บทที่ ๗ by ร่าง

         “พระศิวะเทพ...” คำตอบห้วน...แต่ดังชัด ผู้อ่อนวัยกว่าสะดุ้งโหยง...เพราะแม่นเหมือนจับวาง

         “เป็นไปได้ยังไงวะ...?” ชายหนุ่มอุทานในใจ...ขนลุกซู่ทั้งตัว...แต่เจ้าตัวพยายามข่มสีหน้าเหมือนไม่ยินดียินร้าย...

         “หลงพ่อ...พูดเป็นเล่นไปได้...ไม่เห็นสนุกตรงไหน นั่งหลับตาไม่ถึงห้านาที...ลืมตามาพูดเป็นตุเป็นตะ” ปรเมศว์บรรณาธิการหนุ่มโพล่งวาจาขัดคอ...สีหน้าเยาะหยัน...คนคิ้วเข้มหันหน้าส่งสายตาตำหนิคนปากพล่อย...ให้สงบปากสงบคำ

         ผู้มากวัยในเพศบวช...หัวเราะหึ! ก่อนเอ่ยคำพูดไม่ใยดี

         “อาตมาเป็นพระไม่เคยมุสา...ของอย่างนี้คนทันสมัยเช่นโยมเชื่อยาก...ไร้ประโยชน์ที่จะอธิบาย...”

         “แต่ผมเชื่อครับ...! หลวงพ่อ...” นักเขียนหนุ่ม...รับส่งเสียงหนักแน่นยืนยัน

         “รู้ว่าเชื่อ...แต่กำลังทดสอบเพราะไม่แน่ใจ...” หลวงพ่อดักคอ...ชายหนุ่มเย็นวาบบริเวณสันหลังเพราะไม่คาดคิดว่าจะถูกแบไต๋...ความคิดของตน แสดงถึงจิตรู้ว่องไวของอีกฝ่าย...

         “เอาเรื่องแฮะ...หลวงพ่อองค์นี้...” เจ้าตัวคิด...นึกทึ่งในความสามารถของพระผู้ทรงศีล...

         “ของอย่างนี้พระพุทธองค์บอกแล้วว่าเป็น ปัจจัตตัง...ผู้ปฏิบัติเองย่อมรู้เอง...คนไม่ทำแล้วหาว่าคนอื่นเหลวไหล...เพ้อเจ้อนั่นแหละเป็นวิสัยของผู้มีใจมืดมัว” คนสูงวัยพูดเอื่อย ๆ เหมือนรำพึงกับตัวเอง...นักเขียนหนุ่มยิ้ม...เพราะรู้ว่าพระกำลังเทศนาเจ้าเพื่อนผู้ปากพล่อย

         “สมน้ำหน้า...ไอ้คนปากไม่มีหูรูด” ชายหนุ่มแอบหัวเราะในใจ...ชำเลืองแลดูบรรณาธิการหนุ่มด้วยหางตา...เห็นวางสีหน้าปั้นยาก...ไฉนเลยปรเมศว์จะไม่รู้ว่ากำลังโดนหลวงพ่อพูดเหน็บ

         “ปากจัดเอาเรื่องเว้ย...!” คนปากพล่อยว่าในใจ...แต่ทำทีไม่สนใจฟัง แหงนเงยมองดูเพดานที...ข้างฝาทีทำเป็นทองไม่รู้ร้อน

         “เห็นบอกจะอาบน้ำมนต์...รึโยม” ภิกษุชราหันความสนใจมายังวรุตอีกครั้ง...ทวนคำขอของผู้มาเยือน

         “ใช่ครับ...!”

         “เณร...!” ผู้ทรงศีลส่งเสียงเรียกเณรน้อยที่นั่งเล่นอยู่ใต้ถุนกุฏิ

         “ครับหลวงพ่อ...!” เสียงขานรับ...จากใต้ถุน

         “จัดที่อาบน้ำมนต์ให้ที...” ผู้มากวัยสั่งการเณรน้อยผู้คุ้นเคยกับพิธีรดน้ำมนต์ของเจ้าอาวาสมานาน...ก่อนหันมาสนทนากับผู้มาเยือน...อีกครา...

         “คิดยังไง...ถึงขออาบน้ำมนต์...ล่ะโยม...?” น้ำเสียงอ่อนโยนลง...เลิกคิ้วเกลี้ยงเกลาถาม...

         “ผมเพิ่งออกจากโรงพยาบาลครับ ถูกรถชนปางตายหลับไปตั้งสิบกว่าวัน...ฟื้นมาได้ไงก็ไม่รู้...?” คนคิ้วเข้มบอกสาเหตุของการขออาบน้ำมนต์

         “อย่าไปยึดไปติดอะไรเลย...โยม...อาบน้ำมนต์ทำให้สบายใจเท่านั้นแหละ...มันสำคัญที่ใจ...การประสบทุกข์ในชีวิตล้วนแล้วแต่เป็นกรรมที่สะสมจากอดีตชาติ...ที่เราเรียกว่า บุพกรรมทั้งนั้น...ที่ถูกรถชนแล้วรอดมาได้ก็เป็นกรรมเก่าเป็นอกุศลกรรมตามตัดรอน...แต่กุศลกรรมตามมาช่วย...ให้พ้นความตาย เทวดาที่คุ้มกายของโยมนั่นแหละคือกุศลกรรมที่เกี่ยวพันกันมา...ทุกอย่างต้องมีเหตุถึงจะมีผลทั้งนั้น...” ภิกษุชราภาพพูดยืดยาว...ชายหนุ่มเข้าใจเองว่าพระผู้สูงอายุกำลังเทศน์อบรมจึงพนมมือหลับตานิ่งฟังอย่างตั้งใจ...

         “น้ำมนต์...ที่จะทำให้อาบก็เป็นพุทธมนต์บัญญัติของพระพุทธเจ้าผู้เป็นบรมศาสดาประทานให้...ในสมัยพุทธกาลเกิดเหตุโรคระบาดทั่วเมืองก็เลยให้พระสาวกทำพิธีเสกน้ำพุทธมนต์พรมขจัดทุกข์ให้สัตว์โลก...เรียกว่าพระปริตคาถา...แปลความก็คือขจัดภัย...ขจัดทุกข์ ขจัดโรค ให้เกิดความร่มเย็นเป็นสุขเท่านั้น...!! แหละโยม...ส่วนความสำเร็จหรือผลที่ได้รับก็ขึ้นอยู่กับกรรมดีกรรมชั่วของแต่ละบุคคลที่ทำมาเป็นปัจจัยหนุนส่ง...ทั้งสิ้น...แต่คนเราก็ถือการพรมการอาบน้ำมนต์ เป็นธรรมเนียมประเพณีสืบกันมา...เป็นอุปาทาน...เป็นเคล็ดเป็นอุบายเพื่อ...ความร่มเย็นเป็นสุข...” จบคำผู้สูงวัยหัวเราะหึ ๆ ในลำคอ สายตาบอกถึงความปรานีที่ฉายออกมาอย่างเห็นชัด

         “เสร็จแล้วหลวงพ่อ...” เสียงตะโกนโหวกเหวกมาจากเบื้องล่าง

         “เชิญข้างล่างเลย...น้ำมนต์ที่อาบให้ใช้น้ำมนต์ในโบสถ์พระประธาน...เชียวนะ” หลวงพ่ออวดสรรพคุณ สถานที่ใช้อาบน้ำพุทธมนต์ คือลานกว้างด้านหน้าของกุฏิหลังเล็กนั่นเอง...นักเขียนหนุ่มนั่งเหยียดเท้าลงบนตั่งไม้ตัวเตี้ย ข้าง ๆ ตัวมีถังน้ำเป็นโลหะบรรจุน้ำพุทธมนต์เต็มเปี่ยม...น้ำตาเทียนคล้ายดอกพิกุลลอยรายเรียงเหนือผิวน้ำ

         “ตั้งใจนะ...ทำจิตให้ว่างคิดถึงพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์เป็นพี่พึ่ง...ขอความร่มเย็นเป็นสุข...ให้เกิดแก่ตัวเรา...” เสียงเตือนจากหลวงพ่อให้ระลึกถึงพระรัตนตรัย...ชายหนุ่มหน้าขาวหลับตาพนมมือจรดอก...น้อมจิตมั่นสวดมนต์ในใจ...

         “พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ...ธัมมังสะระณังคัจฉามิ สังฆังสะระณังคัจฉามิ...”

         ผู้อยู่ในอาภรณ์สามผืนสีเหลือง...ยื่นมือหยิบดอกบัวสามดอกจากมือของสามเณรที่ยืนอยู่ข้างตัวยกขึ้นอธิษฐานขอบคุณแห่งพระผู้มีพระภาคเจ้า ก่อนเด็ดเฉพาะดอกบัวจากก้านวางลงในถังน้ำมนต์

         “อิติปิโส วิเสเสอิ......อิเสเสพุทธนาเมอิ...
         อิเมนาพุทธะตังโสอิ อิโสตังพุทธะปิติอิ...........ฯ”

         เสียงเจริญคาถามงกุฎพระพุทธเจ้างึมงำ สามจบก่อนจ้วงขันโลหะลงตักน้ำพุทธมนต์ราดรดลงบนศีรษะของชายหนุ่ม...แล้วท่องพระคาถาชินบัญชรสำทับอีกที...

         “ชะยะสะนากะตาพุทธา เชตะวามารังสะวาหะนัง จะตุสัจจาสะภังระสัง...เยปิวิงสุนะราสะภา...ตัณหังกะราทะโยพุทธา......” ปากท่องบ่นคาถาจิตแผ่เมตตามือตักน้ำพุทธมนต์ราดรดลงร่างของอีกฝ่ายเปียกโชก

         เพียงน้ำขันแรกกระทบ วรุตถึงกับสะดุ้งเฮือก...เย็นวาบบริเวณสันหลัง...ขนลุกซู่...หนาวสะท้านถึงอก...เพียงครู่เดียวก็รู้สึกชาซ่านทั่วตัวตน

         ขอให้สิ้นเคราะห์หมดโศกโรคภัย...มีแต่ความสุขเถิด” นักเขียน...อธิษฐานขอในใจแน่วแน่

         เสียงเจริญพระคาถาจบลง พร้อมกับน้ำขันสุดท้าย...เช่นกัน!

         “เสร็จแล้ว...โยม” ผู้ชราเอ่ยคำแสดงถึงการจบพิธีอาบน้ำพุทธมนต์...นักเขียนหนุ่มก้มกราบขอบคุณอย่างนอบน้อมอีกครั้ง

         “อายุ วรรโณ สุโข พลัง...” เสียงให้พรแผ่วจากปากผู้ทรงศีล...

         “สาธุ...” วรุต...น้อมรับพร

         “ผลัดเสื้อผลัดผ้าก่อนนะ...อย่าเพิ่งกลับล่ะ...! เดี๋ยวมีเรื่องคุยกันหน่อย มีธุระรีบร้อนหรือเปล่า...” หลวงพ่อเอ่ยถามเสียงนุ่มนวลสีหน้ายิ้มอ่อนโยน

         “ไม่รีบหรอกครับหลวงพ่อ...”

         “เสร็จแล้วตามขึ้นไปนะ” คนเป็นพระสั่งคำก่อนหันหลังขึ้นกุฏิหลังเล็ก

         เสียงกระดานพื้นกุฏิลั่นเบา ๆ เมื่อคนหน้าขาวเสร็จสิ้นการผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับขึ้นมาใหม่ ภิกษุรูปเดิมนั่งบนอาสนะรอท่าอยู่แล้ว

         “มา...มา...คุยกันต่อ...” เสียงชักชวนด้วยใบหน้าแย้มยิ้ม...ทีท่าสนิทสนมมากขึ้น เจ้าคู่หูยังนั่งนิ่งทำทองไม่รู้ร้อนอยู่ที่เดิม

         “ปกตินั่งสมาธิบางหรือเปล่า...?” คำถามทะลุกลางปล้อง

         “ไม่ค่อยได้ปฏิบัติหรอกครับ...นาน ๆ ทำสักหน...” วรุตหัวเราะเมื่อถูกถาม...เรื่องปฏิบัติสมาธิ

         “แล้วเวลาทำ ๆ ยังไง...” เสียงซักถามรุก...จริงจัง

         “ก็กำหนดใจให้ว่าง ๆ อ่านหนังสือเห็นบอกให้ท่องพุทโธ...กำกับ ก็พุทโธตาม...แต่ยังไม่ได้เรื่องอะไรเลย เขาว่าเห็นโน่นเห็นนี่แต่ผมไม่เคยเห็นอะไรสักที...ใจมันคอยคิดเรื่องโน้นเรื่องนี้ไปเรื่อย หนักเข้าหลับไปเลย” นักเขียนหนุ่มนึกขำตัวเองหัวเราะทิ้งท้าย โชว์ฟันขาวเป็นระเบียบ...หากหลวงพ่อทำสีหน้าเฉย...ก่อนพูดเสียงราบเรียบช้าชัด...

         “การทำสมาธิ...เป็นเรื่องสำคัญนะโยม...เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้มนุษย์รู้จริงเห็นจริง...” ผู้มากวัยหยุดทิ้งช่วงเล็กน้อยก่อนถามคำสั้น ๆ แต่กังวานจนเกินวัย

         “อาตมาจะสอนให้เอาไหม...?” ผู้อ่อนวัยกว่าสีหน้างุนงงเล็กน้อย แต่รีบตอบชัดถ้อยชัดคำ
         
         “ดีครับ...!”

         “งั้นวันพฤหัสหน้า...เตรียมดอกไม้ธูปเทียนแพมาหาอาตมาที่นี่ก็แล้วกัน...” ผู้ทรงศีลตอบเหมือนไม่ได้คิดไว้ล่วงหน้า...คำพูดโพล่งออกมาโดยอัตโนมัติจนตัวเองนึกประหลาดใจ...เหตุไฉนจึงมีความผูกพันต้องชะตากับ...บุรุษที่นั่งอยู่ตรงหน้าขณะนี้ก็ไม่รู้ได้

         “ผมฝากเงินทำบุญกับหลวงพ่อครับ...” นักเขียนหนุ่มยื่นซองบรรจุเงินให้กับพระสงฆ์วัยชรา...เมื่อได้เวลาพอสมควรจึงกราบลา ลงบันไดกุฏิไป...โดยมีคู่หูปากพล่อยที่จำต้องเย็บปากสนิทเดินตามหลังอย่างไร้พิษสง...

         “ก็คงช่วยได้แค่นี้ละนะท่าน” ผู้อยู่ในอาภรณ์สามผืนพูดพึมพำ...เหมือนจะบอกให้ใครรับรู้สักคน...สายตาพร่ามัวด้วยวัยชราเลยแล...ออกไปยังหน้าต่างข้างตัว...ส่ายหน้าช้า ๆ ก่อนเอ่ยคำแผ่วในลำคอ

         “ผู้สูงศักดิ์...ที่น่าเวทนา...”

         เรือนไม้หลังเล็กสองชั้น...ทาสีขาวตั้งอยู่กลางสวนพันธุ์ไม้นานาชนิด...รายรอบบริเวณให้ความร่มรื่นกับตัวบ้านอย่างดีเยี่ยม รั้วบ้านก่อเป็นอิฐบล็อคสูงระดับสายตา...ถูกปกคลุมด้วยไม้เลื้อยพวงแสดใบเขียวชะอุ่มสลับกับดอกสีส้มบาดตา

         หญิงสาวร่างระหงผิวบอบบาง...รูปหน้าเรียวสวย...ที่สะดุดตามากที่สุดก็คือนัยน์ตากลมโต...ดำขลับ อยู่ในชุดกางเกงขาสั้นสีเหลืองสดเสื้อยืดขาวลายการ์ตูนสีลูกกวาดนอนเอกเขนก...อ่านแมกกาซีนสำหรับผู้หญิงบนเตียงผ้าใบ...ใต้ร่มไม้ของต้นมะม่วงในบริเวณบ้าน

         “เฮ้อ...! กำลังมันส์เชียว...จบอีกแล้ว...!” เสียงบ่นไม่สบอารมณ์...พร้อมกับวางหนังสือลงบนอก

         “คนบ้าอะไรก็ไม่รู้เขียนหนังสือดีจริง ๆ” คนพูดนึกถึงใบหน้าของเจ้าของบทประพันธ์ที่ตนคุ้นเคย...นึกถึงใบหน้าอันขาวจัดคิ้วเข้ม ตัวสูงโปร่งตาเศร้า ๆ แต่ท่าทียโสยิ่ง...มิใช่ ใครอื่นคือ วรุต นักประพันธ์หนุ่มที่กำลังประสบชะตากรรมอันน่าประหลาดผู้นั้น

         “ศศิ...ยังไม่เตรียมตัวไปทำงานอีกหรือจ๊ะ...” เสียงใสของผู้อยู่ในวัยกลางคนตะโกนถาม...มาจากในบ้าน

         “เดี๋ยวจ๊ะ...” คนผิวบางที่นอนบนเตียงผ้าใบ...รับคำพลิกข้อมือมองดูนาฬิกาเรือนจิ๋ว...

         “เพิ่งบ่ายสองเอง...วันนี้เข้าเวรค่ำจ้ะ...! ห้าโมงค่อยเตรียมตัวก็ยังทัน” พูดจบ...ผุดลุกขึ้นนั่งแต่ต้องทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเพราะรู้สึกปวดหลังรุนแรง...

         “เป็นอะไรนะ...สองสามวันมานี้เป็นอย่างนี้เรื่อยเลย” หญิงสาวนึกถึงอาการประหลาดที่เกิดขึ้นกับตนภายในระยะไม่กี่วันที่ผ่านมา อาการที่ว่าก็คือ...ปวดแถวบริเวณกระเบนเหน็บ...หนักบ่าหนักไหล่เมื่อยต้นคอเหมือนแบกอะไรสักอย่างไว้บนบ่า สลับกับอาการพะอึดพะอมคลื่นไส้เป็นประจำ...บางครั้งมึนงงไร้สาเหตุ...

         “คงไม่เป็นไรมั้ง...” พยาบาลสาวคิดในใจ...ขยับลุกยืน...หวังก้าวเดินเข้าบ้าน...แต่พลันรู้สึกหน้ามืดวูบในทันใด...ตาพร่าเหมือนเห็นแสงสว่างจ้าฉายฉาน ร่างกายเบาโหวงควบคุมไม่ได้...เจ้าตัวเซแซด ๆ...ไปปะทะโคนต้นมะม่วง หญิงสาวอุทานลั่น...

         “เป็นอะไรไปล่ะนี่...!”

-----------------------------------------------