ของฝากวันเข้าพรรษา (2) by ปุณณมี

ไหนๆมาอยู่วัดแล้วคงต้องเล่าสักหน่อยถึงบรรยากาศและกิจวัตรประจำวันที่นั่นในเวลาที่ไม่ได้มีงานบุญอย่างที่เราคุ้นเคยกัน ตอนเช้าพวกเราตื่นราวๆตีสี่ครึ่งเพื่อทำวัตรเช้าตอนตีห้า มีแม่ชีภาเป็นผู้นำสวดมนต์ที่ศาลาเล็ก เสร็จแล้วก็นั่งสมาธิหรือเดินจงกรมตามอัธยาศัย หกโมงเช้าไปโรงครัวช่วยกันเตรียมของใส่บาตร ระหว่างนั้นจะมีชาวบ้านทยอยมาปูเสื่อตั้งวงจัดอาหารที่จะประเคนเช่นกัน สำหรับพวกเราแม่ชีภาจะหุงข้าวแบ่งใส่ถ้วยเล็กเตรียมไว้ให้คนละถ้วย เจ็ดโมงหลวงปู่ท่านเมตตาเดินมาโปรดให้เราได้ใส่บาตรกัน ใส่เฉพาะข้าว ส่วนกับข้าวก็ลำเลียงขึ้นศาลาใหญ่ ประเคนเสร็จ รับพรแล้วก็นำที่เหลือกลับโรงครัวเป็นมื้อเช้าของญาติโยมต่อไป แม่ชีภาเล่าว่าเดี๋ยวนี้ชาวบ้านมากันไม่เคยขาด ในพรรษามามากขึ้น แม้ก่อนเข้าพรรษาก็ไม่มีวันไหนที่ไม่มีชาวบ้านเลย ถึงตรงนี้แล้วต้องอนุโมทนาบุญกับแม่ชีภาจริงๆ เดี๋ยวนี้สภาพโรงครัว ศาลา เรียบร้อย ข้าวของอยู่เป็นที่เป็นทาง ชาวบ้านที่มาก็มีระเบียบยิ้มแย้มกันทุกคน

เสร็จจากมื้อเช้าก็แยกย้ายกันทำธุระส่วนตัว แล้วไปปฏิบัติบนศาลาใหญ่ ความจริงพวกเราทำท่าเอาจริงเอาจังมาก คุณพี่หัวหน้าหมู่ของเรา (ไม่บอกว่าใคร เดากันเอาเองละกัน) กราบเรียนหลวงปู่ว่าจะเดินดูรอบๆ แยกย้ายหามุมสงบกันเอง ท่านกลับบอกให้ขึ้นศาลาใหญ่ มาเข้าใจหลังผ่านไปสองวันว่าที่ท่านห้ามนั้นสมควรยิ่งแล้ว ธรรมชาติช่วงหน้าฝนเหมาะกับการภาวนาอยู่ในกุฏิ ในศาลามากกว่า เจ้าถิ่นตัวจริงมีหลายชนิด เค้าออกมาพาเหรดตามเวลาของเค้า ตอนเช้าเวลาเดินส่องไฟมาที่ศาลาเล็กก็ต้องหลบหลีกให้ดีไม่ให้เหยียบไส้เดือน แบบว่ายุ่บยั่บเต็มถนนมีอยู่สองวัน วันหลังๆค่อยน้อยลงหน่อย ถามได้ความว่าเค้าพากันออกมาเพื่อไปเกิดใหม่ คลุกฝุ่นอยู่กลางถนนบ้าง มดมาหามไปบ้างเป็นแถวยาวเหยียด บางตัวโดนหามไปก็ยังดิ้นดุกดิกอยู่เลย ชาวบ้านบอกว่าเป็นสัญญาณว่าฝนจะหมด แล้งจะมา (อะไรกันเนี่ย เพิ่งเข้าพรรษาสองวันเอง) ส่วนตัวยาวๆที่เรากลัวกันก็เจอสองครั้ง เป็น ตัวเล็กระดับเด็กเลยไม่ค่อยตกใจกันเท่าไหร่ แค่เปิดกันไปคนละทาง ก่อนวันสุดท้ายพวกเราคนหนึ่งก็โดนลูกแมงป่องกัดเฉี่ยวๆจนได้ โชคดีที่ไม่แพ้ ทายาหม่องแล้วก็หาย นี่ขนาดอยู่ที่ศาลาเล็กนะ ถ้าไปปูเสื่อใต้ต้นไม้คงไม่เป็นอันภาวนาแน่ แค่มดกับยุงก็แย่แล้ว ยังมีตุ๊กแกอีก แม้ว่าเด็กๆลูกชาวบ้านช่วยกันจับไปปล่อยบริเวณอื่นแล้วแต่ก็ยังเหลือโผล่มาทักทายกันอยู่

เช้าวันแรกที่นั่งสมาธิเดินจงกรมบนศาลารู้สึกตั้งใจกันมาก เวลาผ่านไปจนแม่ชีภาให้มาเรียกกลัวไม่ทันเพล (คงกลัวพวกเราเป็นลมเป็นแล้งกระจองอแงกันตอนบ่าย) ปกติทานข้าวเสร็จแล้วเราจะขึ้นศาลาปฏิบัติต่อ เป็นเวลาต่อสู้กับเจ้าความง่วงตัวร้าย แต่วันแรกยกเว้นเพราะไปช่วยกันปลูกต้นไม้ หลวงปู่ท่านพาพวกโยมผู้ชายไปขุดหลุมรอไว้ริมถนนที่ตัดตรงมาศาลาใหญ่ด้านทิศตะวันออก พวกเราไปเอาตันไม้ลงแล้วเขี่ยดินกลบพอเป็นพิธี มีต้นที่โตหน่อยสองต้น ต้นหนึ่งเป็นต้นที่พี่กุ้งฝากไป ไม่มีใครจำได้ว่าพี่กุ้งบอกว่าชื่อต้นอะไร รู้แต่สาระสำคัญว่าใบกินได้ รสออกเปรี้ยวหน่อยๆ (พี่กุ้งช่วยเฉลยด้วยค่ะ) นอกนั้นเป็นต้นเล็กๆจากถุงเพาะชำที่อยู่แถวๆครัว ต้นอะไรก็ไม่รู้อีกเหมือนกัน เกิดสงสัยว่าถ้ามันเป็นผักไม่ใช่ไม้ยืนต้นเอามาปลูกตรงนี้จะดีหรือ สมควรจะอยู่ใกล้ครัวใกล้มือแม่ครัวจะเหมาะกว่า สรุปไม่ได้เลยพากันถามหลวงปู่ ท่านต้องรู้แน่ๆว่ามันต้นอะไร

‘ปลูกไปเถอะ’ ท่านตอบยิ้มๆ

‘พอมันโตแล้วปู่จะบอก’

ลูกศิษย์เลยเหวออีกแล้ว เอ๊ะเรานี่ยังไง มีหน้าที่ปลูกก็ไม่ปลูกๆไป มาจินตนาการสงสัยอะไรก็ไม่รู้ ต่อจากนั้นก็เดินไปดูกุฏิปฏิบัติธรรม ได้ออกกำลังวิ่งหนีฝนที่ตกลงมาซู่ใหญ่ (ครั้งเดียวตลอดห้าวัน นอกนั้นร้อนตลอด) กุฏิแปดหลังเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาแล้ว มีห้องน้ำสะดวกสบายดี น่าสนใจตรงที่แนวด้านหลังกุฏิริมคูน้ำมีต้นไม้ลงไว้เป็นแถว อีกหน่อยต้นไม้โตคงร่มรื่นมากแน่ๆ ได้คำอธิบายว่านี่คือต้นตะเคียนนะจ๊ะ มีสามสิบต้น ทุกคนลงความเห็นว่าใครมาต้องภาวนาดีแน่นอน มีต้นตะเคียนยืนรักษาการณ์แน่นหนาขนาดนั้น

…ว่าจะเล่าแต่เนื้อๆ เขียนไปเขียนมาอดนอกเรื่องไม่ได้ ต่อคราวหน้านะคะ ทีนี้จบแน่ๆค่ะ