จดหมายฉบับที่ 1 (ตอนสุดท้าย)
เพราะเรื่องนี้เคยมีประวัติ...(เอาแค่แซมเปิ้ล ๆ ก็พอ) เจ๊ทมเล่าให้ฟังว่า...สมัยลุงเชียรยังเป็นตะหานเรือ...มีลูกน้องนิสัยไม่ดีอยู่คน ชอบทำตัวก่อปัญหาอยู่เรื่อย ปกติแล้ว ‘ไอ้หนู’ ของคุณยายไข่มุกนี่เป็นคนเฉย ๆ ไม่เอาเรื่องเอาราวกับใคร...เป็นคนนิ่งเสียจนใคร ๆ เอ่ยปาก...
“นิ่งยังกะพระพุทธรูป...”
วันดีคืนดีทำอีท่าไหนเข้าก็ไม่รู้...เจ้าลูกน้องคงกวนตบะ ‘ลุง’ จนแตกดังโพล๊ะเข้า...
“ไอ้นี่ท่าจะบ้า?” นาวาเอกวิเชียรวันนั้นหลุดคำ...ผลหรือครับ...
...รายนั้นก็เลย ‘เป็นบ้า’ ตามปากลุงหลังจากนั้นไม่นาน...สมใจนึกบางลำพูไปเรียบโร้ย!
วันนั้นก่อนขึ้นเครื่อง ลุงเชียรปากพระร่วงของตระกูลนึกยังไงไม่รู้ พูดเปรย ๆ กับน้องสาวตัวเองแต่ทะลุถึงหูเรา...
“ไปอินเดียงวดนี้จะได้กลับไหมวะไอ้อี๊ด?” บ้านนี้เขาเรียกกันอย่างนี้แหละ (ก็จะมีใครที่ไหนในตระกูลคิดว่าคุณนายเป็นเลดี้กันสักคน...)
“มีอะไรหรือลุง...?”
คุณนายย้อนถามด้วยอาการแบบว่าสีหน้าไม่ค่อยดี...(คงไม่ใช่เพราะกลัวตายหรอกแต่กลัวอดได้สมบัติคุณยายไข่มุกมากกว่า)
“แกดูซิ...” คนเป็นพี่ชี้ให้ดูจอทีวีสำหรับบอกเวลา บอกเที่ยวบินที่แขวนอยู่ตรงหน้า... “เที่ยวบินที่จะนั่งเป็นเที่ยวบินที่ 313 วันนี้วันที่ 13...ด้วยนะเอ็ง...”
“แล้วไง? ” อดีต ‘ผู้นวย’ ขสมก. ที่เจ้าตัวเคยแปลให้ลูกหลานฟังว่า องค์การ ‘ขนส่งเมียกู’ ทำเป็นย้อนถามทั้ง ๆ ที่รู้ว่าลุงหมายถึงอะไร...
“ก็...ลัคกี้นัมเบอร์ไง...” มหาแหมวเผลอใจรีบตอบ “เลยซวย!” แถมให้อีกคำ “ถ้าเรือบินจะตกก็คงเพราะน้ำหนักนะแหละ...”
“ปากไม่มีหูรูด...” แม่หนูอี๊ดของคุณยายไข่มุกเสียงแหว... (ไหงมาลงที่เราก็ไม่รู้...) เจอลูกนี้มหาก็มหาเถอะ...ใหญ่ดับเบิ้ลใหญ่ยังไงก็ต้อง ‘หุบ’ บานไม่ออก เพราะบ้านนี้ถือระบบอาวุโสแบบว่า...
...เดินตามหลังผู้ใหญ่หมาไม่กัด...แต่เถียงผู้ใหญ่อาจโดน ‘ตื๊บ’ ได้ไม่รู้ตัว...
คณะเราอันมีท่านพระครูพุทธสิริวัฒน์ (หลวงปู่เมี้ยน วัดโพธิ์กบเจา) เป็นหัวหน้าคณะจาริกแสวงบุญนำหลวงพ่อ-หลวงพี่ขึ้นเครื่องก่อนแล้ว แต่พวกเรายังนั่งรอข้างนอกอันเป็น ‘อนุสัย’ ดั้งเดิม ถ้าไม่เห็นคำว่า... ‘LAST CALL’ บนจอทีวีละก็ไม่วิ่งหางจุกตูดขึ้นเรือบินแน่...เพราะเบื่อกับการนั่งอุดอู้อยู่ในที่แคบ ๆ ด้วยความรู้สึกหายใจไม่เต็มปอดโดยเฉพาะเจ๊ทมจอมเป็นไมเกรน
“คนฉลาดสมองใช้ออกซิเจนมากกว่าคนธรรมดา...” ตุ๊เด่น...วิสัชนา เวลาคุณนายถูก ‘ไมเกรนเจี๊ยะ’ “แม่ต้องอยู่ที่โล่ง ๆ...อากาศดี ๆ...” มันเข้าใจพูด...ทั้ง ๆ ที่เป็นคนพูดน้อยกว่าใครในบ้าน แต่เวลาเอ่ยคำทีไรล้วนเป็น ‘มธุรสวาจา’เสมอ...
เพราะกระเป๋าใบโตถูกส่งลงห้องเครื่องหมดเหลือแค่เป้ (วัยรุ่น) สะพายหลังใบเดียว ทำให้คุณนายตัวป้อมไม่เจียมความแก่...อย่างเจ๊ทมระเห็จขึ้นป๋อหล๋อบนเรือบินได้รวดเร็วทันใจเหมือนเคย...
“ไหนมันบอกเราว่า LAST CALL ไง?” คุณนายเริ่มอุทธรณ์เพราะนานเกือบยี่สิบนาทีที่ขึ้นไปนั่งรอ...แต่ไม่เห็นวี่แววว่าเรือบินจะขยับ...ทันทีที่เจ๊พูดจบ...เสียง ‘กับปิตัน’ ก็พูดผ่านลำโพงสวนมาทันควัน...
“ต้องขออภัย ท่านผู้โดยสารทุกท่าน เนื่องจากมีผู้โดยสารสองท่านได้แจ้งของดโดยสารในเที่ยวบินนี้ ด้วยความจำเป็นบางประการ แต่เนื่องด้วยกระเป๋าเดินทางของผู้โดยสารทั้งสองถูกนำขึ้นเครื่องแล้ว และด้วยความปลอดภัยตามกฎข้อบังคับการบิน เราจึงต้องตรวจหากระเป๋าดังกล่าว ซึ่งคาดว่าจะใช้เวลาประมาณสามสิบถึงสี่สิบนาที... ขอบคุณครับ...”
ไม่มีเสียงฮือฮาจากผู้โดยสารที่แน่นขนัดอยู่บนเครื่องบินลำนั้น ทุกคนเงียบกริบสนิทนิ่งแต่หันหน้ามามองกันเงียบ ๆ...
“เอาแล้วไง?” เสียงลุงเชียรที่เป็น ‘ไอ้หนู’ ของคุณยายไข่มุกตลอดกาลดังขึ้นพอได้ยินเพราะมหาแหมวนั่งถัดไปอีกแถว... “ถ้าเป็นกระเป๋าระเบิดละก็...”
“เอวัง!” เราต่อคำในใจด้วยความสยองขวัญ...
ครับ...จนแล้วจนรอด ‘นมัสการภันเต’ ฉบับนี้ยังไม่พ้นผืนแผ่นดินไทยด้วยซ้ำ...
แต่เนื้อที่ดันหมดซะก่อน...ก็ต้องขอยกยอดไปฉบับหน้า ค่อยว่ากันอีกทีนะจ้ะ...
Salunya Village Soi. 2
Bangkhuntien Bangkok 10150
Tel : 08-1258-3495
Email : dhamma5mins@hotmail.com