อันไหวพริบหยิบได้แต่ฝ่ายปราชญ์ by อ้อย

อันไหวพริบหยิบได้แต่ฝ่ายปราชญ์

          ส.ศิวรักษ์ เล่าว่า สมัยบวชเณรอยู่นั้น เจ้าคุณอาจารย์เคยเล่านิทานให้ฟังเรื่องหนึ่งว่า เด็กวัดคนหนึ่งหน้าตาดีมีกิริยาอัชฌาสัยเรียบร้อย ท่านเศรษฐีเห็นเข้าจึงขอเอาไปทำเป็นเขย

ฝ่ายลูกสาวของเศรษฐีก็ดีใจที่ได้สามีท่าทางภูมิฐาน ขยันหมั่นเพียรในการงาน แต่สติปัญญาไม่กล้าแข็งนัก ทั้งยังออกประหม่าเวลาเข้าสู่ประชุมชนอีกด้วย

          คราวหนึ่งท่านเศรษฐีจัดงานเลี้ยงที่บ้านซึ่งเป็นวัฒนธรรมสมัยใหม่ ต้องกินโต๊ะและใช้ช้อนส้อม สามีไม่เคยออกงาน ออกประหวั่นใจแถมต้องนุ่งผ้าม่วงใส่เสื้อราชปะแตนด้วย ฝ่ายภรรยาก็ปลอบว่า

“ อย่าวิตกเลย ให้คอยดูคนที่นั่งโต๊ะตรงกันข้ามก็แล้วกัน ว่าเขาใช้มีดใช้ส้อมอย่างไรก็ให้เอาอย่างเขา” สามีรับคำและเลียนแบบแขกที่นั่งตรงกันข้ามด้วยความลำบากยากเย็นจนหมดชุดอาหารคาว

          คราวถึงชุดอาหารหวาน มีอ้อยควั่นมาให้รับประทานก่อน แขกที่นั่งตรงกันข้ามเอาอ้อยใส่ปากทีละชิ้น เคี้ยวเสร็จก็เอาผ้าเช็ดปากขึ้นมาบัง แล้วคายชานอ้อยใส่ผ้าเช็ดปากเอาลงกระโถนที่ใต้โต๊ะ

ฝ่ายเขยใหม่ไม่ทราบว่าแขกคนนั้นคายชานอ้อย ก็เลยกลืนเข้าไป แม้ติดคอก็ยอม

          แขกที่นั่งตรงข้ามเห็นเข้าเลยต้องกลั้นหัวเราะเอาไว้ พอชุดสุดท้ายบริกรยกซ่าหริ่มมาให้รับประทาน พ่อเขยใหม่ยังคงกลืนอ้อยที่ยังเหลืออยู่ แขกอดขำไม่ได้ หัวเราะออกมาพลาง กลั้นไว้พลาง ซ่าหริ่มก็เลยไหลออกทางจมูกเป็นงวงยาว

          พ่อเขยใหม่เห็นเข้าดังนั้น ขว้างผ้าเช็ดปากทิ้ง แล้วลุกจากเก้าอี้ทันที “กูไม่เอาแล้วโว้ย กินแบบผู้ดีนี่เหลือรับ อ้ายกลืนชานอ้อยก็ยังพอทน แต่เล่นให้เอาซ่าหริ่มออกทางจมูกนี่กูสู้ไม่ไหวจริงๆ!”