ตอนที่ ๑๓ ส่งอาจารย์
เขียนเล่าอะไรมาก็หลายตอน หลังๆมีวาระจรเข้ามาค่อนข้างสำคัญ ก็เลยต้องแทรกไปตามกาลอันสมควรในแต่ละคราว ครั้งนี้ก็เช่นกัน ถ้าเล่าได้ตามกำหนดที่คิดไว้ไม่สะดุด ตอนนี้ก็น่าจะเป็นตอนสรุปของเรื่อง แต่ต้องนำเรื่องการส่งอาจารย์มาเล่าแทรกอีกครั้งไว้คราวนี้ เพราะถ้าไม่เขียนถึงก็คงค้างคาใจแม่ล่มไม่สิ้นสุด แม้เรื่องตัวเองยังเล่าไม่ครบถ้วน แต่บุคคลสำคัญของเรื่องจริงๆ กำลังเดินเข้าสู่เพศบรรพชิตจบสิ้นทางโลกเสียก่อน จึงขอเขียนอีกสักตอน หวังว่าคงทันก่อนที่เราจะอยู่กันคนละฝั่งฟากชีวิต
รู้ทั้งรู้ แต่อนิจจัง ทุกขัง ก็ไม่วายสร้างความอาลัยรักเมื่อสิ่งนั้นกำลังบังเกิดกับแม่ล่ม ลูกหลาน ญาติมิตร ครอบครัวธรรมะ ๕ นาทีและศิษย์อยู่ตรงหน้า แม้เราจะประจักษ์แก่ใจอยู่ตลอดเวลาว่า “ความพลัดพรากจากสิ่งอันเป็นที่รักเป็นทุกข์” แต่การพลัดพรากครั้งนี้สอนเราจนถึงขั้นกราบ ยอมรับเต็มหัวใจว่าพุทธวัจนะนี้เป็นสัจจะเที่ยงแท้นิรันดร์กาล
ภูเตศวรทุ่มเททุกอย่างทั้งชีวิตให้กับพระพุทธศาสนา ทิ้งบ้าน ทิ้งความสะดวกสบาย ทิ้งความสุขที่ควรมีตามประสาพ่อกับลูกสาว ด้วยสัจจะเพียงสิ่งเดียวที่หล่อเลี้ยงหัวใจให้เข้มแข็งตลอดยี่สิบกว่าปี ยืนหยัดทำงานถวายพ่อแม่ครูอาจารย์อันเคารพรักยิ่งให้ท่านเบาใจ ควบคู่ไปกับการปฏิบัติเทวกิจถวายเทพยดาเจ้าทั้งหลายให้ทรงเบาพระทัยว่า คนของพระองค์ได้หล่อหลอมหัวใจของตัวเอง เป็นดวงเดียวแนบแน่น รอการเดินทางกลับบ้านตามที่ทรงฝากไว้กับผู้เป็น ”โอษฐ์แห่งเทวะ” เสร็จสิ้นลงแล้วทุกประการ
ความเหน็ดเหนื่อยทางกายนั้น มีน้ำมิตรของญาติธรรมทุกคน ที่รายรอบตัวสามารถดับให้ภูเตศวรได้เสมอ แต่ท่ามกลางโลกธรรมแปดที่ถาโถมเข้ากระแทก จนสะเทือน ระลอกแล้วระลอกเล่า ความเหนื่อยล้าที่ทำให้ทดท้อนั้นก็ไม่อาจทำให้จิตใจอันเด็ดเดี่ยวของภูเตศวร ถอยความตั้งใจในปณิธานของตนแม้ก้าวเดียว อีกทั้งสัจจาธิษฐานของมวลศิษย์ดุจกำแพงเหล็กอันแข็งแกร่ง พร้อมที่จะสู้รบเคียงบ่าเคียงไหล่ในสมรภูมิกิเลสมารกับอาจารย์ของตนเสมอมานั้น คือบทพิสูจน์ว่า วันนี้หากภูเตศวรอยู่ ณ หนแห่งใดในบทบาทของพุทธสาวกย่อมไม่เดียวดาย มีหัวใจและความห่วงใยอีกนับร้อยคอยส่งกำลังใจผ่านการปฏิบัติภาวนา และทำหน้าที่ของตนสุดความสามารถ ตามคำตักเตือนของผู้เป็นอาจารย์ อย่างไม่ลืมเลือน
เสียงหรีดหริ่ง เรไร ร้องระงม ปนแรงลม เหมันต์ อันเหน็บหนาว
ฟ้าไร้เมฆ ระยับยิบ กระพริบพราว นอนนับดาว ก่อนนอน ถอนฤทัย
เหลือเวลา เพียงนิด ก่อนปิดฉาก พบเพื่อพราก จากกัน ฤาไฉน
ยิ่งพินิจ ยิ่งปลดปลง ลงที่ใจ จักมิมี งานใด ไม่เลิกรา
(ภูเตศวร)
ฝากเรไร หริ่งหรีด กรีดส่งข่าว ฝากดวงดาว พราวพร่าง กระจ่างใส
ฝากสายลม ผ่านเหน็บหนาว เจ็บร้าวใจ ฝากคำพร จากเทพไท ให้ตรึกตรอง
พบเพื่อพราก จากกัน นั้นจริงแท้ เพื่อดูแล ปกป้องศาสน์ ชาติไทยผอง
พบเพื่อนำ มิ่งมิตร สนิทปอง สู่ครรลอง วิถีธรรม ตามสัจจา
กาลเวลากัดกลืนทุกสิ่งก็จริง แต่ความรู้สึกดีๆที่เรามีต่อกันจะอยู่เหนือถ้อยคำเหล่านี้ เราไม่ได้ตั้งความหวังไว้ว่าอาจารย์จะต้องพ้นทุกข์ในครั้งนี้ เพราะบนเส้นทางที่จะก้าวเดินไปข้างหน้าล้วนมากมายด้วยอุปสรรคขวากหนามของกิเลส ตัณหามาร หากแต่ศิษย์ทุกคน ญาติธรรมทุกท่าน ขอให้กำลังใจอาจารย์ของตน เหมือนที่มหาฤาษีเคยให้กำลังใจเราเสมอว่า ชาตินี้ไม่ได้ ชาติหน้าทำใหม่ ขอแต่ให้เกิดในยุคที่มีศาสนาของพระพุทธเจ้าเท่านั้น โอกาสย่อมเป็นของผู้ต้องการพ้นทุกข์เสมอ สำหรับศิษย์แล้วเพียงการประพฤติปฏิบัติต่อคนรอบตัวของอาจารย์ด้วยความเมตตาปรานี หวังให้ผู้อื่นประสบความสำเร็จ ได้ในสิ่งที่ปรารถนาตามเหตุปัจจัยแล้ว มีความสุขแบบไม่เลือกที่รักมักที่ชัง มีมุทิตาจิต และยุติธรรมต่อทุกคนเสมอหน้ากัน แบบไม่เสแสร้ง แกล้งทำ ทุกอย่างล้วนออกจากใจอันบริสุทธิ์ อยู่กับหมู่คณะด้วยน้ำใจอันจริงแท้มายาวนาน เท่านี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับการเป็นครูที่ดีของทุกคน จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่พวกเราพร้อมมอบความรัก ความศรัทธา และพูดได้เต็มปากว่า เราถืออาจารย์เป็นบุคคลตัวอย่างของการดำเนินชีวิตที่เสียสละเพื่อผู้อื่นอยู่เสมอนี้ไว้กลางใจ
หมื่นคำไม่เท่าหนึ่งภาพ แม่ล่มขอให้ภาพต่อไปนี้ได้เป็นตัวแทนบอกกล่าวถึงสิ่งที่ภูเตศวรได้กระทำไว้กับพระศาสนา พ่อแม่ครูบาอาจารย์ เทพยดาเจ้า และบุคคลรอบข้าง นับเนื่องตั้งแต่คนในครอบครัว ผู้บังเกิดเกล้าทั้งสอง ญาติสนิท มิตรทางธรรม ท้ายสุดคือคนในครอบครัวธรรมะ ๕ นาทีมาเป็นอย่างดีนั้น คงเป็นสิ่งเดียวที่แม่ล่มคิดว่า ในฐานะที่แม่ล่มเป็นทั้งพี่ เป็นทั้งคนร่วมทุกข์สุขบนถนนของการถวายงานมานาน และเป็นศิษย์ที่ภูเตศวรจับเศียรครูครอบลงบนศีรษะรุ่นแรกเพื่ออัญเชิญให้ทุกพระองค์ประสิทธิ์ประสาท สติ ปัญญา ความดีงามลงบนหัวใจ ตลอดจนสรรพความรู้ทั้งหลายทั้งทางโลกและทางธรรมให้ กับทั้งขอเป็นตัวแทนศิษย์ทุกท่านที่หมายใจว่าภูเตศวรคือครูบาอาจารย์ของตนได้มีโอกาสแสดงความกตัญญู และความรู้สึกทั้งหมดทั้งมวลของศิษย์ทั้งหลายที่ตั้งใจส่งอาจารย์สู่อ้อมอกของพระรัตนตรัย
ทุกคนขอมอบมาลัยหัวใจกราบขออโหสิกรรมและอนุโมทนาในบุญกุศลที่จะบังเกิดจากการบวชของอาจารย์ ขอให้อานิสงส์นี้เป็นพลวปัจจัยให้อาจารย์ประสบสุขในธรรม สว่างธรรม และเห็นธรรมของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าโดยเร็วเถิด สาธุ... โอม ศานติ
งานพระศาสนา
ยอดเจดีย์สูงเสียดฟ้านำพาจิต เหล่าข้าบาทน้อมบูชิตพระชินสีห์
เพื่อประกาศศาสน์ดำรงคงปฐพี ทุกชีวีสำนึกในพระการุณย์
ขอก้มราบกราบพระธรรมนำแสงส่อง ชำระผองกองกิเลสตัณหาหนุน
อภิวาทอริยสงฆ์ดำรงคุณ เนื้อนาบุญศีลพิสุทธิ์ดุจชีวา
เจดีย์ไตรรัตนชัยะสงคราม
ไตรรัตนชัยะสงคราม งดงามเกินพจีที่กล่าวขาน
จักสถิตบนแผ่นดินชั่วกาลนาน ดังปณิธานแห่งเราที่เฝ้ารอ
(ภูเตศวร)
เจดีย์ศรีวิสุทธิมงคล
ไฟสะท้อนระยับจับตา ถวายบูชาพระบรมธาตุเจ้า
สะท้อนพระเจดีย์แจ่มเงา ศรัทธาแห่งเรานิรันดร์กาล
(ภูเตศวร)
พระพุทธนิราโรคันตราย
โอม..พุทธบารมีช่วย ขจัดภัย
โอม..จุ่งนิราศไกล อย่ากล้ำ
โอม..โรคาสาบสูญไป จากชีพ ข้าเฮย
โอม..ขอปัญญาเลิศล้ำ ดับเชื้อกิเลสปหาน (ภูเตศวร)
Salunya Village Soi. 2
Bangkhuntien Bangkok 10150
Tel : 08-1258-3495
Email : dhamma5mins@hotmail.com