จดหมายฉบับที่ 2 (ตอนที่ 1)
สวัสดีนะจ๊ะนายจ๋า...
จดหมายฉบับนี้เขียนบนเครื่องบินเที่ยวบินที่ลงท้ายลัคกี้นัมเบอร์ หลังจากที่นั่งอกสั่นขวัญแขวนอยู่เกือบชั่วโมงเพื่อรอให้เจ้าหน้าที่ค้นหากระเป๋าสี่ใบที่เจ้าของส่งขึ้นเครื่อง แต่ตัวเองกลับไม่มาขึ้นเครื่องออกได้...
เป็นลูกเป็นหลานกันมาก็นานนม...แต่ไม่ยักรู้ว่าลุงเชียร (ไอ้หนูของคุณยายไข่...) มีมุขเด็ดขำลึกไว้เล่าให้คณะ ‘ถั่ว’ ของคุณนายแดงไม่ทราบว่ามีคำสั่ง ‘แกงฟัก’ ต่อท้ายหรือเปล่าฟังคลายเครียด...
“ถ้าลุงตาย ท่านยมบาลน่ะจะดีใจ...” อดีตตะหานเรือเปรยกะลูกทัวร์สาววัยเอ๊าะที่น่าตาเหมือนพวก ‘ยุ่นปี่’ จนเจ๊ทมตั้งชื่อใหม่ให้ว่า ‘โยโกะ’ ฟัง...
“ทำไมเหรอลุง...?” เจ้าโยโกะเอ่ยถามขณะที่เราอมยิ้ม...เพราะรู้ว่าตระกูลนี้ถ้าไม่ใช่เวลาเป็นงานเป็นการละก็...ไม่ถูก ‘อำ’ ก็ต้องเที่ยว ‘อำ’ ชาวบ้านเขาแหละ
“ลุงก็จะถูกถามว่าไอ้เชียรเอ็งหอบอะไรมานักหนา?” เจ้าโยโกะขมวดคิ้วถาม... “ตายแล้วจะหอบอะไรไป? ”
“ลุงก็ต้องตอบว่าผมเอาบุญมาฝากพวกท่านครับ...” คนเล่าทำหน้าทักทาย... “สงสารท่านครับเห็นว่าตกนรกอยู่นานแล้วนี่...”
เห็นม๊ะ...ขนาดเป็นตะหานมานาน อายุอานามก็แค่ปลดเกษียณมาได้ปีสองปีเท่านั้น...ยัง ‘อำ’ เด็กเอ๊าะ ๆ ได้เลย...
เพราะฉะนั้นอย่าได้สงสัยว่าไอ้ ‘ลิงกัง’ สามตัวของเจ๊ทมกะชะนีอีกสองตัวของลุงได้ตัวอย่างมาจากไหน...
แม้แต่ท่านมหาอย่างผมก็เหอะ...!
ไอ้แอ้...(ตระกูลนี้แปลกเป็นผู้ชายเรียกอีนำหน้า...แต่เป็นผู้หญิงผ่าเรียกไอ้...) เป็นชะนีตัวรองของลุงซึ่งตอนนี้ระเห็จไปทำมาสเตอร์อยู่ที่มะกาเหมือนไอ้ยอดตัวโย่ง เคย ‘นิน’ ให้พวกทโมนฟัง...
“เห็นพ่อข้าแก่ ๆ ยังงี้เหอะ...”
“ทำไม...? อีแก้วถูมือถาม...ตระกูลนี้ถ้าเป็นเรื่องนินทากันในตระกูลละก็ ‘หูผึ่ง’ ยังกะกระโถนปากแตร “ยังเตะปี๊บดังนะเอ็ง...” ไอ้แอ้สำหรับพวกมันแต่เป็นนังแอ้สำหรับคุณนายทมกระซิบกระซาบ...
“โม้ป่าว?” อีตุ๊เด่นที่น้อยครั้งจะแย้มมธุรสวาจาขัดคอพี่มัน... “เห็นว่าเพิ่งเข้าโรงกะยาบาลผ่าต่อมลูกหมากมาไม่กี่วันนี่เองไม่ใช่รึ? ”
ถึงผ่าก็เหอะ...ยังเตะปี๊บดังเปรี้ยงปร้างแหละ... “เจ้าชะนีตัวรองรับรองแข็งขัน... “เอ็งเห็น?” อีแก้วปากม้าทำแค่นเสียงขณะที่คนชอบ ‘นิน’ ผู้ให้กำเนิดสวนทันควัน...
“ไม่เห็นจะพูดเร๊อะ...เพิ่งเมื่อค่ำวานสด ๆ แย้ม ๆ...ตอนกลับมาจากทำงานโมโหคุณนายแต่...(ผู้เป็นภรรยา) เรื่องอะไรไม่รู้เตะปี๊บหัวหมากกระจายเลย...” สิ้นเสียงนางชะนีก็เหมือนสิ้นสิ่ง ทุกตัวหน้าเบ้วงแตกกระจาย...อียอดบ่นอุบ...
“ตูนึกว่าเรื่องจริง...อุตส่าห์ตะแคงหูฟัง...”
“แล้วเรื่องอะไรไปลงที่ปี๊บด้วยวะ?” อีตุ๊เด่นตัวท้ายของคุณนายทมสงสัย...
“ก็ลองไม่ลงที่ปี๊บสิ...” เจ้าตัวรองปากม้าเน้นคำ... “ให้เหนียวยังไงลองถูกเมีย ยิงทะลุทุกราย...
จริงของมัน...เพราะแต่ไหนแต่ไรมาเรื่องภรรยายิง ‘ซะมี’ นี่...มหาหยั่งเรายังไม่เห็นรอดซักราย...ยิงเสร็จเมียร้องไห้โฮ ๆ...
“ไม่น่าเล้ย...ไม่น่าเลย...”
“ทำไมครับ...?” ตำรวจถาม
“กะยิงหัวแม่ตีนขู่ ๆ...ไหง๋ถึงถูกโอบาลก็ไม่รู้?” เหล่ามือปืนจำเป็นมักจะพูดงี้ทุกราย...ก็เลยได้ผลสรุปว่าถ้ามีเมียเมื่อไหร่ต้องให้อบรมให้ดี...เวลาคว้าปืนยิง...อย่ายิงขู่ให้ยิงจริง ๆ แล้วจะไม่โดน
เครื่องบินที่เรานั่งต้องตัดผ่านพม่าตรงช่องที่พวกเราชาวตระกูลรู้กันว่าอากาศตรงนั้นไม่ค่อยดี...เครื่องคอยจะตกหลุมอากาศอยู่เรื่อย... ทั้งคุณนายกะลุงเชียรเป็นที่รู้กันว่า ต้องนั่งหลับตาทำสมาธิ...ไม่รู้หลับตาภาวนาให้จิตสงบหรือบอกกะท่าน ‘ยม’ กันแน่ว่า...ถึงจะแก่ก็ขอป่วยตายเหอะอย่าให้เครื่องบินตกเลย...
“กลัวศพไม่สวย...” เจ๊ทมน่ะเรื่องตายไม่เคยยั่น แต่ไอ้เรื่องติดสวยติดงามท่าจะปลงไม่ตก นี่ก็ยังทำท่ารู้สึกขัด ๆ เหมือนกัน เพราะเจ๊พูดเน้นเป็นมั่นเป็นเหมาะ...
“ฉันจะยกศพให้โรงพยาบาล...”
“มิแย่กว่ารึ?” เราส่ายหน้าเพราะแค่นึกยังทำใจยาก
“ทำไม?” คุณนายสงกา
“อะโด่เอ๊ยเจ๊...!” คุณนายเสียงดังคงเพราะคิดว่าเราดูถูกว่าใจเจ๊จะ ‘ถึง’ ไม่จริง...
“ยังไม่ตายยังขนาดนี้...” เจ้าตัวโย่งเย่งทอดถอนใจ... “เวลาอืดคงล้นอ่างน้ำยา...”
พูดถึงเรื่อง ‘อ้วน’ คุณนายทมถือว่า ‘ด่าลูกกูซะดีกว่า’ เพราะเรื่องอ้วนเป็นของแสลงสำหรับเจ๊เป็นอย่างมาก...ฉะนั้นในรอบหนึ่งปีเจ้าตัวจะ ‘ไดอด’ หนนึง...คือไม่กินข้าวเย็นช่วงเข้าพรรษา...
...คุณนายก็ได้ ‘ปื้ม’ กับหุ่นเพรียว ๆ อยู่สามสี่เดือน...
พอหน้าทุเรียนมาถึง...คุณนายทมก็จะกลายเป็นกระปุกตังฉ่ายภายในอาทิตย์เดียว...ก็เจ๊เล่น ‘หมอนทอง’ วันละลูกเท่านั้นเอง...และต้องทุเรียนเมืองนนท์เท่านั้นด้วยนะ
พอถึงหน้าลำไยทุกปีคุณทมจะกะลิ้มกะเหลี่ยกับลูกสมุนในบ้าน...
“ไปเชียงใหม่กันเหอะ...”
ไม่ใช่คิดไปเที่ยวเตร่เฮฮาหรอกครับ แต่คุณนายนึกถึงลำไยกะโหลกเบี้ยวกะลำไยสีชมพู ใคร ๆ เขาซื้อเป็นกิโลแต่เจ๊ทมซื้อเป็น ‘หลัว’ อีแม้ว กับไอ้ยอดสองหนังขับรถสวน‘บิ๊กไรท์เตอร์’นั่งฟาดลำไยมาตลอดทาง...กลับถึงบ้านบ่นอุบ...
“แม่ไม่ค่อยสบาย...”
อีตุ๊เด่นที่ปรกติไม่ค่อยจะพูดยังอด ‘กะแนะ’ ไม่ได้...
“แม่น่าจะกินลำไยอีกซักโลสองโล...” มันเล่นสำนวนคอเหล้า... “เมาลำไยก็ต้องถอนด้วยลำไย”
คุณนายทมถึงกับค้อนควัก...แต่ไม่วายย้ำคำ... “ก็มันอร่อยนี่หว่า! ”
Salunya Village Soi. 2
Bangkhuntien Bangkok 10150
Tel : 08-1258-3495
Email : dhamma5mins@hotmail.com