ความเป็นมาของ "วันโกน-วันพระ" by กองบรรณาธิการ

ความเป็นมาของ “วันโกน-วันพระ”

     พระเจ้าพิมพิสาร กษัตริย์แคว้นมคธ เข้าเฝ้าพระพุทธเจ้าขณะทรงประทับ ณ.เขาคิชฌกูฏใกล้กรุงราชคฤห์ เมืองหลวงของแคว้นมคธ และได้กราบทูลพระสัมมาสัมพุทธเจ้าว่า นักบวชในศาสนาอื่นๆ มีวันประชุมสนทนาเกี่ยวกับหลักธรรม คำสั่งสอนในศาสนาของเขา แต่พระพุทธศาสนานั้นยังไม่มี

     พระพุทธองค์จึงทรงอนุญาต ให้ภิกษุสงฆ์ประชุมสนทนาธรรม และแสดงพระธรรมเทศนาแก่ประชาชนในวัน 8 ค่ำ 14 ค่ำ และ 15 ค่ำ ตามคำขออนุญาต ของพระเจ้าพิมพิสาร

     ต่อมา เมื่อพระพุทธศาสนาแพร่เข้ามาในไทย พุทธศาสนิกชนจึงถือเอาวันดังกล่าวเป็นวันธรรมสวนะเพื่อถือศีล ฟังธรรม ปฏิบัติธรรม และประกอบบุญกุศล ตั้งแต่สมัยสุโขทัยเป็นต้นมา

     ความรู้ประกอบ

          1. วันโกน คือวันขึ้น 7 ค่ำ กับ 14 ค่ำ และวันแรม 7 ค่ำ กับ 14 ค่ำ ของทุกเดือน (หรือวันแรม 13 ค่ำ หากตรงกับเดือนขาด) ซึ่งเป็นวันก่อนวันพระ 1 วันนั่นเอง

          2. วันพระ คือวันขึ้น 8 ค่ำ กับ 15 ค่ำ และวันแรม 8 ค่ำ กับ 15 ค่ำ ของทุกเดือน หรือวันแรม 14 ค่ำ หากตรงกับเดือนขาด