อำขยาด (๑) by อ้อย

อำขยาด (๑)

          ครั้งหนึ่งผู้เขียนได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่เลขานุการผู้อำนวยการพร้อมทีมงาน ๒- ๓ คน

          แต่เป็นเพราะท่านยังโสดหรือเปล่าก็มิอาจทราบได้ ทำให้ท่านไม่ค่อยกล้าเข้าห้องเลขาฯซึ่งล้วนแล้วแต่สาวโสดเช่นกัน ทำให้สาวโสดกลุ่มนี้เกิดย่ามใจ

          มีการอำคลายเครียดเกิดขึ้นบ่อยๆ จากอำเล็กๆก็ค่อยๆขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ..เป็นสีสันในการทำงาน

          วันหนึ่งผู้เขียนนำมะละกอไปโรงเรียน และให้เผอิญน้องในทีมงานก็นำฝรั่งเวียดนามมาด้วย ผู้เขียนก็เกิดไอเดีย “อำ” ทันที นั่นคือ “จัดผลไม้” โดยการนำมะละกอวางตรงกลาง

          แล้วก็เอาฝรั่งเวียดนามวางข้างละ ๑ ผล กะว่าจัดเสร็จก็เอาจานปิดไว้ เพื่อให้เกิดความอยากรู้อยากเห็น ขณะที่ผู้เขียนกำลังกุลีกุจอจัดผลไม้อยู่นั้น ผู้อำนวยการก็เดินเข้ามาพอดี

          ด้วยความตกใจผู้เขียนรีบคว้าหนังสือพิมพ์ที่ห่อมะละกอมาปิดกันอุจาดตาและยืนบังเอาไว้ รีบปรับสีหน้า พร้อมยิ้มหวาน ก่อนจะเอ่ยมธุรสวาจาถามท่านว่า

          “ท่านผอ.มีงานอะไรให้หนูรับใช้หรือคะ?”

          “…..”

          “ท่านผอ.หาผู้ช่วยฯเหรอคะ?”

          “…..”

          “ผู้ช่วยฯไปอบรมทั้งอาทิตย์เลยค่ะ”

          ท่านผู้อำนวยการไม่ตอบเหมือนเดิม ได้แต่เดินตรงแน่วมาที่จานผลไม้แล้วหยิบหนังสือพิมพ์ออก

          ผู้เขียนจะห้ามก็ไม่ทันซะแล้ว…เท่านั้นแหละสีหน้าท่านก็เป็นสีม่วง คราม น้ำเงิน เขียว เหลือง แสด แดง สลับกันเป็นสีรุ้งกินน้ำ

          ขณะที่ผู้เขียนยืนมองอ้าปากหวอพูดไม่ออก และเมื่อท่านตั้งสติได้ ท่านก็พูดแก้เขินขึ้นว่า

         “ขอให้โชคดีเด้ออ้อย!” ก่อนที่รีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

          ดนตรี…เชิด!