บทที่ ๒๖ by ร่าง

บทที่ ๒๖

          ลักษณะการออกสำเนียงขึ้นพระนาสิกแบบรัวเร็วเฉกนี้ ปรเมศว์ไฉนจะมิรู้ได้ว่า...เป็นใคร

          “โธ่ทูลกระหม่อมทำไมต้องเอาไอ้เมศว์เป็นพี่เลี้ยงด้วยละ คนอื่นก็มีถมเถไป...?” ท่านบรรณาธิการคราง

          “เพราะมันเป็นหน้าที่ของเจ้า...” สุรเสียงทรงอำนาจดังเคย “และไม่มีผู้ใดทำหน้าที่นี้ดีเท่าเจ้าได้”

          “ใครรู้ใครเห็นอายเค้าตายเลย...” สหายของวรุตยังไม่วายบ่นอุบอิบ เจ้าตัวถึงอย่างไรก็ถือว่าตนเป็นคนสมัยใหม่ เป็นถึงผู้บริหารนิตยสารแนวแฟชั่นชื่อก้องฟ้าเมืองไทย หากผู้ใดรู้เห็นเข้าจะเอาหน้าซุกไว้ที่ไหน คนถูกยัดเยียดตำแหน่งใหม่ทำหน้าไม่เสบยอย่างเห็นชัด

          “เจ้าก็ไม่ได้ต่างกับผู้เป็นสหายของเจ้ามิใช่รึ?” มหาเทพซึ่งกำลังแฝงร่างของนักเขียนหนุ่มคล้ายเยาะหยัน ซึ่งปรเมศว์ย่อมรู้ความหมายดี...วรุตก็เป็นนักเขียนดัง...ยังเป็น ร่างทรง ได้ ไฉนตนจะเป็น พี่เลี้ยง ถวายงานเทพเจ้าไม่ได้ ความคิดมาถึงประโยคนี้ บรรณาธิการหนุ่มดูเหมือนอับจนหนทางที่จะปฏิเสธ... ภาพผู้เป็นสหายรักถูกรถชนจนอยู่ในอาการโคม่ามาแล้วไหลผ่านความจำ นั่นเป็นบทลงโทษ... ผู้ขัดพระบรมราชโองการแห่งมหาเทวะโดยแท้

          ...ปรเมศว์รู้สึกหนาวเยือกขึ้นมาโดยพลัน...

          “เป็นก็เป็น!” เจ้าตัวได้แต่รับคำเบา ๆ

          “ไม่มีใครพ้นอำนาจแห่งการถวายสัจจะได้หรอก พฤนธาร...” มหาเทวะในร่างมนุษย์ขานชื่อที่คนฟังขมวดคิ้ว

          “พฤนธาร...ชื่อของกระหม่อมหรือฝ่าบาท?”

          “เป็นนามเดิมของเจ้าในอดีตชาติ” พระกระแสรับสั่งห้วนคล้ายมิใส่พระทัยนัก

          “แล้วเกล้ากระหม่อมถวายสัตย์ต่อฝ่าบาทตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?” ท่านบรรณาธิการอดโต้แย้งไม่ได้ตามประสาคนปากพล่อย

          “เจ้าไม่เชื่อเรางั้นรึ?” ถ้อยรับสั่งเริ่มออกพระอาการสะบัด

          “มันก็เชื่อหรอกพระเจ้าข้า แต่ไม่มีหลักฐาน เกล้ากระหม่อมอยากเห็นหลักฐาน” คนหน้าจืดเป็นต้มฟักอ้อมแอ้ม

          “จะกี่ภพกี่ชาติอนุสัยไม่เคยเปลี่ยนแปลง” เสียงพระสรวลมีรอยแค่นขึ้นพระนาสิก ทว่าอีกฝ่ายมิได้เดือดร้อน แถมยังต่อคำอีกต่างหาก

          “โธ่ ฝ่าบาทจะเรียกว่า...สันดานก็เรียกเถอะ คำว่าอนุสัยมันก็แปลว่าสันดานเดิมนั้นแหละ” ปรเมศว์อดหัวเราะขำตัวเองไม่ได้ ท้ายสุดเข้าต้องกราบทูลถามด้วยความสงสัย “ที่จริงหน้าที่พี่เลี้ยงควรจะเป็นของผู้หญิงไม่ใช่หรือฝ่าบาท?” เหตุที่ถามเพราะปกติแล้วเจ้าตัวออกจะคุ้นตากับเสด็จพ่อเสด็จปู่ทั้งหลายที่ลงมาประทับทรงตามตำหนักที่มิได้เป็นตำหนักดังชื่อ หากส่วนใหญ่เป็นบ้านโกโรโกโสเสียมากกว่า เหล่านั้นมักจะมีพี่เลี้ยงคอยรับใช้ถวายงานเป็นผู้หญิงเสียทั้งนั้น คนคิดนึกสงสัย

          “อย่างน้อยเจ้าก็น่าจะชอบเอ๊าะ ๆ...”

          “ก็เราไม่ใช่เจ้า...” ถ้อยรับสั่งจากมหาศิวะเจ้าเฉยเมย “เราเป็น ปรพรหม...แห่งปรมาตมัน”

          “อ้อ! ใช่ ๆ ...แต่ถึงอย่างไรตามตำราก็กล่าวไว้ว่าฝ่าบาททรงมีพระมเหสี...หรือทรงพระหึงกระมัง?” ชายหนุ่มสวมวิญญาณมนุษย์ปากพล่อยตามนิสัย หากองค์สูงสุดแห่งปรมาตมัน หาทรงกริ้วไม่ ผู้เป็นจอมราชัณย์ในหมู่เทวะทรงพระสรวลกึกก้อง

          “เจ้านี่จิตแส่ส่ายเหลือเกินนะ พฤนธาร สิ่งที่เจ้ากล่าวมามิผิด...เพียงแต่ถูกต้องตามตำนานเล่าขานทั้งนั้น ทว่าความเป็นจริงอันเที่ยงแท้มิได้เป็นเช่นมนุษย์ปั้นแต่งดอก”

          “นั่นสิ! ข้าพระพุทธเจ้าอยากทราบความเป็นจริงเผื่อยังไง ๆจะได้เอาไปเขียนขายบ้าง” ท่านบรรณาธิการหนุ่มถือโอกาสหาข้อมูลเอาไว้เขียนต้นฉบับขาย

          “ได้สิจะเป็นไรไป! จำไว้เจ้ามนุษย์ ผู้ที่มีภูมิจิตอันละเอียดขึ้นไปสู่ระดับชั้นพรหมแล้วนั้น ไม่มีเพศหญิง หรือชายทั้งสิ้น ...พรหมหมายถึงความบริสุทธิ์สิ้นแล้วซึ่งกามราคะ และจะมีเพศได้อย่างไร” มหาเทวะทรงประทานถ้อยอธิบายช้าชัด ขณะที่คนฟังรีบแทรกคำถามรวดเร็ว

          “อ้าว...ก็ในตำราบอกว่าฝ่าบาทมีพระชายาพระนามว่า พระแม่เจ้ามหาอุมาเทวี ไม่ใช่หรือพระเจ้าข้า?”

          “ฟังข้าพฤนธาร ...เมื่อมนุษย์ตายลงหากได้กระทำคุณงามความดีไว้ จิตวิญญาณจะได้ไปสถิต ณ สุคติภูมิอันแบ่งออกได้เป็นลำดับดังนี้ หนึ่ง...กามาพจรภพ ประกอบด้วยโลกมนุษย์ และสวรรค์ทั้งหกชั้น อันมีชั้นจาตุมหาราชิกา ดุสิตา ดาวดึงส์...ยามา...เป็นต้น มนุษย์และเทวดาเหล่านี้ยังไม่หมดสิ้นในกิเลสตัณหาหยาบละเอียดเท่าใดนัก ฉะนั้นจิตยังคงปรารถนาเสพสุขในอุปาทานเหล่านั้นจนสิ้นบารมีที่สั่งสมไว้ แล้วก็เวียนภพเวียนชาติใหม่เรื่อยไป นับอายุเป็นปีทิพย์ ...หนึ่งปีทิพย์เท่ากับพันปีของมนุษย์โดยประมาณ...” มหาศิวะเจ้าทรงเว้นกระแสรับสั่งให้ปรเมศว์ได้ลำดับความจำชั่วครู่ก่อนประทานถ้อยอธิบายต่อไปอีก

          “สุคติภูมิอีกชั้นอันละเอียดในภูมิจิตขึ้นไปอีกก็คือแดนพรหม มีถึงหกชั้น โดยเริ่มที่โสฬสพรหมเป็นชั้นแรกถึงชั้นที่สิบหก คือ อกนิษฐาพรหม ทั้งหมดนี้เรียกว่ารูปพรหม เป็นพรหมที่พ้นจากกิเลสอย่างหยาบ แต่ยังละกิเลสอันละเอียดมิได้ อันที่พระพุทธองค์เรียกว่า อุปกิเลสนั่นเอง ณ แดนแห่งนี้ผู้ที่จะขึ้นเสวยสุขได้นั้น จะต้องสามารถสำเร็จภูมิจิตตั้งแต่ปฐมฌานจนถึงจตุตถฌาน ที่เรียกว่าโลกียฌาน ก็ไม่ผิด...”

          “แล้วฝ่าบาทสถิตที่แดนนี้หรือเปล่าพระเจ้าข้า?” ท่านบอ.กอ.รีบร้อนแทรกคำกราบทูลถาม

          “แม้แดนรูปพรหมทั้งสิบหกชั้นยังติดในรูปที่เรียกว่ากายทิพย์ แต่ด้วยความสิ้นในตัณหาราคะจึงทำให้เทพเจ้า ณ รูปพรหมนี้ไม่มีเพศหญิงหรือชาย และเราก็มิได้อยู่ที่นี่!” ประโยครับสั่งราบเรียบหากช้าชัดยิ่งนัก

          “ยังมีอีกหรือฝ่าบาท?” คนหน้าจืดปากพล่อยอดสอดคำไม่ได้

          “สูงจากรูปพรหมขึ้นไปเป็นที่สถิตแห่งเรา...มนุษย์ส่วนมากจะรู้จักในนาม อรูปพรหม...หรือที่เรียกว่าแดนสุทธาวาสนั่นเอง...ผู้ที่สามารถสถิต ณ ภูมินี้ได้ จักต้องสำเร็จภูมิจิตขึ้น อรูปฌานเป็นอย่างน้อย ดังนั้นเทพเจ้าที่อาศัยในแดนอรูปพรหมจึงไม่มีรูป เป็นพลังงานวิญญาณอันพิสุทธิ์ยิ่ง และผู้ที่อยู่ในภูมิชั้นแห่งนี้ สามารถบำเพ็ญธรรมก้าวขึ้นแดนนิพพานได้โดยไม่ต้องกลับลงมาเกิดในมนุษย์ภูมิ...” สุรเสียงกลั้วพระสรวลคล้ายดังพระอารมณ์แจ่มใสเป็นที่ยิ่ง

          “ถ้าอย่างนั้นพระแม่เจ้ามหาอุมาเทวีก็ไม่มีสิฝ่าบาท...” ปรเมศว์สรุปทันควัน

          “มีสิ...!”

          “อ้าว! ก็ฝ่าบาทรับสั่งว่าแดนสุทธาวาสเป็นพลังงานเท่านั้น!” คนพูดเริ่มขมวดคิ้วไม่เข้าใจ

          “จำไว้พฤนธาร สรรพสิ่งในอนันต์จักรวาลเป็นพลังงานคู่กันทั้งสิ้น ยกตัวอย่างเช่น พลังความร้อน ย่อมคู่กับพลังเย็น มีมืดก็ต้องมีสว่าง มีพลังบวกก็ต้องมีพลังลบ เฉกเช่นมหาอุมาเทวีทรงเป็นพลังแห่งการสรรสร้างกำเนิดเป็นพลังของอิสตรีเพศ...ส่วนเราเป็นพลังแห่งการเกื้อกูลพิทักษ์รักษา...เป็นพลังแห่งปุลึงค์ พลังงานเหล่านี้ปราชญ์โบราณรู้หากยากแก่การอธิบายจึงสมมุติขึ้นเป็นรูปเป็นตัวแทนของ...เทพเจ้าฝ่ายบุรุษและสตรี หรืออีกนัยหนึ่ง คือศิวลึงค์กับโยนี อันหมายถึงพลังแห่งการกำเนิดสรรพสิ่งนั่นเอง” ถ้อยรับสั่งอธิบายแช่มช้ายืดยาวซึ่งผู้มีปัญญาเช่นบรรณาธิการหนุ่มย่อมเข้าใจได้โดยง่าย

          “เกล้ากระหม่อมเข้าใจแล้วพระเจ้าข้า!” ปรเมศว์กล่าวโดยความสัตย์จริง

          ...ชั่วแวบแห่งปัญญา ชายหนุ่มนึกถึงสัญลักษณ์ ปลาอมหาง ที่เรียกว่า หยิน และ หยาง อันหมายถึงสัญลักษณ์ หญิง-ชาย หรือดำกับขาวที่คุ้นเคยตามนาม ความเข้าใจของบรรณาธิการหนุ่มแจ่มกระจ่าง

          ...จุดกำเนิดสรรพสิ่งมาจากพลังงาน เฉกนี้...ปรมัตถ์ธรรม ลัทธิเต๋า หรือ มหายาน คือ หยิน และ หยาง เป็นพลังสรรสร้างวัฏฏะมิรู้จบ

          อียิปต์...มีเทพบิดรโอสิริส และเทพมารดาอีซิสเป็นรากเหง้าแทนค่าพลังงานวิญญาณ...เช่นกัน และ...ศิวลึงค์...โยนี...หรือมหาศิวะเจ้ากับพระแม่เจ้าอุมาเทวี ก็คือพลังแห่งอติเทพอันพิสุทธิ์ผู้สรรสร้างสรรพสิ่งอันเป็นนิรันดร์ของจักรวาล...

          ท้ายสุดในความสว่างแห่งปัญญา ปรเมศว์ผู้เป็นสหายรักของวรุตได้คำตอบที่ยิ่งใหญ่สำหรับตัวเอง...

          “พ่อและแม่เป็นผู้ประทานชีวิต มิน่าเล่าพระอริยเจ้าทั้งหลายจึงย้ำว่าจะทำบุญกุศลสิ่งใดให้กระทำทีหลัง สิ่งแรกที่ควรกระทำก่อนก็คือทำบุญกับพ่อแม่ก่อน...” ไฉนคนกำลังคิดจะมิเข้าใจเพราะ... บิดา-มารดา เป็นผู้ให้ชีวิต...ฉะนั้นบุพการีจึงเป็น ปรพรหมสำหรับบุตรในร่างมนุษย์ ที่ควรสักการะก่อนสิ่งใด...

          ...ความปีติท่วมท้นหัวใจของบรรณาธิการหนุ่มยิ่งนัก...แม้อนุสัยดั้งเดิมจะเป็นคนปากพล่อย หากในจิตคือความจงรักภักดีต่อมหาเทวะเป็นที่ยิ่ง เจ้าตัวทรุดกายลงกราบแทบฝ่าพระบาทองค์สูงสุดแห่งปรมาตมันในร่างของนักเขียนหนุ่มอย่างนอบน้อม

          ชีวิตของข้าพระองค์ถวายต่อฝ่าบาทแล้วพระเจ้าข้า หากสิ่งใดที่เป็นพระราชประสงค์ของมหาเทวะเจ้า ข้าพระพุทธเจ้าขอน้อมเกล้าถวาย โดยทันที

          ...เสียงพระสรวลกึกก้องด้วยทรงพอพระทัยยิ่งนัก “นับจากวารวันนี้เป็นต้นไปเจ้าจะเป็นผู้ถวายงานข้า ทุกครั้งที่ข้าพระทับร่างสังขาร”

          “พระเจ้าข้า!” ปรเมศว์รับคำกังวาน

          “ข้าให้คำมั่นสัญญาต่อเจ้าประการหนึ่ง...” ทรงเว้นระยะรับสั่ง

          “อะไรหรือฝ่าบาท?” ชายหนุ่มกราบทูลถามด้วยความเคยชิน

          “เมื่อถึงเวลาเราจะให้เจ้าเห็นที่มาและที่ไปในอดีตและอนาคตของเจ้า” กระแสรับสั่งละมุนลง ซึ่งคนฟังรู้ว่า ทรงโปรด เจ้าตัวมากขึ้น

          “เป็นพระมหากรุณาธิคุณยิ่ง” บรรณาธิการหนุ่มกล่าวคำเรียบ ๆ หากความจริงหัวใจพองโตคับอกที่เป็นคนโปรดปรานของเทพเจ้า

          “ในฐานะที่เจ้าจะเป็นผู้ถวายงานต่อเราในวันข้างหน้า เจ้าจำต้องกระทำตัวให้สะอาดบริสุทธิ์...” ถ้อยรับสั่งมีรอยแย้มสรวลขันอีกฝ่ายอยู่ในที

          “ทำอย่างไรฝ่าบาท?” คนฟังเงยหน้าทูลถามด้วยความสงสัย

          “งดเว้นการเสพเนื้อสัตว์ให้เราเก้าสิบวันมนุษย์นับจากวันนี้เป็นต้นไป...” รอยแย้มสรวลฉายชัดเต็มพระพักตร์

          “ฉิบหายแล้วตู!” ปรเมศว์ถึงกับครวญในใจ ทว่ากระแสรับสั่งยังไม่จบ

          “พร้อมทั้งถืออุโบสถศีลให้เราอีกสามสิบวัน!”

          “บรรลัยหนักเข้าไปใหญ่ไอ้เมศว์เอ๋ย...!” หัวใจที่พองโตคับอกเมื่อครู่คล้ายลูกโป่งถูกปล่อยลม ท่านบอ.กอ.หน้าซีดเป็นไก่ต้ม...เจ้าตัวไฉนจะไม่รู้ซึ้ง...กินเจ เก้าสิบวันแถมเจอศีลแปดอีกสามสิบวัน อันหมายถึงกินมื้อเดียว ซึ่งประการหลังเป็นที่หวั่นวิตกของตนยิ่งนัก เหตุเพราะชายหนุ่มถือคติพจน์ประจำใจ เรื่องกินเรื่องใหญ่เรื่องตายเรื่องเล็ก มาตลอดชีวิต...กับการกินมังสะที่ไม่วิรัติ คือกินเนื้อเป็นกินผักไม่เป็น ปรเมศว์ถึงกับครวญด้วยความช้ำชอก...

          “โธ่เอ๋ย...กรรมของตูแท้ ๆ...”