ตอนที่ 7 เจอดี by แก๊งขาสั้น

ตอนที่ 7 เจอดี

     ทุกวันนี้แม้จะลืมตา หรือหลับตา ผมก็ยังเห็นไอ้โกร๋น หมาหนังกลับที่ซื่อสัตย์ รักเดียวใจเดียวของอีด่างผกโผนโจนทะยาน เตลิดออกจากวัดไปพร้อมเสียงโหยหวน ได้แจ่มแจ้ง ติดตาไม่ลบเลือน ป่านฉะนี้ มันปลดตัวปัญหาให้หลุดจากบั้นท้ายสำเร็จหรือยังก็ไม่รู้

     สงสารก็แต่คู่ตุนาหงันของมัน ที่เอาแต่นอนซม โศกเศร้าไม่กินไม่เห่าอยู่จนบัดนี้

         “กะอีแค่แปะไว้เฉย ทำเป็นใจเสาะ มันถือโอกาสไปเที่ยวน่ะไม่ว่า บอกแล้วว่ามันซื่อไม่จริง”

     ตัวสร้างบาปก่อเวร ยังดันทุรังซ้ำเติม แบบเอาสีข้างเข้าถู

         “งี้ดีกว่า เอาแมงกว่างของกำจายตัวที่เหลือ แปะให้มึงบ้าง แล้วอย่าเสือกวิ่งนะโว้ย กูเอาตายแน่”เสียงไอ้เป้คำราม

         “เออ… ผมมันชั่ว ผมมันเลว ผมมันไม่รักดี ผมมัน…”

         “แตกปลาย!นี่แน่ะๆ” เราซัดมันคนละตุ๊บ ด้วยความหมั่นไส้เต็มประดา มีนเลี่ยงบาลีได้ทุกทีซีน่า

     ถึงเสียงมันอุบอิบบอกอาการ ยอมจำนนเพราะจนต่อหลักฐานแต่ก็ไม่วายเล่นลิ้น แต่อย่างว่า แม้กำจรจะมีพฤติกรรม “ซ่า”จนหยดสุดท้ายอย่างน้ำอัดลมยี่ห้อดัง มันก็คงไม่กล้า “คึก”ลงทุนเอาปั้นท้ายไปเสี่ยงกับอุ้งเล็บอันแหลมคมของด้วงเขากวางตัวที่เหลืออยู่แน่นอน

         “เรื่องอะไรจะโง่ให้พวกเอ็งเล่นงาน”
         “ชะ…ไม่ติดมาตรฐานปัญญาชนกะเค้า แต่มึงก็ฉลาดพอที่จะทำตัวเป็นคนชั้นปัญญา

     นกได้ สอดคล้องกับสถานการณ์เหมือนกันนี้” ไอ้เป้ยังกัดไม่ปล่อย ได้โอกาสถากถางไม่ละลด

         “อะไรของเอ็งวะ ปัญญานก?”

     เห็นแมะ คนฉลาดยังมีวันตกเป็นคนโง่ของคนเหยื่อเลย

         “ก็นกรู้ไงล่ะ ไอ้เซ่อ”

     จะนกรู้จริงหรือไม่ ไม่มีใครกล้ารับประกัน แต่ถ้าเป็นเรื่อง “ป่วนเมือง”ละก็ คุณภาพคับโรงเรียน พวกเรากล้าพิมพ์ลายตีน เอ้ย ลายเท้าแปะไว้ให้ดูต่างหน้า บนวุฒิบัตร ประกาศกิติศัพท์ได้ทุกเมื่อ ท่านผู้ช่วยฯ ผู้อำนวยการยังโดนเลยคุณ

         “ไอ้หมอนี่ มันก็ช่างสรรหาเรื่องมาให้ผมปวดหัวได้ทุกวัน ตัดคะแนนจนติดลบก็แล้ว ตีหน้าเสาธงก็แล้ว ประจานกันขั้นนี้แล้ว มันยังทำตัวเองมาตลอด รู้ๆ อยู่เต็มอกว่าฝีมือไอ้หมดนี่แน่ แต่ไม่รู้จะหาหลักฐานที่ไหนมามัดตัวจังๆ ได้ นอกจากความผิดซึ่งหน้าจนจับได้คาหนังคาเขาเหมือนคราวนี้”

         “ไอ้ที่ไม่ไหวน่ะ คือปวดฉี่” ทีเนี้ย ย่าว่าแต่หล่อเลยครับแม้แต่ “มาด” ที่บรรจงปั้นไว้ตะแรก หายหดหมดรูปเลยแหละ

         “ปวดก็เข้าห้องน้ำซี่ ยืนแหกปากอยู่ได้ เอ็งนี่” ขบวนตามมาดู ชัก’รมณ์บ่จอยเหมือนกัน”

         “วันหยุดห้องน้ำลั่นกุญแจหมด เข้าไม่ได้โว้ย” คนปวดฉี่เถียง “ข้าอั้นมานานจนไม่ไหวแล้ว อย่าบอกนะว่าให้ไปกุฏิ ขืนวิ่งไปยังไงก็ไม่ถึงแน่ กระฉอกแหง ขอร้องล่ะ ช่วยหันหลังเดินไปห่างๆ หน่อยสาวๆ ด้วย อย่าหันมาเชียว ขอปลดทุกข์แถวนี้แหละ” พูดไม่พดเปล่ามันปลดกระดุมกางเกง ไม่ฟังเสียง

         “เฮ้ยอย่านา ต้นไม้ใหญ่เขาว่าเทวดารักษานะ อย่าทำซี้ซั้วเดี๋ยวเจอดีหรอกเอ็ง”

         “ช่างเหอะเรื่องของข้า”

     เมื่อเห็นว่ามันเอาแน่ พวกตามเชียร์อย่างเราขบวนแตก สาวทั้งหลายวี้ดว้าย หันหลังไปวิ่งตั้งหลัก ส่วนพวกผมแค่หันหลังพอเป็นพิธี ไอ้หนึ่ง,ไอ้เป้ บ่นพึมหาว่ากำจรชอบสร้างปัญหา อีกกลุ่มให้ความเห็นว่า น่าเห็นใจตรงที่ทุกข์อะไรก็ไม่เท่ากับทุกข์หนักเบาจึงไม่ควรต่อว่าเพื่อน เราถกเถียงอยู่นาน พอที่กำจรจะปลดเปลื้องทุกข์ระกำอุรา สำเร็จสมอารมณ์หมาย จึงหันไปดู

     แต่… ที่ปรากฎต่อสายตา แทนที่จะเป็นภาพตัวปัญหายืนยิ้มโล่งอก กลับกลายเป็นว่า มันคุกเข่าตัวงอ พนมมือหลับตาพึมพำเสียงกระเส่า

         “โอย…กลัวแล้วครับ เทวดาอารักษ์ทั้งหลาย ยกโทษให้ผมด้วยเถิด ผมไม่ได้ตั้งใจลบลู่ดูหมิ่น แต่มันปวดทนไม่ไหว ไปไม่ทันจริงๆ ครับ”

     ไอ้เป้เป็นคนแรกที่ปราดเข้าไปหากำจร จับตัวเขย่า

         “เฮ้ย!กำจรเอ็งเป็นอะไรไปหา?”

         “สิ่งศักดิ์สิทธิ์ลงโทษข้าแล้ว” กำจรหลับตาพูด “นี่คงสาปข้าแน่ๆ ฐานไม่เคารพท่าน ถึงลุกไม่ขึ้นเลย”

     พวกเราล้อมลงพินิจพิจารณา ทั้งๆ ที่ใจเต้นตึกตัก หรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่สิงสถิตอยู่ ณ ต้นโพธิ์มีจริง จึงสำแดงอิทธิฤทธิ์กำจรได้ โธ่…คุณของอย่างนี้ ไม่เชื่อก็ไม่ควรลบหลู่ เพราะมองไม่เห็น หรือเค้าทำเราได้จริงรึเปล่าก็ไม่รู้อีกแหละ

         “ไหน… ลองยืดตัวลุกขึ้นยืนอีกทีซิ!” ผมกลัวกำจรมันเล่นเหลี่ยมหลอกเราน่ะครับ แต่อากับกิริยา ก็ไม่มีพิรุธอะไรให้จับ หน้ามันซีดเหงื่อกาฬแตก เปียกซ่ก แววตาบอกความหวาดกลัวจริงๆ

         “นี่ไงข้าลุกไม่ขึ้นจริงๆ ลองทำดูหลายหนแล้ว”

         “เอ๊ะ!เอี้ยวตัวมาทางซ้ายอีกนิดเงยหน้าขึ้น น่านแหละ เอ๊าะอ๋อ… เจ้าพ่อกระดุมเหล็กนี่เองที่ลงโทษเอ็งน่ะไอ้กำจร”

     คุณครับกำจรมันเอากระดุมเสื้อเม็ดกลางอก ไปกลัดกับกระดุมกางเกงเข้าน่ะซีครับ ถึงลุกไม่ขึ้นอย่างนั้น

         “หัวใจข้าจะวายเอาแน่ะ ทำไมถึงเฟอะฟะอย่างนี้วะตู เสื้อตัวมันใหญ่รุ่มร่ามไปหน่อย ไอ้เรารึก็รีบปลด รีบนั่งหลบทำธุระ แล้วก็รีบติดกระดุม ใคร้จะไปรู้ว่ากลัดผิด ยืดตัวไม่ขึ้นอยู่ตั้งนาน สาบานได้ว่า ไม่เคยกลัวอะไรเท่านี้มาก่อนเลย ให้ตายซีวะ”

     เมื่อบิ้กโอ่งรู้เรื่องนี้เข้า ก็ทำหน้าปลื้มสรุปเปรี้ยงตรงประเด็นว่า

         “เออ!โดนซะมั่งแหละดี อย่างนี้เขาเรียกว่าสวรรค์มีตาว่ะ ฮ่า…ฮ่า…”

     สวรรค์จะมีตาหรือไม่ กำจรไม่รู้ แต่ที่รู้แน่คือแม่สาวๆ กองเชียร์ทั้งหลายได้ช่วยกระจายข่าวเด็ดนี้ ไปทั่วทุกสำนักแล้วแถมยังพยายามปิดกันให้แซดไปหมด

     เฮ้อ… แผลหน้าแตกเนี่ย ต้องใช้เวลารักษานานมั้ยครับคุณหมอ