เมื่อฉันแก่ตัวลง by ผึ้ง

เมื่อฉันแก่ตัวลง

     ผึ้งอยากจะมอบเรื่องนี้ให้กับผู้ที่ไม่ค่อยได้อยู่ใกล้ชิดพ่อแม่ที่บ้าน หรือผู้ที่มีภาระหน้าที่ในการเฝ้าดูแลพ่อแม่ที่ต้องแก่ตัวลงตามสังขาร ทุกสิ่งก็จะต้องเสื่อมลงไปตามอายุ โดยที่บทความนี้ให้แง่คิดสะกิดใจผึ้งเป็นอย่างมาก จึงอยากนำมาฝากญาติมิตร ญาติธรรมทุกคนค่ะ

     เมื่อฉันแก่ตัวลง ไม่ใช่ฉันที่เคยเป็น ขอโปรดเข้าใจฉัน มีความอดทนต่อฉัน เพิ่มขึ้นอีกสักนิด

     ตอนฉันทำแกงหกใส่เสื้อตัวเอง ตอนฉันลืมวิธีผูกเชือกรองเท้า ขอให้คิดถึงตอนแรก ๆ ที่ฉันใช้มือสอนเธอทำทุกอย่าง

     ตอนฉันเริ่มพร่ำบ่นแต่เรื่องเดิม ๆ ที่เธอรู้สึกเบื่อ ขอให้อดทนสักนิด อย่าเพิ่งขัดฉัน ตอนเธอยังเล็ก ๆ ฉัยยังเคยเล่านิทานซ้ำ ๆ ซาก ๆ จนเธอหลับเลย

     ตอนฉันต้องการให้เธอช่วยอาบน้ำให้ อย่าตำหนิฉันเลยนะ ยังจำตอนที่เธอยังเล็ก ๆ ฉันต้องทั้งกอด ทั้งปลอบ เพื่อให้เธอยอมอาบน้ำได้ไหม

     ตอนฉันงงกับวิทยาการใหม่ ๆ อย่าหัวเราะเยาะฉัน จำตอนที่ฉันเฝ้าอดทนตอบคำถาม “ทำไม ทำไม” ทุกครั้งที่เธอถามได้ไหม

     ตอนฉันเหนื่อยล้าจนเดินต่อไม่ไหว ขอจงยื่นมือที่แข็งแรงของเธอ ออกมาช่วยพยุงฉัน เหมือนตอนที่ฉันพยุงเธอให้หัดเดินในตอนที่เธอยังเล็ก ๆ

     หากฉันเผอิญลืมหัวข้อที่กำลังสนทนากันอยู่ ให้เวลาฉันคิดสักนิด ที่จริงสำหรับฉันแล้ว กำลังพูดเรื่องอะไร ไม่สำคัญหรอก ขอเพียงมีเธออยู่ฟังฉัน ฉันก็พอใจแล้ว

     ตอนเธอเห็นฉันแก่ตัวลง ไม่ต้องเสียใจ ขอให้เข้าใจฉัน สนับสนุนฉัน ให้เหมือนตอนที่เธอเพิ่งเรียนรู้ใหม่ ๆ ตอนนั้น ฉันนำพาเธอเข้าสู่เส้นทางชีวิต ตอนนี้ขอให้เธอเป็นเพื่อนฉันเดินไปให้สุดเส้นทาง ให้ความรักและอดทนต่อฉัน ฉันจะยิ้มด้วยความขอบใจ ในรอยยิ้มของฉัน มีแต่ความรักอันหาที่สิ้นสุดมิได้ของฉันที่มีให้กับเธอ

(บทความนี้ เป็นส่วนหนึ่งที่คัดลอกมาจากต้นฉบับภาษาจีน ผึ้งไม่ได้แปลเอง มีผู้แปลแล้วส่งมาให้ ขอขอบคุณผู้แปลมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ)