พบกันครึ่งทาง by แม่เม้า

          แม่กับลูก ผูกพัน สนิทแน่นแฟ้น จริงใจ ยิ่งกว่าสิ่งใดในโลกก็จริงอยู่ แต่บ่อยครั้งทั้งคู่เคยขัดเคือง ขุ่นใจ ผิดหวังซึ่งกันและกันด้วยปัญหาของความไม่เข้าใจ อันเกิดจากวัยและประสบการณ์

          ลูกไม่เคยสงสัย หรือหวั่นระแวงในความรักของแม่

          แม่เองก็ไม่เคยท้อใจที่จะทำทุกสิ่งเพื่อลูก แต่ทำไมจึงมีปัญหา?

          หากจะถามว่า รักแม่บ้างมั้ย เชื่อได้เลยว่าทุกคนต้องรักแม่ จะมากหรือน้อยแม่ไม่เคยเกี่ยง

          “รักแม่เท่าฟ้าเลย ถ้าไม่รักแม่ แล้วใครจะให้ตังค์กินหนมล่ะ” เป็นคำตอบของลูกชายตอนเขาอยู่ประถม

          “คราวหน้าถ้าแม่เค้าด่าคำเดียวเท่านั้นข้าไปแน่ แต่คำพูดของแม่ไม่กี่คำ ทำให้ข้าเป็นผู้เป็นคนมาได้จนทุกวันนี้”

          เพื่อนชายรายนี้ถูกรีไทร์ แล้วเตลิดไปอยู่ต่างจังหวัดอย่างสิ้นหวัง เมื่อเค้ารู้ข่าว แม่ของเพื่อนบอกว่า “กลับบ้านเราลูก...ตั้งสติให้ดีแล้วกลับมาหาแม่ ทุกอย่างแก้ไขได้...ไม่ต้องกลัว”

          ตอนนี้หรือคะ เป็นคุณปลัดจังหวัดโก้ไปแล้วน่ะซี!

          แล้วมีบ้างมั้ย ที่ลูกเคยรู้สึกอึดอัดใจกับความรัก ความหวังดี และห่วงใยของท่าน

          “เค้ย...เคย...ช่วงนี้ถามอยู่ประโยคเดียวว่าเมื่อไหร่จะแต่งงาน แม่เป็นห่วง หมดแม่แล้วเราจะอยู่กับใคร”

          ด็อกเตอร์วัย 30 ผู้เพิ่งกลับมาจากญี่ปุ่นได้ไม่ถึงครึ่งปีบ่นงอดแงด

          เพราะความห่วงใยนี่แหละ ทำให้เธอกำลังหาทุนไปต่างประเทศอีกหนด้วยเหตุผลอันทะแม่งหู

          “ทุนอะไรไม่เกี่ยงเลยเชียว ขอให้ได้ไปเหอะ แม่จะได้เลิกถาม เลิกยุ่งกับเราเสียที” ความเป็นห่วงของแม่กลายเป็นยาพิษสำหรับลูกได้ถึงขนาดนี้เชียวหนอ

          แม่ที่รักลูก และพยายามเข้าใจลูกนั้นมีมากมาย แม่บางคนเป็นทั้งแม่...พ่อ และเพื่อนในยามที่ลูกต้อง การได้เสมอ แม่อย่างนี้ล้วนแต่มีคุณสมบัติพิเศษคือ อดทนและเสียสละเป็นเลิศ แล้วลูกที่อดทน และเสียสละเพื่อแม่ละมีบ้างมั้ย

          เรงคงเคยพบกับสถานการณ์ทั้ง 2 แบบ ตามที่เล่ามา มากบ้างน้อยบ้าง ต่างกรรมต่างวาระ

          แม่เม้าอดคิดต่อไปไม่ได้ว่า ในเมื่อต่างฝ่ายต่างรู้ เต็มอกว่าต่างทำไปเพราะความรักล้วนๆ ไม่มีสิ่งใดเจือปนแล้วจะมาหงุดหงิดขัดเคืองกันทำไม หาวิธีแก้ไขกันดีกว่า

          ตุ้ม นักเขียนบทมือฉมังค่ายดังแห่งหนึ่ง มีมารดาวัยเลยเจ็ดสิบไปแล้ว ปีนี้ความหลงลืมเข้ามาเยือนแต่ผู้เป็นแม่ไม่รู้ตัว

          “ลืมแล้วรับซะ ตุ้มก็ไม่ว่าอยู่แล้ว นี่ลืมแล้วโทษคนอื่นค่ะพี่ อย่างแว่นตาวางไว้บนหน้าผากตนเองแท้ๆ พอหาเจอ...บ่นอีกแน่ะ ใครเอาแว่นมาบางบนหน้าผากแม่ละนี่!”

          คนเล่านั้น เล่าไป...หัวเราะไป

          “เหตุการณ์เฉพาะหน้าตอนนั้น ตุ้มหัวเราะไม่ออกหรอกพี่ ฉิวน่าดูเลยล่ะ เมื่อวานนี้ก็เอาอีก” คนมีมารดาขี้ลืม เริ่มออกรส

          “ช่วงนี้คุณแม่ตุ้ม ขาไม่ค่อยมีแรง ต้องใช้ไม้เท้าช่วยพยุง...อยู่ดีๆ ไม้เท้าหาย กำลังหาจำเลยอยู่ จู่ๆ ก็มีเสียงประกาศผ่านโทรโข่งมาว่า...ไม้เท้า...ครับ...ไม้เท้า ไม้เท้า...ครับ...ไม้เท้า นั่นไงเล้า...ว่าแล้วเชียว ต้นตออยู่ที่รถขายกับข้าวในหมู่บ้านนี่เอง เพื่อความสง่าในการเลือกผักเธอจึงแขวนไม้เท้าทิ้งไว้ข้างรถ เนี่ย...ยังโทษเขานะ ผักก็ไม่ลด ขายแพงแล้วยังจะเอาไม้เท้าเราอีก คราวหน้าจะไม่ซื้อแล้ว...เจ้านี้!”

          เพราะตุ้มรู้ว่า มารดาอายุมากแล้ว ย่อมหลงลืมจึงไม่ถือสา ฝ่ายผู้ใหญ่ถ้าฉุกใจคิดถึงเหตุผล และความเป็นไปได้แล้วรับว่า แม่ลืมเองแหละ...เท่านี้ก็แฮปปี้ พบกันครึ่งทางอย่างนี้ดีจริงๆ

แม่เม้า

          ฝ่ายคุณประยูรมีลูกชายกำลังทำปริญญาโทอยู่เมืองมะกัน ฤกษ์งามยามดีได้รับการ์ดวันเกิดแผ่นสวยพร้อมด้วยข้อความว่า

          “ขออำนาจแห่งอาจารย์นิตยา และคุณหมอปรียานาถ จงดลบันดาลให้คุณพ่อมีสุขภาพพลานามัยแข็งแรงดีตลอดไป”

          คุณประยูร อาจารย์นิตยา และคุณหมอปรียานาถอ่านแล้วขำกลิ้ง เพื่อนฝูงของคนทั้ง 3 พอรู้เรื่องก็เฮฮากันใหญ่

          เหตุผลน่ะหรือ? ก็...อาจารย์นิตยาน่ะ เป็นภรรยาคุณประยูร แล้วคุณหมอปรียานาถเป็นน้องสาวเจ้าของการ์ดสวยๆน่ะซี

          “ก็จริงของเค้านะ สุขภาพของพ่อต้องขึ้นกับการดูแลปรนนิบัติของคนใกล้ชิดคือ แม่กับน้อง แถมเป็นหมออีกด้วย”อาจารย์นิตยาชื่นชมลูกชาย

          ถ้ามีคุณแม่ที่ไม่เข้าใจลูก เจ้าหมอนี่คงถูกด่าเปิงหาว่าไม่รู้จักเด็ก ไม่รู้จักผู้ใหญ่

          กรณีของแม่ที่อยากเห็นลูกออกเรือน เป็นฝั่งเป็นฝา พ้นอกไปจะได้หายห่วงนั้น เลิกบีบคั้นลูกเถิดค่ะ

          เรารู้ได้อย่างไรว่า ชีวิตแต่งงานของลูกจะประสบความสำเร็จ ถ้าเราจัดหาให้โดยเขาไม่สมัครใจ

          จำเป็นด้วยหรือที่คนมีคู่เท่านั้นจึงมีความสุขสบายและก้าวหน้าในชีวิต

          ให้ลูกได้เลือก และตัดสินใจด้วยตัวเอง โดยมีเราคอยดูอยู่ห่างๆ ให้คำแนะนำ เมื่อเขาต้องการคำปรึกษาไม่ดีกว่าหรือ อย่างน้อยลูกเขาจะรักและเกรงใจเรามากกว่าหงุดหงิด อึดอัด เพราะเข้าใจผิดว่าเราเข้าไปก้าวก่าย

          ในฐานะลูก ก็อย่าเพิ่งหงุดหงิด แต่อธิบายให้ท่านเข้าใจด้วยถ้อยคำที่นุ่มนวล ถนอมน้ำใจว่า เราต้องอยู่กับอีกคนในระยะยาวนาน อาจถึงชั่วชีวิตเพราะฉะนั้นขอเลือกและตัดสินใจเอง หากคนที่ท่านแนะนำมีคุณสมบัติตรงกับที่เราตั้งมาตรฐานไว้ เราจะรับพิจารณา แต่ถ้าไม่ถูกใจจริงๆขออยู่เป็นเพื่อนแม่ดีกว่า แม่คงรับฟังเราอยู่หรอกจริงมั้ยคะ

          ทั้งหมดเป็นทัศนะส่วนตัวของแม่เม้า ผู้ซึ่งผ่านมาแล้วทั้งการเป็นลูกของแม่ และแม่ของลูก ผิดถูกอย่างไรท้วงติงมาได้ค่ะเป็นพียงวิสัยทัศน์รอบๆ ตัวเท่านั้น

          หากมีข้อดีทำให้แม่และลูกอีกหลายคู่ฉุกคิดได้ว่าควรปฏิบัติอย่างไร จึงไม่กระทบกระเทือนใจซึ่งกันและกันแล้วละก็ขอยกอานิสงส์ทั้งหมดให้ ‘แม่’ คนเดียว
          
          แม่ลูกผูกพัน พบกันครึ่งทางค่ะ

แม่เม้า

แม่ลูกผูกพัน