ของหลวงปู่บนเขา
หลังการไหว้ครูเป็นครั้งสุดท้ายที่หอประชุมสำนักงานใหญ่ธนาคารไทยพาณิชย์ ช่วงปลายเดือนมิถุนายน ก็คาดหวังว่า ‘งาน’ พิธีกรรมและยัญกรรมทั้งหลายจะหมดสิ้น หรือลดน้อยลง หากครูบาอาจารย์อย่างหลวงปู่พรม พรหมโชโต บอกด้วยรอยยิ้ม
...งานจะมีเรื่อย ๆ จนถึงวันได้บวชเรียน! แถมด้วยประโยคคล้ายคำพยากรณ์ล่วงหน้า...
“งานจะใหญ่ขึ้นไปเรื่อย ๆ”
วันนั้นที่ได้ยินยังแอบคิดในใจ ในเมื่อประกาศวางมือไปแล้ว ใคร ๆ ก็รู้ งานจะมีมากขึ้นใหญ่ขึ้นได้อย่างไร อีกทั้งยังวางแผนไว้ว่า กับเวลาที่เหลือน้อยนิด คือการจัดการเรื่องราวต่าง ๆ ในทางโลกให้แล้วเสร็จ จากนั้นหามุมสงบ ๆ เตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางเข้าสู่เพศพรหมจรรย์ ทำให้นึกค้านตามประสาคนดื้อ
“มีหนี้สินก็ต้องชดใช้ ก่อนบวชต้องชดใช้ให้หมด” หลวงปู่ยังพูดย้ำ เหมือนบอกให้รู้ล่วงหน้าด้วยเจโตปริยญาณอันเข้มแข็ง
จากนั้นไม่นาน งานแรกก็เข้ามา ด้วยคุณถนอม มากมิ่ง ผู้หลักผู้ใหญ่ในจังหวัดที่นับถือกันมายาวนานติดต่อเข้ามา ขอให้เป็นเจ้าพิธีบวงสรวงพ่อขุนรามคำแหงมหาราช และพิธีอาบน้ำเพ็งในวันเทศกาลลอยกระทง มิวายปฏิเสธหากคุณถนอมยื่นคำขอปนบังคับ
“ขอเป็นครั้งสุดท้าย เพราะปีหน้าผมก็จะขอเลิกให้คนอื่นดูแลแล้ว”
ก็เลยเสร็จเรียบร้อยโรงเรียนคุณถนอมแห่งสุโขทัยไปจนได้
งานเดียวก็พอทนหรอก เพราะหลังวางแผนงานล่วงหน้าเสร็จไม่กี่วัน คุณหญิงวิมล ศิริไพบูลย์ แจ้งข่าวมาว่า ทางคุณบัณฑูร ล่ำซำ ประธานใหญ่ธนาคารกสิกรไทยท่านต้องการพบและอยากให้ช่วยงาน ก็เลยได้เข้าประชุมพร้อมคุณหญิงในฐานะผู้จัดการส่วนตัว
สรุปคือ งานนั้นคือการดูแลการเขียนบทสารคดี ‘ลำนาเพลงรักของล้นเกล้าฯ รัชกาลที่ 5’
เอาไปเอามาพ่วงท้ายด้วยพิธีบวงสรวงใหญ่หน้าพระราชานุสาวรีย์พระบรมรูปทรงม้า ในวันอาทิตย์ที่ 20 กันยายนนี้ อันเป็นวันคล้ายวันพระราชสมภพแห่งพระองค์นั่นเอง
ครับ ถ้าพูดแบบสำนวนวัยรุ่นในปัจจุบันเรียกว่า ‘งานเข้า’ ไม่ใช่งานเข้าธรรมดา ๆ เพราะจะเป็นงานมหาพิธีที่ยิ่งใหญ่อลังการงานสร้าง ก็ระดับเจ้าสัวใหญ่เป็นประธานฯ งานนี้จะทำเล็ก ๆ เล่น ๆ ได้อย่างไร
งานมหาพิธีบวงสรวงคราวนี้มีเหตุผลหลายประการ หนึ่ง คือถวายเป็นพระราชกุศลอันเป็นวันคล้ายวันพระราชสมภพ สอง คือปีนี้จะเป็นปีครบหนึ่งร้อยในการเสด็จสวรรคต และสาม คือการกราบบังคมทูลขอพระบรมราชานุญาตเปิดกล้องสารคดี ‘ลำนำเพลงรักล้นเกล้าฯ รัชกาลที่ 5’ นั่นเอง
ไหน ๆ ก็งานเข้า ‘จารย์แม้ว’ กับคุณหญิงวิมลแล้วใครอยากเห็นงานมหาพิธีครั้งนี้ต้องรีบแจ้งจองที่นั่งกับคุณชูศรีอย่างด่วนมาก ๆ ที่โทร. 08-1258-3495 เพราะกว่าหนังสือฉบับนี้จะวางตลาดจะเหลือเวลาไม่มากนัก
งานพิธีจะเริ่มในเวลา 08.00 น. โดยประธานพิธีจุดเทียนชัยก่อนอัญเชิญเทพยดาเจ้า พร้อมถวายเครื่องสังเวยบูชา 10.00 น. พระสงฆ์ 10 รูปเจริญพุทธมนต์ชัยมงคลคาถา 11.00 น. ถวายภัตตาหารแด่พระสงฆ์ จากนั้นรับน้ำเทวมนต์และน้ำพุทธมนต์เพื่อเป็นสิริมงคล เป็นอันเสร็จพิธีในครั้งนี้
อ้อ...ได้ข่าวแว่ว ๆ มาว่า งานนี้มีของล้ำค่าแจกในงานด้วยนะ
ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว ขออนุญาตบอกข่าวงานกุศล กฐินสามัคคีของวัดป่าชนะสงครามไปทีเดียวเลย นั่นคือโอกาสใน ‘กฐิน’ สุดท้ายแห่งชีวิตของภูเตศวรแล้ว ปีนี้ตรงกับวันหยุดยาว 3 วันคือ วันศุกร์ที่ 23 ตุลาคม ถึง 25 ตุลาคม ซึ่งเป็นวันเสาร์-อาทิตย์ โดยจะเดินทางด้วยรถบัสปรับอากาศ หน้าโรงเรียนหอวังอย่างเคย สำหรับรายละเอียดจะลงอีกครั้งในฉบับหน้าครับ
เอ้า มาถึงเรื่องราวตามที่ว่าไว้ดีกว่า เหตุเพราะวันก่อนหลวงปู่ซึ่งเป็นครูบาอาจารย์อีกรูปหนึ่งของภูเตศวรที่จำพรรษาเดียวดายบนเขามาหลายสิบพรรษา และจากข้อวัตรต่าง ๆ รวมถึงภูมิจิตภูมิธรรมของท่านเป็นที่ประจักษ์ใจว่าท่านเป็นพระอริยเจ้าองค์หนึ่งในบวรพุทธศาสนาอย่างแน่นอน ท่านได้ปรารภขึ้นหลังสนทนากันได้สักพัก
“สงสารในหลวง...”
“ทำไมหรือหลวงปู่?” เราฉงนใจ เพราะเป็นครั้งแรกที่ได้ยินท่านปรารภเช่นนั้น
“กิเลสคนมันกำลังตีกัน แต่สะเทือนถึงท่าน” คำสรุปชัดเจน “ลูก ๆ ตีกันพ่อแม่ลำบากใจ สองฝ่ายยังพอทน ยังมีฝ่ายที่สามอีก”
“ฝ่ายสามไหนล่ะครับ?” เราพาซื่อถาม ท่านหัวเราะเบา ๆ ก่อนตอบสั้น ๆ
“ลูกพระไง!”
แค่นั้นก็ทำให้ลูกศิษย์โง่ลำดับเหตุการณ์ออก เพราะข่าวพระภิกษุร่วมขบวนการถวายฎีกาเรื่องขอพระราชทานอภัยโทษให้ท่านอดีตนายกรัฐมนตรีก็ได้ยินมา
“ในหลวงท่านเป็นผู้อุปถัมภ์พระศาสนา ดูแลพระสงฆ์องค์เจ้าให้ที่อยู่ที่กิน ให้ยศให้เงินเดือนสารพัด ท่านก็เหมือนพ่อพระเณรในแผ่นดินแหละแม้ว” ท่านอธิบายความจริงอันเป็นเหตุเป็นผลในปัญญาของท่านด้วยอาการทอดถอน
“ลูกทางโลกบีบท่านก็แย่แล้ว ลูกในทางธรรมก็ยังเอากับเขาด้วยนี่สิ...มันแย่!”
เพียงประโยคสั้น ๆ ของหลวงปู่ไม่กี่ประโยค ทำให้ผู้เขียนนิ่งอึ้งต้องยอมรับ “ถูกของท่าน” วันนี้พระสงฆ์องค์เจ้าในแผ่นดินไทยมีเสนาสนะวัดวาอารามอาศัย มีโรงเรียนเอาไว้ศึกษาหาคุณวุฒิ มีค่านิตยภัตเป็นเงินเดือนตามตำแหน่งและยศถา อยู่อย่างร่มเย็นเป็นสุขไม่เดือดร้อนก็เพราะ ‘พ่อ’ แห่ง ‘แผ่นดิน’ ทรงมีพระราชอุปถัมภ์มาช้านาน
...ฉะนั้นควรหรือที่จะมีอกตัญญูต่อ ‘พ่อ’ ของตนเยี่ยงนั้น...?
ลูกโยม...ยังพอทนเพราะมนุษย์สามัญย่อมมากด้วยกิเลส...ความอยากได้ อยากมี และอยากเป็น ทว่าลูกพระซึ่งมีศีลมีวินัยแห่งพระบรมศาสดาบัญญัติไว้ ให้ละวางโลกสู่ความสงบสันติอันเป็นความ ‘พ้น’ ในอวิชชาสู่ปัญญาวิมุติ กลับประพฤติตนอาศัยคลุกคลีกับการเมืองเรื่องกิเลสแย่งชิงอำนาจ-ผลประโยชน์
มันช่างเป็นภาพไม่น่าดูยิ่งนัก!
คงต้องจบกับประโยคปนแรงถอนใจของหลวงปู่ละครับ...ท่านว่าอย่างนี้
“เป็นพระต้องสวดมนต์นั่งภาวนาแผ่เมตตาให้ชาติบ้านเมืองสงบสุข ไม่ใช่สร้างความวุ่นวาย อย่างนี้เรียกเนรคุณผู้มีพระคุณ เท่ากับบาปมหันต์!”
สวัสดีครับ!
Salunya Village Soi. 2
Bangkhuntien Bangkok 10150
Tel : 08-1258-3495
Email : dhamma5mins@hotmail.com