เรื่องมหัศจรรย์ วันเททองหล่อพระประธาน (1)
ตามสัญญาที่ให้ไว้ครับว่าฉบับนี้จะเล่าเหตุการณ์ในวันพิธีเททองหล่อพระประธานที่วัดป่าชนะสงครามให้ฟัง (อ่าน) กัน
ก่อนอื่นต้องขอแสดงความเสียใจสำหรับผู้ที่พลาด ไม่มีโอกาสไปร่วมงานบุญกุศลร่วมกับเราในครั้งนี้ หากก็ยังหวังอยู่ในใจลึก ๆ งานข้างหน้าจะได้พบกับญาติธรรมของเราให้มากกว่านี้
ก่อนวันงานเป็นที่รู้กันว่า ภูเตศวรต้องปักหลักอยู่ที่วัดล่วงหน้าเป็นสิบ ๆ วัน เพราะงานใหญ่อย่างนี้มีเรื่องราวให้จัดการมากมาย
เริ่มตั้งแต่สถานที่สำหรับผู้บวชชีพราหมณ์ สำหรับพระสงฆ์ที่เราต้องนิมนต์มาร่วมเจริญชัยมงคลคาถา และนั่งปรกในพิธี
เพราะเป็นวัดที่ยังไม่สมบูรณ์ อยู่ในช่วงก่อสร้างเสนาสนะ เรื่องต้อนรับญาติโยม ศาลาเล็ก โรงฉันน้ำร้อนของพระ รวมทั้งศาลาอเนกประสงค์หลังใหญ่ต้องเร่งก่อสร้างไปพร้อม ๆ กัน ฉะนั้นในระยะสองสามเดือนก่อนถึงวันงาน ช่างก่อสร้างต้องทำงานถึงสองผลัดต่อวัน
จึงเห็นทุกอย่างบังเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วอย่างที่เป็น กระนั้นในวันผู้บวชพราหมณ์มาถึงเรือนพักรับรองที่มีเฉพาะหลังคา ไม่มีฝาผนังก็มิอาจคุ้มแรงลมฝนที่กระหน่ำลงมาได้
ชีพราหมณ์รุ่นแรกกว่าหนึ่งร้อยชีวิต จึงเหมือนลูกนกตกน้ำไปตาม ๆ กัน เรียกว่าผ่านทุกข์ได้บุญกุศลกันมากมายถ้วนหน้า งานใหญ่ปีนี้ภูเตศวรถูกทดสอบตบะและขันติอย่างรุนแรง มิเพียงกรำแดดอยู่กลางลานวัด เพื่อการปรับพื้นลานกว้างเป็นปริมณฑลจัดงาน หากก่อนงานสามวันพายุฝนกระหน่ำลงมาอย่างลืมหูลืมตาไม่ขึ้น ลานพิธีที่ปรับแต่งด้วยความเหนื่อยยากชื้นแฉะจนหมดรูป โดยเฉพาะวันที่ 3 กับวันที่ 4 พฤษภาคม พระพิรุณกระหน่ำหนักทั้งวันทั้งคืน พร้อม ๆ ข่าวน้ำป่าไหลท่วมอำเภอวังชิ้น จังหวัดแพร่ กวาดบ้านเรือนไปนับร้อยหลังคา คร่าชีวิตชาวบ้านไปเกือบสามสิบชีวิต (รายงานข่าววันนั้นจากโทรทัศน์) ถึงตรงนั้นผู้เขียนเริ่มทำใจ
งานนี้อาจร้างคนมาร่วมงาน จากที่วาดหวังไว้ว่าจะมีถึง 5 พันคนขึ้นไป
เช้าวันที่ 5 พฤษภาคม งานวันแรกตามกำหนดการ กลุ่มผู้บวชชีพราหมณ์จะมาถึงในช่วงบ่าย ๆ รายงานผ่านมาจากคุณสมใจ อำนพพรรณ แม่งานฝ่ายจัดเตรียมอาหาร รายงานมาแต่เช้าจากตัวอำเภอเมืองสุโขทัย ด้วยอาการปริวิตกอย่างยิ่ง
“น้ำท่วมสุโขทัย รถจมน้ำกำลังหาทางออกมายังทุ่งเสลี่ยมอยู่”
วันแรกของงาน น้ำท่วมหนัก ข่าวจากสื่อกำลังโคมโหม ปัญหาก่อขึ้นในหัวใจ
‘ใครจะกล้ามาร่วมงานพิธี’
คณะศรัทธาชาวบ้านที่กรำฝนหาเต็นท์มากางตามจุดต่าง ๆ สำหรับงานพิธี สำหรับให้สงฆ์ใช้เป็นที่พัก สำหรับครัวทาน ต่างมองฟ้าด้วยสายตาหม่นหมอง บางรายน้ำตาตกด้วยกังวล
งานใหญ่ล่มสลายแน่!
ฝนกระหน่ำอย่างนี้จะสุมเททองหล่อพระประธานได้หรือ อย่าว่าแต่ชาวบ้านเลย ทั้งภูเตศวรที่มาอยู่ก่อนเป็นสิบ ๆ วัน กับทมยันตีที่มาสมทบก่อนงานสามวันถึงกับทอดอาลัย เราสองคนปรารภกันเบา ๆ
“ไม่มีใครมาก็ต้องเททอง มีห้าคนก็ช่วยกันเสร็จตามฤกษ์”
วันเริ่มแรกกับฝนอันชุ่มฉ่ำ ชาวบ้านช่วยกันปูอิฐบล็อกตามจุดที่เจิ่งนองด้วยน้ำฝน บ้างก็หาทรายมาโรยกันเป็นโกลาหล โดยเฉพาะบริเวณโรงครัวที่จะใช้บำรุงกระเพาะทุกคน ต้องดำเนินการแบบไม่หยุดพักหายใจ ทุกอย่างต้องทันก่อนผู้บวชชีพราหมณ์จะมาถึง
บ่าย ๆ ผู้บวชชีพราหมณ์นับร้อยชีวิตเคลื่อนเข้าสู่บริเวณเรือนพักที่มีแต่หลังคาปราศจากฝาผนังชื้นไปด้วยน้ำฝน กลุ่มแม่บ้านโชกม่วงระดมคนซับน้ำเช็ดถูกันเป็นโกลาหล จึงสามารถปูเสื่อนอนกันได้ในคืนนั้น หลังพิธีบวชเสร็จสิ้นลงตอนหัวค่ำ
กลางคืนเพราะฤทธิ์พายุฝน มุ้งหมอนเปียกชื้น กลดที่เตรียมไว้ก็มีไม่พอ ชีพราหมณ์รุ่นแรกต้องนอนตากยุง ด้วยความทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส ทว่าเที่ยงคืนภูเตศวรยังอยู่ตรงนั้นคอยดูแลญาติธรรมด้วยความห่วงใย ซึ่งก็ต้องยอมยกนิ้วให้ครับ
ไม่มีเสียงบ่นจากคณะชีพราหมณ์สักแอะ!
วันที่ 6 พฤษภาคม ฝนก็ยังเทลงมาเป็นระยะ ๆ และรุนแรงสุด ๆ ช่วงบ่าย ๆ พายุกระหน่ำรวดเร็ว แค่สิบนาทีเต็นท์โรงทานบ้านโชกม่วงกับเต็นท์ของวัดป่าพอกของพระอาจารย์แสง จากอำเภอศรีธาตุ จังหวัดอุดรธานี หักพับลงด้วยแรงลมถึงสามหลัง
พายุสงบลงพร้อม ๆ คณะมังกรจากศาลเจ้าปู่-เจ้าย่า มาถึงวัดป่าฯ คณะศรัทธาบ้านโชกม่วงเก็บเต็นท์ที่หักพับมาซ่อมแซมเร่งด่วน ดีที่เรามีอุปกรณ์การเชื่อมเหล็กพร้อมช่างรออยู่ ทุกอย่างจึงเสร็จสิ้นลงในชั่วโมงเดียว
ธงทิว ตุงสวย ๆ ในบริเวณหลุดลุ่ยจำนวนมาก คนรับผิดชอบวิ่งซ่อมกันอย่างเหนื่อยอ่อน ท่ามกลางความฉ่ำชื้นของแผ่นดินตรงนั้น จากบ่ายจรดเย็นญาติมิตร ญาติธรรมผู้มุ่งมั่นงานบุญทยอยเข้ามาหนาตาขึ้น เราที่ต้องรับภาระจัดเตรียมงานอีกทั้งต้องเจียดเวลาอบรมธรรมเหล่าชีพราหมณ์ ลอบถอนหายใจ อย่างน้อย เราก็ไม่ต้องยืนอยู่อย่างเดียวดาย เรายังมีญาติมิตรร่วมทุกข์ร่วมสุขโดยเฉพาะชีพราหมณ์ทุกข์ยิ่งกว่าใคร ๆ ที่มา เพราะฝนสาดจนข้าวของเปียกแฉะไปหมดทุกอย่าง
ช่วงค่ำ ๆ วันที่ 6 ยังดีที่ฝนแค่พรำเม็ดเบา ๆ บนศาลาใหญ่จึงเริ่มคลาคล่ำด้วยญาติธรรม หลังหลวงปู่เสน ปัญญาธโร นำหมู่คณะและผู้ศรัทธาสวดมนต์ทำวัตรจบลง คุณทมยันตีจึงเริ่มบรรยาย ‘พุทธประวัติ’ ให้ทุกคนบนศาลาฟังสองชั่วโมงเต็ม ๆ ซึ่งยาวนานพอควรสำหรับบางท่านที่เหนื่อยอ่อนมาจากการเดินทาง บางกลุ่มต้องกลับคืนที่พักซึ่งอยู่ไกลออกไปถึงอำเภอสวรรคโลก บางกลุ่มพักที่วัดพระพุทธรูปทองคำในตัวอำเภอซึ่งหากออกไปจากวัดป่าฯ กว่าสิบกิโลเมตร ผู้คนบนศาลาจึงบางตาลงเรื่อย ๆ
กระนั้นจนเสร็จการบรรยายก็ยังมีศรัทธานั่งนิ่งฟังอยู่อีกครึ่งศาลาใหญ่
โดยเฉพาะพระเดชพระคุณหลวงปู่เสน ท่านนั่งหลับตานิ่งฟังโดยไม่ไหวติงร่างกายจนถึงวินาทีสุดท้าย
กว่าเที่ยงคืนไปแล้ว วัดป่าเงียบสงัด หลายชีวิตที่เดินทางมาร่วมงานและมาด้วยตัวเอง อาศัยศาลาใหญ่เป็นที่พักนั่งสมาธิกันเงียบ ๆ บางรายเดินจงกรม บางคนปลีกตัวไปนอนในเต็นท์กลางลานด้วยสภาพลำบากยากเข็ญ หากกล้าด้วยศรัทธาในบุญกุศลอย่างแท้จริง
คืนนั้นฟ้าเปิดเป็นช่องเห็นดวงจันทร์กระจ่างใส ภูเตศวรแหงนมองท้องฟ้า บนบานศาลกล่าวกับพระรัตนตรัย และเทพยดาเจ้าทั้งหลาย ขอทรงมีพระเมตตาต่อญาติธรรมทั้งหลายที่มาร่วมบุญ อย่าให้ท่านเหล่านี้ผจญกับทุกข์มากไปกว่านี้เลย
ที่สำคัญพรุ่งนี้วันสำคัญอย่างยิ่ง เป็นวันเททองหล่อพระประธาน ขอให้ทุกอย่างจงผ่านพ้นโดยราบรื่น
หลังจากการตรวจตราความเรียบร้อย สั่งการอาสาสมัครหมู่บ้าน คณะกรรมการวัด และเหล่าสารวัตรทหารจากมณฑลอุตรดิตถ์ ให้คอยระวังป้องกันภัยให้กับคณะชีพราหมณ์ และคณะศรัทธาที่มาพักในวัดเสร็จ ภูเตศวรก็เดินขึ้นบนศาลาใหญ่ พบว่าหลวงปู่เสนผู้อยู่เหนือเกล้าเหนือหัว ยังอยู่ที่นั่นยังไม่ยอมกลับไปพักผ่อน จึงกราบท่านลงด้วยความรู้สึกว่า
หลวงปู่รอเราอยู่ด้วยมีบางอย่างจะสนทนาด้วย
หลวงปู่คงมีเรื่องราวจะพูดคุยตักเตือนกระมัง เพราะพรุ่งนี้เป็นวันสำคัญที่สุด วันที่จะบอกว่าธงชัยแห่งศาสนาจะสามารถปักลงตรงแผ่นดินแห่งนี้ได้หรือไม่
‘หลวงปู่จะคุยอะไรกับเรา’ คือคำถามในใจ
ว่ามีเรื่องมหัศจรรย์อะไรบังเกิดขึ้นในวันสำคัญอันยิ่งนั้นบ้าง
Salunya Village Soi. 2
Bangkhuntien Bangkok 10150
Tel : 08-1258-3495
Email : dhamma5mins@hotmail.com