ฝนมาแล้ว

ฝนมาแล้ว

          ระหว่างหน้าร้อนกับหน้าฝน ไม่มีช่องว่างระหว่างฤดูมาขวางกั้น เพราะมีช่วงต่อซึ่งกันและกัน ใกล้ชิดราวกับเป็นฤดูเดียวกัน ดุจคู่แฝด มีเพียงสัญญาณบางประการที่แปลกแยก นั่นคือเม็ดฝน

          เมื่อแสงแดดส่องโลก ละอองไอน้ำจากทะเล มหาสมุทร ระเหยขึ้นฟ้า ละอองที่อยู่ใกล้กันจึงผสานกันหนาแน่น จนเป็นกลุ่มเมฆขนาดใหญ่ หากอุณหภูมิลดลง กลั่นตัวเป็นหยดน้ำเป็นเม็ดจึงหล่นจากฟ้าลงสู่ดิน เป็นฝนในที่สุด

          ใครจะนิยามอย่างไรไม่สำคัญ เพราะนั่นคือ ความรู้ที่ทุกคนได้จากโรงเรียนมาตั้งแต่เด็ก

          จะสำคัญและมีความหมายมากขึ้นก็ต่อเมื่อ เราสามารถใช้ฤดูกาลของธรรมชาติให้เกิดประโยชน์กับตัวเองสังคม และโลกให้มากที่สุดได้อย่างไรนั่นต่างหาก

          แม่เม้านั้น ถึงหน้าฝนทีไร ดีใจที่ได้เป็นคนดี อยู่เป็นศรีครอบครัว ยุติการร่อนเร่ ทัศนศึกษานอกบ้านชั่วคราวหันมาดูแลบ้านช่องห้องหอที่รกเป็นรังกาให้หายได้ชั่วครู่

          หน้าฝนเป็นปัจจัยหลัก ทำชีวิตแม่เม้าให้มีชีวามากขึ้น เลือดลมสูบฉีดไหลเวียนซู่ซ่าไปทั้งตัวบ่อยขึ้นกว่าเดิมเพราะอะไรหรือ

          ก็...ฝนตกถี่ๆ ต้นไม้จึงเขียวสดงดงาม ตามมาเป็นรกเรื้อ ต้นแว่นแก้ว ในกระถางยักษ์ ต่างแข่งกันแตกใบ แออัดยัดเยียดเป็นชุมชนแว่นแก้ว แม่เม้าไม่รอช้า จัดการเด็ดใบซึ่งแตกแถว ย้อยออกนอกกระถางด้วยมือ ตามประสาเกษตรกรพื้นบ้าน ผู้ไม่มีเครื่องมือทุ่นแรง นอกจากใช้ระบบอัตโนมืออย่างเดียว

          เด็ดใบไหนๆ ก็หลุดติดมือง่ายตาย เพียงลัดนิ้ว แต่ไหงใบสุดท้ายนี่ทำไมดื้อด้าน หวงต้นชะมัด ยื้อกันไปยื้อกันมา ชักเอะใจ เลยก้มลงเขม้นมองจึงประสบพักตร์ ประสานลูกกะตาสีน้ำตาล 2 จุดเล็กเท่าปลายไม้จิ้มฟันจ้องมองรำคาญๆ ด้วยด้วยความหมายว่า

          “อะไรกันนักกันหนา จะนอนแช่น้ำ ผึ่งพุงให้สบายซะหน่อยแหม...ดึงอยู่ด๊าย...”

          ครั้นประจักษ์ทักแท้ว่า เป็นงูเขียวหางไหม้เท่านั้นแหละคุณเอ๊ย ทั้งปากทั้งเสียงมีเท่าไหร่ แม่เม้าใช้หมดแรงม้าเลยละค่ะ

          หลายคนเป็นไม้เบื่อไม้เมากับหน้าฝน

          “ฝนตกทีไร เหมือนถูกทอดทิ้งให้ว้าเหว่ นั่งเฝ้าเจ่าจุกอยู่บ้านคนเดียวไปไหนก็ไม่สะดวก”

          “ไปไม่ได้ก็ไม่ต้องไปซี อยู่บ้านจัดของ ย้ายมุมเปลี่ยนบรรยากาศให้หายจำเจ เท่านี้ก็หมดวันได้เหงื่อ ได้งานไม่มีเวลาคิดถึงตัวเองหรอกขอบอกจ้ะ...ขอบอก” เพื่อนซี้คนหลังหาทางออกให้คนแรก

          เดือนมิถุนายนกำลังมาแล้ว มาพร้อมสายฝนอันชุ่มชื้น ฉ่ำเย็นแหวกฟ้าเยี่ยมเยือนถึงบ้าน พัดพาลมร้อนที่เคยอบอ้าว เหนียวหนับให้หายอึดอัดตัว

          ต้นไม้ใบหญ้าได้เวลาระบัดใบผลิยอด แทงช่อรับฝนอย่างร่าเริง

          ยามนี้มองไปทางไหน ทุกหนทุกแห่งเขียวชอุ่ม พุ่มไสว ไม่มีใบ มีแต่เม็ดเย็นตา เย็นใจไปหมด

          ชาวไร่ชาวนา ตระเตรียมเครื่องมือไถ คราด ขุด สับพลิกฟื้นผืนดินพร้อมหว่านกล้า ปักดำ เริ่มต้นฤดูกาล เพาะปลูกอีกครั้ง เพื่อถักทอ สร้างฝันให้เป็นจริงว่า ไม่กี่เดือนข้างหน้ายามลมหนาวโชยมา ต้นกล้าอันเขียวขจี วันนี้จะกลายเป็นทุ่งรวงทองอันงดงามไพศาลสุดสายตา แล้วแปรเปลี่ยนเป็นเงินทองไหลมาดุจห่าฝน

          สาธุ...ขอให้กระดูกสันหลังของชาติกลายเป็นจมูกโด่งๆ ประดับใบหน้าอิ่มเอิบ ยิ้มสวยด้วยเถิด

          หน้าฝนเป็นฤดูกาลของผลไม้ไทยนานาชนิด ที่เรียงแถวดาหน้าสู่ตลาดอวดโฉมให้เราและชาวต่างประเทศได้ลิ้มรสชาติอิ่มอร่อยไม่ขาดระยะ

          เงาะลูกอวบโตหวานฉ่ำ มังคุดหวานแหลม ขนุนหวานละมุน ระกำหวานชื่น ลางสาดหวานหอม ลิ้นจี่หวานกรอบ และทุเรียนหวานมัน ต่างกวักมือเรียกน้ำลาย หลังรถบรรทุกที่ชักขบวนออกจากสวนจังหวัดระยอง จันทบุรี ตราด แล่นต่อกันยาวเหยียดมาตามถนนสุขุมวิท

          ส่วนลิ้นจี่ สตรอเบอรี่ สับปะรดของภาคเหนือไม่ยอมน้อยหน้า เดินทางมุ่งสู่ตลาด และแผงผลไม้ ทุกซอกทุกมุมของประเทศ บางขบวนแล่นเลยออกนอกประเทศด้วย

          สาธุ...ขอให้ปีนี้ชาวสวนขายผลไม้ได้ราคา เหลือกินเหลือใช้พ้นภาระหนี้สิน มีกองทุนส่งเสริมสนับสนุนเกษตรกร เพื่อพัฒนาผลผลิตมีคุณภาพดีด้วยกำลังใจเต็มร้อย ให้สมกับสมญานาม Paradise of Tropical Fruit แดนสวรรค์แห่งผลไม้เมืองร้อยด้วยเถิด

          ใครที่นิยมชมชอบแมกไม้ ขุนเขา ถ้ำ น้ำตก ห้วยละหานธารใส ฤดูนี้แหละเหมาะนักที่จะเดินทางท่องเที่ยวได้ชุ่มฉ่ำใจ เหมือนผืนดินชุ่มฉ่ำน้ำนอง น้ำตกที่เคยหยาดทีละหยดเหมือนแมวขัดเบาได้เวลาไหลพุ่ง ส่งเสียงตรงกับเพลง เขมรไทรโยคว่า “มันไหลจอก...จอก...จอก...จอก...โครม...โครม” ซะที

          ถ้ำอันแห้งผาก เริ่มชุ่มชื่น มีกระไอเย็น หินยอกและหินง้อย...เอ้ย...หินงอกและหินย้อย ที่เคยหยุดชะงัก เริ่มทำหน้าที่ต่ออีกครั้ง

          สาธุ...ขอให้ธรรมชาติป่าดงพงพฤกษ์ พ้นจากเงื้อมมือคนโฉดที่เห็นแก่ตัว มุ่งทำลายป่า เพื่อคงความสมบูรณ์สำหรับต้นน้ำลำธารนานๆด้วยเถิด

          หน้าฝนยามนี้ ชายฝั่งทะเลอันดามันอาจเงียบเหงาลงเพราะทะเลเริ่มมีคลื่นลมแรง ฝนตกหนัก ไม่สะดวกในการออกสู่ท้องทะเล แต่ไม่เป็นไร รักจะเที่ยวทะเลซะอย่าง ยังพอมีเหลือที่ให้ย้ายสะโพกอวบๆ มาด้านอ่าวไทยและฟากฝั่งตะวันออก นับจากเพชรบุรี ลัดเลาะไปจนถึงสุราษฎร์ธานี ได้ตั้งแต่เดือนเมษายนถึงพฤศจิกายน สลับกับด้านอันดามันที่เที่ยวได้ระหว่างพฤศจิกายนชนเมษายน ครบรอบปีพอดี

          สาธุ...ขอให้ปะการัง กัลปังหาตลอดจนพืชและสัตว์ทะเลทุกชนิดอยู่ดีมีสุข ประดับเป็นศรีสง่าแก่อุทยานใต้ทะเลสวยงามตลอดไปด้วยเถิด

          พืชผักซึ่งแคระแกร็น ขาดน้ำ ต้นไม้ใบเหลือง ได้ละอองฉ่ำของสายฝนพร่างพรม ไม่กี่วันให้หลัง จะแตกยอดอ่อนให้ลิ้มรสอร่อยหลายรูปแบบ

          ยอดกระถิน สายบัว ผักบุ้ง ผักกระเฉดทอดยอดอวบอิ่ม เด็ดสดๆเป็นผักแนม ผักจิ้มได้อร่อยนัก

          ดอกโสน ดอกแค ดอกขจร ผัดไข่ ตีกระเทียมน้ำมันแล้วเหยาะซอสกับน้ำพริกสารพันชนิดที่ไม่เคยขาดสำรับกับข้าวไทยจะเพลิดเพลินเจริญอาหารจนข้าวหมดหม้อไม่รู้ตัว

          สาธุ...ปีนี้ขอให้ฝนตกบ้านน้องฟ้าร้องบ้านพี่ถูกต้องตามฤดูกาลปริมาณน้ำฝนมีมากพอสำหรับพื้นที่เกษตรกรรม พืชพรรณธัญญาหารอุดมสมบูรณ์ดีทั่วทุกภาค ดังพระโคกินเลี้ยง เสี่ยงทาย ทำนายไว้ด้วยเถิด จะได้ไม่ต้องเสียงบประมาณในการทำฝนหลวงพระราชทานให้เปลืองเปล่าๆ

          ขอฝนแท้ๆ จากพระพิรุณนี่แหละ ไม่ต้องงบดุลบัญชีให้ยุ่งยากมากเรื่อง ช่วยสั่งนาคให้ฝนหลายๆร้อยห่านะคุณพระนะ ตกในจักรวาลนี้แล้วเน้นข้อความให้กากบาทและดอกจันว่า ขอประเทศไทยเป็นกรณีพิเศษ ห้ามมุบมิบไปตกที่อื่นเชียว

          อ้อ! กะให้พอเหมาะพอควรนา...อย่าทำน้ำท่วมเป็นอันขาด นี่ไง...เสน่ห์ของฤดูฝนล่ะ

แม่เม้า