บทที่ ๑๕ by ร่าง

          พระสงฆ์ในผ้าจีวรครองสีย้อมฝาด...ที่กำลังเดินจงกรม...ชะงักหันตามเสียงโหวกเหวก...ที่ดังลั่นเข้ามากระทบโสต...คิ้วที่เกลี้ยงเกลาขมวดเล็กน้อย...เมื่อมองเห็นศิษย์หลวงพ่อโกย...บดฝีเท้า ตั๊บ ๆ ๆ เข้ามาหาด้วยความเร็วระดับ...นักกีฬาวิ่งร้อยเมตรโอลิมปิก...แทบจะชนผู้ทรงศีลเพราะห้ามฝีเท้าไม่ทัน...

          “แฮ่ก ๆ ๆ ๆ” เสียงหอบ...ซี่โครงบานฟืดฟาด...

          “อะไรหรือพ่อคุณ!” ภิกษุวัยไม่เกินสี่สิบ...ถามเสียงเรียบ...ไม่ตื่นตกใจในสภาพอันทุลักทุเลของฆราวาสหนุ่มเลยสักนิด...แสดงถึงสติแข็งกล้าสมกับเป็นพระธุดงค์...

          “หลวง...พ่อ...แฮ่ก ๆ เอ้อ...หลวงพี่...เป็นผีหรือคนครับ?” คำถามโพล่งสะดุดตามแรงหอบ...จากท่านบรรณาธิการ...

          “เป็นพระไม่ใช่ผี...” ผู้ทรงศีลตอบยิ้มขันในอาการของผู้มาเยือนระบบ ลมหอบ ...คนปอดลอย...จ้องมองหน้าหลวงพี่อย่างระแวดระวัง...เนื่องเพราะ...แสงตะเกียงลานวับแวม...ไม่กระจ่างชัดตาเท่าที่ควร...

          “เฮ่อ! โล่งอก...” ท่าน บอ.กอ.ถอนหายใจเฮือก

          “ไปไงมาไง...ล่ะโยม...?” พระสงฆ์วัยเฉียดกลางคนถามก่อนเดินช้า ๆ ไปทรุดตัวลงนั่งบนผ้าอาสนะใต้กลดที่ตลบขึ้นข้างบน...เครื่องอัฐบริขารวางเป็นระเบียบ...ข้าง ๆ กาย...

          “รถผมมันทรยศครับ...ดันผ่าเครื่องดับตรงหน้าป่าช้าตรงข้ามถนนนี่แหละครับ...” คนหน้าจืดเป็นต้มฟัก...พูดเร็วทั้ง ๆ ที่แววอาการหอบยังมีอยู่

          “แล้วมันเกี่ยวอะไรกันกับที่วิ่งหน้าเริ่ดฝุ่นตลบมาแบบนี้ล่ะ...?” ผู้นุ่งห่มอาภรณ์สามผืนถามเบา ๆ มือเอื้อมหยิบกาน้ำรินใส่แก้วอลูมิเนียมยื่นให้ชายหนุ่ม “เอ้า แก้เหนื่อย”

          “ขอบพระคุณครับหลวงพี่” ปรเมศว์ยกมือวันทาอย่างนบนอบ ค่อยยื่นมือรับน้ำมาดื่มแก้กระหาย...เจ้าตัวกลืนน้ำเอื๊อก ๆ ลงคอรวดเร็วก่อนโพล่งวาจาดังลั่น! ป่าช้า

          “ผีหลอกครับ...หลวงพี่...!” สีหน้าบรรณาธิการหนุ่มจริงจัง...ขณะที่สาวกของพระพุทธเจ้า...หัวเราะหึ ๆ ในลำคอ...

          “มันโดดลงมาจากต้นตาลดังตุ๊บ...! ผมก็เลยเผ่นมานี่แหละครับ...!” คนตาขาวกลัวผี...เล่าระรัวเร็ว หลวงพี่ถามเสียงเรียบช้า ๆ สีหน้ายิ้มละไม ๆ...

          “ผีมันหน้าตายังไง...? น่ากลัวไหม?” พระถามสั้น ๆ ฝ่ายฆราวาส...อึกอัก...

          “ผมไม่เห็นครับ...!” คำตอบ...ทำให้ผู้ทรงศีลยิ้มเต็มหน้า...ขันในคำตอบ...

          “อ้าว! ไม่เห็นแล้ววิ่งแน่บมาได้ยังไงล่ะโยม?” เจอเข้าไม้นี้...ท่าน บอ.กอ.เลยทำหน้าทำตาขวยเขิน

          “แต่ผมว่ามันต้องเป็นผีแน่ ๆ” คนหน้าจืดยังปักใจยืนยันความคิดตัวเองว่าถูกต้อง...
                    
          “แล้วทำไมถึงต้องคิดว่าเป็นผี...” พระธุดงค์...รุกไล่ไม่ลดละ ชายหนุ่มนิ่งคิดชั่วอึดใจ...ทวนทบสูตรสำเร็จของผี...ที่จดจำตามนวนิยายสยองขวัญหรือไม่ก็ภาพยนตร์ประเภทผีดุเทือกนั้น!

          “ที่ผมว่าเป็นผีนะครับคือหนึ่ง...มันเป็นป่าช้าก็ต้องเป็นที่อยู่ของผี สอง...ผีอยู่ในเวลากลางคืน... สาม...ชอบห้อยโหนอยู่ตามต้นไม้...สี่...” คนกลัวผีไล่สูตรของภูติได้สามข้อ เพราะข้อที่สี่คำว่าหมาหอนกำลังจะหลุดคำ...แต่เจ้าตัวนึกขึ้นได้ว่า เมื่อสักครู่ไม่ได้ยินก็เลยต้องกล้ำกลืนวาจาลงคอ...

          “ถ้างั้น...อาตมาก็ต้องเป็นผีน่ะสิ! เพราะหนึ่งอยู่ในป่าช้า สอง...อยู่ใต้ต้นไม้...สามอยู่ในเวลากลางคืน...เสียอยู่อย่างเดียวไม่มีเสียงหมาหอน...เท่านั้น...ไม่งั้นคงเป็นผีเต็มสูตรของโยมแน่ ๆ ...” ผู้ทรงศีลย้อนคำ แถมดักความคิดที่ฝ่ายตรงข้ามกล้ำกลืนเอาไว้ถูกเผง...คนกลัวผีขนลุกซู่แต่เจ้าตัวไม่แน่ใจว่าเหตุแห่งการขนลุกนั้นเพราะกลัว พระเป็นผี เสียเองหรือเพราะการดักความคิดแม่นยำของหลวงพี่กันแน่...! ในขณะที่อีกฝ่ายยังคงเอ่ยคำเนิบนาบไปเรื่อย ๆ...

          “มันแปลก ทำไมมนุษย์ต้องกลัวป่าช้าด้วยทั้ง ๆ ที่ทุกคนก็หนีมันไม่พ้นสักราย...ป่าช้านี่นะ มันน่ากลัวน้อยกว่ากระเพาะอาหารของโยมอีก...” พระธุดงค์พูดกลั้วเสียงหัวเราะ

          “ผมว่าไม่เห็นมันจะไปเกี่ยวอะไรกับกระเพาะของผมสักหน่อย...มันจะไปน่ากลัวกว่าป่าช้าได้ไงหลวงพี่?” ฆราวาสทำหน้าเหรอหรา...

          “ปีนี้อายุเท่าไหร่?” ผู้ทรงศีลไม่ตอบกลับถามในสิ่งที่ปรเมศว์นึกฉงนหนัก

          “สามสิบสองครับ...!” คำตอบชัดถ้อยชัดคำทั้ง ๆ ที่เจ้าตัวนึกในใจ “ไม่เห็นจะเกี่ยวเล้ย...เรื่องกลัวผีป่าช้ามาเป็นเรื่องกระเพาะอาหารและอายุ...” ท่านบรรณาธิการมองหน้าพระภิกษุไม่วางตา...ด้วยสงสัย

          “ที่ถามอายุ...จะได้รู้ว่าป่าช้าน้อย ๆ ของโยมน่ะ...ฝัง...ซากศพ...หมู หมา กา ไก่...วัว...ควาย ไร่นาสาโท...มากี่มากน้อยแล้ว...ป่าช้าที่นี่อีกไม่นานมันก็เต็มเพราะมีบริเวณแค่นี้เอง...แต่ป่าช้าที่โยมแบกอยู่ทุกวี่ทุกวันนั้นนะมันไม่เต็มสักที ไม่รู้ซากศพสารพัดสัตว์ที่ฝังลงในกระเพาะเท่าไหร่ต่อเท่าไหร่...มันฝังต่อไปได้เรื่อย ๆ ตามอายุของโยมนั่นแหละ...!” สาวกแห่งพระพุทธองค์พูดยืดยาวช้าชัดคล้ายเทศนาให้ฟัง...คนหน้าจืดถึงบางอ้อ!

          “ถูกพระด่าเข้าแล้ว...” ท่านบอ.กอ.เกิดปัญญาสว่างไสว...รู้ชัดว่าถูกพระหลวงพี่ย้อนยอกสั่งสอน

          “อาตมาว่าอย่างนี้ถูกไหมละโยม!” พระธุดงค์ถามดุจจะย้ำลงในหัวใจชายหนุ่ม

          “มันก็ถูกอยู่หรอก...หลวงพี่...แต่ใจมันไม่กลัวกระเพาะนี่ครับ...มันดันผ่ากลัวป่าช้าแบบนี้ มันห้ามใจไม่ได้หรอกครับ...” คนวัยสามสิบเศษสารภาพเสียงอ่อย ๆ

          “ก็แสดงว่า โยมขาดสติ...” เสียงสรุปห้วนสั้น...

          “ไม่แน่นอนครับ...สติผมอยู่ครบ...เพียงแต่เหนื่อยตอนวิ่งน่ะครับ แทบขาดใจ...” ฝ่ายฆราวาสเถียงพระฉอด ๆ ผู้ทรงศีลได้แต่ส่ายหน้าท้อแท้กับความเซ่อของบุรุษหนุ่ม...แต่อดต่อคำไม่ได้

          “มันคนละเรื่องเดียวกันแล้วพ่อคู้ณ...! มันไม่ใช่ขาดสติอย่างที่โยมคิด...ไม่ใช่ขาดสติแบบเป็นลมเป็นแล้งอย่างนั้น...!” เสียงหลวงพี่ลากยาว ๆ คล้ายอ่อนอกอ่อนใจ...

          “อ้าว! แล้วสติแบบไหนละครับ...!” หน้าจืด ๆ เป็นต้มฟักขมวดคิ้วถาม...ผู้เป็นสาวกพระบรมศาสดาถอนใจลึกก่อน...อรรถาธิบายเรื่องสติ...ในขณะที่ผู้เป็นสงฆ์ก็ต้องเจริญสติกำกับอารมณ์ไม่ให้หงุดหงิดกับความไม่ได้ดังใจของผู้มาเยือนและรบกวนการปฏิบัติธรรมของตนไปด้วย...

          “อาตมาหมายถึง...สติที่รู้เท่าทันจิตใจของตัวเองมากกว่า...สติที่คอยกำกับอารมณ์กลัวสุดขีดของโยมเมื่อสักครู่นี้ไงล่ะ!!...เหตุของความกลัวผีถูกสั่งสมมาเป็นเวลานานจากโสตที่ได้ยินได้เห็นภาพน่ากลัวของซากศพ...ฝังแน่นเป็นความจดจำทำให้สร้างภาพขึ้นในจิต ๆ สร้างอารมณ์หวาดกลัวสิ่งที่จะข่มอารมณ์สร้างขึ้นมาหลอกตัวเอง” คำอธิบายยืดยาว ชายหนุ่มนิ่งฟังทบทวน...ใจประจักษ์ชัดในความจริง เกิดความละอายวูบหน้าร้อนผ่าว...ผู้อยู่ในอาภรณ์สีกรักขยายความต่อ...

          “ตรงนี้แหละที่เราเรียกว่าอุปาทานทางจิต...ถ้ามนุษย์มีสติตามคิด แทนที่จะรีบวิ่งหน้าตื่นมา...สติจะรู้จักการพิจารณาถึงเหตุแห่งเสียงหล่นตุ้บลงมาว่าเป็นอะไร อาจจะเป็นลูกตาลแห้งตกลงมาก็ได้จริงไหมโยม...?” จบคำ...หลวงพี่ ท่านบรรณาธิการพยักหน้ารับโดยดุษฎี

          “จริงครับ...!” ไร้คำถามใด ๆ อีก ชายหนุ่มนิ่งงัน เห็นดังนั้นผู้ทรงศีลจึงลดความเคร่งเครียดในสีหน้าลง...ใบหน้าเริ่มละมุนขึ้นก่อนเอ่ยคำเบา ๆ ...

          “อยากรู้ไหม...วิธีทำสติให้เข้มแข็ง?”

          “อยากรู้ครับ...!” ปรเมศว์ตอบด้วยแววตาท่าทางกระตือรือร้น...

          “วิธีง่าย ๆ ...ใช้การเจริญสติปัฏฐานสี่...” คำตอบ...ของพระธุดงค์กังวาน...ชะงักเล็กน้อยก่อนขยายความต่อ...

          “การเจริญสติปัฏฐานสี่ง่ายมากไม่ยากเลย...เพียงแค่จะนั่ง จะยืน จะเดิน จะนอน...แบบไหนก็ได้...นั่งพับเพียบขัดสมาธิ...เหยียดแข้งเหยียดขา หลับตากะพริบตา ยกมือ...ให้มีสติรู้เท่าทัน รู้จักว่ามันคิดอะไรไปอย่างไร มาจากไหน...ทำให้ติดต่อกันเป็นประจำ...ก็จะเห็นผลเองแหละ” พระภิกษุจบประโยค...แววตาอันลิงโลดของท่านบอ.กอ.หม่นลง...ปากพึมพำ

          “โธ่นึกว่าจะให้คาถาซะอีก...” เจ้าตัวผิดหวัง เพราะคาดการณ์ผิด...อีกฝ่ายทำเป็นหูทวนลมไม่ได้ยิน

          “เอาล่ะ! ไหน ๆ ก็ได้คุยกันแล้วมา ๆ ฝึกกันหน่อย...” หลวงพี่ของคนหน้าจืดเป็นต้มฟักขยับตัวลุกขึ้นยืนขยับจีวรให้เรียบร้อย

          “ฝึกเดินจงกรม...” คำตอบชัดเจนในความเงียบก่อนที่พระธุดงค์นั้นจะเริ่มสอนวิธีเดินจงกรม ด้วยการกำหนดรู้ตามการก้าวเท้าเดินสัมผัสพื้น ขาซ้ายก้าวบริกรรมด้วยคำว่า...พุท...ขาขวาก้าวบริกรรมด้วยคำว่า...โธ...ให้จิตจดจ่อในการก้าวเดินตามคำบริกรรม และในค่ำคืนอันสงบเงียบบริเวณป่าช้าแห่งนั้น จึงมีหนึ่งสงฆ์หนึ่งฆราวาสเดินวนไปวนมาอยู่รอบกลดจนค่อนคืน ก่อนที่ชายหนุ่มจะได้อาศัยกลดของหลวงพี่งีบหลับด้วยความเหนื่อยอ่อน ลืมความหิวที่อดมื้อเย็นโดยปริยาย ขณะที่ศิษย์แห่งพระบรมศาสดายังคงอยู่ในอาการเดินจงกรมเช่นนั้นจนแสงทิวาเริ่มฉายฉานเรื่อแดงขึ้นบริเวณขอบฟ้าทางทิศตะวันออก...จึงยุติการบำเพ็ญเพียรนั้นลง...เตรียมตัวออกภิกขาจารโปรดสัตว์ต่อไป...

          เสียงเก็บสัมภาระ อัฐบริขารปลุกท่านบรรณาธิการตื่นจากหลับ เช้าแล้ว เจ้าตัวผุดลุกขึ้นนั่ง...หลวงพี่หันมายิ้มให้

          “ตื่นแล้วรึ?” เสียงถามมีกระแสปรานี

          “ครับ...หลวงพี่...” คนตอบยิ้มสดใสจิตผ่องแผ้ว...

          “รู้ไหม...ว่าตรงนี้เป็นที่ไหน?” พระภิกษุถามเรื่อย ๆ มือง่วนกับการเช็ดบาตรใบโต...

          “ป่าช้าครับ!” บรรณาธิการหนุ่มตอบโดยไม่ต้องคิด

          “ตอนนี้กลัวผีอยู่หรือเปล่า?” คำถามเหมือนไม่มีอะไร แต่คนหน้าจืดยิ้มคล้ายรู้จุดประสงค์

          “ไม่ครับ” คำตอบปนเสียงหัวเราะโชว์ฟันขาวแหง

          “ที่ไม่กลัวเพราะมันสว่างนะสิ! ทั้ง ๆ ที่มันก็เป็นป่าช้าเหมือนเดิมนั่นแหละ!” ไม่ใช่แต่ฆราวาสจะหัวเราะ ผู้ทรงศีลก็หัวเราะขัน...

          “เป็นบุญของผมที่ได้มาเจอหลวงพี่...” คำพูดมีแววสำนึกบุญคุณ...

          “ถือว่าเรามีวาสนาร่วมกันก็แล้วกัน...มีเจอะมีเจอก็มีจาก...มีเกิดก็มีดับ...ชีวิตมนุษย์ก็เป็นแบบนี้แหละ...เอ้า...เอาน้ำล้างหน้าซะ...” หลวงพี่ยื่นกาน้ำให้... ชายหนุ่มพึมพำขอบคุณ เทน้ำใส่ฝ่ามือลูบไล้ใบหน้าเสร็จสรรพ พร้อมกันกับที่ผู้ทรงศีลครองผ้าเรียบร้อย เก็บสัมภาระเตรียมออกภิกขาจาร...ปรเมศว์ก้มกราบ...ด้วยหัวใจที่ศรัทธาเต็มเปี่ยม

          “สุขโข...ๆ เถอะโยม” ผู้เป็นพระสงฆ์ให้พรก่อนขยับกายเตรียมจากไป...แต่ชายวัยสามสิบเศษ...บรรณาธิการหนังสือร้องเรียก...

          “เดี๋ยวก่อนครับ...” ร่างโปร่งผิวคร้ามแดดในจีวรครองสีกรักชะงักเล็กน้อย... “อะไรหรือ...โยม” ตอบแต่ไม่หันมามอง

          “หลวงพี่อยู่วัดไหนหรือครับ!” ปรเมศว์ถามแทบเป็นเสียงตะโกน...

          “วัดของอาตมาอยู่ที่ใจ...!” คำตอบชัดเจนโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่น้อย...ท่านบรรณาธิการขยับปากจะถามต่อพร้อมกับก้าวตาม...แต่! รู้สึกเหมือนถูกตรึงอยู่กับที่

          “เอ๊ะ! ทำไมก้าวขาไม่ออก?” ผู้เป็นฆราวาสได้แต่อุทานด้วยความประหลาดใจ...ตาเหลือบมองเท้าตัวเองที่ถูกตรึงไว้ก็ไม่พบสาเหตุในการขยับเท้าไม่ได้...ทุกอย่างปกติเหมือนเดิมทุกประการ

          “หลวงพี่...ช่วยด้วย!” ชายหนุ่มตะโกน...ให้ช่วย ตาเงยขึ้นมองตามร่างโปร่ง...ผิวคร้ามแดดที่เดินจากไป...เมื่อครู่...แต่...”

          “เฮ้ย!...” บอ.กอ.หนุ่มอุทานเสียงหลง เพราะผู้ทรงศีลรูปนั้น...ไม่เหลือร่องรอยอะไรไว้เลยแม้แต่เงา...คล้ายหายไปในอากาศปานนั้น...ชายหนุ่มนามปรเมศว์กวาดสายตามองดูรอบทิศ...ไร้วี่แวว ใด ๆ พร้อม ๆ กับภาพพระภิกษุรูปนั้นเลือนลับจากครองจักษุ ร่างกายของตนก็เป็นอิสรภาพ...โดยทันที...

          “ใช่แล้ว!” ความแจ่มแจ้งทางปัญญาผุดขึ้นทันใด...เมื่อจิตประหวัดถึงเหตุการณ์ที่เคยผ่านมา...เจ้าตัวขนลุกซู่...