จดหมายฉบับที่ 3 (ตอนที่ 1)
นมัสเต และนมัสการครับ...
(นมัสเตใช้ไหว้สามัญชน...ส่วนนมัสการใช้ไหว้พระจ้ะ!)
วันนี้เป็นเช้าแรกของเราในอินเดีย และเป็นวันแรกที่มหาแหมวตื่นช้าว (เช้า) เพราะโดยปกติตื่น ‘สวย’ (ภาษาอีสานอีกแหละที่แปลตรงตัวว่าสาย มิได้แปลว่างามแต่อย่างใด) เป็นประจำ ถ้าวันนั้นต้นฉบับเร่งรีบจนต้องใช้เวลานอนเป็นเวลาทำงาน
หรือไม่ก็...เป็นวัน ‘เสาร์-อาทิตย์’ ที่นังตุ๊เด่นแย้มคำแก้ต่างให้ ‘พี่ชาย’ เวลาแม่หนู (ยักษ์) อี๊ดบ่นงึมงำ... “มันหายหัวไปไหนทั้งพี่ทั้งน้อง...กลับจนเช้า...”
“อยู่ในข้อตกลงแล้วไม่ใช่หรือแม่...วันนี้วันอาทิตย์ครับ...” เจ้าตัวท้ายสุดเตือนมารดามัน... “เขาก็แท่ด ๆ ไปตามเพลงละ”
คำว่า ‘แท่ด ๆ’ เป็นการบัญญัติศัพท์ของนังชะนีตัวเล็กสุดผลิตผลของมหาแหมวที่ยังมิได้ชราภาพเหมือนทุกวันนี้...และมหาหยั่งเรายกใส่พาน ‘หวาย’ ให้คุณนายอบรมแทนมาร่วมสิบปีแล้ว...
“ผู้หญิงออกนอกบ้านบ่อย ๆ เรียกว่าไปแร่ด ๆ...แต่ถ้าผู้ชายต้องใช้แท่ด ๆ นอกบ้าน...” นังลำพูของคุณนายทมคอมเมนท์
“แชมพูค่ะ...แชมพู” หลายครั้งที่เจ้าชะนีตัวเล็กพยายามคัดง้างเวลาที่ถูกเปลี่ยนชื่อ...หากทุกคนมิได้สนใจ แม่ใหญ่มันเรียก ‘นังลำพู’ อียอดเรียก ‘นังพู’ อีแก้วเรียน ‘อีแสบพู’
...หากตุ๊เด่นเรียกเพราะกว่าใครในบ้าน...ถ้ามันอารมณ์ดี...ก็เป็น... ‘อีตัวเล็ก’ หรือ ‘นังตัวเล็ก’
แต่ถ้ามัน ‘มู๊ดทอม’ คู่กับ ‘มู๊ดดี้’ ขึ้นมาก็กลายเป็น... ‘อีอ้วน’ ได้เหมือนกัน...
“อวบเฮีย...หยั่งแชมพูนี่เขาเรียกว่าอวบย่ะ...” มันออกจะกล้ากับตุ๊เด่นมากกว่าใคร เพราะรู้นิสัยว่าเจ้าทโมนตัวท้ายของคุณนายออกจะใจดีกว่าทุกคนในบ้าน...
“กะพี่เด่นค่อยยังชั่ว...” นังลำพูคอมเมนท์ “เรายังเถียงชนะมั่ง...ไม่เหมือนพี่แก้ว...”
จริงของมันเพราะโดยปกติ ตุ๊เด่นจะเป็นคนพูดน้อย เอกลักษณ์ของมันคือพยักหน้าหงึกหงักไปตามเรื่อง...และไม่ค่อยยุ่งขิงกะใคร...ผิดกับอีแก้วที่ปากจ๋อย ๆ ทั้งวันหยั่งที่แม่หนู (หมี) อี๊ดให้ฉายานามตามท้องลายว่า... ‘อีปากแย้’ โดยที่คุณนายแอบกระชุ่นลับหลังมันว่า...
“ถ้าจะเถียงกะมันต้องอาศัยลูกแกล้งโมโหตบโต๊ะคุย...” และถ้าวันไหนเห็นคุณนายใช้น้ำมันหม่อง หรือพวกปาล์มนวดฝ่ามืออรหันต์แห่งเส้าหลินอยู่ละก็ ให้สันนิษฐานได้เลยว่า...
...เพิ่งราวีกะอีแก้วมาหมาด ๆ...
ฉะนี้... ‘นังพู’ จึงมิค่อยต่อกรกับพี่แก้วของมันอีกทั้งถอยห่างหลายลี้ หากมิใช่แค่กลัวปากพี่ชายมันร๊อก...แต่อีแก้วนั้นเคยถูกคนทั้งบ้าน ‘อุปโลกน์’ ขึ้นเป็น ‘ผู้คุมกฎ’ แห่งสำนักลาดพร้าว...
คือ ‘ฟาด’ อีนังลำพูแต่เพียงผู้เดียว...
ในเวลาที่มันทำตัว ‘เหลว’ คือไม่เอาถ่านเรื่องการเรียน และ ‘ไหล’ คือไปเรื่อยเปื่อยกลับบ้านไม่ตามเวลา!
“กรรมมีจริงนะแก...” อีแก้วยังแถมท้ายให้นังลำพูเจ็บใจ... “สมัยก่อนฉันก็โดนหยั่งแกแหละ...แค้นนี้เลยต้องชำระ...”
นังชะนีตัวอ้วนของมหาแหมวคงนึกไม่ออกว่าทำไม ‘กรรม’ มันถึงต้องลงที่มันแทนที่จะลงกับคนอื่น...
แต่มันหารู้ไม่...ที่บิดามันกะคุณนายยกหน้าที่คุมกฎให้ ‘พี่แก้ว’ ด้วยเหตุผลประการเดียว
...คนมันเคยทำ...มันต้องรู้...เรียกว่า ‘โจรรู้ทางโจร’ แหละ...!
อีพู...ของเจ้ายอดเลยจนแต้ม...เพราะไม่เคยโกหกหรือโกเจ็ดพี่แก้วมันได้แม้แต่หนเดียว...ผลคือ...‘เข็ดเขี้ยว’ จนถึงบัดนี้...
“ซ้าธุ!” นังลำพูยกมือท่วมหัว...เวลาที่อีแก้วย้ายก้นขึ้นเครื่องไปมะกา...
“ทำไม...?” อีแก้วหันมาถามตอนที่นังตัวเล็กมาช่วยเก็บสมบัติพระศุลีลงกระเป๋าเดินทาง
“โมทนาค่ะ...พี่แก้วกำลังจะได้ดิบได้ดี...” มันทำยิ้มย่องผ่องใส แต่อีแก้วก็พวกรู้มากปากแย้...
“เชอะ!” มันแค่นเสียง... “แกสาธุที่ฉันต้องไปให้พ้นทางแกละสิท่า? ”
“โธ่...” นังชะนีตัวเล็กลากเสียง... “ไปเถอะค่า...แชมพูมีไม้เรียวเหน็บข้างฝาของพี่แก้วไว้ดูต่างหน้าแล้ว...ไม่ต้องห่วงใยแชมพูแล้วละ แค่เห็น...อีโหด... (ไม้เรียว) นั่นก็ปลื้มแย่แล้ว!”
“แกฝันหวานไปเต้อะ...” เจ้าตัวรองของคุณนายทมยิ้ม ‘เยาะ...’ “หมดฉันแล้วยังเหลือป๊ะป๋าแกนะเฟ้ย...”
ได้ผลเกินคาด หน้าระรื่นของนังลำพูจ๋อยลงทันควันเพราะมันรู้ลึก ‘สีมือ’ บิดามันว่า ‘หิน...โหด...เหี้ยม’ ยิ่งฝ่ามือพี่ชายมันอีก...
“คิดถึงพี่แก้ว...” มันปาดน้ำตารำพึงรำพันเวลาโดนป๊ะป๋ามันใช้อีโหดที่พี่ชายมันยังเหน็บไว้ให้ ‘ฟาด’ เพื่อการอบรมสั่งสอน...แหงละ...อย่างน้อยเจ้าตัวรองยังมีลูก ‘ผ่อนส่ง’ ตามระบบที่มาตา (แม่) ของมันเคยปฏิบัติต่อมัน แต่มหาแหมวน่ะซีเกิดมาไม่เคยค้าขายเงินผัด...
...นังลำพูเลยต้องจ่ายสดทุกครั้งที่ทำความผิด...!
และป่านนี้มันคงยิ้มย่อง...ผ่องอุรา พาคุณนายรัตน์แม่บ้านเจ๊ทมปวด ‘กบาล’ ไปแล้วก็ได้ เพราะ ‘ผู้คุมกฎ’ หยั่งเรายังอยู่อินเดีย...ขนาดมหาตื่นเช้ากว่าปกติแล้วนา... แต่ลุงเชียรชะแว้บหายไปไหนก็ไม่รู้...มารู้ทีหลังว่าลุงทำตัว เป็นนักสำรวจเมืองอินเดียตั้งแต่เช้ามืดแล้ว...
นึกถึงงานที่ต้องทำ มหาแหมวเลยต้องย้ายก้นลุกจากเตียง คว้ากระเป๋ากล้องถ่ายรูป เดินฝ่าความหนาวออกจากโรงแรมเดินชม ‘เมืองปัตนะ’ ที่เป็นเมืองหลวงของ ‘แคว้นวิหาร’ หรือ ‘พิหาร’ เพื่อเก็บรูปมาฝากท่านผู้อ่าน...พูดถึงเมืองปัตนะนี่มันมีตำนานนะครับ...ตำนานที่ออกจะฟังแล้วไร้เหตุผลไปหน่อย (ไม่หน่อยละ...เยอะทีเดียว)
Salunya Village Soi. 2
Bangkhuntien Bangkok 10150
Tel : 08-1258-3495
Email : dhamma5mins@hotmail.com