ตอนที่ ๒ ฝันสลาย by แก๊งขาสั้น

ตอนที่ ๒ ฝันสลาย

     ปีหน้าผมได้เป็นพี่ว้ากหรือไม่ การรับน้องในตอนที่แล้ว ใครเป็นอย่างไร ขอผมอุปไว้ก่อน เอาไว้เฉลยทีหลัง เพื่อสีสัน และรสชาติของชีวิตไงครับ ตามผมมารู้จักกับเพื่อนเก่าๆ สมัยมัธยมปลายก่อนดีกว่า ก็เพราะ “แก๊งขาสั้น” ทีเดียวจึงเกิดข่าวกรองผ่านกระชอนคั้นกะทิจากสำนักพิมพ์หน้าข่าวสารบันเทิงรายงานมาว่า ผมเป็นต้นเหตุแห่งการลุกฮือของสมัชชาเยาวชน สามารถปลุกม็อบหัวใจวงการวัยสะรุ่น ให้สั่นสะเทือนไปทุกหย่อมหญ้า ลามไปถึงวงการกระโปรงบาน ใส่คอซอง แบบโรงเรียนของหนูนิด กะหนูนุชด้วยนี่สิ

         " เพื่อนนุชเค้าอยากเห็น "
         " ใคร ? "
          " พระเอกของเรื่องไง "

     ผมงิ…ปลื้มซะไม่มีอ๊ะ จุ๊ ! อย่าเอ็ดไปนา คุณยังไม่รู้ความจริงว่า ขนาดท่านมหาเสริมบุญ หลวงลุงของกำจร ตัวเอกแห่งหัวข้อนินทาของผมต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย หลังข่าวกระจายออกไปไม่นาน ทอ-ระ-สับ งี้รับกันไม่ว่างมือเลยเชียว

     จะมีอะไรเล้า ถ้าไม่ใช่เรื่องติดต่อขอ สัม-มะ-พาด นัยว่าจะออกอากาศรายการชีวิตต้องสู้ อะไรทำนองเนี้ย เขาคงสงสัยล่ะมังครับว่า เหตุใดท่านมหาจึงมีน้ำอด น้ำทนกับพวกผมกันนัก หรือไม่ ก็คงมีพระดีแต่ " เม้ม " ไม่ให้พวกเรารู้

         " ลูกหลานอย่างกำจาย และกำจรมันต้องชั้นเอง ถึงค่อยพูดกันรู้เรื่อง "

     ยายแต๋ว แม่ไอ้ตุ๋ย หมายมั่นปั้นมือ

     ก็ไม่เพราะฝีมือแม่หรอกเร้อ ลูกชายยายแต๋วถึงได้ " แห้ว " อยู่เป็นประจำ เพียงได้กลิ่นสาวๆ เฉียดกรายเข้าใกล้ลูกชายสุดหวงเท่านั้นจะเป็นใครมาจากไหน ยายแต๋วไม่รับรู้

         " ฟังเหตุผลซะที่ไหนเล้า ดีไม่ทำอะไรรุนแรงให้กระทบกระเทือนพวกสาวๆ เค้าโดยตรง แต่มาตกหนักกะข้าซี อย่างคราวนั้นไง ข้าเดินผ่านเข้าประตูบ้านยังไม่หมดตัวดีเล้ย เสียงกรรไกรดังกรึ๊บเดียว แวบ…บ… ผมด้านหน้าข้าหายไปทั้งแถบ คุณนายแต๋วตั้งข้อหาหนักโทษฐานมีสาวฝากของขวัญวันวาเลนไทน์ ผ่านมือข้าไปให้ไอ้กำจรอีกหน่อยคงไม่ต้องไปไหนแล้ว "

     คำคร่ำครวญถูกระบายยาวเหยียด เพราะอัดอั้นตันใจเหลือแสน

     เมื่อปะหน้ากันวันคืนสู่เหย้า ไอ้ตุ๋ยผู้เดินทางไปสู่เส้นทางสายอาชีพ โดยสอบเข้ามหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง กลับมีสีหน้าเบิกบานมีความสุขเห็นได้ชัด

          " ความประพฤติคุณนายแต๋วดีขึ้นมาก เป็นที่น่าพอใจ" มันออกใบรับรองให้มารดาบังเกิดเกล้า " ผู้หญิงคนไหนไปบ้านกะข้า เค้าจะซักถามคุณสมบัติจนหมดเปลือก ข้าแทบไม่ต้องทำอะไร ก็รู้ว่าเค้าเป็นลูกเต้าเหล่าใคร พ่อแม่มีอาชีพอะไร พอลับหลัง คุณนายแต๋วจะบอกแต่เพียงว่า " คนนี้ใช้ได้ " หรือ " คนนี้ดี " แต่ถ้า " แย่ "ละก็อย่าพาไปให้เห็นหน้าอีกเป็นอันขาด แม่ข้าบอกว่า ขออย่างเดียวเท่านั้นคือ ขอมีส่วนในการคัดเลือกลูกสะใภ้ การที่ข้าจะคบหากับใครก็คบไป หากคิดจะแต่งงานต้องได้รับการอนุมัติจากประธานสภาแห่งครอบครัว ดีเหมือนกันข้าจะได้ไม่ต้องเหนื่อย "

     เพื่อนๆ ที่ยังตกคลั่กอยู่ที่เดิม มีหลายคนเหมือนกันแหละครับ อัครเดช คนขี้เกรงใจ คนหนึ่งล่ะที่ยังอยู่ เพราะตั้งเข็มสู่บันใดนายร้อยตามผู้เป็นพ่อ ส่วนนายสันติภาพ หรือไอ้หนึ่งลูกยายหนิงก็ไม่ไปไหน มันมีเหตุผลนี่นา

         " ขืนกูไปเรียนที่อื่น มรดกจะได้ตกกะคนอื่นปะไร แม่ยิ่งหลงๆ ลืมๆ อยู่ด้วย บางวันตื่นมาจะขอตังค์ไปโรงเรียน แม่ยังยื่นกระทงขนมครกให้เฉยเลย " ห้าบาทค่ะ " ดู๊… หลงขนาดจำไม่ได้ว่าข้าเป็นลูก "

     ตุลย์ เพื่อนเข้าใหม่สะกิดถามผม " คุณแม่ของสันติภาพเค้ารวยมากเหรออัส ? " รายนี้ไม่เคยรู้ความตื้นลึก หนาบางของแก๊งเรา

          " ยายหนิงแม่ไอ้หนึ่งนะเหรอ เป็นนักธุรกิจใหญ่ " อำนวยเริ่มอำ " ที่ว่าใหญ่เพราะน้ำหนักร้อยกว่ากิโล มีกิจการขนมครก 3 เตา กับหม้อกล้วยบวชชีอีกอย่าง "
          " ไอ้คุ่ยนั่นก็เบาซะที่ไหน พ่อยกมะ-รึ-ดก เขียงหมูให้ ก็ทำเป็นหยิ่ง เห็นเพื่อนเรียนต่อมันก็เอาบ้าง " ผมขย่มเพื่อนเก่าให้เพื่อนใหม่ฟัง

     พวกเราส่วนใหญ่ ถูกจัดให้เรียนห้องที่เค้าให้เครดิตว่า ’ เก่ง ’ แต่มักจะถูกแปรสภาพจนน่าเกลียด

          " เฮ่ย ! อาบน้ำรึเปล่าวะไอ้อัส " กำจรเคยถามยามเจอะเจอเพราะปีนี้หลุดไปอยู่แผนการเรียน ศิลป์ - ภาษา ซึ่งแผนการเรียนต่างๆ นี่ ผมจะเล่าให้ฟังคราวหลังนะครับ "
          " อาบซิ ถามทำไม "
          " ถึงอาบ ก็เหม็น " เอ๊ะ ไอ้นี่วอนตะเช้าเชียว
          " ก็… นายอยู่ห้อง ’ คิงลี่ ’ ไม่ใช่รึ "

     แหม… ผมล่ะอยากจะลาโลก ไปส้องสุมกำลังพลอยู่กะท่านยมฯ ซะให้รู้แล้วรู้แร่ด อุตส่าห์ ’ ยืด ’ ที่ได้เป็นเด็กห้อง ’ คิง ’ กะเค้าซักทีก็…เพื่อนมันทำเสียหายหมด ไอ้ที่ยืดก็เลยต้องหุบซะแล้วซี

     ช่วงปิดเทอมใหญ่ กำจรเวียนว่ายตายเกิด ระหว่างโรงเรียนเก่ากับโรงเรียนใหม่ที่มันไปลงทะเบียนเรียนวิชาที่ยังตกค้างและมีปัญหา เพื่อทำหน่วยกิตให้ครบตามกำหนด มิฉะนั้นมันก็หมดสิทธิ์เรียนต่อ

     กว่าจะปลดภาระออกจากตัวได้ มันเจอมรสุม กดดันรอบด้าน โดยเฉพาะสงครามน้ำลาย อาจารย์สมศรีดูจะเดือดร้อนยิ่งกว่ามัน

          " เห็นรึยังว่า การไม่เอาใจใส่กับตัวเองน่ะ มันเป็นอย่างไร วิชาหลักๆ

     ทำได้แต่ศูนย์ กับ รอ อย่างนี้เมื่อไหร่มันจะจบหือ ? "

         " ก่อนปิดเทอม ผมต้องเก็บหน่วยกิตจนครบแหละครับ อาจารย์ไม่ต้อง

     ห่วง เนี่ย…ถ้าหลวงลุง อาบน้ำมนต์สะเดาะเคราะห์ให้ซะก่อนสอบ ก็คงไม่ต้องตก

     อย่างนี้ ลำบากลูกหลานไม่รู้เท่าไร วันๆ เอาแต่สงเคราะห์ลูกชาวบ้าน ลูกหลานตัวละก็ไม่เคยแล " มันโทษญาติผู้ใหญ่

         " ดูมันซิโยมอาจารย์ หนังสือไม่อ่าน เอาแต่ทำบ้าอะไรของมันไปวันๆแล้วจะให้สอบได้ เอางี้เลย ใกล้สอบอีกเมื่อไหร่ เอ็งบอกข้าแต่เนิ่นๆ จะช่วยสะเดาะเคราะห์ให้ ตำรานี้เพิ่งได้มาใหม่ เห็นว่าใช้ได้ผลดีชะงัด เชียวล่ะเอ็งเอ๊ย "
         " เห็นจะไม่รับประทานล่ะครับ คราวก่อนโน้น ไม้ตะพดบินตำรับลี้กิมเสริมก็ทีแล้ว กำจายหน้าแหกไปเกือบสิบเข็ม ขืนผมบุ่มบ่ามรับบริการโดยไม่ไกร่กรอง ท่าจะเอาตัวไม่ ’ หรอด ’ เป็นแน่แท้ "
         " โยมว่า อาการอย่างกำจรน่าจะถูกกันดีกับ ดินเจ็ดป่าช้า ต้มกับตะปูโลงผีตายโหง ชูรสด้วยใบหมามุ่ยพอเป็นกระสายยา รับรองหายสนิท "
         " หายสนิทไปจากโลกนะซีอาจารย์ โธ่ๆ เนี่ย…ว่างๆ ผมว่าจะทำงานหาเงินค่าเทอมซะหน่อย "
         " ดีแล้วล่ะ หาอะไรทำซะบ้าง จิตจะได้ไม่ว่าง ไม่งั้นเดือดร้อนท่านมหาอีก ติดขัดอะไรก็บอกแล้วกัน " อย่างไรเสีย กำจรก็ยังไม่พ้นอกครูประจำชั้นคนเก่าเล่ายี่ห้อ กับท่านมหาเสริมบุญ เจ้ากรรมนายเวรหน้าเก่าอยู่ดี รุ่นน้องมอหนึ่งที่สอบเข้ามาใหม่ได้ จะต้องเรียนปรับความรู้อยู่ระยะหนึ่ง ราวๆ ซักเดือนนี่แหละ เพื่อที่จะทดสอบ แล้วจัดห้องให้เรียนตามดีกรีของมันสมอง คะแนนทดสอบดีก็อยู่ห้อง ’ คิง ’ อย่างที่ผมอยู่ ไล่ไปจนถึงห้องท้ายๆ ระดับคะแนนกับดีกรีความฉลาดก็จะน้อยลงตามลำดับ ยิ่งห้องท้ายสุดละก็พยากรณ์ได้เลยว่า อาจจะเรียนไม่จบระดับมัธยมต้น เพราะถูกพักการเรียนด้วยคดีหนีเรียนเพราะเรียนไม่รู้เรื่อง จนหมดสิทธิ์สอบ บางคนเรียนไม่ไหว จึงออกเสียกลางคันก็มี ช่องว่างระหว่างมันสมองเนี่ย มีจริงๆ นะครับ จะโทษว่าคนสอนไม่ดีก็ไม่ได้ เพราะหลักสูตรเหมือนกัน เนื้อหาเหมือนกัน คนสอนก็คนเดียวกัน ทีคนอื่นทำไมเรียนรู้เรื่อง
         " ก็มันกินเข็มกะตะปูต่างข้าวนี่หว่า " กำจรเคยประชดผม

     เด็กนักเรียนหน้าใหม่ เกือบทั้งนั้นที่หลงยกมือไหว้กำจรเป็นฝักถั่ว

     อีกแหละ จะไม่ไหว้รึก็ดูกระไรอยู่ ด้วยไม่แน่ใจว่า ชายไทยรูปร่างได้มาตรฐานผูกไทด์ ใส่สูท เสียงดังฟังชัด มาดเคร่งครึม ไม่วอกแวก ยืนกุมวิทยุมือถือ เตร่ไปมาหน้าตึกเรียนนั้น เป็น ’ อาจารย์ ’ ด้วยหรือเปล่า เข้าทำนองออกสูงดีกว่า ออกต่ำ เอ๊ย ใฝ่สูงย่อมดีกว่าใฝ่ต่ำ เป็นการ ’ เอาตัวหรอด ’ อย่างรุ่นพี่ไว้ก่อนน่าจะปลอดภัยกว่า มิหนำซ้ำคนถูกไหว้ ยังผงกหัวรับไหว้ ได้สุขุมลุ่มลึกกว่าอาจารย์ตัวจริงเสียด้วยนี่สิ เจ็บปวด !

         " วอหนึ่ง เรียกวอสอง ทราบแล้วเปลี่ยน มีเด็กมอหนึ่งแต่งตัวผิดระเบียบหลบหลังตึก อ้าว ! อาจารย์สวัสดีครับ "
         " อ้อ กำจรเรอะ ทำอะไรอยู่แถวนี้ล่ะ "
         " ทดสอบ ’ มือถือน่ะครับ เรียนซัมเมอร์อาทิตย์ละ 2 วันแค่นั้น เลยลองเป็นเซลส์ขาย ’ มือถือดูเผื่อจะรุ่ง "
         " เออ… ดีๆ ขอให้ขายได้มากๆ นะ "

หลานชายท่านมหา สนุกกับงานได้ 2 วัน คราวนี้มาในมาดใหม่