ตอนที่ ๑ เปิดตัว by แก๊งขาสั้น

ตอนที่ 1 เปิดตัว

          “หยิบแป้งขึ้นมาผัดหน้า ผัดซ้ายผัดขวา แล้วมาผัดแจ๊ะ
               ผัดแจ๊ะ ผัดแจ๊ะ ผัดแจ๊ะ
          หยิบกระจกขึ้นมาส่องหน้า ส่องซ้ายส่องขวา แล้วมาส่องแจ๊ะ
               ส่องแจ๊ะ ส่องแจ๊ะ ส่องแจ๊ะ
          หยิบหวีขึ้นมาหวีผม หวีซ้ายหวีขวา แล้วมาหวีแจ๊ะ
               หวีแจ๊ะ หวีแจ๊ะ หวีแจ๊ะ      
          แจ๊ะสวย แจ๊ะดูดี แจ๊ะสวย แจ๊ะดูดี
               เรามาวันนี้ เพื่อมาโชว์แจ๊ะ โชว์แจ๊ะ...โชว์แจ๊ะ...โชว์แจ๊ะ”

          ภาพสาวๆหนุ่มๆรุ่นกระเตาะ หน้าใสวัยขบเผาะ โยกย้ายส่ายตัว ทำท่าทางเข้ากับเนื้อเพลง เป็นสิ่งน่าทัศนา เป็นบุญหูบุญตา เข้ากับบรรยากาศ จนผมเผลอกลืนน้ำลายไปหลายเอื๊อก

     เหตุการณ์และความเคลื่อนไหวต่างๆ ซึ่งผมกำลังจะเขียนเล่าอะไรต่อมิอะไรให้คุณอ่าน เป็นลำดับต่อไปในภายหน้านี้ เป็นช่วงที่มหาวิทยาลัย และสถาบันอุดมศึกษา เพิ่งเปิดภาคเรียนใหม่ๆหมาดๆ

     กิจกรรมที่สร้างขวัญกำลังใจให้พี่ๆ คือกิจกรรมรับน้องใหม่ ส่วนน้องๆจะมีขวัญกำลังใจสนองตอบบรรดาพี่ๆหรือไม่ ต้องทำสกู๊ปพิเศษ ตามไปสัมภาษณ์เป็นรายบุคคลเอาเอง

     ที่ตอบแทนให้ไม่ได้ มิใช่หยิ่งหรือเล่นตัว แต่เพราะผมเองกำลังตกที่นั่งลำบาก สวมบทบาทน้องใหม่ไฟแรงเช่นคนอื่นเหมือนกัน

     ส่วนต่างก็อยู่ที่ว่า ผมยินดีร่วมสังฆกรรม เอ้ย...กิจกรรมทุกเมื่อ ถ้ากิจกรรมนั้นมีปัจจัยหลัก เป็นสาวรุ่นพี่ รุ่นเพื่อน เป็นยาชูใจ ส่วนหนุ่มรุ่นพี่ รุ่นเพื่อน อันเป็นปัจจัยเสี่ยงทางสายตาของสังคม ผมก็นิ่งเสีย เป็นเชิงรู้หลบเป็นหลีก รู้ปีกเป็นหาง เอ้ย...รู้หลบเป็นปีก รู้หลีกเป็นหาง เท่านั้นแหละครับ

     เอ้อ!...จะน่าเกลียดมั๊ยครับ ถ้าผมจะแนะนำตัวเองสักนิด เพื่อลดอุปสรรค และความลำบากใจให้คุณๆล่วงหน้า จึงถือโอกาสเปิดตัวขอความเอื้อเอ็นดูจากคุณผู้อ่านดังนี้นะครับ

     ผมชื่ออัสนัย เป็นหลานห่างๆของคุณป้าทม นักเขียนใหญ่ เป็นหลานชิดๆของน้าภู นักเขียนค่อนข้างใหญ่ และเป็นลูกชายโทนสุดหล่อของคุณนายขันทอง นักเขียนเกือบใหญ่ ส่วนผมกำลังพยายามเอาดีเป็นนักเขียนรุ่นเด็ก สืบทอดเจตนารมณ์ เจริญรอยตามญาติผู้ใหญ่มาอย่างกระชั้นชิด

     “ไอ้นี่ มันเขียนหนังสือได้นี่หว่า”

     นี่เป็นมธุรสวาจาของคุณป้าทม เมื่ออ่านต้นฉบับที่ผมยื่นให้จบลง และผลงานเล่มแรกก็เดินทางสู่ตลาดหนังสือ ด้วยชื่อที่น้าภู ตั้งให้ว่า “แก๊งขาสั้น”

     พูดแล้วจะหาว่าคุย เยาวชนวัยจ๊าบ วัยรุ่น วัยวุ่นๆซื้ออ่านกันทั้งเมือง วัยเก๋า วัยตกกระ แบบป้าๆน้าๆอาๆของผมที่ว่าแน่ ยังกระมิดกระเมี้ยนแอบอ่านเลยแหละครับ

     ผมผ่านมัธยมต้น พร้อมกับหนังสือที่พิมพ์เป็นครั้งที่ห้า เมื่อขึ้นมัธยมปลาย มีคนใจถึงมาทาบทามขอซื้อไปทำภาพยนตร์ ผมเกี่ยงอย่างเดียว ขอเสียสละรับบทเป็นพระเอก ค่าเรื่องค่าออนไม่จ่ายยังไหว แต่...ที่ไหนได้ เขาตาไม่ถึงหรอกครับ ผมก็เลยเวียนว่ายตายเกิด ประพฤติตนเป็นมนุษย์ขาสั้นพันธุ์เจ๋งไปวันๆ ประจวบกับต้องเตรียมตัวสอบแข่งขันเข้ามหาวิทยาลัย ก็เลยว่างเว้น ไม่จับปากกาไประยะหนึ่ง

     ปีนี้ผมเข้ามหาวิทยาลัยได้สมมาดปรารถนาของบรรดาญาติๆ พอมีเวลาวาดลวดลาย ขยายขี้เท่อ เรื่องราวต่างๆของเหล่าเพื่อนพ้องทั้งจากโรงเรียนเดิม และจากสถาบันใหม่อีกครั้ง

     ปะเหมาะเคราะห์ดี เกิดเตะตากรรมการงานฝังลูกนิมิต วัดอารมณ์ดีสีมารามเข้า ถึงขั้นออกปากขอรวมเล่มตีพิมพ์จำหน่าย ถ้าดังเปรี้ยง ระเบิดปร้างละก็ ช่วยเชียร์หน่อยนะครับ

     “เฮ้ย! อัส เหม่ออะไรอยู่วะนั่น เดี๋ยวโดนเล่นงานนะเว้ย”

     เสียงไอ้ตุ๋ย หรือฐากูร ญาติระอา เพื่อนเก่าโรงเรียนเดิมซึ่งสอบได้คณะเดียวกันกับผม ตะโกนข้างหู จนผมสะดุ้งสุดตัว

     “ไอ้บ้าเอ้ย คนกะลังมีความสุขกะวิมานกลางอากาศ อาหารตามาถึงที่ ก็ต้องเบิ่งมองให้เต็มจอซีวะ อิจฉารึไง?”

     “ข้าน่ะไม่มีปัญหา ตัวปัญหา กำลังเดินมานู่น”

     ตัวปัญหาของไอ้ตุ๋ย ก็คือพี่โหน่ง ตำแหน่งหัวหน้ากิจกรรมเชียร์ ซึ่งเรียกกันว่า “พี่วาก” เนื่องจากต้องส่งเสียงโว้กว้าก ผู้มีรูปร่างใหญ่โต จัดอยู่ในแฟมิลี่เดียวกันกับยักษ์ปักหลั่น เดินหน้ามุ่ย ส่งเสียงโหวกเหวก และกวักมือประกอบอำนาจ

     “น้องคนนั้นน่ะ ลุกมานี่ซิ” เวรละซิ

     “ชื่ออะไร?” เสียงเหี้ยมเชียว

     “อัสนัยครับ”

     “ทำไมไม่เข้าร่วมกิจกรรมกะเพื่อนๆ” อุ๊ย! ตะคอกแน่ะ

     “ร่วมแล้วครับ แต่ตอนนี้เหนื่อย ขอพักแป๊บนึงเอง”

     ลูกออด เท่านั้นที่ละลายพฤติกรรมเขาได้ ฮึ่ม! ทีฮูก็ทีฮิท ปีหน้าได้เป็นรุ่นพี่มั่ง จะเล่นให้แสบเชียว

     “ออกมาร้องเพลงเร็วเข้า เอาเปรียบเพื่อนนี่หว่า”

     “โห…เนี่ย ข้าร้องโชว์จนแจ๊ะแห้งแล้วแห้งอีก ยังไม่พอใจ โคตรเบื่อ…เลย”

     ประโยคนี้ผมไม่อาจหาญต่อปากกับพี่ว้ากเขาหรอก นอกจากบ่นเบาๆ เป็นเชิงปรับทุกข์กะไอ้ตุ๋ย หนอย…ดันหูดีอีกแน่ะ

     “ว่าไงนะ..เบื่อเรอะ งั้นนายร้องเพลงที่ชอบมาละกัน จะได้ไม่ต้องบ่นอีก เฮ้! พวกเรา น้องอัสนัย จะร้องเพลงให้เราฟังว่ะ เอ้า…ร้องเข้า นึง..ส่อง..ซ้าม”

     ร้องก็ร้องซีครับ ขืนอิดออด คุณคิดเหรอว่า เรื่องจะจบได้ง่ายๆ ผมจะร้องละเน้อ

          “ไข่ใบโต๊โต เป่าปุ้นจิ้น    
          ไข่ใบเล็กนิดเดียว ของจั่นเจา
         ไข่ขนาดกลางกลาง ของท่านกงซุน
         หวังเฉาและหม่าฮั่น ไม่ขายไข่”

     ยุคนี้ เศรษฐกิจแบบนี้ ขืนทำสำอางก็เดือดร้อนกันทุกหย่อมหญ้า ข้าราชการศาลไคฟง เล็งเห็นความจริงข้อนี้ จึงทำมาหากินด้วยการขายไข่ เป็นอาชีพเสริมอีกแรงน่ะ มันผิดตรงไหนครับท่าน

     หากลองทำตามแล้วไม่เวิร์ค พิจารณาไอเดียขายไก่ย่างแบบไอ้ตุ๋ย เพื่อนร่วมชะตากรรมดูอีกทีก็ได้ ไม่สงวนลิขสิทธิ์

          “ไก่ย่างถูกเผา ไก่ย่างถูกเผา
          มันถูกไม้เสียบ(โอ๊ว!) มันถูกไม้เสียบ(โอ๊ว!)
         เสียบตูดซ้าย(อ๊าว!) เสียบตูดขวา(อ๊าว!)
         ร้อนจริงๆ ร้อนจริงๆ ร้อนจริงๆ”

     ไก่ย่างสูตรนี้ ทั้งร้อนทั้งเจ็บ ไอ้ตุ๋ยจึงทั้งร้องทั้งทำท่าไก่ย่างถูกไม้เสียบบั้นท้าย เป็นรีวิววาบหวิวทรวง ที่มีคนชมส่งเสียง โอ๊ว! อ๊าว! ประกอบเป็นจังหวะ ให้ครึกโครม ครื้นเครงยิ่งขึ้นไปอีก