ทศวรรษครึ่ง ของโรงทานแห่งปัญญา by ธรรมะโดนใจ

ทศวรรษครึ่ง

ของโรงทานแห่งปัญญา

          ถ้าใครเป็นแฟนคอลัมน์ธรรมะ 5 นาที มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2535 ท่านย่อมผ่านตาข่าวสารงานบุญ สร้างโรงทานแห่งปัญญาของหลวงปู่เสน ปัญญาธโร ตามนิมิตของท่านเมื่อครั้งธุดงค์จากจังหวัดนครพนม ผ่านหมู่บ้านอวยศรี ต.อัคคะคำ อ.โพธิ์ชัย จ.ร้อยเอ็ด เพื่อกลับวัดป่าหนองแซง จ.อุดรธานี

          คืนที่ท่านปักกลด ณ จุดนั้นท่านพบนิมิตเห็นท่านผู้ว่าราชการจังหวัดเข้ามากราบนมัสการขอความเมตตาให้ท่านช่วยสงเคราะห์ สร้างวัดกับโรงเรียน หลายปีผ่านมาเมื่อสบโอกาส หลวงปู่จึงริเริ่มสร้างวัดป่าประสพปรียาราม หรือวัดป่าบ้านอวยศรี ขึ้น

          ขณะที่สร้างวัดป่าโดยการเริ่มต้นหาทุนซื้อที่ดิน ท่านได้พบผู้เขียนกับทมยันตีพร้อมกับบอกบุญ ซึ่งเรา 2 คนยินดีบริจาคสมทบทุนไปจำนวนหนึ่ง โดยไม่ได้สนใจว่าวัดดังกล่าวอยู่ที่ไหน หรือหลวงปู่จะเอาไปทำอะไรเมื่อไหร่ หากไม่นานวันต่อมา เมื่อหลวงปู่ท่านมีกิจนิมนต์เข้ากรุงเทพฯ และได้พบกับผู้เขียนอีกครั้ง ท่านจึงปรารภเรื่องการสร้างโรงทานแห่งปัญญา คือโรงเรียนระดับประถมของหมู่บ้านอวยศรีเป็นครั้งแรก

           “งบประมาณ 3 ล้านบาท!” คือคำกล่าวของพระเดชพระคุณหลวงปู่...โดยที่เรารู้ว่าตอนนั้นยังไม่มีต้นทุนสำหรับการนี้เลยแม้แต่บาทเดียว ซึ่งเราได้แต่ส่ายหน้าถอนใจ 3 ล้านบาทใน พ.ศ.นั้นคือจำนวนมหาศาล ในขณะที่เรามิได้เป็นเศรษฐีร่ำรวยทรัพย์ จึงอับจนต่อการหาเงินช่วยท่าน ฉะนั้นจึงมิกล้ารับปาก หากท่านยืนยันหนักแน่น...

           “ขอเพียงแม้วรับปาก ทุกอย่างต้องเสร็จแน่!”

ผู้เขียนสัญญาว่าจะช่วย แต่มิได้รับรองว่าจะหาทุนทรัพย์ได้อย่างที่หลวงปู่ตั้งเป้า สิ่งแรกที่ทำย่อมเป็นการหาผ้าป่าโดยขอความช่วยเหลือกับญาติสนิทมิตรสหาย ปรากฏว่าได้ปัจจัยประมาณ 2 แสนกว่าบาท

           “2 แสนกว่ากับจำนวน 3 ล้าน” เรารำพึงกับตัวเองอย่างหมดหวัง ในขณะที่หลวงปู่แจ้งมาว่าจะยกเสาเอกโรงเรียนในวันที่ 6 ธันวาคม 2535 ซึ่งเรารู้อยู่แก่ใจ กำหนดการดังกล่าวห่างไปแค่สองสามเดือน แน่นอนคืออาการอยู่ร้อนนอนทุกข์ของภูเตศวร หากหลวงปู่ก็มิได้แสดงความเห็นอะไร ไม่มีคำแนะนำวิธีหาทรัพย์หาปัจจัย นอกจากย้ำประโยคเดียวเหมือนทุกคราที่พบหน้า

          “แม้วต้องทำได้ เหมือนอย่างที่หลวงปู่เห็นในนิมิต”

          นับเวลาที่เหลือ...ไม่พอแม้จะรวบรวมศรัทธาหาผ้าป่า หากฐินไปทอดถวาย แม้ทำได้ก็ยังห่างไกลความจริงมากมายกับการตั้งเป้าของหลวงปู่ คือสร้างอาคารให้ทันปีการศึกษาหน้า คือเดือนพฤษภาคม 2536

            วันเวลาผ่านไปเท่าใด ความหวังเหมือนมืดมิดลงตามกาล หากมีอยู่คืนหนึ่งในการนั่งสมาธิเช่นปกติ ทว่าคืนนั้นจิตจดจ่อกับคำถามวนเวียน ทำอย่างไรถึงจะหาทุนช่วยสร้างโรงเรียนได้...นั่งนึกตรึกตรองอยู่เนิ่นนานจนค่อย ๆ เข้าสู่ภวังค์ ทันทีทันใดพลันได้ยินเสียงดังก้องขึ้นในกะโหลก จำได้แม่นว่าเป็นเสียงผู้ชาย

“...เขียนลงหนังสือสิ!”

           เสียงดังก้องขึ้นจนตนเองสะดุ้งตื่นจากภวังค์ แรก ๆ ก็คิดเอาเองว่าเป็น ‘อุปาทานจิต’ หากเมื่อพิจารณาไม่เห็นหนทางอื่นอีกก็เลยขออนุญาตพี่น้อย หรือคุณพนิดา บรรณาธิการใหญ่ขวัญเรือน ซึ่งท่านได้โมทนากับความคิดนี้ในวันถัดมา

           หัวข้อเชิญชวนสร้างโรงทานแห่งปัญญาประดับสู่คอลัมน์ธรรมะ 5 นาที ในนิตยสารขวัญเรือนในกาลนั้น...และปักษ์แรกที่หนังสือวางตลาด ธนาณัติและตั๋วแลกเงินจากท่านผู้อ่านทยอยเข้ามาไม่ขาดสาย...โดยมียอดเงินกว่า 4 แสนบาท ปักษ์ที่สองได้ปัจจัยอีก 6 แสนเศษ 1 เดือน 1 ล้านผ่านเข้ามาเหมือนปาฏิหาริย์ และเหมือนสายธารที่มิเคยแห้งหาย รินไหลยาวนานจนท่วมท้น...

            6 ธันวาคม 2535...วางเสาเอกอาคาร อาคารเรียนปัญญาธโรแล้วเสร็จในเดือนเมษายน 2536 เปิดให้ทำการเรียนการสอนได้ในเดือนพฤษภาคม

            และที่ยิ่งไปกว่านั้น... เงินยังเหลืออีก 1 ล้าน 6 แสนบาท ซึ่งได้แปรรูปมาเป็นศาลาการเปรียญของวัดป่าประสพปรียาราม โดยสมบูรณ์ในปีเดียวกัน... ใครจะว่ายังไงก็มิอาจรู้...หากผู้เขียนเชื่อมั่น

            คือปาฏิหาริย์อันยิ่งใหญ่ที่ครั้งหนึ่งตนเคยประสบพบเห็น เป็นปาฏิหาริย์แห่งศรัทธาของชาวพุทธและศักยภาพของนิตยสารขวัญเรือน!