ดีใจ เสียใจ กระทบก็ให้รู้ตัว แค่นี้ก็เป็นการปฏิบัติธรรมแล้ว เพราะเป็นการฝึกสติ จะนั่ง ยืนเดินนอนหรือทำงานก็ให้มีสติ นั่นแหละได้ผลจริง และจะได้ไม่ต้องอ้างว่าไม่มีเวลา”

          หนนี้ครั้งนี้ ผู้เขียนยังโดนเหน็บอีกโครมเบ้อเริ่ม...

          “พาลูกน้องมาปฏิบัติ เราก็อย่าเอาแต่พูดแนะนำคนอื่น เป็นหัวหน้าต้องทำให้มากกว่าลูกน้อง อย่างน้อยเท่าตัวก็ยังดี เป็นหัวหน้าต้องเหนื่อยต้องลำบากกว่าถึงจะเป็นหัวหน้าที่ดีได้”

by จิตตภาวนา

          คืนสุดท้ายก่อนจากลาหลวงปู่ก็ยังอธิบายธรรมสั้น ๆ แต่ชัดเจนดังเคยท่านกล่าวว่าวิธีการปฏิบัติธรรมที่ ‘ง่าย’ และ ‘ลัด’ ที่สุดคือการรักษาใจ

          ...เอาสติกำกับใจ

          ผู้รู้กับสติให้อยู่ด้วยกัน ‘รู้’ เท่าทันในทุกอิริยาบถ เห็นการเกิดดับของจิตไปเรื่อย ๆ นั่นแหละคือหนทางพ้นทุกข์ที่เดินลัดตัดตรงที่สุด...

          ประโยคท้ายที่ยังก้องในความทรงจำ จนถึงบัดนี้วินาทีนี้ คือ...

          “ธรรมะแปดหมื่นสี่พันพระธรรมขันธ์ของพระพุทธเจ้ารวมลงมาที่ใจดวงนี้ดวงเดียว สุขก็ที่ใจนี้ทุกข์ก็ที่ใจนี้ สวรรค์ นรก หรือพระนิพพาน ก็อยู่ที่ใจดวงนี้ทั้งนั้น การรักษาใจจึงเป็นแก่นของพระพุทธศาสนา!”

          เอวังก็ด้วยประการฉะนี้

by จิตตภาวนา