พระบรมธาตุในไทย ไม่ศักดิ์สิทธิ์ตรงไหน? by ธรรมะโดนใจ

พระบรมธาตุในไทย ไม่ศักดิ์สิทธิ์ตรงไหน?

        เมื่อต้นเดือนพฤษภาคม (2547) ที่ผ่านมา ผู้เขียนมีธุระสำคัญบางอย่างที่จังหวัดนครพนม จึงเป็นอีกครั้งกับการได้กลับไปเยือนถิ่นเก่าบ้านเกิดที่จากมานานหลายปี

        และเพราะโอกาสเช่นนั้นผู้เขียนไม่ลืมที่จะมุ่งหน้าสู่อำเภอธาตุพนม แผ่นดินที่มีองค์พระธาตุพนมซึ่งบรรจุพระอุรังคธาตุแห่งพระบรมศาสดาเอาไว้ให้ชาวพุทธได้กราบไหว้บูชามาเป็นพัน ๆ ปี ไปเพื่อนมัสการพระบรมธาตุเพื่อเป็นสิริมงคลกับชีวิต

             พูดถึงพระธาตุพนมแล้วต้องถือเป็นศูนย์รวมใจอันสำคัญของคนอีสานทั้งภาค จนถึงกับมีประโยคหนึ่งที่ว่า ‘ในชีวิตที่เกิดมา ต้องมีสักครั้งได้มากราบพระธาตุพนม มิฉะนั้นจะเสียชาติเกิด’

        ตามประวัติของครูบาอาจารย์สายวิปัสสนาธุระตั้งแต่ปฐมาจารย์อย่างหลวงปู่เสาร์ กันตสีโล จนกระทั่งหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต อาจารย์ใหญ่และแม่ทัพธรรมของพระป่ากรรมฐาน ในเวลาท่านออกธุดงค์มักจะแวะเวียนมากราบนมัสการองค์พระธาตุพนมอยู่อย่างต่อเนื่อง เหตุเพราะพระธาตุพนมนั้นเป็นเจดีย์ที่บรรจุพระอุรังคธาตุหรือพระธาตุบริเวณส่วนพระอุระของพระพุทธเจ้าตั้งแต่ยุคสมัยแผ่นดินตรงนั้นเป็นอาณาจักร ‘ศรีโคตรบูรณ์’ ยาวนานมาถึงสองพันปีเลยทีเดียว

        พระธาตุพนมได้ถูกบูรณะมาเป็นลำดับหลายครั้งหลายครา ตั้งแต่สมัยพระครู โทนสะเม็ก (ขี้หอม) จากฝั่งลาว...จากนั้นคือพระรัตนโนบล (รอด) วัดทุ่งศรีเมือง จังหวัดอุบลราชธานี จนกระทั่งถึงฝีมือของกรมศิลปากรใน พ.ศ. 2492 แต่ก็มิอาจทนทานกับกาลเวลาตามหลักอนิจจังได้ พระธาตุพนมจึงโค่นล้มลงในปี 2514

        เพราะโค่นล้มลงจึงทำให้พระบรมธาตุ (ส่วนพระอุระ) ปรากฏแก่สายตาของบุคคลทั่วไป เป็นข้อยืนยันอย่างแท้จริง...

        ว่า...พระธาตุพนมคือสถานที่บรรจุพระอุรังคธาตุแห่งสมเด็จพระบรมศาสดาอย่างแท้จริงมิต้องสงสัย!

ปัจจุบันมีภาพถ่ายแสดงไว้ในพิพิธภัณฑ์วัดพระธาตุพนม ใครผ่านไปก็สามารถแวะชมได้ทุกวัน...

        ระยะหลัง ๆ หลายปีที่ผ่านมา ผู้เขียนแอบอมยิ้มอยู่คนเดียวบ่อย ๆ กับการออกข่าวใหญ่โตถึงการอัญเชิญพระบรมธาตุมาจากต่างประเทศทั้งจากจีน...ศรีลังกา...ฯลฯ มาจัดแสดงที่นั่นที่นี่ แม้แต่วันนี้ปัจจุบันนี้ที่เขียนต้นฉบับ ก็ยังจัดแสดงอยู่ที่ศูนย์อินแพ็ค เมืองทองธานี

ทุกอย่างคือ ‘รายจ่าย’ และ ‘รายรับ’ มาจากศรัทธาของชาวพุทธ...

        ในขณะที่ตัวจริง...ของจริง อันน่าภาคภูมิใจมีอยู่ในประเทศของเรามาเป็นพัน ๆ ปี...มิหนำซ้ำยังเป็นพระอุรังคธาตุ คือพระบรมธาตุส่วนหน้าอกอยู่ใกล้พระหทัยของพระพุทธเจ้ามากที่สุดด้วย

        ฉะนั้นอย่าประหลาดใจเลยครับ ว่าปัจจุบันนี้แผ่นดินสยามสุวรรณภูมิแห่งนี้จึงเป็นเสมือน ‘หัวใจ’ แห่งพระพุทธศาสนาอย่างที่ท่านทั้งหลายเห็น

        แผ่นดินไหน...อย่างไร ภูเตศวรมิอาจทราบ แต่ในบ้านเรา...แผ่นดินนี้ พระอรหันต์ในบวรพุทธศาสนายังมีให้กราบไหว้อยู่จนถึงทุกวันนี้

        ที่เขียนมาตรงนี้ก็เพราะอยากจะบอกท่านทั้งหลายว่า ในฐานะคนไทยชาวพุทธจะทำอะไรก็ควร ‘ใช้ปัญญา’ พิจารณาอย่างที่สมเด็จพระบรมศาสดาทรงสั่งสอน พระบรมธาตุในประเทศที่สถิตอยู่คู่แผ่นดินมายาวนานมิได้ศักดิ์สิทธิ์น้อยกว่าพระบรมธาตุจากต่างประเทศหรอกครับ และก็มิได้ห้ามปรามอย่าไปกราบไหว้ เพราะจะจริงจะเท็จ...ขอเพียงจิตมั่นในพระรัตนตรัย ใจประกอบด้วยกุศล ผลบุญ ก็บังเกิดแก่ตนเสมอแหละครับ

         ...เพียงแต่ไม่อยากเห็นความเชื่อที่ผิดเพี้ยน... ไม่อยากให้ความศักดิ์สิทธิ์แห่งพระพุทธเจ้าตกเป็นเครื่องมือหาประโยชน์ของใครบางคนบางกลุ่ม

         ที่สำคัญคือ คนในชาติในศาสนาพุทธของไทยเห็นคุณค่าทุกอย่างของต่างชาติดีกว่า...สิ่งสำคัญของที่ชาติไทย...คนไทยมี เป็นสิ่งที่แย่ที่สุดเลยครับ!

          มาถึงตรงนี้ขออนุญาตเอ่ยถึงครูบาอาจารย์ในสายวิปัสสนาธุระอีกรูปหนึ่ง คือหลวงปู่บุญจันทร์ กมโล แห่งวัดป่าสันติกาวาส อำเภอไชยวาน จังหวัดอุดรธานี หลวงปู่บุญจันทร์ เป็นพระเถราจารย์ที่ถือเป็นลูกศิษย์สายตรงอีกรูปหนึ่งของหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต และได้รับคำรับรองว่าท่านได้จบพรหมจรรย์เป็นพระอรหันต์ในยุคกึ่งพุทธกาลไปเรียบร้อยแล้ว

          ท่านเป็นอีกองค์หนึ่งที่ให้ความเชื่อมั่น ให้ความเคารพในพระธาตุพนมอย่างยิ่ง!...

          เพราะความเคารพของหลวงปู่ที่มีต่อองค์พระธาตุพนมอย่างที่สุดนี้ หลังจากหลวงปู่ละขันธ์สู่นิพพาน ลูกศิษย์ลูกหาทั้งปวงจึงสร้างพระธาตุบรรจุอัฐิธาตุของหลวงปู่ในรูปแบบตามอย่างพระธาตุพนมที่วัดป่าสันติกาวาส

ใครผ่านไปอย่าลืมแวะนมัสการนะครับ!

           วันนั้นหลังจากกราบนมัสการพระอุรังคธาตุแห่งพระบรมศาสดาที่พระธาตุพนมเสร็จ ขณะขับรถกลับนครพนม มีบางอย่างย้ำเตือนในจิต... ทำให้นึกถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์คู่บ้านคู่เมืองของอำเภอเรณูนครอีกแห่ง

           ‘...นึกอยากกราบพระธาตุเรณูนคร’ ทำให้ผู้เขียนหักพวงมาลัยเลี้ยวซ้ายบริเวณทางแยกระหว่างธาตุพนมกับนครพนมอย่างกะทันหัน

           กราบพระธาตุเรณูนครเสร็จ ค่อยถึงบางอ้อ...เห็นโครงสร้างอุโบสถแบบจัตุรมุขตระหง่านอยู่ทางด้านขวา เลยเกิดศรัทธาจะทำบุญสมทบช่วยสร้างบ้าง จึงถามหาเจ้าอาวาส

           ไม่กี่นาทีต่อมาก็ได้กราบหลวงพ่อท่านเจ้าคุณ พระรัตนวิมล ที่เป็นเจ้าอาวาส และเป็นรองเจ้าคณะจังหวัดนครพนมอีกตำแหน่ง

           หลังจากสนทนากันไม่กี่นาที จึงรู้ว่า เพราะอุโบสถหลังเก่าที่คู่กันมากับองค์พระธาตุเรณูนครได้ชำรุดทรุดโทรมมากจนมิอาจบูรณะซ่อมแซมได้ ในที่สุดได้พังทลายลง ท่านจึงรื้อถอนและสร้างขึ้นใหม่ดังที่เห็นอยู่นี้ เพราะไม่ได้นำกล้องถ่ายรูปไป จึงเอ่ยขอรูปถ่ายกับหลวงพ่อนำมาลงในคอลัมน์ธรรมะ 5 นาที เพื่อบอกบุญกับท่านทั้งหลาย

           ใครอยากร่วมทำบุญสร้างพระอุโบสถคู่บุญพระธาตุเรณูนครก็เชิญนะครับ

           สมทบทุนไปที่ศูนย์อำนวยการฝ่ายจัดหาเงินทุน วัดเรณูนคร อำเภอเรณูนคร จังหวัดนครพนม