ทะเลเรียบดุจกระจก เมฆขาวลอยฟ่อง เรือลำน้อยจอดนิ่งสงบท่ามกลางความเวิ้งว้าง แผ่นดินแลเห็นไกลลิบ ศศิประไพแหงนมองนกนางนวลกางปีกโบยบินอยู่เดียวดาย ในอ้อมอก...

ศศิประไพยืนแหงนมองดวงจันทราที่สุกสกาวบนท้องฟ้า...วันนี้นภากว้างไร้เมฆหมอก แสงแห่งราตรีมณีสูงสุดสาดส่อง...สว่างมลังเมลือง ก่อนทิ้งตัวลงนั่งบนม้าหินอ่อน...

คนที่นั่งขัดสมาธิหน้าโต๊ะหมู่บูชา ลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงประตูห้องพระถูกเปิดออก ก่อนที่สตรีร่างบางในชุดขาวจะก้าวเข้ามาคุกเข่าลงข้าง ๆ ผู้เป็นสามี หญ...

คนในชุดขาวทั้งสองล่ำลากลับไปแล้ว หากผู้อยู่ในชุดผ้ากาสาวพักตร์ ยังคงนั่งสงบนิ่งอยู่ ณ ที่เดิม...นาน ๆ ครั้งจึงจะมีเสียงถอนหายใจเบา ๆ แทรกความสงัดเงียบ...

“ครูไม่ได้เงินเดือนก็เป็นแบบนี้แหละแต่ก็ยังดีกว่าไม่มีนะโยมนะ” “ค่ะ...แค่นี้ก็เกรงใจแย่แล้วละค่ะ” ศศิประไพพูดตามความรู้สึกของตน เพราะการเสียส...

“ใช่...การพิจารณาโดยไม่มีสมาธิเป็นตัวนำ ก็เสมือนการคิดฟุ้งซ่าน ถ้าน้อมจิตเข้าสู่สมาธิเป็นอารมณ์เดียวได้แล้วค่อยพิจารณาธรรมจึงเรียกว่า วิปัสสนา...” คนค...

รถคันสีน้ำเงินเข้มท้ายตัด ที่มีปรเมศว์เป็นผู้ขับขี่หักเลี้ยวเข้าประตูกำแพงสีขาว โดยมีคนวัยสามสิบเศษกับหญิงสาววัยไล่เลี่ยกันนั่งอยู่เบาะหลัง ทั้งคู่ยัง...

สตรีเกล้ามวย ในชุดขาวสัญลักษณ์ของ พราหมณี วางมือจากงานเมื่อเห็น วรุตเดินเข้ามาทัก “ทำอะไรจ๊ะ?” “เตรียมเครื่องอัฐบริขารให้คุณปรเมศว์ค...

แสงไฟแฟลชไหวพร่า...ขึ้นอีกครั้งเมื่อร่างสูงของวรุตก้าวลงจากเวทีบรรยาย เจ้าตัวรู้สึกได้ถึงความภาคภูมิใจของตนที่พองโตอยู่ในอก...เขารำพึงในจิต ห...

หนังสือปกแข็งขนาดกะทัดรัด ผูกโบสีทอง ถูกวางลงบนพานแก้วตรงหน้าโต๊ะหมู่บูชามหาเทวะ ด้วยมือของพราหมณ์หนุ่มในชุดขาวสะอาด กำยานแท่งกลิ่นหอมถูกจุดบูชาเทพเจ้...