ตอนที่ ๓ แม่บุญฉึ่ม
ขึ้นชื่อให้สวิงสวายเล่นไปงั้น ถึงอยากรู้คำแปลก็อย่าเสียเวลาเปิดพจนานุกรมเลยครับ เพราะไม่มีหรอก ไม่ว่าจะเป็นฉบับราชบัณฑิตยสถานอันเก่าแก่ หรือฉบับราษฎร์วิปริตวิตถารอันใหม่เอี่ยมอ่องที่มีผมเป็นประธานสังคายนา
ถึงกระนั้นก็เถอะ คำนี้มีที่มาและที่ไปแน่ๆ รับรองว่าผมไม่มั่วนิ่มอย่างกำจร ฮัดธ่อ! พูดแล้วจะหาว่าพูด
เมื่อตอนที่แล้ว หากคุณจำได้ กำจรอ้างเอ่ยถึงหนูขวัญฉาย ขวัญใจคนใหม่ ที่มันหว่านเสน่ห์ไว้ครั้งหลังสุด คิดจะเอาไว้คั่วคนเดียวว่างั้นเหอะ มันหลงใหลได้ปลื้มออกหน้าออกตาผิดสังเกต เราจะไม่ลองไปแอบดู ‘ เด็ก ‘ คนใหม่ของมันบ้าง ก็ออกจะใจจืดไปหน่อยนะ ผมว่า
“ ใครๆ เขาเรียกยายฉายว่า หญิงฉึ่ม กันทั้งนั้นแหละ” ยายนิดญาติผู้น้องของกำจร ซึ่งเป็นนักเรียนมัธยมปลายร่วมห้องกับขวัญฉายบอกกล่าว “ ทำอะไรก็เฉิ่มๆ เป๋อๆ เปิ่นๆ ซื่อๆ เซ่อๆ แล้วก็ขี้ลืมแต่น่ารัก อะไรอย่างเนี้ย “
คุณสมบัติส่วนตัว น่าสนใจดีนิ แก๊งพวกเราออกจะซูฮกยกนิ้วให้ด้วยซ้ำว่า เจ๋งเป้งถูกใจวัยเอ๊าะ จะต้องใช้เวลานานซักกี่มากน้อยกว่าเรา ได้เจอะเจอมนุษย์ประเภทนี้สักคน โดยไม่ต้องลงทุนแสวงหาน่ะ มันโชคดีขนาดไหน โดยเฉพาะหากจะหาคนมากำราบนิสัยเจ้าเล่ห์อย่างกำจรแล้วละก็ รู้สึกว่าเข้าล็อคพอดี
ว่ากันว่าพฤติกรรมของหนูขวัญฉายนั้น สมพงษ์กันกับหลานชายท่านมหายิ่งกว่าแมลงวันกับเด็กเอธิโอเปีย
“ นิสัยเข้ากันได้ แต่น่ารำคาญไงล่ะ เห็นแมลงวันที่ไหน ก็มีเด็กที่นั่น ตอมหน้าตอมตาน่ารำคาญ ” เจ้าตัวเคยสรุป “ ซื้อก็ไม่ได้ ขายก็ไม่ขาด อยู่ห่างๆก็น่ารักดี เข้าใกล้ๆก็หงุดหงิด เวรของข้า “
หนูขวัญฉายนี่แหละครับ คือแม่บุญฉึ่ม ของเราในยามลับหลัง ว่าไปแล้วเธอก็ออกจะน่ารักอย่างกำจรมันว่า ผิวขาว ตาโต ผมดำสลวย สูงโปร่ง รูปร่างกลมกลึง สะอาดสะอ้านเป็นเด็กอนามัยเลยเชียว เฮ้อ…เสียดายนิดเดียว เธอฉึ่มอย่างวายร้ายจริงๆ
“ ฉายเค้าขี้ลืมม้าก…มาก “ ยายนิดสาธยายต่อ “ เรื่องจัดตารางสอนนี่ไม่ต้องถามกันเลย ผิดตลอด เอะอะจัดวันจันทร์ไว้ก่อน โดนอาจารย์ทำโทษซะจนเบื่อ “
ปีนี้หนูนิด ขึ้นมาเรียนมอปลายเหมือนพวกเราเช่นกัน
“ ก็…เทอมนี้มีวันหยุดคั่นกลางสัปดาห์อยู่บ๊อยบ่อย ฉายก็ลืมซิ นึกว่าเป็นวันเสาร์-อาทิตย์เรื่อย พอจับกระเป๋ามาจัดตารางเรียนก็…”
“ วันจันทร์ทุกที “
“ นั่นซี เผลอได้ไงไม่รู้ ลืมจริงๆ “ แม่บุญฉึ่มยิ้มซื่อๆ ยอมรับง่ายๆ กำจรพยักหน้าสนับสนุน
“ ลืมแค่นั้นเรื่องจิ๊บจ๊อย ที่แสบกว่าทิงเจอร์ทาแผลคือนัดแล้วไม่เคยเจอ “
“ โทษฉายไม่ได้หรอก พี่กำจรบอกไม่ชัดเอง “ ขวัญฉายเรียกกำจรตามยายนิด “ ฝากนิดมานัดกับฉายว่า เจอกันวันอาทิตย์สามโมง ตอนนั้นเพิ่งรู้จัก ได้คุยกันหนเดียว จะไปรู้เหรอว่าว่าสามโมงเช้า หรือบ่ายสามโมง แล้วเจอกันที่ไหน ไม่เห็นบอกด้วย “ แม่สาวต่อว่า
“ ทำไมไม่ถามรายละเอียด “ แน่ะ ทำเป็นวางอำนาจ
“ ก็ … ลืม “
“ ถึงถามนิดก็บอกไม่ถูก พี่กำจรบอกแค่นั้นจริงๆ ไอ้เรารึเข้าใจว่าพูดคุยกันรู้เรื่องแล้ว เพียงแต่ฝากเตือนความจำเท่านั้น “
“ แล้วฉายทำยังไง “ ผมซัก
“ ฉายก็คิดว่าถ้าจะดูหนัง ก็ควรจะเป็นช่วงบ่ายมากกว่าช่วงเช้า สถานที่นั้น น่าจะเป็นอัฒจันทร์หน้าโรงเรียน “ สาวเจ้าอุตส่าห์คาดคะเนได้ถูกต้อง แต่ดูเอาเถอะ น้ำใจอย่างหนุ่มเน่า เอ้ย หนุ่มเหน้าอย่างกำจร ก็ยากที่จะล้วงลูก เอ๊ย ล้วงลึกให้เข้าใจได้ถ่องแท้
“ แล้วเอ็งรอที่ไหน “ ผมซักไม่ลดละ
“ สามแยกแกว่งปากหาไม้หน้าสาม เอ้อ…ก็อัฒจันทร์นะแหละ “ สามแยกแกว่งปากหาไม้หน้าสาม คือบริเวณรั้วด้านหน้าโรงเรียน อันเป็นสถานที่ลับฝีปาก เป่าปาก ดีดนิ้ว ประชันฝีมือการจีบสาวของก๊วนเรา ครับผม
“ อ้าว…ก็ถูกแล้วนี่ ทำไมถึงไม่เจอกันล่ะ “
“ ข้ามารอวันอาทิตย์นั้น แต่ฉายมารอวันอาทิตย์ถัดมา “
“ เวรเอ้ย… เลยแห้วไปตามระเบียบซี “
“ เออซี โรคเก่ากำเริบตามเคย คือลืม! “ กำจรส่ายหัวทำหน้ายังกะซดยาหม้อ
ไหมล่ะ กามเทพท่าจะกินยาผิดแผง ถึงได้แผลงศรจับคู่ ได้แม่บุญฉึ่ม กะพ่อกำจรอ่อนใจได้เหมาะเหม็งปานฉะนี้
“ ลืมอะไรลืมได้นะ แต่ไม่เคยลืมสัตว์เลี้ยงซักวัน แล้วก็ช่างสรรหาแต่ละอย่างมาเลี้ยงซะด้วย ทุกวันนี้ทั้งเพื่อนทั้งอาจารย์ขวัญผวากันหมด “ ยายนิดปูดต่อ
การเป็นนักอนุรักษ์นิยมของเธอเป็นไปอย่างเหนียวแน่น เธอชอบสัตว์เลี้ยงเป็นชีวิตจิตใจ จึงได้ตำนานที่เล่ากันไม่จบ หนำซ้ำยังถือว่าเป็นวีรสตรีที่น่ายกย่องของเจ้าตัวโดยบังเอิญ
เรื่องก็มีอยู่ว่า อาจารย์สอนฝรั่งเศษที่แสนจะ ‘หิน‘ ไม่ว่าจะเรื่องคะแนนเก็บ หรือท่าทีที่แสนจะ ‘เฮี้ยบ’ เวลาคุมสอบ มีอันต้องตื่นเต้น ตาลุกวาว เมื่อเห็นลูกศิษย์สาวทำท่ายุกยิกใต้โต๊ะ ส่ออาการพิรุธขณะกำลังทดสอบเก็บคะแนนครั้งหนึ่ง
“ ขวัญฉาย เธอกำลังทำอะไร “
“ เปล่าค่ะ “
“ อย่าตุกติก ฉันรู้ว่าเธอคิดจะทำอะไร ดีล่ะ…หยิบหลักฐานใต้โต๊ะออกมาเดี๋ยวนี้เลยเชียว “
“ หลักฐานอะไรคะ ไม่เห็นรู้เรื่อง “ แม่บุญฉึ่มเธอเข้าใจอะไรค่อนข้างช้าอย่างนี้ล่ะครับ
“ งั้นลุกขึ้น แล้วออกมายืนข้างโต๊ะ “ เป็นคำสั่งที่เจ้าตัวออกมั่นใจในชัยชนะ เพื่อนร่วมห้องที่หยุดดูเหตุการณ์ตั้งแต่แรก แทบลืมหายใจ “ เอาล่ะ” อาจารย์สาวพูดพลาง ทำท่ายื่นมือล้วงเข้าใต้โต๊ะ กะจะควานหาสิ่งที่คิดว่าเป็นหลักฐานความทุจริตตามที่คาดหมายไว้
“ อาจารย์ขา หนูหยิบให้ก็ได้ค่ะ ถ้าอาจารย์อยากได้ล่ะก็ มีแต่ไอ้นี่แหละค่ะ“
“ พอ ‘ไอ้นี่’ ของยายฉายกระทบอุ้งมือที่ยื่นมารับเท่านั้นแหละ แก้วหูงี้แทบระเบิด อาจารย์นุ้ยเต้นเร่าๆ เป็นแรพผสมมูนว็อคเก้อร์ แผดเสียงกรี้ดๆ สะบัดมือที่มีงูเขียวปากจิ้งจก หางยาวเฟื้อยกระหวัดรัดรอบมือไว้แน่นอยู่ผับๆ ไอ้งูเจ้ากรรมยิ่งสะบัดก็ยิ่งรัดแน่น โฮ้ย นึกว่าวันโลกาวินาศ “ ยายนิดช่วยอรรถาธิบาย ขยายโลกทัศน์ตี่ๆ ของเราให้ถ่างกว้างออก
“ เสียงกรี้ดคงแผดต่อไปแน่ ถ้าเราไม่ช่วยกันปลด งูเขียวปากจิ้งจกที่ขณะนั้นกลายเป็นงูเขียวปากเป็ดไปแล้ว เพราะโดนบีบปากจนแบะแบนตาถลนคามืออาจารย์ ห้อยต่องแต่งหมดรูป “ เพื่อนสาวร่วมห้องล้อมวงผสมโรง “ อาจารย์นุ้ยเป็นลบพับไปแล้ว แต่เสียงกรี๊ดยังไม่หาย มองดูอีกที่เป็นยายฉาย หลับตากรี๊ดแทน “
“ อ้าว! ทำไมล่ะ “ คนฟังแปลกใจ
“ ก็…ฉายตกใจเสียงกรี๊ดของอาจารย์นะซี อยากได้ ‘เจ้าซัน’ ไปเล่นก็ไม่บอกดีๆ ขู่เอ๊าขู่เอา เห็นอยากได้นัก อุตส่าห์ตัดใจยื่นให้เท่านั้นแหละ วุ้ย! ดีใจร้องกรี๊ดลั่น เล่นก็แร้ง…แรง บีบปากเจ้าซันซะเละคามือ แย่… “
เอ้อเฮอ… เด็ดดวงจริงๆพับเผื่อย คนเหลี่ยมจัดอย่างกำจร มันต้องเจอแม่บุญฉึ่ม แบบหนูขวัญฉาย มันถึงจะสมน้ำสมเนื้อ
ผู้ใหญ่บอกไว้ว่า โชคร้ายไม่ได้มาเคาะประตูแต่ฝ่ายเดียว เพราะมันควรจะมีโชคดีสลับกันมาเคาะประตูบ้าง เพื่อความยุติธรรมไง แต่กรณีหนูขวัญฉาย กับอาจารย์นุ้ยที่สอนภาษาฝรั่งเศสนั้น กำจรคู่ปิ๊งของแม่บุญฉึ่มยืนยันหนักแน่นว่า
“ ฟามงัวยังไม่หาย ฟามฟายเข้ามาแทรก แบกเคราะห์ไปเหอะอาจารย์ “
คุณอย่าเพิ่งแปลกใจไปเลยว่า วันๆ พวกเราไม่ทำอะไรกันเลยหรือ ถึงมีเวลาเหลือเฟือมาเมาท์เรื่องคนอื่นอยู่เรื่อย
เวลาเรียนก็เรียนซีครับ เลิกเรียนเราค่อยมาสุมหัวกันทำการบ้าน ทำไปก็คุยไป ได้รู้ข่าวคราวความเคลื่อนไหวในหมู่เพื่อนฝูง เป็นชิ้นเป็นอันก็ช่วงนี้แหละครับ
สถานที่หรือครับ เอาแน่ไม่ได้หรอก โรงอาหารบ้าง ร้านไอศกรีมหลังโรงเรียนบ้าง บางที่ศาลาข้างบ่อเต่าใกล้กุฎิหลวงลุงมหาเสริมบุญก็พอได้อาศัย
ฝ่ายผมก็มีเพื่อนเก่าที่รอดสันดอนมาจำนวนหนึ่ง กับเพื่อนหน้าใหม่ที่สอบคัดเลือกเข้ามาได้อีกกลุ่ม ก็ผลัดกันเสนอหน้าตามแต่จะมีอารมณ์ หรือว่างพอ
ที่สำคัญก็คือปีนี้ได้รับความอุปถัมภ์จากยายนิด ที่คุ้นเคยกับพวกเราอย่างสนิมสนมมาก่อน ได้นำกลุ่มเพื่อนสาวๆ มาร่วมแก๊งด้วย เพิ่มความสุนทรีย์ในหัวใจวัยสะหวีด ได้เบิกบาน มีชีวิตชีวา กระขุ่ม กระชวยดีแท้ๆเลยคุณโยมเอ๋ย
ที่ขาดไม่ได้คือหนูนุชหวานใจของผม ว่างเมื่อไหร่เธอก็ชะแว้บแอบมาร่วมก๊วนมิได้ขาด เหตุนี้แก๊งขาสั้นขายาวของเรา จึงมีขาอ่อนมาให้ชมนม เอ้ย…ชุมนุมกันมากหน้าหลายตา เป็นสีสันของชีวิตที่วิเศษที่สุด ผมไม่หวงลิขสิทธิ์อิจฉาได้นะครับ
บ่ายนี้ก็เช่นกัน พอครบเซ็ทเหล่าสาวๆก็เริ่มบรรเลง แล้วก็หนีไม่พ้น แม่บุญฉึ่มอีกเช่นเคย
“ แหม…วันนี้ สนุ้กสนุก ฉายทำอาจารย์นุ้ยอีกแล้วล่ะ “
เรื่องอย่างนี้มันน่าขอเอี่ยวหยอกซะเมื่อไหร่ ยกเว้นกำจรที่ครางเป็นนกถึดทือ
“ ตายห่…. อีกแล้วเรอะ “
“ จะว่าไป มันก็ไม่ใช่ความผิดของฉายเค้า พักกินกลางวันเสร็จเรามามะรุมมะตุ้มเล่นกะนังสาลี่เพลินไปหน่อย จึงไม่ได้ยินออดเริ่มเรียนวิชาภาษาฝรั่งเศส มาแตกฮือ อีตอนเห็นอาจารย์นุ้ยยืนท้าวสะเอว หน้าบอกบุญไม่รับตรงประตูห้อง “
คนเล่าหลับตากลืนน้ำลาย คงเป็นเทคนิคเรียกร้องความสนใจแบบสอดรู้สอดเห็นจากผู้ฟังอีกวิธี ซึ่งเรามา เรารู้ เราเห็น แต่ทำเป็นไม่รู้เท่าทันซะดีกว่า ก็…หัดเอาไว้ให้เชื่อง เอ้ย…หัดเอาไว้ให้ชิน เวลาแต่งงานจะได้ไม่ต้องทำใจมากมายเกินขนาด
“ ฟังๆ ไปเถอะว้า จริงเท็จอย่างไรก็ช่างปะไร แฟนดีก็เหมือนแม่ แฟนแย่ก็เหมือนแม่ของพ่อ เอ้ย… ไม่ใช่ เป็นว่าเมียของพ่อก็แล้วกัน “
“ แล้วคู่หมั้นเอ็งล่ะกำจร เป็นแฟนดี หรือแฟนแย่ “ กำจายสาธกยกมาปุจฉา ซึ่งเจ้าของไอเดีย ลงทุนค้อนปะหลับปะเหลือก
“ พูดอะไรไม่สร้างสรรค์ คบไม่ได้! “
เมื่อสตรีที่สุภาพมั่ง ไม่สุภาพมั่ง เล่าเรื่องคนชิดใกล้ให้ฟัง จึงต้องทำตาโต ประกอบเอ๊ฟเฟ็คให้สมจริงสมจังหน่อย
“ โอ๊ว! มายก๊อด เหรอ? แล้วไงอีก? “
“ ก็เพราะรีบนั่งประจำที่นะซี้ เลยลืมคว้านังสาลี่ขังกรง อาจารย์นุ้ยเนี่ย นอกจากมาดไม่วอกแวก แต่งตัวเริ่ดล้ำสมัยแล้ว ยังเฮี้ยบพอๆ กับคุณนายละเอียดของพี่กำจรเลยล่ะ “
เรื่องนี้ยายนิดย่อมรู้ดี
“ คะแนนเก็บห้าคะแนน แบ่งเป็นห้าช่อง เท่ากับช่องละหนึ่งคะแนน แยกแยะรายละเอียดว่า นอสอปางตาย วุ้ย…นางสาวปรางหทัย ได้เศษสามส่วนสี่ในช่องที่หนึ่ง ช่องถัดมาได้เศษหนึ่งส่วนสอง โอ๊ยจะบ้าตาย หินอะไรอย่างนี้ก็ไม่รู้เรารึเก็บคะแนนแทบจุก กว่าจะได้มาก็เป็นเศษๆ ไม่ครบจำนวนซักที “
" โอ๊ว! มายก๊อด ไอซี ยูโหนว โอเข "
" บ๊า… บ๊า อีตาอำนวยนี่ " คนประท้วงฟาดงวงฟาดงา
" เมื่อไหร่จะถึงจุดไคลแม็กซ์ซะที ฝอยเยอะเหลือเกินแม่คุณเอ๊ย " อำนวยผู้มีเครื่องหมายคำถามบนหน้าผาก หรือมนุษย์เจ้าปัญหากำลังมีอาการหงุดหงิด
" เออๆ… เล่าตอนจบก็ได้ อาจารย์นุ้ยยืนสอนอยู่ซักนาทีได้มั้ง หรือเกินนาทีไปอีกเศษสามส่วนสี่วิ.นี่แหละ ก็ถึงแก่กาลร้องกรี๊ด กระโดดแผล็วดีดตัวเองดึ๋งเดียว ขึ้นไปนั่งยองๆ อยู่บนโต๊ะ เชื่อมั้ย เธอใช้เวลาไม่ถึงเศษหนึ่งส่วนสี่วิ.ด้วยซ้ำ โฮ้ย… อยากให้พวกนายได้เห็นกะตาจริงๆ ท่านางพญาหายวับไปกับตา งานนี้ยายฉึ๋มโดนตีครึ่งโหล ฐานเป็นเจ้าของนังสาลี่ หนูถีบจักรที่ไม่รู้จักรับผิดชอบสัตว์เลี้ยงให้ดี ปล่อยเพ่นพ่านให้บังอาจไปไต่ขาอาจารย์เล่น "
แม่บุญฉึ๋มหัวเราะคิกคัก ถูกตีครึ่งโหล ยังไม่สลดอีกแน่ะ
"นังสาลี่คงอยากรู้มั้งว่าอาจารย์ใช้ถุงน่องยี่ห้ออะไร เลยปีนป่ายขอสำรวจอย่างใกล้ชิด แต่จริงๆ นะ ทีแรกฉายนึกว่า อาจารย์เค้าสาธิตท่าทางประกอบการสอนซะอีก ถึงได้ถามไปไงว่า ’ โห… อาจารย์ลงทุนแสดงท่าประกอบการแปลฝรั่งเศสดุเดือดปานฉะนี้เชียวเหรอคะ ’ แปล๊ก.. แปลก ถามแค่เนี้ย ทำเป็นลมเสีย หวดฉายซะน่วม.. "
แม่คุณเอ๋ย ซื่อหรือเซ่อบริสุทธิ์กันหนอ
ติดตามไปเรื่อยๆ เถอะครับ ก่อนจบคุณจะประจักษ์แจ้งแก่ใจเองว่า เธอเหมาะกับกำจรจริงๆ ให้ดิ้นตาย !
เรามาทำความรู้จักกับหนูขวัญฉายสักหน่อย ดีมั้ยครับ ? เธออาศัยอยู่แฟลตย่านมักกะสัน กับพี่ชายอาชีพตำรวจจราจรผู้แสนดี การอุปการะน้องสาวคนเดียวจึงไม่ทำความลำบากใจอะไรให้แต่อย่างใด แม้รายได้จะไม่มาก แต่เขาเป็นคนขยัน ไม่เที่ยวเตร่ ไม่ทำตัวเองเหลวไหล เพื่อเป็นตัวอย่างที่ดีแก่น้องสาวสุดที่รักดั่งดวงใจ อะไรจะมีคุณสมบัติครบถ้วนได้เหลือเฟือปานนั้น แต่เป็นเรื่องจริงนะครับ รับรองได้
ทุกอย่างมันน่าจะไปด้วยดี เพราะน้องสาวเรียนดี พี่ชายก็เป็นคนรับผิดชอบ แต่ไอ้ความขี้ลืมของหนูขวัญฉายนี่แหละ ที่คอยขัดขวางความสุขสงบของสาธุชนคนดีศรีชาวแฟลตในวันหนึ่ง
" ไอ้ฉายมันชอบลืม นายต้องทำใจหน่อยนะกำจร " พี่ชายลงทุนเตือนไอ้หนุ่มเพื่อนเรา ที่ทำท่าว่าจะยื่นใบสมัครเป็นหวานใจของน้องสาวอย่างตรงไปตรงมา ซึ่งหลังจากนั้นแล้ว กำจรได้ซาบซึ้งกับคำว่า ’ ทำใจ ’ จริงๆ
" คนขี้ลืมนี่ถูกสเป๊คผมครับ หายาก ผมชอบเพราะน่ารักดี "
แต่กับพวกเรา มันกระหยิ่มยิ้มย่อง ถูไม้ถูมือ แบไต๋ที่มีอยู่เล็กน้อยว่า
"ผู้หญิงอัธยาศัยอย่างนี้ ถูกโฉลกกำจรที่ซู้ด ที่เคยเจอะเจอมีแต่ความจำดีชิบโผง ข้าไปทำอะไรไว้ หล่อนซักอยู่นั่นแล้วไม่บอกความจริงก็โกรธ บอกแล้วยิ่งโกรธใหญ่ เอาใจไม่ถูกเลยพับผ่า แล้วอย่านึกนะว่า รู้แล้วจะยุติ แม่ฟื้นตะเข็บหาฝอยวันละสามเวลาหลังอาหาร ยังกะแผ่นเสียงตกร่อง น่าเบื่อชมัด ข้าคงปักหลักกับฉายเค้านี่แหละ ไม่เปลี่ยนใจหรอก " แบบว่า เอาสะเต๊กมาแลกก็ไม่ยอมว่างั้นเถอะ
กำจรไม่รับรู้หรอกครับ ว่าสาวๆ ที่มันหว่านไมตรีเอาไว้น่ะ จริงๆ ก็คือ แต่ละรายเขาเอือมระอา แล้วก็เหม็นขี้หน้า เลิกรากะมันไปก่อนทั้งนั้น รวมทั้งคู่หมั้นจำเป็นด้วย ก็ลูกสาวผู้ใหญ่บ้านโคกสะอาดคนนั้นไงเล่า คนกันเองแท้ๆ เชียว มันยังทำได้ลงคอ
" เมื่อคืนก็เหมือนกัน ไอ้ฉายกำลังรีดผ้า จู่ๆ ไฟดับพรึ่บแทนที่จะเก็บเตารีด เอาไว้รีดใหม่ตอนไฟมา เปล่าหรอก กลับเรียกขอเทียนไข " พี่ชายเล่าถึงน้องสาวแบบปลงๆ " แถมบ่นอีกนะว่า มืดแบบนี้รีดผ้าไม่ได้ "
" แหม.. พี่ก็ ฉายลืมไปนี่คะว่าเตารีดมันใช้ไฟฟ้า ไม่ใช่เตาถ่าน คิดแต่เพียงว่าไฟดับก็ไม่เป็นไร จุดเทียนก็พอมองเห็น "
" กูว่าเซ่อมากกว่า " ไอ้คุ่ยเคยสรุปยามลับหลังกำจร
หากผมเป็นกำจร ผมก็ไม่เห็นจะแปลกอะไรอย่างที่มันว่า คนเรามันลืม หรืออาจไม่ทันคิดกันได้ทั้งนั้น หักลบกลบบัญชีกับหน้าตาหวานหยด บุคลิกดี มารยาทเยี่ยม มีน้ำใจยอด เรียนเก่งอีกตะหาก เธอก็ยังคงความน่ารักน่าคบอยู่ดี
" ขี้ลืมอย่างนี้ แล้วเรียนเก่งได้ไง ลอกเค้ามาละมั้ง " ไอ้คุ่ยสะกิดถามหนูนิดด้วยความข้องใจ
" มันเลือกลืมเป็นเรื่องๆ ย่ะ เรื่องเรียนละก็ความจำมันดีก็แล้วกัน ไม่งั้นคงไม่ต่อมอปลายได้หรอกน่า "
ผมก็เพิ่งรู้ว่า การลืมเนี่ย เราสามารถเลือกได้ ผมว่าน่าจะเป็นการเผลอไผลมากกว่า
" หม้อบ้านเธอนี่ ทำไมดำปิ๊ดปี๋งี้เล่า " เพื่อนหญิงเคยแปลกใจ พี่ชายทำเสียงอ่อนใจเวลาตอบแทนเจ้าของคดี
" ก็.. อุ่นกับข้าวแล้วลืม ปล่อยจนไหม้ติดก้นหม้อเป็นประจำแหละน้องเอ๋ย "
การอุ่นกับข้าวแล้วลืมนี่แหละครับ ที่ประชาชนชาวแฟลตผู้ร่วมชะตากรรม เขาเข็ดเขี้ยว แล้วจำหน้าแม่บุญฉึ่มของเราได้ติดตาขึ้นใจอย่างที่ผมเกริ่นเอาไว้
" กลับด่วน ไฟกำลังไหม้บ้าน "
ข้อความบนหน้าปัดแพ็คลิงค์ ข้างเอวปรากฎขึ้นเมื่อเวลาสาย ทำให้พี่ชายตำรวจจราจรหนุ่มซึ่งยืนประจำอยู่สี่แยก ตื่นตระหนก อกประหวั่น ผละจากหน้าที่โดยฝากเพื่อนร่วมงานแล้วคว้าหมวก กับ แมง-กะ-ไซ คู่ชีพ บึ่งกลับนิวาสสถานปานจะเหาะ
หัวอกพี่ชายแม่บุญฉึ่ม ร้อนรุ่มปานไฟรุม หูตาฝ้าฟาง ไม่เห็นแม้แต่สัญญาณไฟจราจร ว่าสีอะไร
เป็นอันว่า เขาฝ่าสัญญาณไฟแดงมาตลอดเส้นทางที่มุ่งหน้าสู่ บ้านที่กำลังถูกไฟโหม
จวบจนสี่แยกสุดท้ายก่อนถึงที่หมาย จราจรผู้ทำหน้าที่บริเวณนั้น เมื่อได้รับวิทยุให้สกัดจับล่วงหน้า จึงเป่านกหวีด โดดก๋าออกมาห้ามแบบประชิด
" ปรี๊ด ! " ซึ่งก็ได้ผลครับ
" ได้โปรด ไฟกำลังไหม้บ้านผม " น้ำเสียงร้อนรนไม่แพ้อาการปลดหมวกกันน็อค
" อ้าว ! จ่าเองเรอะ ไฟไหม้บ้านคุณเรอะ ชิบหายละซี ! งั้นบ้านผม.. บ้านผมด้วย โอย.. เร็วเข้าจ่า "
ภาพที่ปรากฎวันนั้น กลายเป็นว่า ผู้คิดจะจับเกาะท้ายรถคนฝ่าไฟแดง ส่งเสียงบงการให้เหยียบคันเร่งมิดด้ามอยู่โหวกเหวกตลอดทาง
" วันนั้นนึกยังไงไม่รู้ ตัดสินใจไม่อยู่ทำการบ้าน เลิกเรียนก็รีบกลับแฟลตเลย กะจะกลับไปอวดคะแนนทดสอบกับพี่ชาย โฮ้ย ! ตอนนั้นหน้าฉายคงบานแปดกลีบ ลงทุนเดินแบบที่นายอัสเคยค่อนว่า ’ ลีลาปลาสวายได้น้ำโซดา ’ นั่นแหละผิดสังเกตเหมือนกันนะ ตรงที่ลูกเมีย หลานโหลนชาวแฟลต ทั้งลูกเล็กเด็กแดง ยื่นหน้างอง้ำออกมามองฉายตั้งแต่ประตูทางเข้า ยันชั้นสี่ ไอ้เรารึเป็นปลื้ม นึกว่าเค้าชื่นชมว่าเราสวย ถึงได้สะกิดกันให้ดูเราเป็นการใหญ่ "
" เค้าไม่ทุบให้หัวแบะก็นับว่าบุญแล้วน้องเอ๋ย " พี่ชายส่ายหน้า " ดีนะที่เพื่อนข้างห้องได้กลิ่นไหม้ มีควันโขมงออกมาจากข้างในห้องเรา จึงตัดสินใจพังประตูเข้าไป เจอหม้อพะโล้กำลังไหม้ลุกเป็นไฟอยู่บนเตา ไม่งั้นป่านนี้ติดคุกหัวโตแน่ ไม่บอกก็รู้ว่าฝีมือไอ้ฉายตามเคย"
เรื่องนี้กำจรทำหน้าแบบเอ็นดูหนูขวัญฉายเสียด้วยซ้ำ
" ถึงจะลืม ก็ลืมแบบน่ารัก "
ครั้นเจออีกหลายๆ เรื่องในเวลาต่อมา กำจรชักจะอยู่ร้อนนอนทุกข์ ทำท่าจะหมดความเชื่อมั่นในตัวเองไปถนัด
" ข้าควรจะกลับไปเอาเท้าก่ายหน้าผาก คิดทบทวนว่าจะสานสัมพันธไม้กรีกะหนูฉายต่อดีมั้ยหว่า "
" เฮ่ย ! เธอน่ารักดีออก หายากนะแก คนอาไร้ เป๋อป๋าเด๋อด๋าได้น่าหยิกชมัด "
อัครเดชคนขี้เกรงใจยังทักท้วงเลย แต่หลานท่านมหายังมีอาการฮึดฮัดขัดใจ
" ก็ไม่ได้เถียงนี่ แล้วก็รู้อีกนะแหละว่าคนอย่างหนูฉายน่ะเป็นของหายากจริงๆ ไม่คิดด้วยซ้ำว่าจะได้เจอะเจอ "
" คบเป็นเพื่อนอย่างนี้ไปก่อนเถอะว้า กว่าจะจบแกกะเค้าอาจจะหมดมู้ดกันไปข้างแล้วก็ได้ อย่าซีเรียสน่า "
" เอ็งโดนเหมือนข้าบ้างจะรู่ซึก ผ่าเถอะวะเดินไปทางไหนมีแต่คนสะกิด เขาอาจจะพูดกันก็ได้ว่าข้ามีแฟนติงต๊อง คุณนายละเอียดยังซ้ำเติมข้าเลย’ ใครว่ากรรมไม่มีจริง ชั้นคนหนึ่งล่ะที่เชื่อว่ามี ว่าไงล่ะนายกำจรได้ข่าวว่ามีมือดีมาปราบเราซะอยู่หมัดเรอะ คราวนี้คงจอดไม่ต้องแจวละซี เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือตายังมีขี้ตาใช่มั้ยกำจร เธอเคยพูดนี่นา เจอเข้ามั่งรู้จักหงุดหงิดเป็นด้วยเรอะ ชั้นละอยากจะหัวเราะ ’ เซ็ง.. เซ็งโว๊ย! "
ที่จริงก็ถูกของคุณนายละเอียดเขา ผมว่า คงไม่มีใครเห็นใจมันหรอกครับ ออกจะหนักไปทางสะใจซะด้วยซ้ำ ก็มันเคยเยาะคนที่เดือดเนื้อร้อนใจกับมันว่า ’ ทุกขตัว ทุกขถัวนัว อย่ากินถั่วเกินขนาด มิฉะนั้นทุกข์จะมาถึงตัว ’ คราวนี้ให้ทุกข์แก่ท่าน ทุกข์นั้นก็ถึงตัวมันแล้วจริงๆ
มันเคยทำเรื่องดะไปตั้งแต่ญาติผู้ใหญ่ในผ้าเหลืองอย่างท่านมหาเสริมบุญไล่มาถึงตาก่ำผู้เป็นบิดา ครู-อาจารย์อีกตั้งเท่าไหร่ ตลอดจนเพื่อนพ้องน้องพี่แล้วมันก็ลอยนวล ไม่รับรู้ รับทราบ ทำหูทวนลมเข้าพรรษาซะอีก มิหนำซ้ำยังกระหยิ่มยิ้มย่อง สร้างความคับแค้นใจให้ใครต่อมิใครอีก
ข้อนี้ถ้าคุณเคยเป็น ’ แควน ’ ผมมาบ้าง คุณต้องเห็นด้วยกะผมแน่ ผมมั่นใจโดยไม่ต้องลงทุนสาบานซะด้วยซ้ำ
แต่อีกนั่นแหละ ไอ้การที่นึกอะไรได้ ก็พูดไปตามภาษาซื่อ ไม่ทันคิดไตร่ตรองให้ถ้วนถี่ บางทีบางครั้ง คนฟังก็สะท้อนถอนใจได้เหมือนกันด้วยกึ๋นที่แพล็มออกมาตะละที มันสั้นจุ๊ดจู๋น่าใจหาย แม่บุญฉึ่มของกำจรก็เข้าตำรานี้เป๊ะ
ก็เพราะเหตุฉะนี่นี้เอง วันที่กำจรต้องตัดสินใจสละเรือก็มาถึง.. แถ่น.. แทน.. แท้น.. ขอเสียงซาวด์เอ๊ฟเฟ็คซักหน่อย กำลังจะถึงจุดไคลแม็กซ์เนี่ย มันต้องเร่งเร้าความตื่นตุ้น เอ้ย… ตื่นเต้น แบบหนังไทยไงล่ะ
" หัวเด็ดตีนกุด ข้าไม่ขอเป็นแฟนกะยายหนูฉายอีกแล้ว สาบานต่อหน้าอีด่างหมาวัดหนังกลับทั้งฝูงด้วย เอ้า! "
กำจรจะยกธงขาว ยอมถอนยวงจริงหรือเปล่า คุณอย่าไปใส่ใจกะมันให้เสียเวลาเลย แต่สิ่งที่ทำให้มันทะลุแทงตลอดถึงความทุกข์เข้าให้บ้างก็คืองี้ครับ
คุณยังจำข่าวอดีตพระหนุ่มรูปหนึ่ง ซึ่งมีเรื่องอื้อฉาวกะสีกาเมื่อหลายปีก่อนโน้นได้ไหมครับ คุณเชื่อมั้ยว่า เธอเพิ่งเจอะเจอข่าวนี้เมื่อเราบังเอิญคุยพาดพิงไปถึงในปีพอศอนี้เอง ต่อมรับรู้ข่าวสารช่างไร้ประสิทธิภาพจริงหนอ
ถึงกระนั้นเนื้อข่าวก็สร้างความตื่นเต้นให้แม่บุญฉึ่มมากมาย เธอไม่ได้ตื่นเต้นตรงที่หล่อนสามารถแฉเรื่องในมุ้งของตัวทางสื่อมวลชนหรอกครับ แต่เธอตื่นเต้นประทับใจในเรื่องที่ทุกคนไม่คาดคิดจริงๆ คุณเองก็เถอะ จ้างให้ก็เดาไม่ถูก
" เนี่ย.. แสดงว่าคุณสุธีราน่ะไม่ใช่คนสิ้นไร้ไม้ตอกหรอกนะจะบอกให้ เค้าต้องอยู่ในตระกูลบุญหนักศักดิ์ใหญ่ หรือไม่ก็เป็นเจ้าขุนมูลนายผู้ดีเก่าแน่ๆ เลย ทั้งหนังสือพิมพ์ ทั้งทีวีถึงได้เรียกอย่างยกย่องเค้าอย่างนั้น "
" เว่อน่า ขนาดนี้แล้ว ใครจะยกย่องลงคอ " อำนวยขัดคอคงคันปากมานาน
" อ๊าว.. ก็จริงๆ นี่ พวกเธอเล่าเองนะว่า พวกนักข่าวเรียกชื่อเค้าทีไรต้องกำกับทุกครั้งว่าเป็นลูกของใครด้วยไม่ใช่เหรอ ? "
" เอ.. ไม่เห็นเขาบอกอะไรนี่นา "
อ่านมาถึงตรงนี้ คุณเกิดอาการ ’ มึนเค ’ คือมึนงงจนอยากลงไปนอนเค้เก้ กุมขมับ เหมือนผมรึเปล่าล่ะเนี่ย
" บอกซี้ บอกทุกครั้งแหละว่า คุณสุธีรา เป็นบุตรขุนศรี "
ให้ตายเถอะโรบิ้น ให้ดิ้นเถอะโรเบิร์ต ขออุทานเป็นภาษาต่างด้าวให้หายอัดอกซักกะน่อยนึงเฮอะ !
" แม่บุญฉึ่มเอ๊ย ไอ้บุตรขุนศรี ที่ต่อท้ายชื่อหล่อนน่ะมันเป็นนามสกุลของเขา โฮ้ย ตูจะบ้า "
" ต๊าย ! ฉายนึกว่าพ่อเค้าเป็นท่านขุนอีกแน่ะ ถึงว่า.. ยังสงสัยเลยว่า ทำไมให้เกียรติกันเหลือเกิน เออ.. ตลกดีเนาะ " พูดแล้วก็หัวเราะให้กับความ ’ ฉึ่ม ’ ของตัวเองอยู่คิกๆ
เอ้า ! เอาเข้าไป เปลี่ยนเป็นแม่ขวัญหน่ายซะดีม้าง ?
Salunya Village Soi. 2
Bangkhuntien Bangkok 10150
Tel : 08-1258-3495
Email : dhamma5mins@hotmail.com