ตอนที่ ๑๓ ส่งอาจารย์ by แม่ล่ม

     เพราะสัจจาธิษฐานร่วมชาติภพ จึงมาจบลงที่ศาสนสถาน
รักษาศีลภาวนาทั้งบุญทาน มุ่งนิพพานพาญาติมิตรพ้นทุกข์ภัย
คือปณิธานที่แน่วแน่ในดวงจิต ทุ่มชีวิตยอมทุกข์ทนพ้นสงสัย
ศิษย์ทุกคนซาบซึ้งถึงแก่นใจ ขอบคุณในจิตเมตตาของอาจารย์

     เธอจงดำรงมั่นในธรรม เธอจงกระทำแต่กรรมดี
เธอจงละลายอัตตาในชีวี เธอจงปรานีมีเมตตา
เธอจงยังประโยชน์ท่านและตน เธอจงเป็นคนยอยกพระศาสนา
เธอจงน้อมนบในไตรรัตนา เธอจงใฝ่หาปัญญาญาณ
เธอแม้นทำได้เยี่ยงนี้ เธอจักมีปัญญามหาศาล
เธอจักถึงที่หมายในมินาน เพราะเธอคือผู้สืบสานงานเทวัญ

(ภูเตศวร)

     ศิษย์ต้องดีกว่าครู จึงเชิดชูครูผู้สอน
ทุกวันสวดขอพร ให้กลับย้อนถึงศิษย์ตน
ทุกข์สุขจำต้องฝึก ควรตรองตรึกทุกใจชน
กรรมดีบันดาลดล ให้หลุดพ้นวัฏฏะเอย

ส่งอาจารย์สู่ร่มกาสาวพัสตร์

     บัวใกล้บาน มารสะท้าน สะเทือนไหว สรรพสิ่ง ล้วนอาลัย ใจแห้งหาย

โอษฐ์เทวะ ถึงเวลา จำคลี่คลาย ปลดปล่อยวาง สิ่งทั้งหลาย เพื่อเดินทาง

วันพบฤา จักสำคัญ เท่าวันจาก ศิษย์ขอฝาก ความนัยใ จทุกอย่าง

อยู่ข้างหลัง จักกลมเกลียว มิจืดจาง ช่วยกันสร้าง สรรงานต่อ อย่ากังวล

ขอผลบุญ อันยิ่งใหญ่ ได้ร่วมสร้าง เกิดชาติใด อย่าได้ร้าง ห่างกุศล

ตามรอยบาท ศาสดา พาจิตตน พบมรรคผล พ้นทุกข์ สุขนิรันดร์

(สามารถรับชมวีดีโอประกอบได้ที่ Delicated to religion)

..

รอยพระคุณ ทาทาบ ดวงใจศิษย์ รอยเคารพ ประทับจิต สิ้นกังขา

รอยน้ำคำ ครูเฝ้าชี้ ทางสัมมา ทุกรอยย้ำ เปรียบมรรคา มุ่งสู่ธรรม

( ธีรวัฒน์ ลาภนิรันดร์)

วจีมั่น เจริญตาม ทางวิมุตติ เพียรขจัด กิเลสหลุด ไม่ไหลหลง

ศิษย์น้อมนำ คำครู หวังปลดปลง ลุประสงค์ เข้าสู่ กระแสธรรม

(ยศสรัล ภควัตวรนันท์)

     มิใช่น้ำตาอาลัย แต่ดวงใจแสนสะเทือน

จากนี้มีใครเตือน ยามทุกข์ทนหม่นดวงมาน

แน่วแน่ในใจศิษย์ ขออุทิศถวายงาน

ที่สุดแห่งปณิธาน มิลืมเลือนคำสัญญา

มิใช่พ่อก็เหมือนพ่อ ผู้เกิดก่อจิตวิญญา

ด้วยกุศลที่ทำมา กราบส่งพ่อขอทุกข์คลาย

หนึ่งหยดแห่งความรัก ศิษย์ประจักษ์มิเลือนหาย

ตราบนี้จวบชีพวาย มิจางคลายศรัทธาครู

ความทุกข์ไหลท่วมอก ใจช้ำฟกเป็นหนักหนา

หมดคำพร่ำพรรณนา แอบซ่อนหน้าน้ำตาราย

อกเอ๋ยนับแต่นี้ ดุจชีวีไร้จุดหมาย

หน้าที่จำพลัดพราย แต่ใจลูกนั้นผูกพัน

     พ่อมิเคย หวังให้เจ้า ต้องร่ำรวย เพียงหวังใจ ให้เจ้าช่วย ตนเองได้

เป็นคนดี มีศีลธรรม ประจำใจ อย่าเป็นภัย ต่อศาสน์ ชาติแผ่นดิน

เพียงแค่นี้ ก็ดีพอ ที่พ่อหวัง อย่าอยากเด่น อยากดัง มิจบสิ้น

ให้สำนึก ตรึกไว้ ในใจจินต์ “เจ้าเป็นลูก คนเดินดิน กินข้าวแกง”

(ภูเตศวร)