คาถาเมตตา
ยินดีเลยครับ...!
เพราะความจริงแล้วหัวข้อเกี่ยวกับธรรมะที่ผู้เขียนมีความตั้งใจตั้งแต่ต้นก็คือ จะหยิบยกปัญหาที่ค่อนข้างใกล้ชิดกับชีวิตประจำวันมาเขียนให้มากที่สุด ฉะนั้น! ข้อขัดข้องใด ๆ ของท่านผู้อ่านก็น่าจะเกิดขึ้นจากการประสบพบเห็นมาในชีวิตประจำวันจริง ๆ
ส่งมาเลยครับสำหรับข้อ ‘ปุจฉา’ แต่ต้องขอออกตัวตรงนี้ว่า ภูเตศวรก็มิใช่ผู้รู้เสียทั้งหมด หากขอรับรองว่าถ้าตอบไม่ได้ก็จะกราบเรียนท่านผู้รู้ อันมีพระสงฆเจ้าที่ผู้เขียนเคารพกราบไหว้ หยิบยกคำตอบของท่านมาบอกเล่าให้ฟัง
เอาล่ะครับ...เรามาเข้าหัวข้อเรื่องที่จั่วไว้เลยดีกว่า คุณทมยันตีเคยเล่าให้ผู้เขียนฟังว่า ในสมัยที่คุณยายของเธอยังมีชีวิต จะสอนให้เธอท่องประโยค...
ในขณะที่ล้างหน้าตอนตื่นนอนทุกเช้า
คุณทมยันตีเคยถามว่าที่ท่องคืออะไรคะยาย? ซึ่งคุณยายของเธอจะตอบสั้น ๆ ว่า...
“คาถาเมตตาไงลูก ท่องทุกวันทำให้คนรักคนชอบ ไม่เกลียดเรา...”
ดังนั้น คุณนายทมก็เลยท่องพระคาถานั้นมาโดยตลอด พอผมได้ยินเธอเล่าให้ฟังก็หัวเราะ รายนั้นก็เลยถาม...
“หัวเราะอะไร?”
ผมก็เลยตอบตามที่ผมรู้ว่า... “ป้าถูกวางอุปทาน”
“อุปทานยังไง?” เธอถามผมเบา ๆ แต่ภูเตศวรรู้ ขืนตอบไม่ได้เหตุได้ผลมีหวังถูกว้ากเพ้ยแน่ ๆ จึงรวบรวมสติและปัญญาเท่าหางอึ่งอรรถาธิบายให้ฟัง...ถึงตอนนี้คุณท่านทั้งหลายอ่านคำตอบเอาเองนะครับ...
ความจริงพระคาถาต่าง ๆ ที่ใช้กันอยู่ในทุกวันนี้ ส่วนใหญ่จะนำมาจากตัวอักษรในภาษาบาลีที่หมายถึงพระพุทธ...พระธรรม พระสงฆ์ อันเป็นพระรัตนตรัย หรือพระนามของพระพุทธเจ้า ยกตัวอย่างเช่น...
มะ อะ อุ... ที่มาจาก พระพุทธ พระธรรม และพระสงฆ์
ทุ สะ นิ มะ... มาจาก ทุกข์ สมุทัย นิโรธ มรรค
นะ โม พุท ธา ยะ... มาจากพระนามของพระพุทธเจ้าห้าพระองค์ คือ...สมเด็จพระกกุสันโธพระพุทธเจ้า, สมเด็จพระโกนาคมโนพุทธเจ้า, สมเด็จพระกัสสโปพุทธเจ้า, สมเด็จพระศรีศากยมุนีโคตโม และ พระศรีอริยเมตไตรย
ฉะนั้น...หัวใจพระถาคาดังที่กล่าวมาคือ การนำเอาคำมงคลนามมาเป็นหลัก แล้วต่อท้ายด้วยประโยคที่บอกความหมายตามเจตนาของผู้นำไปใช้เพื่อให้เกิดมงคลตามที่ต้องการ
สิ่งที่ผู้เขียนบอกว่า เป็นการ ‘วางอุปทาน’ นั้น ก็คือเมื่อเราบริกรรมพระคาถาอยู่เป็นนิจ จิตของเราก็คล้อยตาม เมื่อจิตคล้อยตามจึงบังเกิดผลตามมา ส่วนดีของพระคาถาจึงอยู่ตรงนี้
อยู่ที่...ใช้สอนจิตให้เป็นไปตามคำบริกรรม...คำบริกรรมทำให้จิตแน่วแน่ จิตแน่วแน่จึงเกิดพลังเพื่อนำไปใช้ตามต้องการ...
อยากจะยกพระคาถาง่าย ๆ มาประกอบเช่น คาถาคงกระพัน ที่เคยได้ยินอยู่บ่อย...คำบริกรรมมีดังนี้
เห็นไหมครับ จะอย่างไรก็ทิ้งพระรัตนตรัยไม่ได้ หรือจะเอาอีกสักคาถาก็ยังไหว
นะโมพุทธายะ ที่กล่าวมาคือพระคาถาถอดถอนคุณไสย หรือถูกกระทำย่ำยี จะเห็นได้ว่าพระคาถาที่ว่าก็ใช้พระเจ้าห้าพระองค์เหมือนพระคาถาเมตตาของคุณทมยันตีทุกประการ หากแต่คำต่อท้ายมีความหมายต่างกัน
มาถึงตรงนี้ หลายท่านอาจจะถามว่า แล้วคาถาเหล่านี้ใช้ได้ผลไหม? ภูเตศวรคงจะตอบแบบกำปั้นทุบดินว่า...
“ได้ผลหรือไม่อยู่ที่คนใช้!”
ท่านผู้อ่านอย่าเพิ่งขมวดคิ้วครับ...ผมยกตัวอย่างให้ฟังอย่างนี้ครับ...เหมือนอย่างเรามีมีดเอาไว้ป้องกันตัวหนึ่งเล่ม เวลาใช้ไม่ได้อยู่ที่มีดนั้นดีหรือไม่ดี แต่ต้องดูที่ฝีมือของคนใช้ด้วยจริงไหมครับ
ดังนั้น...พระคาถาในบทเดียวกัน คนสิบคนเอาไปใช้อย่างได้ผลต่างกัน เหตุเพราะสภาวะจิตของมนุษย์ย่อมแตกต่างกันเป็นธรรมดา ใครจิตนิ่งกว่าก็ได้ผลมากกว่า
อย่างเช่นให้คนที่มีพื้นนิสัยโอบอ้อมอารีพร่ำบ่นคาถาเมตตา ย่อมได้ผลเร็วกว่าให้คนมีนิสัยเห็นแก่ตัวนำไปใช้แน่
มาถึงตรงนี้หลายท่านคงจะถึงบางอ้อกันบ้างแล้วว่าพระคาถาต่าง ๆ ใช้เป็นอุบายในการสำรวมจิต ผลของจิตทำให้เกิดปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติขึ้น
หากมีคำถามถึงผู้เขียนว่า...ปัจจุบันใช้คาถาอะไร... ภูเตศวรขอตอบอย่างไม่ปิดบังอำพราง...แม้แต่นิดเดียว...ว่าคาถาประจำตัวคือ...
ส่วนคาถาเมตตามหานิยม นั้น...ผมใช้เข้าสมาธิแล้วเจริญเมตตา ให้สรรพสัตว์ผู้ตกทุกข์ด้วยกันทั้งหมด เมื่อกระแสเมตตาอันเป็นกระแสเย็นออกจากตัวเราสู่ผู้อื่นเราก็จะได้รับกระแสนั้นเฉกเดียวกันครับ
ขออนุญาตเล่าเรื่องความศักดิ์สิทธิ์ของคาถาสมเด็จโตที่ประสบกับตัวเองหน่อยนะคะ หลายคนคงทราบอยู่แล้ว คาถามีอยู่ว่า เมตตา คุณณัง อะระหัง เมตตา มีอยู่วันหนึ่งต้องไปทำธุระที่ไม่แน่ใจว่าจะสำเร็จเพราะรู้อยู่ว่างานนี้ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของเจ้าหน้าที่ผู้ให้บริการเป็นหลัก ปกติก็ไม่เคยใช้คาถาอะไรแบบนี้เพราะคิดเอาเองว่าระดับความสามารถประเภทจิตตกยกไม่ค่อยขึ้นเป็นประจำแบบเราจะไปท่องคาถาใส่ใครมันก็คงป่วยการเปล่า แต่วันนั้นนึกยังไงไม่ทราบ ระหว่างเดินทางก็ภาวนาไปเรื่อย พอไปติดต่อ เจ้าหน้าที่ก็เคร่งครัดยึกยักไปตามระเบียบไม่ยอมฟังเหตุผลความจำเป็นของเรา นึกในใจว่า มั้ยล่ะ ไม่ work จริง ๆ น่ะแหละ ชักจะโมโหหน่อย ๆ แต่ก็นึกว่า เอาน่าลองดูอีกหน่อย ในใจก็ภาวนาต่อไปเรื่อย ๆ คิดไปด้วยว่าไม่เห็นเขาจะเมตตาเราเลย แปลกแฮะเรากลับสงสารเขา อีตาคนนี้เป็นแค่เจ้าหน้าที่ชั้นผู้น้อย คงจะลำบากใจน่าดูที่เห็นคนมีปัญหาแต่ไม่มีอำนาจพอจะช่วยได้ เราไม่เอาแล้วก็ได้(วะ) กลับบ้านดีกว่า ทันใดนั้นปาฏิหาริย์ก็มีจริง เจ้าหน้าที่ระดับหัวหน้าที่ดูเหมือนไม่ได้สนใจเรามาก่อนก็เข้ามาถามไถ่และอำนวยความสะดวกให้แบบเกินคาดจนเรื่องสำเร็จได้อย่างไม่น่าเชื่อ งงมากว่าเป็นไปได้ยังไง กลับมาบ้านแล้วถึงได้มาลำดับเรื่องราวจนถึงบางอ้อว่า เป็นเพราะคาถาจริง ๆ น่ะแหละ แต่มันไม่ใช่ปาฏิหาริย์ เป็นเหตุเป็นผลล้วน ๆ เริ่มตั้งแต่ที่ว่าเจ้าประคุณสมเด็จท่านให้คาถานี้ก็ด้วยความเมตตา คนท่องคาถาก็ศรัทธา เป็นการสร้างความเชื่อมั่นไปส่วนหนึ่งแล้วว่ามีตัวช่วย จิตใจก็เย็นลง ขณะที่ภาวนาอยู่ก็เกิดสติ โมโหนิดหน่อยก็ยังรั้งใจมาไว้ที่คำภาวนาและระงับวาจาน่าเกลียดที่ตั้งท่าแต่จะเอาให้ได้ดั่งใจไว้ได้ คนที่พบเห็นก็เมตตาเข้ามาช่วยเหลือ ถ้าวันนั้นไม่ได้ภาวนาคาถาคงจะสติน้อยกว่านี้ อาจจะอาละวาดตามนิสัยใจร้อนเอาแต่ใจ เรื่องคงพังไปแล้ว ตอนนี้เลยใช้คาถานี้เป็นประจำค่ะ พยายามนึกให้ได้ตั้งแต่ตื่นนอนเช้าไม่ต้องรอให้มีปัญหา รู้สึกว่ากำลังดีสำหรับตัวเอง ทำให้มีสติและเจริญเมตตาไปในตัว ถ้าคนใจเย็นเค้าหายใจยาว ๆ เฮือกเดียว หรือพุทโธ คำเดียวก็เย็นแล้ว ของเราไม่ได้ต้องคาถายาวหน่อย แบบนับหนึ่งถึงร้อย แค่สิบเอาไม่อยู่ คนใจร้อนลองเอาคาถาไปใช้ก็ดีนะคะ คาถาอะไรก็ได้ แล้วสังเกตดูความเปลี่ยนแปลงของจิตใจ สนุกดีค่ะ
ปูณณมี
อบคุณนะคะคุณปุณณมี ที่เล่าประสบการณ์จริงให้ทราบ หากสังคมเราทุกวันนี้มีความเมตตา กรุณา ตั้งอยู่ในพรหมวิหาร 4 แล้วไซร้ ไหนเลยจะมีการเข่นฆ่าสู้รบต่อกันอย่างที่เราเห็นอยู่ตามหน้าหนังสือพิมพ์ทุกวัน จริงมั้ยค่ะ
su
Salunya Village Soi. 2
Bangkhuntien Bangkok 10150
Tel : 08-1258-3495
Email : dhamma5mins@hotmail.com